Vooral interessant vanwege de bemoeienis van de Peppers Flea en Anthony Kiedis (beiden zijn producer en Flea speelt ook nog eens een bepalende rol - als trompettist nota bene). Maar het grootste pluspunt is eigenlijk het spel van Elle Fanning, in mijn ogen nog een Amerikaans tienersterretje maar hier toch echt een dragende actrice.
In dit op bestaande personen gebaseerde verhaal speelt ze de dochter van een hemeltergend goede jazzpianist. Overal speelt ie de sterren van de hemel, maar desondanks komt ie nergens. Dat komt door een continue opspelende heroïne-verslaving, het lukt hem maar niet om er over langere periodes afstand van te nemen.
Moeder is amper in beeld, en gelukkig maar want ze is een naargeestige alcoholiste. Alle zorg en wijsheid komt van oma (Glenn Close) die roeit met de riemen die ze heeft. Ze blijft proberen haar zoon in toom te houden maar ze geeft hem ook continue weer de kans om terug te keren. Vader gaat gevangenis in en uit en om dat ritme te doorbreken verdwijnt ie voor een langere periode naar Europa. In Parijs rijst zijn ster, maakt hij plaatopnames met de groten. Maar toch, plotseling belt hij weer en staat hij weer bij de dappere Amy-Jo en haar oma voor de deur. De liefde van de dochter voor haar vader is onvoorwaardelijk: ter plekke vergeet ze alles en omhelst ze de man die er maar niet in slaagt om een verantwoordelijke vader e worden. Verval. Herstel. Verval. Herstel. Hoe houdt zij dit vol?
Met John Hawkes, Elle Fanning, Glenn Close, Peter Dinklage, Flea.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten