Er is altijd iets speciaals met Balkan-driven films. De humor is anders , het fatalisme is groter en daardoor is het geheel vaak absurdistisch. In deze film komt daar nog een element bij: nihilisme.
Einde WO2. Ergens in Hongarije. Een tweeling wordt op jonge leeftijd door moeder bij hun naargeestige oma ("de ouwe heks") afgeleverd omdat ze op het platteland meer kans op overleven hebben. Vader dient in het leger, moeder zoekt elders heenkomen.
De jongens moeten afzien, Oma houdt ze op afstand, ze moeten hard werken voor een marginaal beetje eten. Ze besluiten zichzelf daarin te harden: ze eten weinig, tuchtigen zichzelf en communiceren weinig met de buitenwereld. Dat helpt. Ze leren wennen aan de harde aanpak van de vlakbij gelegerde soldaten, ze leren wennen aan de klappen van de dorpsbevolking die hen als diefjes beschouwt. Ze overleven. En winnen daarmee ook de sympathie van de boze oma, die beetje bij beetje ontdooit.
De oorlog eindigt. De soldaten vluchten, de honger trekt weg en plots staat moeder weer voor de deur. Wat gaan de jochies doen? Krijgt ze ze weg bij de plek die langzaam de hunne is geworden?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten