Daarna dus maar vlug overgestapt op deze , die op de publieken werd uitgezonden. Veelgeroemde film, toch wel. Een van PSH's betere, wordt steeds gezegd. Ik val met de deur in huis: ik vond dat niet. Ik had zelfs moeite om het "haakje" te vinden waar ik mijn interesse en waardering voor deze film aan moest ophangen.
Niet dat ik het slecht vond, nee, maar ik dwaalde steeds verder af door de keur aan lijnen van verhaal-in-verhaal.
In het kort gezegd gaat de film over een toneelregisseur die moeite heeft met het vasthouden van de liefde. En die daarnaast nog eens ernstig ziek wordt. Zijn vrouw vliegt uit, neemt dochter mee, hij blijft achter, stort zich op zijn werk, wint prijzen maar vindt geen liefde.
Hij vindt wel nieuwe partners, maar steeds blijft het afstandelijk. Eigenlijk is het kaartverkoop-meisje nog het meest zijn steun en toeverlaat door de jaren heen. Maar ook zij krijgen de relatie niet op de rit.
Als de regisseur dan uiteindelijk een forse geldprijs wint, wordt het tijd voor zijn magnum opus: een eigen theater met daarin de verbeelding van het toneelstuk van zijn eigen leven. Vanaf dat moment loopt alles door elkaar: acteurs die dingen beleven die de regisseur net zelf heeft beleefd. of soms nog verwacht te gaan beleven.
Slecht vond ik het allemaal niet, daarvoor liep er teveel goed acteerwerk rond, maar ik zat er niet helemaal in.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten