Julieta- Pedro Almodovar

Julieta op IMDb (7,3)
Voor aanvang van de film zei ik in de zaal tegen een bevriend stel dat ik van Almodovar hield. Vooral van zijn vast thematische aanpak: een enorm moedercomplex en iets met religie. En ja hoor, ook nu weer komt dat in deze lekker weemoedige film weer sterk naar voren. Ik hartje dat!

We leren Julieta kennen als een vrouw van middelbare leeftijd. Duidelijk getroubleerd. Ze staat op het punt haar Madrid-appartement te verlaten en achter haar vriend aan te reizen naar Portugal. Een toevallige ontmoeting op straat verhindert dat: ze ontmoet een jeugdvriendin van haar dochter en komt er aldus achter dat haar plotseling vertrokken dochter inmiddels in Zwitserland woont en moeder is van drie kinderen.
Julieta zegt haar verhuizing af en begint met het schrijven van haar verhaal. Ze richt zich daarbij tot haar dochter en wij reizen mee naar haar jonge jaren. We ontdekken hoe de relatie ontstond waaruit dochter Antia ontsproten is, we ontdekken ook hoe Julieta geworden is zoals ze nu is en waarom juist daardoor die afstand ontstond tussen moeder en dochter. Het contact lijkt beperkt te blijven tot een jaarlijkse verjaardagskaart en een onaangeroerde verjaardagstaart.

Weemoedig, somber, maar - zoals we van Almodovar kennen- ook heel kleurrijk en joyeus. Als kijker kun je niet anders dan sympathie opbrengen voor de gekwelde moeder, hoezeer die ook af en toe egoïstische keuzes heeft gemaakt. Moeders moeten op een voetstuk, zoveel is duidelijk. Oedipus rules.

Met Adriana Ugarte en Emma Suarez , beiden als Julieta.

Madres Paralelas (aka Parallel Mothers) - Pedro Almodovar

Madres Paralelas op IMDb (7,1)

Madres Paralelas op Moviemeter (3,36)

Gelukkig is het tweede deel van de film beter maar de eerste helft van Almodovar's nieuwste begint als een ordinaire soap. Als de lijnen van het verhaal langzaam bijeen komen en het hoofdthema van de film (verwantschap en familie) er dik bovenop ligt, bereikt de film een acceptabel niveau. Doorgaans ben ik zeer geporteerd van Almodovar (een kleurrijke en zwierige manier van filmen, verhalen over sterke vrouwen en hun relatie tot de wereld) maar ik denk te mogen zeggen dat dit niet zijn beste is. Net te houterig, net niet goed genoeg .

Janis heeft een afspraak met de antropoloog Arturo die ze wil inschakelen om onderzoek te doen naar een massagraf uit de burgeroorlog, waar vermoedelijk haar overgrootvader in begraven ligt. Het klikt tussen de twee, ze krijgen een relatie en Janis wordt zwanger. Arturo weigert zijn vrouw te verlaten voor Janis, maar Janis is vastberaden de baby te krijgen. Ze is een zelfstandige vrouw die al over de dertig is en acht het een "nu of nooit" kans. 

Als ze voor de bevalling naar het ziekenhuis gaat, komt ze op de kamer te liggen met de jonge Ana. Ook onverwacht zwanger geraakt, maar als tienermoeder nog niet eens gestart met haar leven. Janis vat sympathie op voor het meisje dat duidelijk de last draagt van een dominante, doch afwezige moeder. Terwijl hun pasgeboren baby's op de observatiekamer liggen, wisselen de vrouwen telefoonnummers uit en beloven elkaar te contacten over hoe het gaat met het opgroeiende kind. 

Wanneer Arturo na enige tijd contact opneemt met Janis om te vertellen over de voortgang van het massagraf-project vraagt hij Janis of hij de baby ("toch ook zijn kind") mag zien. Hij herkent niets van zichzelf of van Janis in baby Cecilia en vraagt Janis tamelijk direct of hij wel de vader is. Hoewel Janis ontkent andere sekspartners te hebben gehad, rijst bij haar de twijfel. Ze doet een DNA-test die glashard uitwijst dat zij niet de moeder van Cecilia kan zijn. Om uit te vinden of de baby's wellicht in het ziekenhuis verwisseld zijn , zit er voor Janis niets anders op dan contact te zoeken met Ana. Dat lukt, maar er volgt verschrikkelijk nieuws. 

