Los Tigres - Alberto Rodriguez

Los Tigres op IMDb (6,4)
 Los Tigres op Moviemeter (2,92)

Los Tigres op Wikipedia

Dinsdagavond voorpremière-avond: als het kan, ben ik erbij. Gisteravond zelfs eentje met inleiding, niet op filmisch gebied overigens maar vooral op taalgebied: mijn woonstad kent een grote groep mensen die Spaans leren, lessen daarvoor worden aangeboden door een dame die eind jaren 80 in dat fraaie land studeerde. Ze vertelde vooraf dat ze sinds die tijd ook filminleidingen gaf en dat ze zich herinnerde dat een van de eerste keren dat ze dat deed dit ook bij een film van deze regisseur was. Die film zag ik ook ooit, maar ik kwam vanavond vooral voor de kunsten van acteur Antonio de la Torre , die ik hiervoor al in menig film zag excelleren. En opnieuw wist hij me overtuigen in dit complexe verhaal dat veel wil zijn (broer-zus met een vadercomplex, scheidingsdrama, avontuurlijk heldendom, drugshandel) maar dat uiteindelijk vooral een thriller is.

De titel "Los Tigres" verwijst naar de koosnaam die de vader van de beide hoofdpersonen voor hen koos: pappa was ervaren en vermaard duiker, de kinderen hebben dat - ondanks diens complexiteit- van hem overgenomen. Vooral Antonio is een vakman, hij duikt in de wateren rond Huelva onder scheepsrompen alsof het niks. Hij zoekt daarbij zijn grenzen op maar verzaakt nooit: zijn dwingende werkgever kan altijd een beroep op hem doen. Zijn knappe zus Estrella duikt ook maar kan door een gehoorprobleem niet dieper dan 15 meter, daardoor beperkt ze zich vaak tot het prepareren van de duikbeurten van haar broer. 

Als Antonio op een gegeven moment de duimschroeven van zijn ex krijgt aangedraaid ("eerst alimentatie betalen anders zie je de kinderen niet meer"), zoekt hij naar een uitweg. Die is er (immers, handelsschepen doen niet altijd alles volgens alle regeltjes) maar Antonio moet daarvoor wel over grenzen gaan: fysieke grenzen (hij is ook de jongste niet meer) maar zeer zeker ook morele grenzen. Breekt nood wet? 

Met: Antonio de la Torre, Barbara Lennie, Joaquin Nunez

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Movie Teller (aka La Contadora de Peliculas) - Lone Scherfig

 The movie teller op IMDb (6,4)

The Movieteller op Moviemeter (3,42)

Regisseur Lone Scherfig wil teveel, de film is boordevol gepropt. En dat is enigszins jammer omdat wel overeind blijft dat het een boeiende film is die de kijker meeneemt op een reis van verbeelding en verlangen. Altijd een pré als het voorstellingsvermogen van de kijker op de proef wordt gesteld, daarom durf ik ook zeker te stellen dat we het hier over een goede film hebben. Dat gezegd hebbende kunnen we best constateren dat de kerstboom iets minder vol gehangen had mogen worden. Van start.

Jaren 60, Chili. Het is een hard leven, daar in dat Chileense mijnstadje aan de rand van de Atamaca-woestijn. Maria Margarita is het enige meisje in een armlastig gezin, waar ze met haar drie broertjes in opgroeit. Vader is een eenvoudige mijnwerker maar moeder is een statige en beeldschone vrouw die "van achter de bergen" vandaan komt en mede daardoor een tamelijk exotische verschijning in het dorp is. 

Alles kabbelt, het gezin krabbelt. Vader werkt zich het schompes, moeder zorgt voor het gezin en laat zich de blikken van de dorpsbevolking (en vooral die van de Duitse zetbaas van de mijn) welgevallen. Op zondag gaat het gezin op zijn paasbest naar de film in de plaatselijke bioscoop, het enige hoogte- en lichtpuntje in het verder harde bestaan.

