Lady Macbeth - William Olroyd

Lady Macbeth op IMDb (6,8)
Hoewel een oerBrits drama. is deze film niet gebaseerd op het beroemde werk van William Shakespeare. Deze film vindt zijn inspiratie in een gelijknamige Russische novelle van Nikolaj Leskov. Overigens zal die op zijn beurt danig naar ouwe Shake gekeken hebben, want het is in alles een Shakespearean drama.

Katherine, een prachtige jonge vrouw , wordt uitgehuwelijkt aan een rijke landheer. Dat kun je raar vinden maar dat gebeurde in die tijd. Ze is net iets te opstandig voor haar rol als broedmachine, maar ze schikt zich met enige tegenzin. Maar, dan moet haar man wel afkomen.
Haar echtgenoot verzaakt echter volledig, hij kijkt nauwelijks naar zijn vrouw om, laat staan dat hij seksueel door haar geïnspireerd raakt. Katherine voelt zich opgesloten. Wanneer zowel man"lief' als schoonvader het landgoed voor langere tijd verlaten voor zaken, biedt zich plots een uitkomst aan. Ze durft de deur uit te gaan en ontmoet op een van haar wandelingen de knappe stalknecht Sebastian. Deze kan haar wel geven wat ze zo hevig verlangt, er ontstaat een vurige relatie. Maar dat kan natuurlijk slechts zo lang als het duurt. Het overige personeel kijkt het met argusogen aan en Katherine beseft dat ze hen aan haar zijde moet behouden willen ze straks niet uit de school klappen, zodra de heer des huizes terugkeert.
Een spel van intriges en verraad ontstaat, het stevent af op louter verliezers.

Florence Pugh is Katherine , ik vind haar een intrigerende uitstraling hebben. Een lief "meisje" met een vurig karakter, ze speelde het al eerder in "Little drummer girl". Hier is ze opnieuw overtuigend.

Met : Florence Pugh, Cosmo Jarvis, Paul Hilton, Naomi Ackie

La Belle Époque - Nicolas Bedos

La Belle Epoque op IMDb (7,6)
Heerlijke film, heb me uitstekend vermaakt bij wat in feite een midlife-niemendalletje is. Dat komt ten eerste door de fijne sfeer in de film, maar zeker ook door het zeer knappe acteerwerk dat er in zit. Daniel Auteuil en Fanny Ardant zijn mastodonten van de Franse film en dat is hier goed te zien.

Het begint allemaal wat minder fraai: we zien de welbekende scenes van een uitgeblust huwelijk. Victor is de lusteloze, ietwat depressieve striptekenaar die de moderne tijd niet goed kan hebben, Marianne is de psychologe die zeker nog zin heeft in de toekomst en die dat wil bereiken door nieuwe technieken en nieuwe denkwijzen te omarmen. U snapt, dat gaat mis. Zij zet hem de deur uit en nodigt direct haar minnaar binnen.
Victor loopt met zijn ziel onder zijn arm , hij leeft uit zijn koffer. In zijn handen heeft hij een cadeaubon die hij van zijn zoon kreeg: die biedt hem een avontuur aan in een "droomfabriek". Een vriend is een bedrijf begonnen dat via re-enacting historische momenten laat naspelen. Je kunt plots deel uitmaken van grote momenten in de geschiedenis, maar Victor kiest iets anders. Hij gaat terug naar 16 mei 1974, de dag waarop hij Marianne ontmoette. Op basis van bewaarde tekeningen laat hij het café nabouwen waar hij zijn latere vrouw voor het eerst zag shinen. Het lukt , het werkt.
Het werkt zelfs té goed, want er ontstaat weer nieuwe levenslust bij Victor. Dat komt uiteraard vooral door de dame die Marianne gestalte geeft: niet alleen is ze een uitstekend actrice, voor Victor IS ze Marianne. Hij kan dan ook niet tegenhouden dat hij langzaam weer verliefd wordt op de mooie Marianne/actrice. Stukje bij beetje beginnen realiteit en fantasie door elkaar heen te lopen, in een razendknappe en soms vermakelijke schakeling van toneelstukjes.

De film schetst een fraai beeld van romantiek en dromen, maar ook een realistisch beeld van uitgebluste relaties die een opknapbeurt moeten krijgen. Hoogstaand? Nee. Onderhoudend? Jazeker.

