Greta (aka The Widow) - Neil Jordan

Greta op IMDb (6,0)
 Greta op Moviemeter (3,07)

Tamelijk doorsnee thriller, al moet ik toegeven dat beide hoofdrolspeelsters zich behoorlijk van hun taak kwijten. Isabelle Huppert schmiert en zuigt, terwijl Chloë Grace Moretz een mooie transformatie ondergaat in deze film.

Moretz speelt de frisse Frances McCullen, werkzaam in een kwaliteitsrestaurant en dienstbaar en vriendelijk van karakter. Op een dag vindt Frances na haar dienst een achtergelaten damestas in de metro. Ze kijkt nog om zich heen maar ziet niemand die de eigenaar zou kunnen zijn. Ze probeert het in te leveren bij Gevonden Voorwerpen maar daar is de service zo belabberd dat ze besluit het zelf te proberen: aan de hand van een van de pasjes in de tas achterhaalt ze de verblijfplaats van de eigenaar, ze gaat de tas zelf terugbrengen, dit geheel tegen het advies van haar roommate Erica, die adviseert om de tas naar de politie te brengen.

De eigenaar blijkt Greta Hideg, een oudere dame te zijn die heel vriendelijk meldt hoe verstrooid ze is en hoe fijn ze het vindt dat een jonge vriendelijke vrouw bij haar langskomt. Ze verklaart erg eenzaam te zijn nu ze als weduwe in dat grote huis alleen leeft, haar dochter ver weg wonend in Parijs. Frances heeft een beetje medelijden met haar en besluit een koffieafspraak met de dame te maken, ze wil best een "bezoekbuddy" zijn voor deze vriendelijke dame. Dat gaat natuurlijk goed zolang het goed gaat: als Frances op een gegeven moment werkverplichtingen voor laat gaan op de afspraken met Greta begint deze met bellen, maar al snel gaat dit over in stalkinggedrag. Frances komt in de knel, de oude oma verliest met rasse schreden haar vriendelijkheid. 

Met : Isabelle Huppert, Chloë Grace Moretz, Maika Monroe, Stephen Rea

FIN - song : Arthur Rubinstein - Liebestraum No. 3 (Franz Liszt)

L'Avenir - Mia Hansen Love

L'Avenir op IMDb (7,2)
Hoewel de uitvoering matig is, is dit toch een interessante film. Misschien meer voor mij dan voor anderen, omdat ik het levensfase-aspect hierin het belangrijkste onderdeel vind. Het zal voor sommigen een kabbelende en kwebbelende (typisch Franse) film zijn, maar toch zat ik na afloop even na te denken over de transformatie die Nathalie (een van de 4 filmrollen van Isabelle Huppert dit jaar) ondergaat.
Ze is iemand die inschikkelijk nadenkt over haar toekomst, over haar afnemende kansen en over haar gematigde gevoelens van maatschappelijke betrokkenheid. Als dat niet zo is, dan is er geen verklaring voor haar kalme reacties op de grote veranderingen in haar leven. Tel maar even mee:
in deze film raakt Nathalie haar betaalde bijbaan als schrijver van filosofie-schoolboeken kwijt, ze raakt haar man kwijt aan een jonge blom, ze wordt door een oud-leerling op een gegeven moment afgeserveerd als behoudend en niet-meer relevant, ze raakt haar lastpak-moeder kwijt. Etcetera.
Ogenschijnlijk kalm laveert Nathalie door deze gebeurtenissen heen. Het is niet dat het haar niet raakt allemaal (ze huilt en ze zucht, ze dribbelt en ze zorgt) maar het krijgt haar niet van haar stuk.
Kenmerkend in die houding is haar reactie als haar man haar vertelt dat ie haar verlaat voor een ander: "Had je dat niet gewoon stil voor jezelf kunnen houden?". Anders gezegd: doe wat je niet laten kunt, maar val mij er niet mee lastig.

Heel goed kan ik me voorstellen dat veel mensen dit een moeizame film vinden. Ik heb geprobeerd te zoeken naar de krenten in de pap. En die zijn, naast het als immer goed verzorgde spel van Huppert, wat mij betreft vooral de herkenbare berusting van het ouder worden. De wereld krimpt, maar er zijn best nog mooie dingen te beleven. 

Histoires Parallèles - Ashgar Farhadi

 

Histoires Paralleles op IMDb (6,0) 

Histoires Parallèles op Moviemeter (3,50)

Histoires Parallèles op Wikipedia 

"Hoe ga ik dat straks nou doen?" dacht ik, toen ik afgelopen dinsdagavond de voorpremière van deze bijzondere film bekeek. Voorpremières in ons lokale filmtheater vragen namelijk altijd om een directe beoordeling van het publiek: men krijgt een scheurkaartje in handen waarmee de waardering kan worden aangegeven en er na de telling een gemiddeld cijfer uitrolt. Lang dacht ik dat ik aan de linkerkant van het kaartje een inkeping zou maken maar op een gegeven moment kantelde de film dusdanig goed dat ik een stuk voorbij het midden uitkwam. Mijn hoge verwachtingen werden alsnog enigszins bewaarheid: in de regie een samenwerking tussen gelauwerd Iraans regisseur Ashgar Farhadi en oude meester Krystof Kieslowski, nee, er was veel meer. Muziek van Zbigniew Preisner en wat een cast, mensen : superster Isabelle Huppert, Franse kanjers als Vincent Kassel en Pierre Niney en ook de Belgisch-Franse diva Virginie Efira deed een veeleisende duit in de zakken. Het werd uiteindelijk niet de makkelijkste film, maar Farhadi mozaïekte wel iets heel bijzonders bij elkaar. 

Niets is wat het lijkt, niemand is ook wie je denkt dat hij is. De kijker weet niet of hij realiteit of fictie waarneemt. Immers: we stappen in het leven van schrijfster Sylvie, die bezig is met een spannende roman over....haar overburen. Met een bizar staaltje voyeurisme bouwt Sylvie aan een verhaal over die mooie overbuurvrouw, die zo op Sylvie's moeder lijkt. Volgens de schrijfster leeft buurvrouw Anna daar met de ene man maar krijgt ze -steeds als die man weg is- een andere over de vloer. Ze krijgt het verhaal niet helemaal rond, haar uitgeefster (een piepkleine bijrol van Catherine Deneuve) blijkt ook nog steeds niet tevreden. Sylvie, die overduidelijk op het randje van einde carrière zit, is het zat: in de prullenbak met dat manuscript. Waar het dan weer wordt uitgevist door de dakloze jongeman die door Sylvie's dochter is ingehuurd om Sylvie's appartement leeg te trekken zodat het verkocht kan worden. Bent u er nog?

Mooi, dan trekken we naar de overkant. Daar blijkt Anna helemaal niet met spannende romantiek bezig te zijn, nee: ze is hard aan het werk. Ze levert de geluiden die onder de film moeten worden gezet die haar vriend Pierre aan het afronden is. Die geluiden maakt ze samen met Pierre's broer Christophe. Plots wordt Anna in de lunchroom in de wijk aangesproken door een jongeman die haar vertelt schrijver te zijn: hij is bezig met een roman over een jonge vrouw die - steeds als haar man weg is - een andere man op bezoek krijgt. Hé, waar kennen we dat toch van? 

Het is aan de filmkijker om te bepalen in welk deel van het verhaal, nee zelfs: aan welke kant van de straat we ons bevinden. Feit of fictie, werkelijkheid of fantasie, romantiek of cynische realiteit?

Met: Isabelle Huppert, Vincent Cassel, Virginie Efira, Pierre Niney, Adam Bessa

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Zbigniew Preisner- Dekalog VI, part IV

Copacabana - Marc Fitoussi

Juist vanwege dát imago wilde ik deze film zien. Isabelle Huppert is de dame van de onaangepaste rollen in dito films. Met "La Pianiste" als meest fameuze troef.

In deze film is ze zo ongeveer Isabelle Huppert. Dartel, vermoeiend, onaangepast, maar daardoor ook boeiend en intrigerend. Ze speelt Babou, een moeder die haar kind de hele wereld heeft overgesleept in haar zoektocht naar halve liefdes en kwart banen.

Nu dochterlief de huwbare leeftijd heeft bereikt neemt ze afstand van haar oncontroleerbare moeder. Ze wil haar niet aanwezig zien op de voorgenomen bruiloft. Moeder vlucht uit haar uitzichtloosheid en gaat voor een baan zelfs richting België.

Net als de hele film wordt het pas gaandeweg wat opener en gemoedelijker.
Geen topfilm, de neiging om uit te zetten net weerstaan en gelukkig maar. Het laatste halfuur wordt er veel meer duidelijk.

Louder than Bombs- Joachim Trier

Louder than Bombs op IMDb (6,6)
Ook al geen makkelijke film, ik had mijn avondje wel gisteren. Deze was vooral goed vanwege het uitstekend ingetogen acteerwerk en het ietwat mystiek gehouden verhaal. Acteurs als Jesse Eisenberg, Isabelle Huppert en Gabriel Byrne kun je daartoe wel om een boodschap sturen. Toch draait de film eigenlijk om geen van deze drie: ze zijn respectievelijk broer, moeder en vader van Conrad.
Conrad is een stil en teruggetrokken puberjongetje, ogenschijnlijk niet veel anders dan anderen van zijn leeftijd. Moeilijk in de communicatie, veel aan het gamen etcetera.
Echter, we leren al snel waarom het bij Conrad even anders werkt dan bij andere pubertjes. Zijn moeder is twee jaar geleden omgekomen en de oorzaak daarvan is voor vele uitleg vatbaar. Ongeluk of zelfdoding? Moeder was oorlogsfotografe, had daardoor een bijzondere kijk op het leven. Ze was niet gemaakt voor alleen moederschap en echtgenote. Dat heeft zijn weerslag op het gehele gezin.
Vader beschermt zijn zoon, maar dringt niet tot hem door. Pas als de oudste zoon tijdelijk weer thuiskomt om te helpen bij het ontmantelen van de doka, ontdooit Conrad enigszins.
Het blijkt dat alle gezinsleden hun eigen geheimen dragen en dat ze allemaal een flinke tik van het gebeurde hebben meegekregen,

Happy End - Michael Haneke

Happy End op IMDb (7,0)
Niet zijn beste, wat mij betreft. Maar zelfs een "gewone" Haneke stijgt nog ver boven de film-middelmaat uit. Ik zal hem dus desondanks bij u aanbevelen, al is het omdat Haneke een regisseur is die u huiswerk mee geeft. Lang na het zien van de film bent u bezig met het beantwoorden van de vraag waar u nu eigenlijk naar gekeken heeft, wat u nu eigenlijk gezien heeft. Dat getuigt van cinematografische klasse, hij is en blijft een meester.

We kijken naar zijn eigen versie van een Festen-scenario. Ook in deze film is onderhuids dusdanig veel in een familie aan de hand dat het niet verrassend is dat het een keer tot uitbarsting komt. Ook nu gebeurt dat weer op een feestelijke gelegenheid, die daardoor veel minder feestelijk uitpakt dan gehoopt.
De familie Laurent zit goed in de slappe was, hun bouwbedrijf is gerespecteerd en doet louter grote opdrachten. Maar er zitten barsten in het vernis: een van de projecten loopt mis, door het instorten van een muur komen er arbeiders om het leven en de familie wordt daar terecht op aangesproken. De oprichter van het bedrijf is opa Georges, die het allang niet meer bewust meemaakt door zijn geestelijke achteruitgang. Dochter Anne doet haar best, haar eigen zoon Pierre zit tegen wil en dank in het bedrijf en gooit continu de kont tegen de krib. Haar broer Thomas is buiten het bedrijf werkzaam, hij is arts. Hij brengt echter veel privé problemen de familie in: voor de tweede keer getrouwd, ook voor de twede keer een vriendin ernaast. Zijn dochter Eve woont bij zijn ex en zij is de katalysator van het uiteenvallen van de facade. Stiekem is zij bezig haar moeder te vergiftigen met diens eigen anti-depressiva. Als moeder in het ziekenhuis belandt. moet Eve bij het gezin Laurent worden ondergebracht. Genadeloos loopt het tienermeisje langs alle familieleden om ze stuk voor stuk van een aantal zekerheden te ontdoen. Het einde van de film is magistraal, de aftakeling is compleet.

Met : Isabelle Huppert, Jean-Louis Trintignant, Matthieu Kassovitz , Fantine Harduin

Mon pire cauchemar - Anne Fontaine

Mon pire cauchemar op IMDb
My worst nightmare, pessimum tantus meum, mijn ergste nachtmerrie.

Dat betekent het dus, mensen, als de man die je danig irriteert op een meeting, ook de vader van het vriendje van je zoon blijkt te zijn. En die bovendien je partner dusdanig inpakt dat ie ook nog eens de langverwachte verbouwing bij je thuis kan komen doen.
Isabelle Huppert blinkt al jaren uit in zware rollen in dito films, deze keer is ze van het lichtvoetige. Dat doet ze samen met Benoit Poelvoorde, die in "C'est arrivé pres de chez vous" en recenter in "Rien a declarer" al vaker liet zien wel koddig uit de hoek te kunnen komen.
Mevrouw is een elitaire galeriehoudster, haar man is uitgever. Ze kunnen hun leven dus moeilijk matchen met deze platvloerse 12 ambachten, 13 ongelukken man die alles zegt wat m op zn lever zit. Een lever die ie overigens ook op andere wijzen test.

Volgens de wetten van de komedie beïnvloeden deze ontmoetingen hun wederzijdse relaties en ontstaat er een spel van aantrekken en afstoten. Niet groots , wel vermakelijk en onderhoudend.

Louder than bombs - Joachim Trier

Louder than bombs op IMDb (6,6)

Louder than bombs op Moviemeter (3,34)

Louder than bombs op Wikipedia

Nu we al lange tijd niets meer vernemen van die ene fameuze regisseur (hoe zou het inmiddels met hem gaan?) vervoegen we ons als filmliefhebbers somtijds bij het langzamerhand net zo imposante werk van zijn bijna-naamgenoot. Immers, Trier bouwt zo langzamerhand een ijzersterk oeuvre op dat tè goed is om op de planken te belanden. Daarom pakte ik deze weer een keer op: een loodzwaar verhaal (vrienden van mij zouden het afkeurend "arthouse" noemen) met een schitterend setje acteurs. Ga maar na: Isabelle Huppert, Gabriel Byrne, Jesse Eisenberg, Devin Druid, Amy Ryan, David Strathairn. Dit is an sich al voldoende om de film nog een keer te kijken maar als je daarbij ook nog eens door het verhaal gegrepen wordt, is dat bonus. Elf jaar oud inmiddels, maar nog volledig de bezichtiging waard.

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie Louder than bombs

FIN - song : Ola Flottum - Louder than bombs 

La Syndicaliste (aka The Sitting Duck) - Jean-Paul Salome

La Syndicaliste op IMDb (6,6)
 La Syndicaliste op Moviemeter (3,23)

Hoewel ik me kan voorstellen dat er mensen zijn die moeite met haar hebben, ben ik zelf wel aardig geporteerd van de Franse steractrice Isabelle Huppert. Ze heeft een goede hand van rollen kiezen: nooit is een grijze muis, nooit volgt ze standaardroutes. Moet je tegen kunnen maar als je erdoor heen kijkt, zie je haar klasse.

In deze op waarheid gebaseerde boekverfilming speelt ze Maureen Kearney, een vakbondsvertegenwoordiger in dienst van de grote nucleaire firma Areva. Deze exploiteert meerdere kerncentrales in Frankrijk en lijkt heimelijk het plan opgevat te hebben deze in Chinese handen over te geven. Omdat dit slecht is voor zowel de medewerkers als voor de belangen van Frankrijk staat Kearney hiertegen op. Dat moet ze bezuren.

