Kraftidioten (aka In order of disappearance) - Hans Peter Moland

Kraftidioten op IMDb (7,1)
 Kraftidioten op Moviemeter (3,45)

Heel goed dit. Uitstekende wraakfilm, die een heftige vorm van geweld koppelt aan een prachtige landschappelijke schoonheid én een uitstekende karakter-invulling van de rollen. Enkele ludieke elementen in de vormgeving, het maakt de film in zijn geheel een prettig en bijzonder schouwspel. Met een extra vermelding van het onverstoorbaar acteren van Stellan Skarsgaard, die hier heel goed in zijn rol zit. 

Met enorme machines weet Nils Dickman de wegen in het hoge noorden van Noorwegen berijdbaar te houden voor het regionale verkeer , wat zich onder andere begeeft naar de ski- en paraglide- berghellingen die zich in het gebied bevinden. Hij vindt het eerlijk, met die machtige apparatuur onder zijn kont is hij heerser van het gebied en strijder tegen de natuur. Eenzaam werk, maar dat komt in zijn geval juist goed uit. Hij is geen prater, vindt het dan ook maar raar dat hij tot "burger van het jaar" wordt uitgeroepen door de geheel besneeuwde regio. Ook in zijn huwelijk is hij stug, hetgeen niets afdoet aan de liefde voor zijn vrouw.

Wanneer hun zoon in de grote stad dood gevonden wordt na een overdosis drugs, klapt hun wereld ineen. Zijn vrouw komt tot de conclusie dat ze hun zoon eigenlijk nooit gekend hebben als ze niet eens wisten dat hij drugs gebruikte, Nils denkt daar anders over: stellig zegt hij dat hij zeker weet dat zijn zoon geen drugsverslaafde is geweest. Hij gaat op onderzoek uit. En, wat niemand verwacht en ook niemand ziet, hij handelt. 

Hun zoon blijkt slachtoffer te zijn van een overval die moest lijken op een drugsdeal. Nils heeft zijn gelijk al te pakken, maar hij zweert wraak: stap voor stap komt hij meer te weten over de drugsmaffia die hier achter zit. Bij elke stap nadert hij de top van de organisatie, bij elke stap laat hij zijn informant levenloos achter in de ijzige waterval in de buurt. De narcistische Ole Forsby, die in dit wereldje "De Graaf" wordt genoemd, raakt als leider van de drugsbende in paniek en begaat een voor hem noodlottige stap: hij zoekt de moordenaar van zijn personeel bij een concurrerende bende. Nils heeft de regie. 

Met : Stellan Skarsgaard, Bruno Ganz, Pal Sverre Hagen, 

Out Stealing Horses (Ut og stjaele hester) - Hans Petter Moland

Out Stealing Horses op IMDb (6,7)
Stugge film, maar dan op een fijne manier stug. Het is zwijgzaam, het is langzaam maar het is allemaal glashelder, wat er met de 15 jarige Trond gebeurt in die bijzondere zomer bij zijn vader op het platteland.
We beginnen de film een mensenleven later, wanneer Trond zich oud en moe in zijn eentje terugtrekt op het Noorse platteland. Heel zijn leven heeft hij in Zweden gewoond maar nu, zo vlak voor de millenniumwisseling gaat hij terug naar het gebied waar hij zijn vader voor het laatst zag.
In het koude Noorse noorden, in onherbergzaam doch prachtig bos- en riviergebied woont vader in een koud houten huisje. Het is net na de oorlog , en dat verklaart voor een deel vaders gedrag (waar we later in de film verklaringen voor krijgen). Vader is stug, kan niemand om zich heen velen , in ieder geval geen vrouwen. Daarom mag alleen Trond in de zomer langskomen, zijn moeder en zus blijven in Zweden.
Het lijkt een paradijs voor de jongen, met die prachtige bossen en wilde paarden en dat woeste water. Hard werken in de bosbouw, kappen met kappen in een klein mannengroepje. Eén vrouw werkt er mee, de mysterieuze buurvrouw tot wie Trond zich als puber tamelijk aangetrokken voelt. Er is iets met die vrouw, er is iets met haar gezin. En door de toestanden met dat gezin is er ook iets met zijn vader.

