De film van maatje Willem.
Met vrienden bespreek ik uiteraard regelmatig wat ik aan films gezien heb of nog wil zien. Vele titels heb ik al mogen ondergaan, ik vermoed zelf een bovengemiddelde frequentie te hebben qua film kijken. Toch komt het nog voor dat ik titels nog niet gezien heb, en dat het soms favoriete films van die vrienden zijn.
Vandaar dat Willem met deze bij mij aan kwam: MOET JE ZIEN!!
Deur in huis: ruime voldoende, ik heb me goed vermaakt. Vooral met de visuele gekte van ex-Python Gilliam, maar ook met de bijzondere types en uitermate aparte stellingnames die de hoofdpersonen doen.
Niet de allerbeste film aller tijden, maar zeker onderhoudend.
Verhaal is sprookjesachtig. Fantasy, maar dan niet in de zin van elfen en feeën maar gewoon een enorm uitgebouwd voorstellingsvermogen. Denk aan de film van Jean-Pierre Jeunet en Marc Caro, in die wondere wereld-richting moet je het zoeken.
Het jonge meisje Jeliza-Rose leeft met 2 heroïne-verslaafde ouders. Als moeder overdoseert, slaan ze op de vlucht, richting het huis van oma. En onderweg naar Jutland, waar ze uiteindelijk graag zouden belanden.
Dat gaat nooit gebeuren, dankzij pappa's aanhoudende junkengedrag.
Het meisje vindt meer dan zelfstandig haar weg, noodgedwongen. Ze ontmoet wonderlijke figuren ; van heksen tot autisten, er zit geen normaal mens tussen. Er zitten zelfs poppenhoofdjes tussen. Gezamenlijk nemen de strijdbijl ter hand: The Monster Shark dient bestreden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten