Witte Wieven - Didier Konings

Witte Wieven op IMDb (7,4)
 Witte Wieven op Moviemeter (3,51)

Enkele weken geleden gonsde het opeens: "Heb je "Witte Wieven" gezien?" In het nieuwe film-aanbevelingsprogramma van Martin Koolhoven besteedde hij aandacht aan de jonge Nederlandse regisseur Didier Konings, die het in de VS al aardig aan het maken was en die nu een heuse NL-horror productie had gemaakt. Enkele mensen die ik sprak, vonden het een goede film dus ik ben het toch maar gaan kijken. Ondanks dat ik helemaal niets met horror heb. En helaas kwam dat uit: ik kan niets met dit soort films. 

We gaan terug naar de middeleeuwen, waar aan de rand van het bos een gelovige gemeenschap haar boerenbestaan leidt. Bidden, werken, oogsten, werpen: het leek allemaal niet zo moeilijk destijds. Dat blijkt echter voor de fragiele Frieda helemaal niet zo te zijn: het lukt haar maar niet om zwanger te worden en daarmee haar man en de priester tevreden te stellen. Steevast trekt ze naar de rand van het bos, naar het grote Christus-kruis, om te bidden dat ze toch eindelijk vrucht zal dragen. Verder dan de rand gaat ze niet want in het bos, daar zijn de Witte Wieven! 

Het duurt dermate lang voordat ze zwanger raakt dat Frieda langzamerhand door de gemeenschap wordt uitgestoten, ze zou door de duivel bezeten zijn. Dat wordt nog erger als ze tijdens een van haar bidsessies wordt verkracht door een brute dorpsgenoot die haar het bos insleurt voor zijn vleselijke en vreselijke bevrediging. Maar zie: terwijl hij haar overweldigt, krijgt zij hulp van de Witte Wieven. Komt er toch nog een duivels randje aan. 

Met: Anneke Sluiters, Len Leo Vincent, Reinout Bussemaker, Nola Kemper

Moloch - Nico van den Brink

Moloch op IMDb (6,0)

Moloch op Moviemeter (2,93)

Aanvankelijk dacht ik dat ik deze al gezien had, maar dat bleek om "Witte Wieven" te gaan, een andere Nederhorror-in-het-bos. Niet dat deze film daar ver van afwijkt (het gaat hier om zombies in witte gewaden die op de hoofdpersonen afstiefelen) maar het verschil is wel dat dit verhaal speelt in de tegenwoordige tijd. 

Lang verhaal kort: Betriek leeft op het Drentse platteland aan de rand van heide en bos. Ze leidt met haar familie een teruggetrokken bestaan. Dat heeft een reden; ze trekt het ongeluk aan. Man overleden aan hartstilstand, oma vermoord, vaderaf-en-aan in de psychiatrie en moeder lijdt aan een mysterieuze ziekte. Betriek heeft haar muziekcarrière opzij gezet om bij haar dochtertje te kunnen zijn en voor haar ouders te zorgen. 

Er worden plots veenlijken ontdekt, waardoor een groep archeologen nader onderzoek komt doen in het veengebied waar zij woont. Er gebeuren plots rare dingen, helemaal wanneer bekend wordt dat er een grote hoeveelheid lijken wordt ontdekt: allemaal vrouwen, allemaal de keel doorgesneden. Betriek maakt zich zorgen en leest zich verder in in het verhaal, waarna ze op de archeoloog van dienst afstapt. Veiligheid is niet langer gegarandeerd, waakzaamheid is key.

Met: Sallie Harmsen, Anneke Blok, Alexandre Willaume, Markoesa Hamer

FIN - song : Ella van der Woude- Credits 

Des Teufels Bad (aka The Devil's Bath) - Severin Fiala/Veronika Franz

Des Teufels Bad op IMDb (6,6)
 Des Teufels Bad op Moviemeter (3,46)

Des Teufels Bad op Wikipedia

Doorgaans zoek ik snel door als ik het lemma "horror" bij een film zie staan maar als ik er dan achter kom dat de film uit de school van Ulrich Seidl komt, raak ik tóch geïnteresseerd. Deze Oostenrijkse meester gedijt op ongemakkelijke sferen, op verhalen met een scherp gekarteld randje. Kortom: de film toch maar aangeklikt. Ik moest zo af en toe aan "Witte Wieven" denken, maar dit is toch wel een divisie hoger en beter dan dat. We gaan naar Oostenrijk, we gaan naar de 18e eeuw.

We openen de film met het aanschouwen van een kindermoord: moeder gooit haar baby de waterval in. De sfeer is gezet: we zitten in de ruige bergen in een uitermate armoedige streek. Het godsvruchtige leven in de bergen is hard en voornamelijk zonder vooruitzichten. De schuchtere Agnes droomt zichzelf vaak buiten de realiteit door de kleine wonderen der natuur tot zich te nemen, ze zijn voor haar het bewijs van een hoger wezen. Precies, lezer, we zitten in een 'niet klagen, maar dragen' cultuur waarbij alle ongemak op "het is God's wil" wordt afgeschoven. Agnes draagt haar steentje bij, bidt zich de versuffing maar ziet daar weinig van terug: ze trouwt een ruwe boer die niet van plan is haar moeder te maken, er moet gewerkt worden en Agnes moet zowel op het land als in de keuken haar steentje bijdragen. De echtelijke sponde wordt slechts voor de nachtrust gebruikt, maar Agnes blijft klaarwakker: ze droomt van andere tijden, ze droomt van het krijgen van een baby ondanks de slechte vooruitzichten.

Het bestaan van een god in haar nabijheid betwijfelt ze niet, ondanks dat ze gaandeweg steeds meer duivelse tekenen ontdekt in het dal waar ze haar mijmerende wandelingen houdt. We stevenen af op een confrontatie: een menselijke én een religieuze.

Met : Anja Plaschg, David Scheid, Maria Hofstätter

FIN - song : Soap & Skin - Gedächtnis