Dreigtelefoontjes, achtervolgingen, het hele spectrum krijgt ze mee zonder dat ze goed kan aanwijzen wie er achter zit. Vermoedens zijn er natuurlijk wel, maar bewijs dat maar eens. Het wordt zelfs nog gruwelijker: Kearney wordt in haar huis overvallen, vastgebonden op een stoel waarna er met een mes en grote A op haar buik wordt gekerfd (en het mes wordt later in haar vagina ingebracht, wat terecht wordt aangemerkt als verkrachting). 

Kearney doet aangifte maar de politie loopt niet hard. Sterker nog: ze geloven haar niet en zetten haar onder druk om haar verklaring in te trekken en te melden dat ze het allemaal verzonnen heeft. Haar man blijft achter haar staan, een paar medewerkers ook nog maar verder keert alles en iedereen zich tegen haar. Net op het moment dat ze overweegt om inderdaad zichzelf aan te geven als fantast, draait ze om. Ze zal zich moeten verdedigen in de rechtbank, maar haar (geloof)waardigheid is haar meer waard.

Met: Isabelle Huppert, Gregory Gadebois, Pierre Deladonchamps, Yvan Attal, Marina Foïs

FIN - song : Kadyn Webster - PPP

Mon crime (aka The crime is mine) - Francois Ozon

Mon crime op IMDb (6,5)
 Mon crime op Moviemeter (2,84)

Van regisseur Francois Ozon ben ik wat meer diepgang en gepsychologiseer gewend, maar dat is bij deze film ver uit beeld gehouden. De naam John Lanting kwam zelfs bij me op bij het bekijken van deze comedy-of-errors, het was eerder kluchtig dan een misdaadverhaal. Had me dus verkeerd voorbereid en dat had waarschijnlijk zijn weerslag op mijn waardering voor deze film. Een beetje "mwoah" nu.

Parijs, jaren 30 vorige eeuw. Madeleine, een nog niet al te succesvolle actrice heeft een afspraak bij een producent om te kijken of er een rolletje voor haar beschikbaar is. Ze is een knappe verschijning, de producent kan zich niet beheersen en randt haar aan. Bij thuiskomst in het appartement dat ze met haar beste vriendin (advocate Pauline) huurt, lucht ze haar hart. Dan: de bel! Er staat een politie-inspecteur aan de deur die komt vragen of zij misschien degene was die de producent bij of na haar bezoek heeft omgebracht. 

Na de aanvankelijke ontkenning ziet Pauline opeens een uitweg uit haar armoedige bestaan: als ze nu de moord - die niet door haar gepleegd is- alsnog bekent, is ze in ieder geval de komende tijd voorzien van onderdak en voeding, waarmee ze de aanstaande huisuitzetting kan voorkomen. De zaak komt voor, zowel Madeleine als Pauline grijpen met beide hand de kans aan om te shinen in hun eigen vak: Madeleine acteert een belaagde jonge vrouw, Pauline legt de nadruk op de wandaden van het patriarchaat. Er volgt vrijspraak en plots gaan de deuren voor Madeleine open: ineens staan roem en rijkdom bij haar op de stoep. Dat kan natuurlijk niet lang goed gaan: zowel de rechercheurs die de zaak niet los laten als de daadwerkelijke moordenaar kunnen flink roet in het eten van de dames gaan gooien.

Met: Nadia Tereszkiewicz, Rebecca Marder, Isabelle Huppert, Fabrice Lucchini, Dany Boon, Andre Dussolier

FIN - song : Philip Rombi - Final

FIN - song : Danielle Darrieux- Le bonheur c'est un rien

Mrs. Harris goes to Paris - Anthony Fabian

Mrs Harris goes to Paris op IMDb (7,1)
 Mrs. Harris goes to Paris op Moviemeter (3,19)

Natuurlijk wisten we vooraf dat het niet al te diep zou graven, deze romantische komedie. Maar Lesley Manville in de film is - wat mij betreft - altijd een pré, net zoals films over mensen die hun leven totaal omgooien het bij mij vaak wel goed doen. "Klik", daar gingen we.

