Hyde Park on Hudson - Roger Michell

 Hyde Park on Hudson op IMDb (5,()

Vooral door het gedegen acteerwerk een acceptabele en gemoedelijke film, op waarheid gebaseerd. Laura Linney en Bill Murray doen het meeste werk, maar Elisabeth Marvel en Olivia Colman duiten flink in het zakje. Hierdoor wordt dit niemendalletje naar een iets hoger niveau getild, goed te doen als kijkervaring.

Daisy is in een hele verre lijn het nichtje van de Amerikaanse president Franklin Delano Roosevelt, zij is dan ook verbaasd als ze een verzoek krijgt om zich naar zijn buitenverblijf te begeven. "Was de rest niet beschikbaar?" is het eerste wat ze denkt als zij - van eenvoudige komaf- in de luxe vertrekken van de familie van de president rondwandelt. Het blijkt anders te lopen. 

FDR heeft haar vooral gevraagd als gezelschapsdame: zijn polio-verlamming beperkt hem in doen en laten en hij heeft naast het vele politieke werk iemand nodig die voor aangename verstrooiing zorgt. Het begint met een postzegelverzameling, autoritjes door het platteland volgen en plots is daar toch ook een eerste aanzet tot inniger contact. Daisy schrikt, maar weert niet af. 

Steeds vaker wordt ze opgeroepen, steeds normaler wordt het om zich in deze kringen te begeven. Dat bevoorrechte gevoel wordt nog eens uitvergroot als de Britse koning en zijn vrouw hun komst aankondigen. Die zijn naar de VS gekomen om steun te vragen voor de steeds sterker dreigende oorlog met Duitsland. Wat vooraf een dor politiek overleg lijkt te zijn, verandert door het innemende gedrag van Roosevelt in een dynamische avond waarin van alles gebeurt en waarin de verhoudingen duidelijker worden. Ook voor Daisy.

Met: Laura Linney, Bill Murray, Elizabeth Marvel, Olivia Colman , Samuel West, Olivia Williams

Wicked little letters- Thea Sharrock

Wicked little letters op IMDb (7,0)
 Wicked little letters op Moviemeter (3,42)

Lekker gemaakt door een hilarische trailer togen we gisteravond naar ons filmeiland. Zo grappig als de trailer werd het niet, maar al met al was dit een vermakelijke film met een hoog feelgood-gehalte. En voor mij onontdekte uithoeken van de Engelse taal, dat ook. 

Het godsvruchtige kustplaatsje Littlehampton is - enkele jaren na de Eerste Wereldoorlog - in rep en roer. Oude vrijster Edith Swan - nog inwonend bij haar ouders - ontvangt met enige regelmaat opgewonden brieven waarin haar de huid vol wordt gescholden. En niet zomaar gescholden: nee, echt creatief, ruig en expliciet seksueel getint. Dit terwijl Edith de favoriet is van de lokale pastoor, zo voorbeeldig leeft ze haar door de bijbel gestuurde leven. 

Edith en haar eng strenge vader weten het zeker: de bedreigingen kunnen maar van één kant komen. Hun grofgebekte buurvrouw Rose Gooding lijkt de afzender te zijn: Rose's levensstijl kon niet verder van die van Edith af staan. Rose heeft een dochter waarvan de vader verdwenen is, ontmoette wel weer een nieuwe partner waarmee ze met enige regelmatig de kroeg induikt voor een feestelijke slemppartij. 

Na brief nummer 19 (!) is de maat vol: Edith's vader Edward (een volstrekt nare man overigens) stapt naar de politie en doet aangifte. Deze nemen zijn beschuldigingen voor waar aan en inderdaad hoort buurvrouw Rose de celdeur achter zich dichtklappen. De zaak rond, zou je denken. Maar toch niet: de jonge politie-agente Gladys Moss neemt het op zich om dieper in het onderzoek te duiken voordat rechters en agenten de zaak aftimmeren.

Het knettert, tussen Olivia Colman en Jessie Buckley. Deze twee dragen - ferm geholpen door een heerlijk schmierende Timothy Spall - de film die zeer zeker voor glim- maar te weinig voor schaterlachen zorgt.

Met: Olivia Colman, Jessie Buckley, Timothy Spall, Anjasa Vasan

FIN - song : Isobel Waller-Bridge - Edith leaves

Gezien in : Cinema Oostereiland

Jimpa - Sophie Hyde

Jimpa op IMDb (5,7)
 Jimpa op Moviemeter (2,91)

Jimpa op Wikipedia

Nog los van het feit dat deze film een acteursfeestje is (met oa de ongenaakbare Olivia Colman en de volop schmierende maar daardoor zeer genietende John Lithgow) is deze film voor mij een hele leerzame. Nieuwe woorden (ik had nog nooit van 'compersie' gehoord) maar ook prachtige inzichten in hoever je in je leven kunt komen als je vrijgelaten wordt in je keuzes en beslissingen. Dat gaat lang niet altijd goed - er hangen klaarblijkelijk ook vele beperkingen aan - maar de gedachte om mensen de ruimte te geven om hun eigen keuzes én hun eigen fouten te maken, is zeer aanstekelijk. Want uit deze film blijkt ook dat liefde voor elkaar altijd komt bovendrijven, hoe ver je je levenspad ook van anderen afsplitst. Dit alles maakt "Jimpa" nog niet direct een heel goede film (drakerigheid ligt namelijk op de loer) maar zelf vond ik het door deze lessen en wijsheden een aangename kijkervaring.

Hannah werkt gestaag door aan haar filmproject, het lijkt wel levenswerk. De film zal moeten gaan over de verstandhouding met haar vrijgevochten vader die haar verliet toen ze 13 jaar oud was. Niet dat de film een afrekening gaat worden, nee: ze probeert meer te begrijpen van de voor haar onlogische keuzes die haar vader maakte. Met de film wil ze ook voor haar non-binaire kind een document maken om de samenhang tussen keuzes en levensgebeurtenissen te verhelderen. Zelf worstelt ze haar hele leven hier al mee, ze hoopt dat het voor hen makkelijker en inzichtelijker mag gaan worden.

Met man en kind reist ze naar Amsterdam waar pappie/opa Jim is neergestreken na zijn vertrekt uit Adelaide. Jim was al uit de kast gekomen en kon niet langer in Australië blijven: op naar de toenmalige stad van de vrije liefde. Dat hij door deze keuze óók in een wereld vol levensbedreigingen terecht kwam - middenin de aids-epidemie immers- weerhield hem er niet van zijn vrije opvattingen op iedereen neer te geselen die bekrompenheid en beperkingen vertoonde. Dochter Hannah zit klem tussen het openbaren van de echte wereld aan Frances, haar zoekende kind, en het bevestigen van de liefde voor haar vader, hoe eigenzinnig die man dan ook is. Er ligt drama op de loer maar natuurlijk ook momenten van innig geluk.

Met: Olivia Colman, John Lithgow, Aud Mason-Hyde, 

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Boygenius - True Blue

FIN - song : Brendan MacLean - I know a place

Empire of Light - Sam Mendes

 Empire of Light op IMDb (6,6)

Empire of Light op Moviemeter (3,20)

Sterke film, sympathieke film. Regisseur Sam Mendes wil wellicht wel iets te veel kanten op- de film zit boordevol goede intenties- maar gaandeweg word je toch diep het verhaal en de pijnlijke levens van de hoofdrolspelers ingezogen. Olivia Colman is (als altijd) fenomenaal in haar rol, Micheal Ward is ontwapenend maar ook de bijrollen van Toby Jones en Tom Brooke verwarmen je hart. Erg fijn. Voeg daarbij de heerlijke sfeer van een bioscoop uit de tijd van ver voor de multiplex en je snapt dat dit voor menig filmliefhebber een fijne ervaring kan zijn. 

