Rimini - Ulrich Seidl

Rimini op IMDb (6,9)
 Rimini op Moviemeter (3,27)

Ulrich Seidl flikt het opnieuw. Wederom maakt hij een film waar je als kijker met gevoelens van walging en afkeer naar zit te kijken, maar die je wel blijft boeien. De totale teloorgang van de mensheid, decadente en lege mensenlevens smakeloos verbeeld. Seidl is er niet op uit om de kijker te plezieren: als je de keuze maakt om een van zijn films te bekijken, maak je een keuze voor mensen die leven aan de randen van de samenleving (en er in veel gevallen ook min of meer overheen zijn gevallen). 

Direct nadat hij - samen met zijn broer en zijn oude vader- zijn moeder in Zuid-Oostenrijk heeft begraven, trekt Richie weer naar zijn woon-/werkplaats Rimini. Deze Italiaanse stad is een badplaats in verval, de glorie is er al lang vanaf maar Richie verdient er toch maar mooi zijn geld. Als schlagerzanger Richie Bravo treedt hij op voor bejaarde krulspelden-vrouwen, die zijn hits uit lang vervlogen tijden dapper meezingen. Van de zangschnabbels kan Richie niet rondkomen, vandaar dat hij bijklust als gigolo voor de oudere behoeftige dames (zie hier een link naar Seidl's eerdere succesfilm "Paradies: Liebe"). 

Het is een marginaal bestaan, het is vergane glorie maar Richie redt het er mee. Totdat op een dag plots een jonge vrouw voor zijn neus staat. Helaas voor hem is zij geen nieuwe fan, maar blijkt het zijn dochter te zijn die verhaal komt halen. Ze wil dat Richie verantwoording aflegt voor de afwezige jaren, dat hij nu ook maar een keer financieel afkomt en alsnog een vergoeding gaat betalen. Zij denkt dat zijn "showbizz"bestaan daar voldoende funding voor moet hebben geleverd, wij weten dat Richie een krabbelaar is. Hij kan uiteraard niet aan haar financiële eisen voldoen. Tenzij..tenzij hij een nog verkeerder pad op gaat dan hij al liep.

Met: Michael Thomas, Tessa Götlicher, Hans-Michael Reberg, Georg Friedrich

FIN - song : Richie Bravo - Ende der Nacht

Paradies : Hoffnung - Ulrich Seidl

Paradies: Hoffnung op IMDb
Te leven in de wrange werkelijkheid van het paradijs van regisseur Ulrich Seidl, het kan geen pretje zijn. Zijn "geloof, hoop en liefde" trilogie kenmerkt zich door een net niet veroordelende kijk op de maatschappij die we geworden zijn. In deel 1 bezong hij de liefde van oudere Europese vrouwen voor mooie Afrikaanse mannen, in deel 2 bespiegelde hij het doorgeschoten geloof van een vrouw die doet alsof de ontzuiling nimmer heeft plaatsgevonden.
In het derde deel draait het om dochter Melanie. Haar moeder komt de gehele film niet in beeld, die is immers op mannenjacht in Kenia (deel 1). Melanie wordt door haar strenggelovige tante (deel 2) naar een jeugdkamp gebracht: een zomer lang gaat ze proberen af te vallen, door middel van gedisciplineerde begeleiding en veel beweging.
Melanie is 13, is maagd en met dat laatste vormt ze een uitzondering op de meisjes die bij haar op de kamer zitten. Gesprekken gaan dan ook over de teleurstellende eerste liefdes, Melanie zelf denkt nooit zo ver te komen en walgt er zelfs een beetje van.
Totdat ze een aantal keren op controle is geweest bij de bedrijfsarts van het kamp. Een lieve, niet onaantrekkelijke man van middelbare leeftijd: stukje bij beetje schuift Melanie haar scrupules aan de kant en begint een schema van avances op te bouwen.
Met de grootst mogelijke moeite weerstaat de man deze pogingen, maar het heeft wel tot gevolg dat de obsessie langzamerhand kantelt. Waar zij begon, is hij gaandeweg steeds meer in de ban.

Bij vlagen wordt je naar van de sfeer die Seidl neerzet, maar ik beken eerlijk dat ik dat juist schitterend vind. Desolater wordt het niet , in die lange lege gangen van dat kamp. Eenzamer wordt het niet, in dat ondanks alles optimistische meisjesbrein. Beschaafder wordt het niet , in de remmingen die de arts zichzelf net aan weet op te leggen.
Prachtfilm!

Paradies: Liebe - Ulrich Seidl

Paradies: Liebe op IMDb
Het gebeurt niet vaak dat ik een trilogie niet bij de eerste film begin. Door omstandigheden miste ik deze film destijds en begon dus met het heftige "Paradies: Glaube".  Eerst gisteren maakte ik die omweg goed.
De Paradies-trilogie van de Oostenrijkse regisseur Ulrich Seidl maakt de mensen niet vrolijk. het geloof-hoop-liefde thema wordt geprojecteerd op hedendaagse mensen, op een hedendaagse maatschappij.  En daar wordt een nogal wrang beeld van geschetst. Schrijnend, zoals mijn meekijkende dame omschreef.

Teresa, een dame van middelbare leeftijd, maakt zich op voor een vakantie. Puberdochterlief wordt ondergebracht bij een vriendin ( in wie ik dan alvast de hoofdrolspeelster uit deel 2 van de trilogie herkende). Teresa reist naar Afrika, om precies te zijn naar Kenia, om eventjes de vaste bewoonster van een luxe strandresort te worden. Vriendinnen zitten elders in het hotel.
Alras wordt de kijker duidelijk wat het extra doel is van deze zonvakantie: tuurlijk is zon, zee en strand een fijne afwisseling op het grauwe Oostenrijkse leven. Maar de dames op leeftijd komen ook voor een ongecompliceerd stukje sekstoerisme: stoere stevige donkere mannen met fijn geurende huid, met een lange zwans en een hoge mate van nederige dienstbaarheid.
Teresa heeft goede voornemens , maar het duurt niet al te lang voordat ze ook de jacht opent op de zich opdringende mannen. Ze liggen voor t oprapen immers, omdat het hun enige manier om financieel een beetje bestaan op te bouwen. Teresa raakt in de ban, ze wordt claimend en ontmoet daardoor de ene na de andere. De ene na de andere teleurstelling ook.

Een louterende film, die een wrange kijk geeft op de westerse mens. Maar ook op de Afrikaanse man die bereid is veel op te offeren, veel te liegen, om maar een beetje geldelijk gewin te bereiken. De mens is geen fijne snuiter, leert deze film ons.

Im Keller - Ulrich Seidl

Im Keller op IMDb (6,8)
Kaleidoscopische documentaire over wat mensen zoal in hun kelder doen. In Oostenrijk in dit geval, maar ik maak me maar geen illusies dat het in ons land veel anders is, of in andere.

De film is een plaatjesboek en dus is het lastig om in een verhaal te komen, het is feitelijk een opsomming van rariteiten. Vrij expliciete rariteiten bij vlagen, daar moet je tegen kunnen. Maar als dat zo is, dan zie je een boeiend portret van de donkerste krochten van de menselijke geest.

Er is een club van oude musici met versleten nazi-idealen, er is een kinderloze vrouw die in de kelder een "kinderkamer" heeft ingericht met allerlei levensechte poppen, er zijn SM-stellen en jachtschutters. En nog zo wat

Niet zo filmisch als zijn Paradies-trilogie, maar minstens zo verontrustend. Seidl is een urgente filmer.

Des Teufels Bad (aka The Devil's Bath) - Severin Fiala/Veronika Franz

Des Teufels Bad op IMDb (6,6)
 Des Teufels Bad op Moviemeter (3,46)

Des Teufels Bad op Wikipedia

Doorgaans zoek ik snel door als ik het lemma "horror" bij een film zie staan maar als ik er dan achter kom dat de film uit de school van Ulrich Seidl komt, raak ik tóch geïnteresseerd. Deze Oostenrijkse meester gedijt op ongemakkelijke sferen, op verhalen met een scherp gekarteld randje. Kortom: de film toch maar aangeklikt. Ik moest zo af en toe aan "Witte Wieven" denken, maar dit is toch wel een divisie hoger en beter dan dat. We gaan naar Oostenrijk, we gaan naar de 18e eeuw.

We openen de film met het aanschouwen van een kindermoord: moeder gooit haar baby de waterval in. De sfeer is gezet: we zitten in de ruige bergen in een uitermate armoedige streek. Het godsvruchtige leven in de bergen is hard en voornamelijk zonder vooruitzichten. De schuchtere Agnes droomt zichzelf vaak buiten de realiteit door de kleine wonderen der natuur tot zich te nemen, ze zijn voor haar het bewijs van een hoger wezen. Precies, lezer, we zitten in een 'niet klagen, maar dragen' cultuur waarbij alle ongemak op "het is God's wil" wordt afgeschoven. Agnes draagt haar steentje bij, bidt zich de versuffing maar ziet daar weinig van terug: ze trouwt een ruwe boer die niet van plan is haar moeder te maken, er moet gewerkt worden en Agnes moet zowel op het land als in de keuken haar steentje bijdragen. De echtelijke sponde wordt slechts voor de nachtrust gebruikt, maar Agnes blijft klaarwakker: ze droomt van andere tijden, ze droomt van het krijgen van een baby ondanks de slechte vooruitzichten.

