De Gaulle: Résistance (aka La bataille de Gaulle: L'age de fer) - Antonin Baudry

 

De Gaulle: Résistance op IMDb (7,7)

De Gaulle: Résistance op Moviemeter (3,383)

La Bataille de Gaulle op Wikipedia

Hooggeprezen historisch epos waarvan ik gisteren in de zaal het eerste deel keek, dit op aandringen van vrienden en bekenden met de nodige historische interesse. Deel 1 besloeg al 161 minuten, dus regisseur Baudry pakt nogal vet uit: there is plenty more where that came from. Welnu: zo goed als mij werd verteld, vond ik deze niet maar ik ga wel helemaal mee in het grootse historische verhaal. Immers: op waarheid gebaseerde anekdotes die bepalend zijn geweest voor het verloop van de geschiedenis, daar wil je altijd naar kijken. Dan vergeet je de tamelijk karikaturaal neergezette onverstoorbaarheid van de Franse generaal, dan ga je juist genieten van een heerlijke Churchill (in de persoon van Simon Russell Beale) en van Franse acteergrootheden als Benoit Magimel en Matthieu Kassovitz, dat is ook smullen. Terzake nu: de film!

De al enigszins gelauwerde generaal De Gaulle ziet in 1940 met lede ogen aan hoe slap zijn land reageert op de Duitse agressie die over Europa raast. Hij wil ertegen in het geweer, dat deed ie immers tijdens WO 1 ook. Helaas merkt hij dat hij tamelijk alleen staat, hij ziet hoe het land dmv maarschalk Pétain op ergerlijke wijze gokt op een akkoordje met de tirannieke Hitler, dit in de hoop dat men de moordlustige dans enigszins ontspringt. De Gaulle wil ten strijde maar kan dat niet langer vanuit zijn vaderland doen: hij wijkt uit naar London om daar "Het Vrije Frankrijk" op te tuigen.

Weinig mensen krijgt hij mee, hij moet zich ook danig verantwoorden bij premier Churchill maar gaandeweg weet hij diens vertrouwen te winnen en zijn visie voor Europa op tafel te leggen. Kleine succesjes boekt hij, maar hij moet terug in de kast als hij ziet hoe Hitler na Frankrijk ook de totale noordkant van Afrika in handen probeert te krijgen. Als dat lukt, zal de Middellandse Zee aan de Duitsers behoren, dan is Europa definitief verloren. Er dient onverzettelijkheid getoond te worden, men moet stand houden in de Afrikaanse woestijnen. De Gaulle heeft daar wel ideeën over, maar kan dat niet zonder Britse hulp (waar de Britten op hun beurt weer niet zonder de Amerikanen kunnen en willen. En bataille!

Met: Simon Abkarian, Simon Russell Beale, Florian Lesieur, Benoit Magimel, Niels Schneider, Karim Leklou, Matthieu Kassovitz, Campbell Scott

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Theo Cascio - Ainsi va le monde

La haine - Matthieu Kassovitz

La haine op IMDb (8,1)
 La Haine op Moviemeter (3,86)

Volgend jaar viert deze film zijn 30e verjaardag. Dat is even lastig voor te stellen, want net als veel andere filmkijkers weet ik nog vrij goed hoe deze film destijds binnenkwam en welk een golf van reacties ze opwekte. Als je 30 jaar na dato nog steeds een 8,1 scoort op IMDb, betekent dit dat je indruk hebt gemaakt, dat je een toon hebt gezet. Veel filmmakers zijn dan ook schatplichtig aan Matthieu Kassovitz, die in confronterend zwart/wit een rauwe samenleving schetst die destijds al aankondigde dat "polarisatie" voorlopig nog lang niet met pensioen zou gaan. Tijd om deze opnieuw te gaan bekijken, dus.