Hilary, een vrouw van die haar jeugdjaren al een tijdje voorbij is, heeft een zware tijd achter de rug. Afgelopen jaar opgenomen vanwege psychische problemen, nu weer terug op haar oude werkplek als bedrijfsleider in een bioscoop in een badplaats aan de Zuid-Engelse kust. Ze voelt zich verantwoordelijk voor de dagelijkse gang van zaken, maar is te bescheiden om weerstand te bieden tegen de seksuele avances van haar baas. Die misbruikt zijn positie, hetgeen bij Hilary veel oud zeer doet opkomen. 

Als er een nieuwe medewerker in het team komt (de jonge Stephen) slaat Hilary om als een blad aan een boom. De zwarte jongeman is leergierig , aandachtig. en ook nog eens knap sexy. Hij maakt gevoelens in haar los die ze niet meer dacht te bezitten. Hoewel ze weet dat hun verhouding een vluchtige is (hij is jong en wil buiten de stad gaan studeren, hij is donker en dat is in het Engeland van 1980 een gevaarlijk gegeven) is haar herwonnen levenslust haar veel waard. Steeds dapperder weerstaat ze de geile directeur, hetgeen op een climax aanstuurt die vele andere kanten van Hilary laat zien, ook ongewenste. 

Met : Olivia Colman, Micheal Ward, Colin Firth, Toby Jones, Tom Brooke

FIN - song : Trent Reznor & Atticus Ross - Empire of light

FIN - song : Kai Tracid - Message without words

Wicker - Alex Huston Fischer & Eleanor Wilson

Wicker op IMDb (7,4)
 Wicker op Moviemeter (3,74)

Wicker op Wikipedia

Voor fantasy hoef je me doorgaans niet te roepen. Dat is eigenlijk gek, want voor sprookjes ben ik dan weer wél in. Het verschil kan ik - van en naar mezelf - niet helemaal uitleggen maar soms moet je gewoon ook kijken wat een film dóét: in dit geval zag ik de complete afvinklijst van de sprookjeswereld voorbij komen: een wonderlijk wezen (die hier zelfs een vriendelijke reus is), een scherpe verdeling van goed en kwaad respectievelijk arm en rijk in het dorpje én een boze feeks die onze hoofdpersoon probeert te tarten. Die feeks wordt hier neergezet door de frêle Elizabeth Debicki, ze moet alle zeilen bijzetten om de als immer ongenaakbare Olivia Colman aan het wankelen te krijgen. En dan krijg je groot- en kleinheden als Alexander Skarsgard en Peter Dinklage er ook nog eens bij. Zak lekker achterover in het pluche en laat je verwennen door de fijne magie van "Wicker". 

Ze ontwijken haar allemaal. Immers, Visvrouw stinkt een uur in de wind. Maar ja, haar producten willen ze wél dus rekenen ze eerst zo snel mogelijk af om vervolgens allemaal snerende opmerkingen naar de eenzame vrouw te maken. Huwelijken in het dorp zijn steeds een groot traditioneel evenement, de regie ligt altijd in handen van de elegante Kleermakersvrouw (die eigenlijk Doktersdochter is). Als het bij een van de rituelen niet helemaal loopt zoals Kleermakersvrouw gepland heeft, blijkt Visvrouw plots degene die op de nominatie staat om de eerstvolgende bruid te worden. Lachen man, daar trapt toch niemand in? Het dorp schatert en schampert en de ongewenste Visvrouw zint op vriendelijke wraak.
Die vindt ze door naar Mandenmaker te stappen. "Zeg Mandenmaker, hier heb je een zak met geld. Maak voor mij een echtgenoot!" Ze moet over een maand terugkomen, zegt hij, in de tussentijd werken zijn magische handjes de opdracht uit. 
En hoe! Plots staat Visvrouw tegenover een rijzige gestalte die uit haar liefde, haar wens geboren is. Al snel verandert haar status: de dampende seks is hoorbaar in het hele dorp, Rietman repareert het huis en helpt Visvrouw bij haar werk. Ja, dát was natuurlijk niet de bedoeling. Het dorp vervult zich van afgunst op dat plotselinge geluk. Dat willen zij ook, zij willen ook wel eens goede seks, zij willen ook wel eens een begripvolle en dankbare man. Onbedoeld speelt Visvrouw het hele dorp tegen elkaar uit, u en ik snappen dat wraakacties op de loer liggen.