Begrijpelijk als u dit allemaal een vage omschrijving vindt, maar spoilers zit u natuurlijk niet op te wachten. Heel langzaam ontvouwt de film de geheimen waar de oude Trond heel zijn leven tegen heeft moeten vechten. Er wordt wat van u gevraagd maar dan krijgt u er ook wel wat voor. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de adembenemend mooie natuurbeelden, die zijn prachtig. En Stellan Skarsgaard, die maakt met zijn bijzondere mimiek voor mij elke film waar hij in zit de moeite waard.

Met : Stellan Skarsgaard , Jon Ranes, Bjorn Floberg, Tobias Santelmann , Danica Curcic

The Glass House - Daniel Sackheim

The Glass House op IMDb (5,8)
 The Glass House op Moviemeter (2,58)

The Glass House op Wikipedia

Altijd proberen op zoek te gaan naar een lichtpuntje als je een film beschrijft, BEGT. Valt niet altijd mee, zeker als de film volgens een dermate voorspelbaar stramien verloopt dat het amateuristisch wordt en de beoogde spanning helemaal niet komt. Maar goed: ik vond er een. Die heet: Stellan Skarsgard. Fijne acteur vind ik dat, omdat ie zo goed nukkig kan zijn en maar weinig middelen nodig heeft om sinister te worden. Daarvoor krijgt ie hier de vrije hand. Doe er uw voordeel mee. 

De tieners Ruby en Rhett Baker worden, na het dodelijk verongelukken van hun ouders, via een testament toegewezen aan het voogdijpaar Terry en Erin Glass. Zij waren goede bekenden van hun ouders en kennen de kinderen al van jongs af aan. Geluk bij een ongeluk, zegt u. MIS!

Al snel ontdekt Ruby dat haar voogden het mogelijk gemunt hebben op de financiële nalatenschap van haar ouders. Geld, dat Terry wil gebruiken om de schulden af te betalen die hij met zijn bedrijf opgebouwd heeft. Terry gaat ver, de kinderen raken steeds verder afgezonderd en opgesloten. Rhett is te jong om op te staan, maar Ruby heeft wel die mogelijkheid. Ze verzamelt bewijs en neemt actie.

Met: Leelee Sobieski, Stellan Skarsgard, Diane Lane, Bruce Dern, Trevor Morgan

Our kind of traitor - Susanna White

Our kind of traitor op IMDb
13-in-1-dozijn spionage film waar ik slecht de aandacht bij kon houden.

Het draait allemaal om de Russische maffia die in de City van London een bonafide bank wil oprichten (althans: de buitenkant netjes, maar onderwater natuurlijk een witwas-instituut). Ze worden daarbij dwarsgezeten door de afvallige Dima , een rol van Stellan Skarsgard met raar haar.
Dima kiest een totaal onschuldige poëzieprofessor (Ewan McGregor) om zijn belastende informatie over de Russen naar Engeland gesmokkeld te krijgen. MI5 erbij, de professor is van goede wil maar wordt heen en weer geslingerd tussen alle verstrengelingen van de diverse partijen.
Voor de liefhebber.

Met : Ewan McGregor, Stellan Skarsgard, Naomie Harris ,

Mamma Mia! Here we go again - Ol Parker

Mamma mia! Here we go again op IMDb (6,8)
Natuurlijk is dit geen hoogstaande cinema, natuurlijk gaat dit geen Oscars winnen. Maar publiekslievelingen zijn het wel, de film deed het aardig goed in de bioscoop. De verrassing van het eerste deel is er wel van af, het lijkt eerder op een poging de formule nog een keer op te pakken, maar het is wel feelgood zoals feelgood moet zijn. En die liedjes, daar valt natuurlijk niet aan te tornen.


We zijn vijf jaar verder, Donna is overleden en dochter Sophie staat op het punt om het levenswerk van haar moeder een vervolg te geven. De verbouwing van het hotel is klaar , de heropening is aanstaande. Maar dan is er plots die storm, die terrassen wegblaast en tamelijk wat schade aanricht. Maar dat is nog niet het ergste: door de storm ligt lucht- en zeeverkeer stil. En dus kunnen de gasten niet komen. Daarbij komt nog dat Sophie's vriendje Sky op het vasteland een baan aangeboden heeft gekregen en dat in overweging neemt. Het zit haar niet mee.
Dwars door deze dramatische verhaallijn heeft zien we hoe de joyeuze Donna destijds eigenlijk op het eiland terecht is gekomen en waarom ze is blijven hangen. Op zoek naar zichzelf trekt ze naar Europa, verslindt in korte tijd een drietal mannen (ja precies, de drie vaders uit het eerste deel) en besluit uiteindelijk niet meer terug te gaan naar Amerika en haar toekomst op het eiland op te bouwen.
Dit deel is veruit het aantrekkelijkste deel, wat vooral te danken is aan de "ravishing act" van Lily James. Waar ze in veel eerdere films wat bedeesde bibliothecaresse-dames speelde, is ze hier een levenslustige vamp die werkelijk iedereen aan haar voeten krijgt. Ontwapenend lichtpuntje in de film , zij is.
Uiteraard zijn de liedjes van Andersson en Ulvaeus (beiden in een kleine cameo verstopt, overigens) de onbetwiste hoofdrolspelers, het complete script is er naartoe geschreven. En daar wordt niemand slechter van, een avondje Abba-liedjes luisteren.

Met : Lily James, Amanda Seyfried, Colin Firth, Stellan Skarsgard, Pierce Brosnan, Dominic Cooper

The Painted Bird- Vaclav Marhoul

The Painted Bird op IMDb (7,3) 

Hij heeft niet eens een naam. Hij heeft geen thuis en hij heeft geen familie. Het enige wat hij heeft is tegenslag en ongeluk. Een Pools joods zigeunerjongetje op de vlucht voor geweld, geweld dat hem van alle kanten wordt aangedaan. 
Wanneer de oma bij wie hij gestald is plotseling overlijdt en hij van schrik het huis in de hens zet, begint zijn onzeker zwerftocht. Op zoek naar veiligheid en geborgenheid valt hij van de ene in de andere bedreiging: de gebedsgenezeres die in hem een gezant van de duivel ziet en die hem dus goed kan gebruiken bij haar exorcisme. de agressieve molenaar die hem als slaafje gebruikt en die de jongen getuige laat zijn van de mishandelingen die hij zijn vrouw aandoet, de oude man waarbij hij door een priester gestald wordt waarna hij stelselmatig seksueel misbruikt wordt, de jonge weduwe die hem onderdak biedt maar in ruil daarvoor haar onverzadigbare lust bevredigd wenst te zien. Het is ellendig en er is geen uitweg. De jongen heeft simpelweg alles tegen. 



Soms, heel soms, zijn er mensen die het minder kwaad bedoelen: de nazisoldaat die de opdracht krijgt "deze jood om te brengen" maar die doet alsof en daarmee onze jongen laat ontsnappen, de Russische legerofficier die hem het principe van "oog om oog, tand om tand' bijbrengt en hem zelfs bewapent, om beter van zich af te kunnen bijten. Het zijn kleine kansen op betere tijden , op een vooruitzicht van een warme en veilige plek, misschien zelfs met iemand die hij kent en die hij kan vertrouwen. 