1957, London. Ada Harris doet haar best de eindjes aan elkaar te knopen. Officieel weet ze nog steeds niet dat ze weduwe is, maar ze gaat daar wel van uit omdat haar man nooit uit de oorlog is teruggekeerd. Ada is schoonmaakster en naaister bij verschillende adressen en redt het daarmee net. Met haar vriendin Vi pakt ze zo af en toe een borrel, waarbij vaak de zeer van Ada gecharmeerde Archie even aanschuift. Ada houdt alle avances echter af, haar man Eddie zou immers zomaar opeens aan haar tafel kunnen staan. 

Bij een van haar adresjes, een nare adellijke dame die niet doorheeft hoeveel pijn ze Ada doet met haar generaliserende gepraat, slaat de verandering toe: de freule heeft een prachtige jurk van Christian Dior in haar kast hangen en laat terloops even de prijs vallen. En die prijs valt Ada niet eens tegen. Thuis leegt ze haar spaarpotje en berekent ze haar kansen: als ze nu eens wat extra klussen aanneemt en veel overwerkt, dan is die 500 pond nog best op te hoesten. Ze durft te dromen, helemaal als het geluk van de voetbaltoto haar kant op valt. 

Next: Parijs! Verwonderd loopt ze rond in de stad van de liefde. Ze vindt het atelier van Dior, waar ze aan de deur wordt tegengehouden: "wat komt u hier doen? U met uw sjofele jas? Een jurk kopen, u?" Ze volhardt en dat valt in goede aarde bij een aardige graaf die haar als zijn gast meetroont naar de aangekondigde modeshow. Er zijn nog aardig wat hobbels te overwinnen, maar uiteindelijk staat de volkse Ada in het atelier van Dior om zich een jurk aan te laten meten. Eind goed, al goed, zou je zeggen. Nou nee, er staat van alle kanten druk op dit verhaal waarin Lesley Manville steeds meer als sterke vrouw naar voren komt.

Met: Lesley Manville, Isabelle Huppert, Lambert Wilson, Alba Baptista, Lucas Bravo, Ellen Thomas, Jason Isaacs

FIN - song :  Rael Jones-  The Legion Dance

Valley of love - Guillaume Nicloux

Valley of love op IMDb
Hij acteur, zij actrice. Ooit waren ze getrouwd en leefden ze in Parijs. Nu komen ze - onafhankelijk van elkaar - samen in Death Valley, Californië. Ze hebben beiden een brief gekregen van hun zoon.
De jongen heeft een einde aan zijn leven gemaakt en wil blijkbaar zijn ouders nog eenmaal verenigd zien, liefst vlakbij de plek waar hij uiteindelijk gestorven is. In de brief meldt hij dat zich aan hen beiden zal openbaren als ze keurig de planning van de brief volgen en op de afgesproken plek op de afgesproken datum verschijnen.

Onmogelijk verhaal, zegt u? Onverfilmbaar? Dat lijkt zo, maar het pakt anders uit. Niet voor niets zijn dit twee meester-acteurs, niet voor niets maken ze zeer aannemelijk dat ze ooit wel samen hebben geleefd maar zich nu kapot ergeren aan de onhebbelijkheden die ze zich elk hebben eigen gemaakt.
Er gebeurt iets met ze in dat unheimische , maar o zo prachtige landschap. Scepsis maakt plaats voor samenwerking, ongeloof maakt plaats voor gevoel en ze laten zich beiden dermate ontregelen door de ambiance dat ze elkaar heel hard nodig blijken te hebben. En dat, dat is ongetwijfeld de hand van de zoon.

Acteursfilm, ik vond het heel prettig om naar te kijken en te luisteren.

Met : Gerard Depardieu en Isabelle Huppert