Met: Olivia Colman, Alexander Skarsgard, Elizabeth Debicki, Peter Dinklage

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : John Cale - Big White Cloud

The Father - Florian Zeller

 The Father op IMDb (8,3)

The Father op Moviemeter (3,79)

"Nee joh, het gaat allemaal nog prima."
"Hulp nodig? Ik? Welnee, ik red mezelf goed."

Een continue woordenstrijd tussen de vader en de dochter in deze prachtige toneelverfilming. Vader heeft van zichzelf niet door hoezeer de Alzheimer hem in de greep heeft, hoe weinig hij nog weet van de dagelijkse dingen. Zelfs zijn dochter en schoonzoon herkent hij bij wijle niet meer, of zijn dat nu juist verpleegkundigen die hem in zijn eigen flat van de broodnodige zorg voorzien? 
Voor dochter Anne zijn deze dagelijkse gesprekken een bron van pijn en bezorgdheid, niet alleen vanwege de status van haar vader maar ook vanwege zijn soms vernederende uitspraken. Het leidt bij de vader nog niet zozeer tot decorumverlies, maar wel tot een totale vergeetachtigheid van tijd, plaats en communicatie. Zijn horloge , dat is nog zo'n beetje zijn enige houvast. Zijn horloge helpt hem de dag door: hoe laat komt Anne? Wat zoekt die zorgzuster zo vroeg al in zijn flat? Vragen , vragen. En heel weinig antwoorden. 
De kijker voelt het ongemak: geen moment is duidelijk of waar we naar kijken wel echt gebeurt, geen moment weten we of we wel echt naar onze gesprekspartner luisteren. Alleen voor The Father is alles levensecht. 

"Een dikke-kelen-film" noemde ik het na afloop. Ongelooflijk goed acteerwerk van Anthony Hopkins, die hiermee een terechte Oscar binnensleept. Maar ook werd ik opnieuw overtuigd door de prachtige mimiek van Olivia Colman, wat is zij toch een sterke actrice. 
Extraatje: ik zag de film in een bijzondere setting. Deze werd me in innige samenwerking met mijn favoriete filmtheater aangeboden door mijn dochters: privé voorstelling! Ik mocht een beperkt aantal vrienden meenemen, hetgeen nog meer bijdroeg aan het immens gelukkige gevoel dat ik aan deze middag overhield. Het leven is een cadeau, Noit vergeten!

Met : Anthony Hopkins, Olivia Colman , Imogen Poots, Rufus Sewell, Mark Gatiss, Olivia Williams

 FIN - song :Ludovico Einaudi - Low Mist var. 2(day 1)

Tyrannosaur - Paddy Considine

Helemaal mijn film , dit. Ongecontroleerd zwart sociaal drama. Brits sociaal drama, for that matter. Sommigen van jullie weten dat dat mijn absoluut favoriete filmgenre is. Neil Jordan, Ken Loach, Mike Leigh, Jim Sheridan. Formaat, Stavast, dat kaliber.

Paddy Considine is acteur, maar zou zich zomaar in bovenstaand rijtje kunnen gaan nestelen met zijn eerste regie. Daarbij vooral geholpen door drie briljant acterende hoofdrolspelers. Eddy Marsan is altijd lekker weird, de rising star Olivia Colman staat hier de tranen uit mijn ogen te trekken en Peter Mullan is uberhaupt the man! Na "my name is Joe", "Boy A" en "Magdalene Sisters" mag ik hem Peter noemen. Die man acteert naar mijn hart: direct, gevoelig, maar ook bot en fel. Groothartig EN weekhartig. Top.

Verhaal is simpel: ongeleid projectiel verpest zo ongeveer alles in zijn leven, komt op de vlucht terecht in een tweedehandswinkel , alwaar de eigenaresse hem kalmeert door voor hem te bidden. Dat heeft nog nooit iemand voor hem gedaan. Stukje bij beetje ontbolstert hij, wat haar echter zwaar in de problemen brengt. Zij gaat namelijk andersom hem ook als klankbord gebruiken.

Juwelen van naargeestigheid trekken aan de kijker voorbij. Ik zat te spinnen...

The Roses - Jay Roach

The Roses op IMDb (7,1)
 The Roses op Moviemeter (2,93)

The Roses op Wikipedia

Het mooie van titels als deze (een nieuwe bewerking van het succsesvolle boek "The war of the Roses" van Warren Adler) is dat je precies weet wat je gaat krijgen, maar dat het dan toch verrassend veel beter is dan je verwacht. Dat komt natuurlijk ten eerste door de twee acteerkanonnen die tegen alles en iedereen in stelling worden gebracht, maar de derde hoofdrol wordt wmb volledig opgeëist door de dialogen. Die zijn zo messcherp en volgestort met humor dat er geen ontkomen aan is: de ruziemakers kweken óók sympathie bij de kijker. En dat is een knappe prestatie. Onhebbelijkheden volop, naar gedrag dito, maar diep diep daaronder zit toch ook een sprankje liefde. Op zoek dus.

Hij is megasuccesvol architect, zij is slonzige moeder met een kleine belevingswereld. Dat verandert als meneer Rose, hierna te noemen: Theo, een uitermate innovatief en artistiek bouwproject van de grond krijgt. Alom geprezen wordt hij, het succes kan niet op. Dat inspireert hem om een stukje daarvan op zijn vrouw te laten afstralen: omdat ze elkaar ooit in de keuken van een restaurant heben ontmoet koopt hij er een voor haar: nu nog een shabby gebouwtje maar voor haar straks wel een zingevende plek. Mondjesmaat bezoekers maar dat verandert als een bekend culinair restaurant op bezoek komt. "Platgelopen" is daarna zwak uitgedrukt.
Alle reden tot vreugde in het gezin dus, maar daar komt een eind aan doordat een storm dat wonderlijke gebouw van Theo volledig verwoest. Constructiefouten? Conceptuele fouten? Hoe dan ook straalt het af op de architect, wiens carrière in 1 x stilvalt. Een mooi moment van bezinning: de voortdurend werkende bouwmeester krijgt én neemt de tijd om de opvoeding van de kinderen op zich te nemen terwijl vrouw Ivy een heuse restaurantketen opbouwt. Iedereen blij zou je zeggen, maar het blijkt de angel te zetten in hun relatie: ze worden prikkelbaar, ze accepteren minder van elkaar, ze kweken jaloezie naar elkaar, ze vallen uit naar elkaar. Van daar is het nog maar een kleine stap naar fysieke bedreiging en geestelijke terreur. De stellingen worden betrokken.

Met: Benedict Cumberbatch, Olivia Colman, Kate McKinnon, Andy Samberg, Ncuti Gatwa, Sunita Mani

FIN - song : Susannah Hoffs & Rufus Wainwright - Happy Together

Gezien in : Cinema Oostereiland

Murder on the Orient Express- Kenneth Branagh

Murder on the Orient Express op IMDb (6,5)
Duizelingwekkend. Nee, niet de snelheid van de trein, nee. Duizelingwekkend is de hoeveelheid bekende gezichten die je in deze film tegenkomt. Voordat je doorhebt wie er achter die jaren 30-vermomming schuilt, komt de volgende Hollywood-tronie alweer voorbij. Johnny Depp, Michelle Pfeiffer, Willem Defoe, Derek Jacobi, Penelope Cruz, Olivia Colman, gelukkig ook Judi Dench en onze eigen Marwan Kenzari. En dan natuurlijk Shakespeare-acteur Kenneth Branagh als de statige speurder Hercule Poirot.
Je moet daar even doorheen kijken, al die sterren. Het zou namelijk net kunnen lijken alsof de film niet heel oppervlakkig is, een veel te lineaire boekverfilming. Maar dat is het toch echt.

Poirot is op vakantie en neemt de trein van Istanbul naar West-Europa. En uiteraard wordt er aan boord een moord gepleegd. En uiteraard neemt hij direct het onderzoek in handen. Een complexe zaak, want iedereen kan het gedaan hebben. Zal het 's werelds beste speurder lukken om de dader(s) te pakken?

Met : Kenneth Branagh, Michelle Pfeiffer, Johnny Depp en heel veel anderen

Mothering Sunday- Eva Husson

Mothering Sunday op IMDb (6,1)
 Mothering Sunday op Moviemeter (2,89)

Vanwege de uitstekende cast deze maar weer eens teruggekeken. Natuurlijk draait de film nog steeds om (het lichaam van) Odessa Young, maar zelf was ik opnieuw zeer onder de indruk van het goede acteerwerk van Josh O'Connor, daarnaast valt op hoezeer classactors als Olivia Colman en Colin Firth eigenlijk verdomd weinig nodig hebben om een karakter een ziel te geven. Razend knap. 

Bij de eerste kijkbeurt van deze film, mei 1922, schreef ik er dit over: 
BEGT: Zoekresultaten voor mothering sunday

Mothering Sunday - Eva Husson

Mothering Sunday op IMDb (6,9)

Mothering Sunday op Moviemeter (2,69)

De helft van de film loopt ze in haar gladde pakkie door het beeld, de Australische Odessa Young. Ze doet dat zelfverzekerd en met een mate van trots die intrigeert. Want het personage dat ze speelt - het jeugdige weesmeisje Jane Fairchild, die als dienstmeisje bij een aristocratische familie werkt- geeft daar minder aanleiding toe dan je zou verwachten. 

"Mothering Sunday" is een traditionele vrije dag in de adellijke wereld, waar al het personeel de gelegenheid krijgt om terug naar huis te gaan en een dag door te brengen met de familie. Maar ja, Jane heeft helemaal geen familie, ze is ooit te vondeling gelegd bij een weeshuis en heeft dus helemaal geen idee waar ze haar ouders zou moeten zoeken. Haar vriendelijke en bedeesde werkgever, de adellijke Mr Godfrey Niven, geeft haar geld mee om iets leuks te doen die dag. Ze besluit te gaan fietsen. 
Al snel komen we er achter waar ze heen fietst: ze fietst naar het kasteeltje van de Sheringhams, waar de jongste zoon op haar wacht. Deze sympathieke jongeman, Paul geheten, studeert voor advocaat en staat op het punt van trouwen. Dat huwelijk gaat een verplichting worden voor Paul, hij ziet niets in de voor hem gearrangeerde bruid Emma. Veel liever geeft hij zich over aan emotionele seks met Jane, die hij als vrouw vele malen interessanter vindt. Jane is poëtisch en literair geïnteresseerd terwijl gravin Emma overduidelijk te hooghartig en verwend is om nog normaal met mensen om te kunnen gaan. 
Paul heeft zijn familie gezegd dat hij zich later op die dag zal voegen bij de picknick-lunch die de drie aristocratenfamilies die dag hebben besproken. Paul moet eerst studeren, zegt hij, en studeren doet ie: hij leert aandachtig elk plekje van Jane's weelderige lichaam uit het hoofd, ze hebben meermalen seks voordat hij zich aankleedt om tegen zijn zin naar de lunch te gaan rijden. Onmogelijke liefde is het, beiden zullen na de wellustige daad moeten schikken in de voor hen elk uitgestippelde maatschappelijke rol.

Als kijker voel je elke zucht, elke blik, elke spanning mee omdat er enorm dicht op de huid gefilmd wordt. Letterlijk zelfs. Het maakt de film tot een droomachtige ervaring, vooral door de manier waarop wij - een aantal jaren later- met Jane meelezen hoe zij haar ervaringen van die dag in haar eerste boek opschrijft. 

Met : Odessa Young, Josh O'Connor , Colin Firth, Olivia Colman

 FIN - song : EasilyLedBalloon - Seventh heaven 

The Lobster - Yorgos Lanthimos

The Lobster op IMDb (7,1)
Minstens zo vaag, maar in ieder geval een stuk onderhoudender dan onderstaande film. Waarschijnlijk komt dat de gezond-absurdistische aanpak: ik houd wel van een vreemde kijk als deze. Als volgt:
in een niet nader gedefinieerde wereld zijn alleenstaanden een bijzondere soort. Een soort zelfs die op gang geholpen moet worden, heropgevoed. Ze worden daartoe vanuit "De Stad" naar een soort kuurhotel gebracht. Daar krijgen ze 45 dagen de tijd om een relatie aan de haak te slaan, als het niet lukt zullen ze na die tijd veranderen in een diersoort naar keuze (gelieve vooraf de diersoort op te geven). 45 dagen, dat is natuurlijk niet veel. Daarom kan de bezoeker dagen sparen door in een dagelijks jachtuurtje andere singles neer te schieten met een verdovingspijl. Voor elke verdoofde single krijg je een dag extra.
Als het wel lukt, schuif je door naar de stellenwereld. Daar draai je enige tijd proef en als het lukt mag je uiteindelijk weer terug naar de stad. Daar waar de geslaagde stellen wonen.
In deze setting maken we kennis met David, die na het verbreken van relatie nummer zoveel uiteindelijk wordt opgenomen in het kuurhotel. David speelt het spel slim doch afwachtend. Als er tijdens een testrelatie iets naars gebeurd met zijn hond en hij om die reden de relatie (nogal hardhandig) verbreekt, zit er niets anders op dan te vluchten. Hij vlucht het bos in en treft daar een parallelle wereld die zo mogelijk nog lastiger is dan die in het kuurhotel.

Ga er maar aanstaan, bijna twee uur van dit moeilijk voor te stellen wereldbeeld. Het is dat er tussendoor voldoende onderkoelde humor in zit, anders had ik het wellicht niet uitgezeten.

Met Colin Farrell, Lea Seydoux, Rachel Weisz, Olivia Colman , John C. Reilly, Ben Whishaw