Met : Daniel Auteuil, Guillaume Canet, Fanny Ardant, Doria Tillier

The Dressmaker - Jocelyn Moorhouse

The Dressmaker op IMDb (7,1)
Net iets te melig om goed te zijn, maar er zitten zeker goede kanten aan deze film. Sterk wraakverhaal, laat ik het zo maar omschrijven. En met Kate Winslet in de hoofdrol is een film zelden saai, ze heeft een goede hand van verhalen kiezen.

In deze film is ze Tilly, een kleermaakster die na een langdurig verblijf in Parijs terugkomt in haar Australische dorpje. Er is een reden dat ze lang is weggebleven, zo ervaren wij: ze is door het dorp aangewezen als de verantwoordelijke voor de dood van een jongen uit hun midden.
Wij leren al snel dat die jongen een enorme pestkop was, dat ie er op zijn minst om vroeg om te worden aangepakt, maar dat hoeft an sich nog geen reden te zijn voor zijn dood.
Tilly's moeder is sinds haar vertrek een verwaarloosde vrouw geworden, een kluizenaar die door het hele dorp wordt gemeden. Tilly is vast van plan achter de waarheid te komen, ze wil schoon schip maken, ze wil een rein geweten.
Haar Parijse jaren maken haar te excentriek voor dit dorp, menig nek verrekt wanneer zij zich vertoont. Maar kleren maken, dat kan ze. En al snel blijkt dat het dorp - ondanks al hun bezwaren tegen haar - toch graag een jurk van haar makelij willen hebben. Tilly denkt dat ze zich daarmee invecht in het dorp, maar de bevolking blijkt hardleers. Slechts één enkele man interesseert zich voor haar en wil met haar op zoek naar de waarheid. En naar meer, zo zal blijken. Heel langzaam lijkt Tilly te ervaren dat ze toch niet de vervloekte vrouw is, de heks met dat ellendige bestaan. Maar dan..

Met : Kate Winslet, Liam Hemsworth , Judy Davis , Hugo Weaving

Begt's Film Top 10 2019

209 films beschreven dit jaar. Iets meer dan 1 per 2 dagen, zeg maar.
Dat lijkt heel veel, maar ik verkeer in een kringetje waar dat niet eens uitzonderlijk is.
Heb al veel lijstjes heen en weer zien gaan, uiteraard maakte ik de mijne ook. Slechts 10 titels, dat betekent pijnlijke afvallers. Het leuke "Parasite" en het toffe acteerwerk van "Joker" halen de lijst niet, ik heb besloten het meer op de impact van de film als geheel te laten aankomen.

1) Marriage Story  https://begt.blogspot.com/2019/12/marriage-story-noah-baumbach.html
2) Sorry we missed you https://begt.blogspot.com/2019/11/sorry-we-missed-you-ken-loach.html
3) And then we danced https://begt.blogspot.com/2019/11/and-then-we-danced-levan-akin.html
4) Paddleton https://begt.blogspot.com/2019/03/paddleton-alex-lehmann.html
5) Christo - Walking on water https://begt.blogspot.com/2019/05/christo-walking-on-water-andrey-paounov.html
6) Das Schweigende Klassenzimmer https://begt.blogspot.com/2018/12/das-schweigende-klassenzimmer-lars.html
7) Capharnaum https://begt.blogspot.com/2019/02/capharnaum-aka-capernaum-nadine-labaki.html
8) Dirty God https://begt.blogspot.com/search?q=Dirty+God
9) Monos https://begt.blogspot.com/2019/09/monos-alejandro-landes.html
10 ) The Biggest Little Farm https://begt.blogspot.com/2019/06/the-biggest-little-farm-john-chester.html

Discutabel, dit lijstje. Ook voor mezelf trouwens. Daarom maar snel afsluiten, voordat ik weer zaken ga veranderen. Leest u volgend jaar weer mee?

Noodkreet in de fles (Flaskepost Fra P) - Hans Peter Molland

Samen met de dame deze boekverfilming van Jussi Adler-Olsen herzien:

