dinsdag, april 05, 2016

Land of Mine (Under Sandet) - Martin Zandvliet

Land of Mine op IMDb (8,0)
Onuitputtelijk is de bron van verhalen over deze oorlog. Er zijn vele oorlogen geweest, maar de filmindustrie blijft opvallend vaak putten uit de gebeurtenissen van de Tweede Wereldoorlog. Zo ook deze: hij gaat ongelooflijk diep in op de wonden die een oorlog slaat in de gevoelens van mensen voor hun medemens. Twijfel en haat staan dikwijls een nuchtere blik in de weg.
In deze film betekent het dat de Deense bevolking met een enorme haatdragendheid kijkt naar een groepje jongens tussen 16 en 20. Jongens die de botte pech hadden in het verkeerde land geboren te worden en om die reden ten oorlog werden gestuurd, nog goed en wel voordat zij de kans hadden gehad enigszins man te worden en weten hoe de wereld in elkaar steekt.
Op de Deense stranden zijn door de nazi's duizenden, welhaast miljoenen mijnen verstopt omdat men dacht dat de invasie van de geallieerden wel eens via die kant kon komen.
Nu de oorlog voorbij is en er weer genormaliseerd moet worden, zet men de jonge Duitse jochies in om al die mijnen onschadelijk te maken, het strand moet mijnvrij en begaanbaar. En ach, als er een ontploft dan is het toch maar een Duitser die naar God wordt geholpen, nietwaar. Wat is daar nou helemaal aan verloren als het mis gaat?
Sergeant-majoor Rasmussen krijgt de twijfelachtige heer het jongensregiment te begeleiden, te sturen en te motiveren. Dat gebeurt barbaars, conventies van Geneve golden blijkbaar nog niet echt. Er ontstaat een band in de groep, maar gek genoeg langzamerhand ook tussen de Deense legerman en "zijn mannen'. Dat is een zeer ontroerend stuk in een verder zeer harde film.
Vanuit mijn luie stoel is het makkelijk om te zeggen dat de Denen onmenselijk met de jonge jochies omspringen, maar ik snap dat ik ook moet proberen me te verplaatsen in de haatdragendheid, de verwerking van een oorlog door een volk dat geleden heeft. Ik projecteer dingen daarvan op het heden en zie dat de mensheid nog niet veel is opgeschoten in die 70 jaar.

Zeer sterke film, ongemakkelijk goed eigenlijk. Bijzonder realistisch geacteerd, dat maakt het klein en fijn.

1 opmerking:

Peter te Riele zei

Je blog maakt me erg nieuwsgierig, deze film wil ik in de toekomst graag gaan zien.