The Favourite - Yorgos Lanthimos

The Favourite op IMDb (8,1)
Prachtige film, voor wie het wil zien. Veel verschillende reacties had ik al gehoord over de nieuwe film van de moedigste regisseur van dit moment. Van "helemaal niks" via "tsja" naar "geniaal". Een film die dat over zichzelf afroept, is hoe dan ook gewaagd en interessant. Zelf zal ik dan ook niet nalaten dit aan te bevelen bij filmkijkers. Al was het maar om de magistrale cameravoering: Lanthimos gebruikt soms meerdere lagen beeld over elkaar, maar net zo makkelijk film hij met een visooglens: alles om de kijker maar te arresteren. Je wordt naar het scherm getrokken om de grootsheid van zijn inzichten zo optimaal mogelijk mee te maken.
Lanthimos is een verhalenverteller, en wat voor een. Wie destijds "Dogtooth" of "The Lobster" zag, weet dat hij niet schroomt om magische elementen toe te voegen om de kijker te ontregelen. Dat laat hij in deze film eigenlijk na- het is zijn meest lineair vertelde film tot nu toe- maar dan nog wordt er veel van de fantasie van de kijker gevraagd om alle voorgeschotelde menselijke afwijkingen te verwerken.
Alles aan deze film is vilein, de hoofdpersonen zijn stuk voor stuk gemene en egoïstische mensen. We bevinden ons aan het hof van Engeland, begin 19e eeuw. Oorlog met de Fransen en zo, niets nieuws. Het bepaalt de strijd in het parlement, het bepaalt het belang van het leger en het bepaalt de financiering daarvan door de adel. Maar al deze historische elementen zijn bijzaak in deze film: aan het hof zelf speelt zich minstens zo'n heftige strijd af. Koningin Anne is een labiele en ziekelijke vrouw, die zichzelf eigenlijk liever de dag door speelt dan dat ze zich met staatszaken bezighoudt. Haar belangrijkste hofdame, lady Marlborough, heeft dat messcherp in de gaten en trekt alle verantwoordelijkheden naar zich toe. Ze fluistert de koningin haar adviezen in, daarbij sterk het belang van haar man in de gaten houdend. Anne weet zich er af en toe geen raad mee, maar zolang zij geknuffeld en gekoesterd en zelfs af en toe bemind wordt, vindt ze alles best.
De zaak verandert als Abigail, het nichtje van Marlborough, aan het hof verschijnt. Oorspronkelijk behoorde zij ook tot de adelstand maar door blunders van haar vader is ze tot de bedelstaf vervallen. Ze hoopt op een betrekking aan het hof om langzaam zichzelf weer op te werken. Dat laatste lukt.
Sterker nog: ze blijkt minstens zoveel achterbaksheid in huis te hebben als lady Marlborough en ze weet zich door medische kundigheid in de kijker te spelen van de koningin. En als ze daar eenmaal staat, ontstaat er natuurlijk een machtsstrijd tussen de twee nichtjes: wie buigt het diepst om vervolgens het meeste invloed te kunnen uitoefenen?

Met : Olivia Colman, Emma Stone, Rachel Weisz

The Lost Daughter - Maggie Gyllenhaal

The Lost Daughter op IMDb (6,8)

The Lost Daughter op Moviemeter (3,19)
 

Heel graag had ik deze op het grote doek gezien maar daar kreeg ik de kans niet meer voor. Second best dan maar, al ben ik ervan overtuigd dat de impact in de zaal op mij groter was geweest. Groter dan ie nu al was, want "wat een film!" , beste mensen, wat een film is dit. IJzersterk geacteerd, dito geregisseerd en ook nog eens een lekker pittig onderwerp. Aanrader derhalve.

Leda is aan vakantie toe, zoveel is duidelijk. Ze is eind 40, taalprofessor en voert overduidelijk een worsteling met het leven. Ze zoekt de zon op en vestigt zich voor een werkvakantie in een Grieks kustplaatsje. Een lekker rustig appartement, het is buiten het hoogseizoen: ze zal vast lekker kunnen werken. 

Helaas komt ze bedrogen uit als al op de tweede dag een grote en vooral drukke familie neerstrijkt op haar strandje. Platte omgangsvormen, veel geschreeuw en een dominante aanwezigheid; het verstoort Leda's rust, bovendien is het bijna onmogelijkheid om aan vertalingen te verken.  

 Leda's aandacht wordt getrokken door het vermoeide gedrag van Nina, de jonge vrouw die door de familie duidelijk kort gehouden wordt. Nina heeft een jong dochtertje dat op een gegeven moment zoekraakt. Zelfs Leda helpt zoeken, ze vindt uiteindelijk het jonge meisje. Ze neemt op dat moment een bepalende beslissing: ze brengt wel het meisje terug maar niet haar pop die Leda ook aantreft. Deze actie zal de rest van de vakantie bepalen: de familie is in rep en roer omdat de kleuter maar niet kan worden getroost, Leda voelt dat ze enige macht kan uitoefenen over deze veel te aanwezige familie. Als kijker worden wij pas dan op de hoogte gebracht van wat mogelijk de drijfveren geweest kunnen zijn: pas nu kijken we niet naar Leda de vakantieganger, maar naar Leda de moeder. Het verklaart alles.

Met : Olivia Colman, Jessie Buckley, Dakota Johnson, Ed Harris, Jack Farthing , Peter Sarsgaard

FIN - song : Dickon Hinchcliffe- Let me tell you all about it