https://begt.blogspot.com/search?q=flaskepost

Singel 39 - Frank Krom

Singel 39 op IMDb (6,0)
Ik ben niet per se tegen Nederlandse romkoms, maar ik heb wel een bezwaar: waarom zit er zo weinig avontuur in? Waarom kun je het verloop van de film zo vaak al voorspellen (in dit geval zelfs al vanaf het vernemen van de titel van de film)? Ook bij deze prijswinnende film (awardwinning op de Nederlandse Filmdagen) is dat het geval. En dat is jammer, want er zitten genoeg kansen in om van specifieke ingrediënten een kruidiger product te maken.
In deze film gaat het bijvoorbeeld niet alleen maar om detikkende klok die de 39-jarige succesvolle hartchirurg Monique (Mo. Ja, Mo noemen ze haar) om haar heen heeft hangen. Haar werk is haar alles, haar jeugdvriendje heeft ze er al voor moeten loslaten en de huidige losse flodder die ze haar bed in sleept , is niet van plan zijn vrouw ooit te verlaten.
Een uitkomst is het wanneer een jonge - goed uitziende- kunstenaar bij haar aanbelt met de vraag of hij de leegstaande ruimte onder haar apparatement mag huren als atelier. U snapt: die vent doet Mo's eierstokken tegen elkaar aan rammelen. Maar helaas, deze Max blijkt wel geïnteresseerd in vriendschap, maar verder niks. Hij vindt mannen veel interessanter, hij scoort er lustig op los.
Lichtpuntje in deze verhouding is dat Max eigenlijk heel graag vader wil worden, hij zoekt een vrouw die met hem een kind op de wereld wil zetten, no strings attached behalve de gedeelde en gezamenlijke opvoeding.
Diverse sidelines in de film bieden kansen om voor leven in de brouwerij te zorgen (de rondflirtende zus die plots zwanger blijkt, de (drinke)broer die zich afzet tegen hun autoritaire vader, de vergelijking met de succesvolle carrière van haar vader, de multiraciale component, de LHBTI-component: het zit er allemaal in , in deze tolerante film. Het is dan ook helemaal niet vervelend om te kijken, maar het had 'spannender" gemogen, er had meer ingezeten. En dat ondanks een script van Eddy Terstall.

Met: Lies Visschedijk, Waldemar Torenstra, Eva van deWijdeven, Gerard Cox

The Apollo - Roger Ross Williams

The Apollo op IMDb (6.0)
Wervelende documentaire over de monumentale muziekzaal in Harlem, New York. Muziekzalen heb je natuurlijk overal, maar er zijn er waar geschiedenis wordt geschreven. The Apollo is er zo een. Al sinds midden jaren 30 is het de plek waar Afro-Amerikaanse artiesten een podium krijgen. Heel lang is dat uitzonderlijk geweest, omdat in grote delen van het land de rassenscheiding strikt doorgevoerd werd. Gekleurde artiesten verbleven in gekleurde-artiestenhotels, gekleurde artiesten stonden slechts zelden op een podium met de meer gearriveerde en geaccepteerde blanke artiesten.
Dát is dan ook het grote verhaal van dit venue. Denk je het belang in van Paradiso voor Nederland , maar dan een keer of 50 meer en zwaarder. Elke woensdag is het "Amateur night" (nog steeds), dé kans voor beginnende artiesten om zich te tonen aan een kritisch publiek. Je moet wat kunnen hebben , "booing"  is een belangrijke bezigheid van de luidruchtige zaal. Maar áls het je lukt om ze te winnen, ligt er ook een wereld voor je open.
Ga maar na, wie heeft er niet gestaan? Van Billy Holiday en Ella Fitzgerald in de jaren 30 en 40, via Louis Armstrong en Nat King Cole in de jaren 50 naar de complete soul- en motown- scene: vooral Aretha Franklin en James Brown waren er huisartiest, maar ook Stevie Wonder, Smokey Robinson en The Supremes traden vaak op.
Meerdere malen is het theater in zijn bestaan bedreigd, vooral de opkomst van grotere zalen nekte de financiële huishouding van the Apollo. Maar telkens bleek het bewustzijn van de muziekscene én van de burgergemeente te groot: deze zaal moet gered, deze zaal moet blijven. De laatste jaren sprankelt het weer. Sinds de komst van de hiphop is er een totaal nieuwe scene ontstaan, waarin Afro-Americans zich herkennen, waarin ze zichzelf kunnen verliezen. Public Enemy, Common, Pharrell en Doug E. Fresh , dat zijn de grote namen van de laatste decennia. Voeg daarbij de nog steeds voortdurende politisering van "black awareness" (we volgen de voorbereidingen van een toneelstuk over zwarte slachtoffers van politiegeweld) en je snapt dat de plek té belangrijk is om te sluiten. Het is een bedevaartsoord, het is een schuilplek, het is een etalage, het is een zeepkist.

Lekkere docu, afgelopen jaar ook op IDFA te zien, ik zag hem via HBO. Voor de liefhebber.