Challengers - Luca Guadagnino

Challengers op IMDb (7,8)
 Challengers op Moviemeter (3,80)

Gelijk maar meegepakt op première avond, terwijl ik mezelf niet heel goed ingelezen had. Ben eigenlijk niet zo van de sportfilms (omdat ze meestal gaan over het heroïsche pad dat de winnaar aflegt) maar deze had gelukkig een heel andere insteek. Daarover straks meer, maar niet nadat ik u vertel dat ik toch langzamerhand wel onder de indruk begin te raken van de prestaties van acteur Josh o' Connor, wat mij betreft is hij de bijrollen voorbij en manifesteert hij zich tegenwoordig terecht in rollen waarin hij de film naar zich toe trekt. Charmant en vilein, energiek en licht kwetsbaar, ik mag graag naar hem kijken (veel meer dan naar de zo geroemde Zendaya, die ik vaak veel vlakker vind overkomen in haar - steeds grotere- rollen). 

De challenge in deze film bestaat eruit dat we kijken naar de top van de tenniswereld, waarbij we dan wel een treetje moeten afdalen om de mannelijke hoofdrolspelers te verenigen. Vanaf hun jeugd speelden Patrick Zweig en Art Donaldson tegen elkaar in vele toernooien, ze vormden zelfs langdurig een herendubbel. We leren al snel dat Donaldson de (grand slam)top wél gehaald heeft en dat Zweig er nauwelijks in slaagt om zich professioneel en financieel te redden. We gaan erug naar de bron van deze splitsing: waar(door) scheidden hun wegen en carrières?

Het antwoord ligt in de verschijning van tennisster Tashi, die in het circuit meeloopt als de meestbelovende hardhitter van haar generatie en die de harten en hoofden van ons herendubbel op hol brengt: aanvankelijk valt ze voor Patrick maar uiteindelijk stapt ze over op Art. We snappen hoe dat te verklaren is, maar dat wil nog niet zeggen dat we haar keuzes sympathiek vinden. Plots treffen de twee elkaar in een kwalificatietoernooi dat voor beiden niet alleen de keuze voor het voortzetten van hun carrière kan bepalen, maar ook nog eens de strijd om die tussen hen in staande dame verhevigt.

Noot: de soundtrack in de film werkt lekker mee in de beleving. "Aha, wéér Trent Reznor" las ik goedkeurend aan het eind. 

Met: Josh o' Connor, Zendaya, Mike Faist

FIN - song :  Trent Reznor & Atticus Ross- Compress/Repress

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Odyssey - Christopher Nolan

The Odyssey op IMDb (8,5)
 The Odyssey op Moviemeter (3,99)

The Odyssey op Wikipedia

Van de week repte ik er elders al over: heb het al heel erg lang niet meer meegemaakt dat zóveel mensen het erover hebben. Dat ze naar deze film gáán of dat ze hem net gezien hebben. Er is altijd wel een veelbesproken film van het moment maar zoals het nu rond deze boekverfilming van een ééuwenoud boek gaat, is voor mij ongekend. Het heeft natuurlijk met meerdere dingen te maken. De sterrencast bijvoorbeeld (Matt Damon, Robert Pattinson, Anne Hathaway, Tom Holland, John Leguizamo, Charlize Theron, Samantha Morton, Zendaya. Among others) of de gebruikte technieken van de superieure cameraman Hoyte van Hoytema. Allemaal goede redenen, ik denk echter ook dat het voor een fors deel te maken heeft met de reputatie van de beste regisseur van dit moment. Christopher Nolan durft, is maniakaal met zijn vak bezig, schuwt de controversiële boodschap niet en, belangrijkste van alles, kan gewoon ongelooflijk goed verhalen vertellen. Ter illustratie: mijn broer (die wél het gehele gymnasium doorliep itt ondergetekende afhaker) zat tegelijkertijd in een bioscoop iets verderop in Amsterdam-Noord: hij wilde controleren of zijn leraren van destijds hem wel op de juiste manier door Homerus hebben geleid. We appten na afloop over onze wederzijdse beleving: hij zag enkele vrijheden van de regisseur door de vingers, ik legde veel nadruk op de sombere boodschap die Nolan in de lange wereldreis van Odysseus legde. Ieder van u die de film zag of gaat zien, zal een andere conclusie kunnen trekken. Omdat de film gewoonweg héél erg veelzeggend is. Topvermaak.

Koningin Penelope is het wachten misschien wel zat, toch wacht ze voort. Haar man Odysseus is al anderhalf decennium van huis: hij ging om de Trojaanse Oorlog te winnen (overzeese verhalen vertellen haar dat hij dat ook deed) maar raakte daarna hopeloos verdwaald op de wereldzeeën. Terwijl haar volk eist dat ze opnieuw trouwt en daarmee een nieuwe koning van het rijk aanstelt, blijft zij hopen op de terugkeer van haar sterke vent: ze gelooft simpelweg niet dat hij dood is. Zo denkt ook haar zoon Telemachos erover, hij gaat zelf op zoek naar de wegen van zijn vader.
Ondertussen zien wij Odysseus verdwaasd over stranden dwalen: hij is niet alleen de weg, maar ook grotendeels zijn geheugen kwijt. Dat is misschien maar goed ook, daarmee is hij mogelijk ook de ontberingen vergeten waaraan hij zijn mannen onderweg heeft blootgesteld. Na Troje moest hij langs de heks Circe, voer hij tussen Scylla en Charybdis en streed hij met de Cycloop (die het onderspit dolf, waarna zijn vader Poseidon uiteraard wraak nam door de zee voor Odysseus levensgevaarlijk te maken). In zijn meest heldere momenten beseft Odysseus dat hij naar huis moet, maar ook dat hij tot een vredesovereenkomst met de Hades moet komen. Doet hij dat niet, heeft geen van zijn mannen ooit zielenrust. En hij dus ook niet.