Met : Penelope Cruz, Milena Smit, Israel Elajalde, Rossy de Palma, Aitana Sanchez-Gijon

FIN - song : Alberto Iglesias - En procesion/La Fosa

Los Amantes Pasajeros- Pedro Almodovar

Los Amantes Pasajeros op IMDb
De fameuze regisseur is dusdanig geroemd dat zijn naam de grootste tekst op de filmposter bekleedt. U zou m kunnen kennen hoor, van schitterende (en best zware) titels als "Hable con ella" , :La Mala Educacion" en "Todo sobre mi madre" . Oscar gewonnen, een joekel van een palmares.

Mijn inschatting is dat ie dat een beetje zat is, want luchtiger (en plátter) dan deze film heeft ie niet eerder gemaakt. Een overacting vorm van homo-grappen, van drank en drugs in de piloten- en stewardwereld, een cumulatie van overspel. Alles zit erin, ik vermoed dat John Lanting deze film 5 sterren zou geven.
Maar eerlijk is eerlijk, ik moest best geregeld grinniken. En dat maakte de woensdagavond draaglijk.

Vliegtuig van Madrid naar Mexico blijkt door een stom incidentje op het vliegveld met één gemankeerd landingsgestel de lucht in te zijn gegaan. Derhalve blijft het boven Spanje cirkelen in afwachting van een vrije landingsbaan, waar dan ook in t Spaanse land.
Boven in de lucht ontspint zich een spel van homoseksuele ontboezemingen tussen het personeel, van achtervolgingswaanzin van een beroemde callgirl tot de carrière - afsluiting van een huurmoordenaar. Tussendoor probeert een helderziende dame nog tijdens deze vlucht haar ontmaagding te regelen.

Heeft u m? Zo'n film dus. Niks-aan-de-hand-prent, ongetwijfeld voor de een leuker dan voor de ander. Ik vergeeft Almodovar deze lichtzinnige stap, vooral gezien mijn bovenstaande openingszin. Kijkt u zelf maar..

Competentia Official (aka Official Competition) - Mariano Cohn & Gaston Duprat

Competentia Official op IMDb (7,0)
 Competentia Official op Moviemeter (3,06)

Veelbelovend affiche, potentieel lekker script ook maar het komt er allemaal iets te weinig uit naar voren, is mijn bescheiden mening. Iets te satirisch, iets te schmierend. Wel veel leuke Almodovar-achtige momenten, waardoor het geheel gelukkig net niet verzuipt. 

Steenrijke magnaat wil herinnerd worden. En liefst anders dan "hij had een hoop geld". Hij overweegt zijn stad een brug te schenken maar bedenkt plots een beter idee: hij koopt de filmrechten op een boek en wil onsterfelijkheid bereiken door de producent te worden van een spraakmakende film. 

Daartoe huurt hij de onconventionele Lola Cuevas in, een lesbisch-feministische regisseuse die elke keer weer alle regels overboord gooit om haar films spraakmakend te krijgen. In overleg met de magnaat huurt zij de twee grootste sterren van het moment in. Totaal tegenovergestelde persoonlijkheden zijn ze: de solide en strenge Ivan Torres en de flamboyante zelfoverschatter Felix Rivero. 

De heren moeten twee strijdende broers verbeelden, ze willen het elk op hun eigen manier doen maar krijgen daar de kans niet voor. Dit doordat Lola ze vrij frequent op het verkeerde been zet: ze ontregelt de acteurs continu om hun ego af te breken en zo het beste uit hun personage naar boven te halen. Dat heeft nogal wat gevolgen.

Met : Penelope Cruz, Antonio Banderas, Oscar Martinez, José Luis Gomez , Irena Escolar

FIN - song : Keith Jarrett - The rich and the poor

Relatos Salvajes (Wild Tales) - Damian Szifron

Relatos Salvajes op IMDb (8,2)
En weer een ruime 8. Ik had een goede week qua kiezen , blijkbaar.
Deze film zette me vanaf het begin af aan op het puntje van mn stoel. Nog niet eens omdat ie zo hartstikke goed was, maar omdat het eerste verhaal zo bijzonder voorspellend bleek te zijn dat het te bizar leek om waar te zijn. Wat was het geval?
De film is opgedeeld in zes verhalen: stuk voor stuk over mensen die op het randje van doordraaien staan. Of daar overheen stappen. In het eerste verhaal zitten we in een vliegtuig. Voor elkaar onbekende passagiers raken met elkaar in gesprek en komen er gaandeweg achter dat ze een gemeenschappelijke kennis hebben. De ex-vriend van de een is een voormalig leerling van de ander. En, zo blijkt alras, een cliënt van weer een ander en een vriend van degene die daarvoor zit. Stukje bij beetje komt de hele groep inzittenden er achter dat ze allemaal dezelfde man kennen. En die man, die is zojuist als piloot de cabine ingestapt en heeft de toegang daartoe vergrendeld. Hij blijkt vastbesloten te zijn om een massale wraakactie toe te passen op iedereen die hem heeft dwarsgezeten in het leven. De piloot- gruwelt u even mee- besluit het vliegtuig de grond in te boren en daarmee alle passagiers mee de dood in te nemen. Herkent u zoiets, zegt u? Precies, de GermanWings-stuntpiloot. Zou hij deze film , die ongeveer een jaar voor zijn wanhoopsdaad verscheen, gezien hebben? Ik huiverde even, wat is film dan toch een machtig medium. Op het enge af.
Verhaal 2 speelt zich af in een restaurant: serveerster krijgt een klant aan tafel die zij uit het verleden kent. Hij heeft haar familie veel schade berokkent en zij krijgt nu de kans ultiem wraak te nemen.
Verhaal 3 is een snelweg-verhaaltje. De ene wegpiraat wenst de ander geen ruimte te geven en dit ontaardt in een ordinair gevecht. Eerst achter het stuur, maar later buiten de auto's. Met fatale gevolgen.
Verhaal 4 is een FallingDown-variant: man ziet - op de verjaardag van zijn dochtertje, taart nog in de hand- zijn auto weggesleept worden en gaat boos verhaal halen bij het ophaalpunt. Dat loopt uit de klauwen, stukje bij beetje wordt hij klemgezet door ambtelijke molens. Het toeval wil dat hij ingenieur is, zo een die met dynamiet grote gebouwen opblaast en uit de weg ruimt. Maakt u zelf svp de som nu.
Verhaal 5 is een klassenstrijd-verhaaltje. Puissant rijkeluiszoontje veroorzaakt ongeluk waarbij 2 slachtoffers vallen. Vader denkt aan zijn reputatie, aan die van de familie en die van zijn bedrijf. Zijn advocaat wordt gedwongen mee te werken aan een alternatief verhaal, waarmee de schuld in de schoenen kan worden geschoven van de arme tuinman. Maar stukje bij beetje ziet iedereen (de OM-officier, de advocaat, de tuinman) hierin een kans om de zakenman flink financieel onder druk te zetten. Dat gaat lang goed.
Verhaal 6 is a wedding gone wrong. Op de dag van de bruiloft ontdekt de bruid het schuinsmarcheerdergedrag van haar kersverse echtgenoot. Ze neemt wraak. Ter plekke en ten overstaan van alle gasten. Een minder suikerzoet sprookje dan de gebruikelijke roze huwelijksfeestjes.

Heerlijke film met een zwarte kijk op het leven. Dat kan niet anders als je leest dat Pedro Almodovar een van de producenten is. No harm done met deze. Prima vermaak.

Calle Malaga - Maryam Touzani

 

Calle Malaga op IMDb (7,1)
 Calle Malaga op Moviemeter (3,62)
Calle Malaga op Wikipedia

Wanneer ik lees dat er een nieuwe film van Maryam Touzani te zien is, is dat voor mij reden om deze snel te gaan zien. Haar "Adam" vond ik al fijn, maar haar vorige film "The Blue Caftan" was fenomenaal. Een vakwerk-regisseur met een voorkeur voor lichtinval in donkere beelden én een voorkeur voor diep-menselijke verhalen. Mensen van alledag, in hun dagelijkse struggle om te overleven. Haar pittige onderwerpkeuze verhindert haar niet elke film een bepaalde lichtheid mee te geven, ook in "Calle Malaga" weer. Met enige souplesse zou je dit zelfs een feelgoodfilm kunnen noemen. Petje af voor de ongenaakbare hoofdrolspeelster Carmen Maura, een ooit door de ravissante regisseur Pedro Almodovar naar voren gebrachte Spaanse topactrice. Haar personage krijgt een schitterende diepte in deze Marokkaans-Spaanse pelicula.

Ze voelt al snel dat er iets achter moet zitten: haar dochter laat zelden iets van zich horen dus is Maria Angeles op haar hoede. Terecht, zo blijkt: het gaat niet goed met haar net gescheiden dochter. Haar leven in Madrid is duur, ze krijgt het als alleenstaande moeder maar moeilijk rond. Dus heeft ze besloten het huis in Tanger te verkopen. Ze heeft die mogelijkheid omdat haar 20 jaar geleden overleden vader de woning al op naam van zijn dochter liet zetten, daarbij de gevoelens van zijn vrouw volledig passerend. Dochter Clara ziet het probleem niet: in de Tanger-enclave is zelfs een bejaardenhuis voor oorspronkelijk Spaanse ouderen. Maria Angeles zou daar een plek kunnen krijgen, maar we zien duidelijk dat haar way of life het Marokkaanse gevoel omarmd heeft. Ze houdt van de stad, ze houdt van de marktkooplui en ze zwerft dagelijks haar rondje. Nog lang geen tijd om opgeborgen te zitten in een verzorgingshuis vol met bevoogdende regels. Ze rebelleert.

"Clara bekijkt het maar" denkt ze, ze gaat lekker terug naar haar woning. Zolang die niet verkocht is, zal ze van haar herinneringen genieten, daarna ziet ze wel. Stukje bij beetje koopt ze haar oude meubeltjes terug van de antiquair die met de dag meer sympathie voor deze charmante oma weet op te brengen. Maria Angeles hervindt haar levenslust, ze vindt zelfs een manier om ook financieel te overleven in haar de facto gekraakte woning. De dreiging van verkoop is er nog steeds maar wie dan leeft, wie dan zorgt..

NB: Schitterend zijn de scenes waarbij onze hoofdrolspeelster haar oude vriendin Jozefa bezoekt. Zij is een kloosterzuster die een zwijggelofte heeft afgelegd. Ze kan daardoor niets anders doen dan Maria Angeles' ontboezemingen knikkend en transpirerend aanhoren. Onvergetelijk beeld.

Met; Carmen Maura, Marta Etura, Ahmed Boulane, Maria Alfonsa Rosso.

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Freya Arde - Love

The Room Next Door - Pedro Almodovar

The Room Next Door op IMDb (7,0)
 The Room Next Door op Moviemeter (3,42)

Gevarieerde reacties gisteravond, toen wij (vrouw, dochter, ik) de goedbezette filmzaal verlieten. Wat had die malle Pedro Almodóvar, die veelzijdige regisseur, ons nu precies voorgezet? Was zijn eerste Engelstalige film niet iets te trouw aan het boek waarop het gebaseerd is? Waar de een het te toneelachtig vond, vond de ander dat de snelheid van het proces , met name de besluitvorming daarop, iets te kort door de bocht ging. Zelf stond ik er iets ruimhartiger in, ik heb inmiddels zoveel Almodóvar-films gezien dat ik weet heb van de bijzondere wijze waarop de productieve Spanjaard heikele onderwerpen aansnijdt (ik moest ook regelmatig aan "Hable con ella" denken tijdens het ondergaan van de film). Waar we het overigens sowieso over eens waren, was het fantastische kleurgebruik in de film én het onverbiddelijk goede acteerwerk van Swinton en Moore. Geen 100-procenter dus, maar zeer zeker een ruime voldoende.

Bij een signeersessie van haar laatste boek hoort Ingrid van een bekende dat haar oud-collega  en oude vriendin Martha ziek is, Ernstig ziek zelfs. Jarenlang hebben ze elkaar niet gezien, maar toch komt het bericht bij Ingrid hard binnen. Omdat ze nog niet aan nieuw werk bezig is, besluit Ingrid direct de koe bij de horens te vatten: ze gaat de volgende dag naar het ziekenhuis waar Martha ligt. 

Martha, een sterke persoonlijkheid maar helaas gezegend met een zwakke gezondheid, is aangenaam verrast door het weerzien en legt monter de situatie op tafel: ze vertelt over hoe ze als oorlogscorrespondente vele malen de dood in de ogen heeft gekeken, waardoor ze nu op een heel andere manier naar haar eigen naderende dood kijkt. Ingrid is weliswaar gechoqueerd door de openhartigheid van haar oude vriendin maar snapt haar beweegredenen wel. Ze trekt het contact stevig aan en bezoekt Martha wanneer ze kan: ook wanneer die in een periode tussen behandelingen in weer een tijdje naar huis mag.

Daar ten huize stelt Martha opeens haar vriendin voor een duivelse keuze: ze zegt dat ze graag wil dat Ingrid bij haar laatste dagen aanwezig is. Ze wil niet verder aftakelen en heeft voorbereidingen getroffen; op het darkweb heeft ze een euthanasiepil aangeschaft, die wil ze op een onbekende plek innemen waarbij ze dan Ingrid in de kamer ernaast wil hebben. Ze mag er niet in persona bij zijn (de zelfgekozen versnelling van de dood is immers strafbaar in de VS en hulp daarbij verstrekken is dat dus ook), het is voor Martha al voldoend als ze weet dat Ingrid in de kamer ernaast zit zodat zij zich op dat moment niet alleen zal voelen. Martha slikt. En slikt nog eens. Want hoewel ze natuurlijk alles voor haar vriendin over heeft, is dit nogal wat. Zr komt tot een besluit.

Met: Julianne Moore, Tilda Swinton, John Turturro

FIN - song : Alberto Iglesias - Closing Credits

Gezien in : Cinema Oostereiland