Wanneer vader bij een bedrijfsongeval verlamd raakt, kantelt alles: de inkomsten vallen weg, huisuitzetting dreigt (de woning is immers eigendom van de mijn), moeder kan de zwaarte van de zorg amper aan en- minstens zo erg- er is niet genoeg geld meer voor het filmuitje. Er wordt gekozen om wekelijks 1 familielid naar de film af te vaardigen en na afloop het verhaal te laten navertellen. Dat blijkt bij Maria Margerita in de beste handen terecht te komen: vurig en levendig overtuigt zij het gezin met haar verteltrant. Ze is er dusdanig goed in, dat het een verdienmodel wordt: ze wordt bij mensen in het dorp uitgenodigd voor een verhaal, uiteindelijk bouwen sommigen op straat een theateropstelling na om haar verhalen te ensceneren. 
Hoewel dit enigszins lucht geeft aan het gezin (er komt weer eten op tafel), geeft moeder de strijd op: ze vertrekt plotseling, daarmee de zorg voor haar bedlegerige man aan de jonge kinderen overlatend. Maria Margarita speelt de rol van haar leven door voor zowel het huishouden, de opvoeding als de inkomsten van het gezin te zorgen. Ze redden het, totdat grote veranderingen zich aankondigen.

Met:
Sara Becker

Daniel Brühl

Alondra Valenzuela

Bérénice Bejo

Antonio de la Torre

FIN - song :  Fernando Velazquez & Orquestra Extremadura - La contadora de peliculas

Gezien in : Cinema Oostereiland

Historias para no contar (aka Stories not to be told) - Cesc Gay

Historias para no contar op IMDb (6,2)
 Historias para no contar op Moviemeter (2,58)

Historias para no contar op WIkipedia

Het is niet het eerste mozaïekmodel dat gebruikt wordt om een wereldstad mooi in het daglicht te zetten: ooit leenden Londen, Parijs en New York (New York I love you) zich er bijvoorbeeld ook al voor, in dit vijfluik maken we een stedentrip door Barcelona. Niet om de fraaie architectuur en historische gebouwen uit te lichten, nee: gewoon om weer te geven hoe de mensen in zo'n drukke toeristen- en zakenstad leven. Regisseur Cesc Gay richt zich daarbij vooral op het complexe liefdesleven van enkele stadsbewoners en maakte een vertelling waarbij "het leugentje om bestwil" een aanjager is van grote problemen. De film is luchtig van opzet, niet alle verhalen zijn even geslaagd maar er wordt met dermate veel vaart door de mensenlevens heen gestapt dat we het doorzichtige gekeuvel best wel kunnen hebben.

De verhalen variëren van opzet, maar leidden steeds naar het moment dat het de hoofdpersoon goed lijkt om nét een klein stukje naast de waarheid te praten om de regie in handen te houden. Een regie die ze natuurlijk vervolgens geheel kwijtraken: de buurvrouw die zich door de buurman laat helpen om haar hond te verzorgen en door die hulpvaardigheid denkt dat ze romantische gevoelens voor hem moet opvatten, wordt natuurlijk ruw uit die droom geholpen doordat haar man iets eerder terugkomt van zakenreis Het stel dat een net gescheiden vriend helpt om zich weer op liefdespad te gaan maar hem daarbij net iets te succesvol voorstelt aan een vrouw die mogelijk heel anders is dan zij denken, dat stel moet in paniek hun "misstap' herstellen en hun vriend behoeden. De drie collega's die tijdens de pauze luisteren naar de stoere overspelverhalen van de een, terwijl de ander toevallig net iets meer weet van het besproken onderwerp, de man die zijn overspel wil opbiechten aan zijn hoogzwangere vrouw maar vervolgens een reactie krijgt die hij nooit verwacht had. En zo dus nog twee andere historias, verhaaltjes die voor de betrokkenen eigenlijk beter niet verteld hadden moeten worden. 

Met: Anna Castillo, Antonio de La Torre, Maribel Verdu, Alejandra Onieva, Javier Camara, Veronica Echequi

FIN - song : Arnau Bataller - Historias para no contar

Que dios nos perdone (May God Forgive Us) - Rodrigo Sorogoyen

Que Dios Nos Perdone op IMDb (7,2)
Het begint allemaal te matig, dit recherche-verhaaltje over de jacht op een seriemoordenaar in Madrid. Het politieduo is te onlogisch om een duo te vormen: de een is stil en rustig en als hij eens praat, dan stottert hij. De ander is explosief, agressief en randje corrupt. Er is dan ook niet echt sprake van samenwerking, ze komen niet echt veel verder in het onderzoek naar degene die inmiddels een reeks bejaarde vrouwen heeft verkracht en vermoord. De ene lijkt de slimmere detective, de andere lijkt de betere communicator. Maar ze ergeren zich dusdanig aan elkaar dat het niet opschiet.
Als hun onconventionele aanpak te ver gaat en ze ruzie krijgen met een ander politieduo, worden ze van de zaak gehaald. Sterker nog: 1 van de 2 wordt ontslagen, de andere tijdelijk op non-actief.
Het andere duo komt niet echt verder en waagt het om de stille stiekem bij het onderzoek te betrekken, zijn deductie is hard nodig om tot oplossingen te komen. Dat werkt. En u snapt: het is dan nog maar een kleine stap om ook de andere (ex)agent op de achtergrond weer in het onderzoek te zetten. Dat moet natuurlijk wel escaleren.
Vanaf het moment dat de twee ontslagen worden, komt er vaart in de film. En logica. Dat maakt dat ie achteraf wel de voldoende haalt die ik hem oorspronkelijk niet zou hebben gegeven.

Met : Antonio de la Torre, Roberto Alamo

El Reino (aka The Candidate) - Rodrigo Sorogoyen

El Reino op IMDb (7,2)
Hij is voorbestemd om de opvolger te worden van de grote baas van zijn partij, deze Manuel Lopez-Vidal. Hij stevent af op een glorierijke politieke carrière. De partijleider is ziek en heeft hem in vertrouwen kenbaar gemaakt hem als opvolger te willen. Niets aan de hand, toch?
Het gaat mis wanneer het begint te kraken in de partij: een van Manuel's politieke vrienden raakt in opspraak bij een corruptieschandaal. De partij moet handelen. Ons is dan allang al duidelijk dat het op vele plekken fout zit, dat er een wijdvertakt netwerk van handeltjes en ritselpraktijken door de partij loopt.
Niet de partijcollega, maar Manuel krijgt uiteindelijk de beschuldigende vinger naar zich gewezen. Hij wordt geslachtofferd, de partij gaat er beter uitkomen wanneer hij terugtreedt en boetvaardig naar buiten treedt. De partij gaat voor, zo blijkt uit alles: er moet bestuurd worden. Klinkt allemaal logisch , in ieder geval naar politieke maatstaven, maar men heeft buiten Manuel gerekend.
Niet eens zozeer vanwege zijn luxe leventje maar meer vanwege eer en veiligheid van vrouw en dochter treedt Manuel in het verweer. Hij legt zijn partijgenoten andere oplossingen voor, die dan wel andere slachtoffers tot gevolg heeft maar die het uitgestippelde carrièrepad niet in de weg zitten. Men weigert. Er knapt iets bij Manuel, hij kan nog maar één ding doen: als men dan per se hem wil slachtofferen, zal hij zorgen dat hij niet het enige slachtoffer zal zijn. Hij zal de hele partij meetrekken in een publieke ontmaskering : de verstrengeling van zakenwereld, politiek en media zal aan de oppervlakte komen. Echter: dan moet Manuel nog wel even - in zijn eentje - de voor het grijpen liggende bewijsmaterialen weten te verzamelen.

Met : Antonio de la Torre , Monica Lopes, Josep Maria Pou, Barbara Lennie

The fury of a patient man (Tarde para la ira) - Raul Alevalo

The fury of a patient man op IMDb (6,8)
Acht jaar had ie gewacht, acht lange jaren geduld.

Er is al een tijdje een tamelijk realistische stroming gaande in de Spaanse cinema, die vele genres overspant maar zijn kern vindt in de thriller, de misdaad. Zo ook deze film, die nog een specifieker deel van het genre uitoefent. The Fury of a patient man is namelijk een wraakfilm. Ongezouten, onversneden, onverdunde wraak. Bikkelhard. Met slechts een minuscuul klein beetje clementie.

José belandt in een niet nader te noemen dorpje in een barretje. Hij drinkt er zijn espresso's , hij speelt kaart met de localo's en hij wordt - hoewel vreemd bevonden- gaandeweg geaccepteerd. De dame achter de bar is in afwachting van de vrijlating van haar man, die acht jaren in de cel heeft doorgebracht na een mislukte roofoverval. Hij was slechts chauffeur en relatief onschuldig, maar alle anderen ontkwamen. Daarmee werd hij dus medeverantwoordelijk geacht voor de dood van het slachtoffer, een winkelmeisje dat zich verzette.
Zodra Curro vrijgekomen is, ontstaat er beweging in de film. Plots verdwijnt zijn vrouw uit beeld. Al snel weten we dat José hiervoor de sleutel is. We leren dat José de aanstaande man zou zijn van het vermoorde winkelmeisje. José heeft gezwegen en gewacht op zijn kans. Via Curro zal hij te weten moeten komen wie zijn mede-overvallers waren, waar ze uit hangen en, belangrijker nog, hoe hij zich bij hen kan introduceren.
Een meedogenloos spel, al is spel hier niet echt een correct woord. Het is strijd, het is haat, het is wraak.

Sterk verfilmd, je voelt je ongemakkelijker per minuut.

Met Antonio de la Torre, Luis Callejo , Ruth Diaz

El Autor (aka The Motive) - Manuel Martin Cuenca

El Autor op IMDb (6,5)
Hij is gemaakt voor grootse daden , deze Alvaro. Aan zijn schlemielige uitstraling en zijn timide voorkomen zou je het niet zeggen, maar deze man gaat schrijven. En niet zo maar schrijven, nee: het grote werk, een boek dat in de wereldliteratuur zijn plek zal gaan veroveren.
Echt niet, hij is niet jaloers op zijn vrouw die wel een succesvol schrijfster is maar dat bereikt via flutromannetjes voor de massa. Dat is niet Alvaro's ding, dat is niet zijn doel. Ze groeien uit elkaar en hij belandt op een appartement in een trappenhuiscomplex.
Zijn leraar op de creatiefschrijvencursus laat hem alle hoeken zien als hij weer eens een hoogdravend schrijfsel inlevert , hij wordt gefileerd voor de hele klas. Er rest hem nog maar één mogelijkheid: hij moet het boek van zijn leven maken, en in dit geval letterlijk. Hij gaat het dagelijks leven in zijn flat beschrijven en hij is zeer bereid om de dagelijkse gang van zaken een beetje bij te sturen. Hij begint met een snoeiharde manipulatie van al zijn buren: de nymfomane benedenbuurvrouw, het Mexicaanse immigrantenstel dat moeizaam het hoofd boven water houdt en de rijke, aan schaak verslaafde kluizenaar van de bovenste verdieping. Zolang Alvaro al zijn buren tegen elkaar uit kan spelen, ontstaat er vanzelf een script om de vingers bij af te likken , vol van spanning en seks en bloed.

Met: Javier Gutierrez , Maria Leon, Antonio de la Torre , Amanda Paz