Met; Matt Damon, Robert Pattinson, Zendaya, Anne Hathaway, Tom Holland, John Leguizamo, Samantha Morton, Charlize Theron, Elliot Page, Mia Goth

Gezien in : Eye Film
FIN - song : James Blake - When i'm home

The Drama - Kristoffer Borgli

The Drama op IMDb (7,5)
 The Drama op Moviemeter (3,56)

The Drama op Wikipedia

Met niet al te hoge verwachtingen naar de zaal gegaan gisteren, maar ik kwam er met opgeheven hoofd uit vandaan: deze film wint gaandeweg aan kracht, na de catharsis is opeens alles én iedereen in disbalans. Dat brengt lucht in de karakters, die pas dan ontwikkeling krijgen. De twee "poster children" die de hoofdrollen spelen, zag ik beiden al eerder de afgelopen jaren: Robert Pattinson heeft daarin bij mij iets meer credits (dankzij zijn "Die my love' rol) maar in deze film komt ook Zendaya eindelijk toe aan iets meer dan wat verschrikte blikken. Naast deze twee vormt ook de verfrissende bijrol van Alana Haim een belangrijke bijdrage.  Kortom: expect nothing, receive everything.

Misschien niet de beste manier om een relatie te starten: contact leggen door jezelf binnen te liegen. Toch is dat wat Charlie Thompson doet wanneer hij de knappe Emma Harwood in een coffeediner ontmoet. Hij is mazzelpik met hoofdletters, want het lijkt te werken: de twee krijgen een relatie die culmineert in het besluit om te gaan trouwen. Die voorbereidende weken, dat is waar we na die korte flashback instappen. 
Samen met het stel dat respectievelijk hun getuige en hun ceremoniemeester vormt, doen ze een oefendiner om de menukaart van het grote feest definitief samen te stellen. Drank vloeit, de avond vordert en plots bevindt het viertal zich in een soort "Truth or dare". Ze zijn allemaal niet in hun eerste leugentje gestikt, maar er is niet voor niets een spreekwoord dat zegt dat de waarheid soms gekker is dan de fictie. De ontboezemingen aan tafel zetten álles op scherp, alle verhoudingen lopen plots scheef: die tussen het bruidspaar en hun ceremoniële team, tussen de vriendinnen en zeer zeker ook tussen de aanstaande bruid en bruidegom. Over een week moet alles in kannen en kruiken gegoten worden, maar het lijkt alsof niemand elkaar plots meer vertrouwt.

Met: Robert Pattinson, Zendaya, Alana Haim, Mamadou Athie, Haily Gates 

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Moondog - Do your thing

Dune: Part two - Denis Villeneuve

Dune: Part Two op IMDb (8,6)
 Dune: Part Two op Moviemeter (3,99)

Waarschijnlijk mis ik een bepaald gen. Het lukt me maar niet om enthousiast te worden van fantasy-films en - in iets mindere mate- van science fiction. Deze film, uitgesteld  in première gegaan vanwege de acteursstakingen, pookte de verwachtingen flink op: nog mooier, nog grootser, nog beter geacteerd en nog beter gefilmd. Superlatieven schoten te kort. U ziet het: een 8,6 op de scoremeter, dat is hoogst zeldzaam. Kosten noch moeite gespaard maar dan heb je ook wat. Inderdaad is het een groots en meeslepend epos, dicht geplamuurd met spectaculaire beelden van mensen en machines, die in de meest uiteenlopende vormen met elkaar in gevecht gaan. Maar ik begreep er geen reet van. Althans: tussen alle verschillende talen, volken en bloedlijnen probeerde ik wanhopig ook maar het dunste verhaallijntje vast te houden om de film enigszins binnen te laten komen. Dat lukte net. Een zes voor de moeite, een acht voor de cameravoering maar verder had ik na de dikke drie uur nog steeds geen chocola in handen. Anyway: een poging.

Na de vorige oorlogen is Paul Atreides nog de enige overlevende van zijn volk. De strijd om de heerschappij op de planeet Arrakis is nog niet gedaan, nog steeds vecht het Harkonnen-volk tegen alle andere stammen in het zuiden van de planeet om de macht. Paul moet aansluiting zoeken bij andere volken en hen overtuigen van de slechtheid van de Harkonnetjes. Dat blijkt niet moeilijk. Hij krijgt steun van zijn plots opduikende oude strijdmakker Gurney, die hem begeleidt in de mars die hij met zijn stoere vriendinnetje Chani en haar stamgast Stilgar voorbereidt. Gurney weet hem te vertellen waar het verloren gewaande wapenarsenaal van de Atreides zich bevindt. Met die wapens zou Paul, die na een aantal tests en een aantal naamswijzigingingen inmiddels algemeen als leider van het Zuiden wordt aanvaard, de strijd tegen de Harkonnen stevig kunnen aangaan. Het wordt niet makkelijk, het wordt knokken.

Wel een ongekende lijst aan bekende namen en gezichten die voorbij komen, waarbij je even door de vermommingen en verkleedpartijen heen moet kijken om te zien wie je voor je hebt. Dat maakte de 166 minuten beter verdraagbaar. Ach, we deden een filmmiddagje op de bank dus het was hoe dan ook ontspannen.

Met: Timothée Chalamet, Zendaya, Josh Brolin, Javier Bardem, Stellan Skarsgaard, Charlotte Rampling, Rebecca Ferguson, Austin Butler, Florence Pugh, Christopher Walken, Lea Seydoux

FIN - song :  Hans Zimmer - Only I will remain

Gezien in : Vue Cinemas Hoorn