Het leven uit een dag. Tja, was het maar zo makkelijk. Want het is niet een gewone dag, er hangt spanning in de lucht in de Parijse buitenwijk waar de drie vrienden Vinz, Hubert en Saïd hun dagen slijten. Vanaf het moeizame opstaan houden de jongens zich bezig met drugsgebruik, bluffen, matten, kruimeldiefstallen en vooral heel veel weerstand tegen de politie. Die politie is niet hun beste vriend, helaas is dat een realistisch standpunt als je in wijken als deze woont: bij elkaar gepropt in krappe flats, armoede, werkloosheid, kansarmen. De politie komt er niet graag maar moet natuurlijk wel zijn snufferd laten zien. 

"La haine" (de haat) neemt een standpunt in dat - hoe leeg en loos hun leven ook rolt - toch sympathie (of op zijn minst: begrip) opwekt voor deze jongeren. Ga er maar aan staan: in een wereld die zich vijandig tegen je opstelt, moet je wel in het defensief. Of eigenlijk: moet je wel in de aanval. Deze drie jongeren geven zich niet zomaar gewonnen: als bij straatrellen een van hun vrienden wordt gearresteerd en gewond raakt, zweren de heren wraak. De een wat fanatieker dan de anderen, maar ze zijn vastberaden de politie "terug te pakken". Dat standpunt heeft radicale gevolgen.

Met: 

Vincent Cassel    Vincent Cassel, 

Hubert Koundé    Hubert Koundé, 

Saïd Taghmaoui    Saïd Taghmaoui, 

Benoit Magimel    Benoit Magimel

Happy End - Michael Haneke

Happy End op IMDb (7,0)
Niet zijn beste, wat mij betreft. Maar zelfs een "gewone" Haneke stijgt nog ver boven de film-middelmaat uit. Ik zal hem dus desondanks bij u aanbevelen, al is het omdat Haneke een regisseur is die u huiswerk mee geeft. Lang na het zien van de film bent u bezig met het beantwoorden van de vraag waar u nu eigenlijk naar gekeken heeft, wat u nu eigenlijk gezien heeft. Dat getuigt van cinematografische klasse, hij is en blijft een meester.

We kijken naar zijn eigen versie van een Festen-scenario. Ook in deze film is onderhuids dusdanig veel in een familie aan de hand dat het niet verrassend is dat het een keer tot uitbarsting komt. Ook nu gebeurt dat weer op een feestelijke gelegenheid, die daardoor veel minder feestelijk uitpakt dan gehoopt.
De familie Laurent zit goed in de slappe was, hun bouwbedrijf is gerespecteerd en doet louter grote opdrachten. Maar er zitten barsten in het vernis: een van de projecten loopt mis, door het instorten van een muur komen er arbeiders om het leven en de familie wordt daar terecht op aangesproken. De oprichter van het bedrijf is opa Georges, die het allang niet meer bewust meemaakt door zijn geestelijke achteruitgang. Dochter Anne doet haar best, haar eigen zoon Pierre zit tegen wil en dank in het bedrijf en gooit continu de kont tegen de krib. Haar broer Thomas is buiten het bedrijf werkzaam, hij is arts. Hij brengt echter veel privé problemen de familie in: voor de tweede keer getrouwd, ook voor de twede keer een vriendin ernaast. Zijn dochter Eve woont bij zijn ex en zij is de katalysator van het uiteenvallen van de facade. Stiekem is zij bezig haar moeder te vergiftigen met diens eigen anti-depressiva. Als moeder in het ziekenhuis belandt. moet Eve bij het gezin Laurent worden ondergebracht. Genadeloos loopt het tienermeisje langs alle familieleden om ze stuk voor stuk van een aantal zekerheden te ontdoen. Het einde van de film is magistraal, de aftakeling is compleet.

Met : Isabelle Huppert, Jean-Louis Trintignant, Matthieu Kassovitz , Fantine Harduin

La vie d'une autre- Sylvie Testud

La vie d'une autre op IMDb
Zo'n wakker worden in een andere tijd-verhaaltje. En toch niet eens een vervelende film.
Dat komt waarschijnlijk door ten eerste het prettig losse acteren van Juliette Binoche en Matthieu Kassovitz, maar ten tweede ook door de fraaie draai die het aan de inzichten van de persoonlijkheden geeft.

Marie is een bescheiden dame die op sollicitatiegesprek gaat bij het bedrijf van haar welvarende buurman. Thuis wacht de zware zorg voor haar zeer hulpbehoevende vader en de daarbij horende ongelukkige moeder.  Daags erop is Marie jarig en haar vriendin verrast haar door de zonen van die rijke buurman te inviteren voor een verjaarsfeestje. Van t een komt het ander: amoureuze ontwikkeling volgt.

Vervolgens wordt Marie wakker. In de keuken wacht een zoontje op ontbijt , in de rest van het uitermate luxueuze huis doolt een van de twee huishoudelijke hulpen rond en uit het raam kijkend ontwaart Marie dat ze pal onder de Eiffeltoren woont, in een hyperluxe buurt.
Het blijkt plots 15 jaar later te zijn, ze heeft nogal een gat in haar geheugen. Hoe is ze hierin beland, hoe werd zij die immens rijke zakendame en hoe kon zij een kind verwekken in een huwelijk dat slecht genoemd mag worden?
Ze werkt er hard aan om alles in kaart te krijgen. En op de rit.

Onderhoudende film, met een leuke mate van intensiteit in de personages. En dat ondanks dat ongeloofwaardige 'geheugenverlies" deel.

Jakob the Liar - Peter Kassovitz

Jakob the Liar op IMDb (6,6)
Hoewel matig uitgevoerd, is dit wel een goedbedoelde film. De film gaat over hoop, over het belang van blijven denken aan een toekomst , ook in tijden dat het die toekomst ver weg lijkt.

We gaan naar het laatste jaar van de oorlog, naar het getto van Warschau. Onmenselijke leefomstandigheden, de wanhoop is groot. Niets te eten, geen uitzicht op verbetering door de toenemende gruwelijkheden van de nazi's. Jakob verloor reeds zijn vrouw aan de bezetter en probeert zo goed en kwaad als het kan overeind te blijven.
Wanneer hij zich - wegens "overtreden van de avondklok" - moet melden op de Duitse commandopost hoort hij daar toevallig een flits van het radionieuws: de Russen staan al in Polen , nog slechts enkele honderden kilometers scheiden hen van Warschau. Het geeft Jakob enige hoop, maar zijn eerste zorg is nu om alsnog veilig thuis te komen in het donker. Aan de rand van het ghetto ontdekt hij een jong meisje, dat door haar ouders uit de trein richting Auswitsch is gezet om aldus haar leven te sparen. Jakob smokkelt haar zijn huis in en verstopt haar op zijn zolder.
Tijdens het appel laat hij per ongeluk iets los van de gehoorde informatie en er ontstaat een vreemde situatie: hij doet voorkomen dat hij dat gehoord heeft op een radio die hij zelf in bezit heeft. Een leugentje om bestwil , maar met grote gevolgen. Hij weet dat zijn leven niet zeker meer is als de Duitsers op zoek zouden gaan naar een radio in het ghetto, maar hij merkt ook dat er hoop ontstaat bij zijn vrienden en buren. Om ze af en toe iets te geven, begint Jakob zelf nieuwsberichten te verzinnen. Hetgeen weer tot gevolg heeft dat het niet lang geheim blijft dat er zich een radio in het ghetto bevindt.

Veel raakvlakken met "La vita é bella" , zegt u? Klopt, maar gek genoeg is dit verhaal al ouder want het werd al in de jaren 70 een keer verfilmd.

Met : Robin Williams  , Liev Schreiber , Armin Mueller-Stahl