Het bestaan van een god in haar nabijheid betwijfelt ze niet, ondanks dat ze gaandeweg steeds meer duivelse tekenen ontdekt in het dal waar ze haar mijmerende wandelingen houdt. We stevenen af op een confrontatie: een menselijke én een religieuze.

Met : Anja Plaschg, David Scheid, Maria Hofstätter

FIN - song : Soap & Skin - Gedächtnis

Paradies : Glaube - Ulrich Seidl

Paradies: Glaube op IMDb
Deel 2 uit een heftige trilogie. Moet me er nog toe zetten om de andere 2 delen te bekijken, maar omdat dit deel me het interessantst leek ben ik hiermee begonnen.

Om te beginnen: onwaarschijnlijk goede acteerprestatie van Maria Hofstätter, die hierna in haar Oostenrijk niets anders meer kan spelen omdat ze dermate intens, ontwapenend en onthullend acteert dat ze hier m.i. niets meer aan toe kan voegen. Schitterend, alle petten af die ik kan bemachtigen.

Het verhaal is bijzonder helder: Anna Maria is gaandeweg haar niet bijster goed gelukte huwelijk verworden tot een godsdienstwaanzinnige. Ze bidt, ze geselt zichzelf, ze zit in catechesatie-groepen , ze gaat langs de deuren met "de reizende moeder Maria".
Toegegeven, haar inzet in de discussies met ongelovigen is bewonderenswaardig, haar overtuiging is ongekend en haar doorzettingsvermogen om jaloers op te worden. Maar het knarst.

Haar hele geordende leven gaat op zn kop als plots haar afwezige (ex- ? ) echtgenoot Nabil opduikt. Een moslim, dat is al bijzonder gezien Anna Maria's aard, die nog eens dwarslaesie-verlamd is ook en dus hulpbehoevend. Vanuit haar humane en religieuze insteek verleent zij die hulp, maar ze begint te clashen met Nabil als hij haar een doorgeslagen religieuze houding verwijt en haar wijst op haar menselijke (en vrouwelijke) plichten. Het botst.

Heftige film, die minstens een paar dagen nadreunt. Prachtig!

Mond (aka Moon) - Kurdwin Ayub

Mond op IMDb (7,0)
 Mond op Moviemeter (2,96)

Mond op Wikipedia

Zo! Sterk hoor, deze. Had er niets over gelezen of gehoord, maar ik wilde afgelopen vrijdag even buiten de lijntjes kleuren. Omdat er in mijn eigen woonplaats slechts een beperkt aantal arthouse-titels kunnen worden vertoond, richtte ik mijn blik op filmstad Amsterdam. En belandde bij het fantastische Eye, waar men een volcontinu programma draait van titels die elders lastig aan bod komen. Zo belandde ik dus bij een Oostenrijkse martial-arts film die uiteindelijk een Arabische thriller werd. (uit de productieschool van Ulrich Seidl, misschien zegt dat u iets) Goed hoor, dit!

Lang kon ze dit niet meer volhouden, deze gevechten die nog nét niet op-leven-en-dood waren, maar die haar wel steeds meer fysiek gevaar opleverden. Lang had ze aan de top gestaan, maar het is een keer klaar. Sarah stopt, Sarah beperkt zich voortaan tot het lesgeven in haar gevechtskunsten.

Ze heeft geleefd voor haar sport, heeft derhalve ook geen privéleven opgebouwd dus het is geen onlogische stap dat haar personaltrainerschap haar naar het buitenland brengt. Ze wordt benaderd door een puissant rijke Jordanese man, die voor zijn zussen een trainer zoekt die ze wat weerbaarheid kan aanleren. Sarah reist via Amman naar de grote vrijstaande villa waar de familie zitting houdt. Nietsvermoedend start ze haar trainingen met de aanvankelijk onwillige zusjes, gaandeweg weet ze het drietal een beetje te ontdooien en enthousiast te krijgen. Sarah merkt dat de dames onder druk staan, er gebeuren rare dingen in die familie. Stukje bij beetje wordt Sarah meer in vertrouwen genomen door de jonge vrouwen, stukje bij beetje ontdekt ze iets meer van de gruwelijke achtergrond.

Met: Florentina Holzinger, Celina Sarhan, Andria Tayeh, Nagham Abu Baker, Omar Almaji

Gezien in : Eye Filminstituut

Paradies : Glaube - Ulrich Seidl

Recensie Paradies:Glaube uit 2013 

Herzien, in het kader van de filmclub. Opnieuw heftig en prachtig.