Als adolescent las ik het autobiografische boek van schrijver Jerzy Kozinsky (die later met "Being There" successen zou boeken), ondanks alle gruwelijkheden las ik het uit. En herlas ik het later. Deze film moest en zou ik dan ook zien, hoezeer ik ook wist dat het geen makkie zou zijn. Dat klopt: in tijden niet meer zo'n zware en zwarte film gezien. Maar toch: er zit ook veel schoonheid in. De beelden zijn fabuleus mooi, scherp geschoten in zwart-wit. En onze held, van wie we pas in de laatste scene de naam achterhalen, is een toonbeeld van overlevingskracht en hoopvolle onverzettelijkheid . 

Met : Petr Kotlar , Udo Kier, Stellan Skarsgaard, Harvey Keitel , Julian Sands

Kraftidioten (aka In order of disappearance) - Hans Petter Moland

In order of disappearance op IMDb (7,1)
 In order of disappearance op Moviemeter (3,44)

In order of disappearance op Wikipedia

Fantastische beelden, een karakteristiek uitstekende Stellan Skarsgaard en een mooi uitgewerkt plot: alles bij elkaar voldoende reden om deze wraakfilm uit 2014 nog een keertje te gaan bekijken. Skarsgaard kijkt waar nodig met die traditioneel moeilijke blik, hij speelt dit aansprekende filmkarakter helemaal uit. Naast superStellan zien we nog een redelijk aantal bekende gezichten uit Scandinavische series en films, plus een toffe bijrol voor Zwitserse acteur Bruno Ganz, die hier moeiteloos voor Servische bendebaas doorgaat. 

Mijn recensie van destijds (mei 2022) : BEGT recensie "In order of disappearance"

FIN - song : Sound Worlds - Forest of Dawn

Borg McEnroe - Janus Metz

Borg McEnroe op IMDb (7,0)
Best een spannende onderneming, een film van anderhalf uur ophangen aan één enkele tennismatch. Nu wil het verhaal dat het een van de meest memorabele (nee, niet memorabelste) potjes uit de geschiedenis is. En, wat deze film dan ook echt het bekijken waard maakt, één die op het hoogtepunt van psychologische oorlogvoering werd gespeeld.

1980, Wimbledon. Borg is -hoewel nog relatief jong - al een aantal jaren de onbetwiste tenniskoning, de Federer van zijn tijd. Vier jaar achtereen won hij de titel in het beroemdste toernooi ter wereld. Iedereen (nou ja, bijna iedereen) verwacht dat hij geschiedenis gaat schrijven met een volgende titel, maar er is een outsider waarmee rekening gehouden dient te worden.  In het grote contingent Amerikaanse tennissers is er een coming man die agressief speelt en ageert, maar die wel tennis van een onwaarschijnlijk niveau speelt. Borg voelt de spanning, is helemaal niet zo zeker van zijn zaak als velen denken.
Wat de film goed doet, is het weergeven van de aanloop: hoe werd McEnroe die scheldende, smijtende en tierende wondermepper? Was Borg altijd die koele kikker die schier emotieloos zijn partijen afrondt? We leren dat voor beiden de achtergrond, het opgroeien, een trainer bepalend zijn geweest voor hun publieke optredens. Feitelijk blijken de mannen karakterologisch best dicht bij elkaar te zitten. Dat blijkt ook wel als we bij de aftiteling lezen dat de mannen een vriendschap voor het leven hebben over gehouden aan deze match vol tegenstrijdigheden.
Maar goed, eerst die wedstrijd. Spannend!

Met : Sverrir Gudnason, Shia Labeouf, Stellan Skarsgaard

Sentimental Value (aka Affeksjonsverdi) - Joachim Trier

Sentimental Value op IMDb (8,0)
 Sentimental Value op Moviemeter (3,67)

Sentimental Value op Wikipedia

Hier keek ik echt naar uit: een film met een van de beste acteurs van Europa, met de actrice van een van de leukere films van de afgelopen jaren én een film van de hand van een bewezen kundige regisseur: an offer i couldn't refuse. De film draaide al op ons lokale filmfestival maar toen was ik niet in den lande, daarom nu maar fluks de kans op de voorpremière gepakt. Blij toe, ik was onder de indruk. Mooi complex verhaal, sociaal drama van de bovenste plank en sterk acteerwerk. Wat ben ik toch eenvoudig blij te maken.

De zussen zijn gespannen. Het is al moeilijk genoeg - de uitvaart regelen van je moeder- maar daar komt ook mee dat hun vader voor het eerst sinds jaren weer eens ten tonele verschijnt. Hij heeft het niet best gedaan, zo laten de zussen duidelijk merken: de voortdurende ruzies met hun moeder, zijn frequente en langdurige afwezigheid vanwege zijn werk en zijn onlesbare dorst maakten hem niet de vader die ze zich gewenst hadden. En nu lijkt hij ook nog eens gekomen om het huis, dat na de scheiding aan moeder en de kinderen werd verleend, terug te eisen. Alles wringt.

Ondanks die aan de oppervlakte liggende spanningen doet vader alsof hij zijn kinderen juist het beste gunde, sterker nog: dat doet hij nog steeds. Hij overhandigt de jongste dochter (groeiende steractrice met podiumvrees) een vers script dat hij (vermaard regisseur) wil verfilmen. Met háár in de hoofdrol.
Het is teveel voor de toch al zo getergde Nora: ze weigert, waarop vader een grote internationale ster invliegt om die rol, die op haar lijf geschreven rol, te spelen. Dat kan niet anders dan tot frictie leiden.

Met: Renate Reinsve, Stellan Skarsgaard, Inga Ibsdotter Lilleaas, Elle Fanning, Anders Danielson Lie

FIN - song : Labi Siffre- Cannock Chase

Gezien in : Cinema Oostereiland

Dune : Part One - Denis Villeneuve

 Dune: Part one op IMDb (8,1)

Dune:Part One op Moviemeter (3,72)

Nieuwe streamaanbieder , dat maakte dat wij op een filmtitel klikten die we van onze levensdagen niet in de zaal waren gaan zien. Het bleek een lange zit. Ontegenzeggelijk zijn de beelden spectaculair, cameravoering is knap en de visuele effecten lijken echt wel ergens op. Maar voor mij is film meer dan dat, op alleen techniek kun je niet varen. Het verhaal is ronduit bespottelijk, er is nog maar net een touw aan vast te knopen en het gedweep met quasi-diepgravende termen en benamingen is lachwekkend. Niet voor mij gemaakt dus, deze dik tweeënhalf uur opgeklopte slagroom zonder enige diepgang. 

Een poging het verhaal na te bootsen: Paul is de jonge erfgenaam van het leiderschap van het Atreides-volk , dat naar een bepaalde woestijnplaneet gestuurd wordt om daar de exploitatie te doen van een lucratieve grondstof. Die taak is vrij gekomen omdat een ander volk daar plotseling mee gestopt is. 
Als de Atreidessers net een tijdje aan de gang zijn, komt plotseling dat volk weer terug. Het blijkt een valstrik geweest te zijn en ze gaan vechten. Paul weet met zijn moeder te ontsnappen maar belandt in de woestijn waar de gevaarlijk aardworm hem als lekker hapje wenst te beschouwen. Moet ie dus ook nog voor vluchten, hij moet alle zeilen bijzetten om de bescherming te vinden van het Vrijman-volk, geoefende woestijnbewoners. Zoiets. 

Een keur aan bekende acteurs verleende medewerking aan dit spektakel. En er volgt nog een deel 2 ook.

Met : Timothée Chalamet, Rebecca Ferguson, Oscar Isaac, Javier Bardem, Stellan Skarsgard, Jason Momoa, Josh Brolin

The Girl with the Dragon Tattoo- David Fincher

Girl with the dragon tattoo op IMDb
Van het origineel weet ik nog dat het de eerste film was die ik zag waarbij in de zaal een spontaan applaus losbarstte toen het slachtoffer haar dader rectaal enige genoegdoening toediende.
Van het origineel weet ik bovendien ook nog dat er een ingenieus gesponnen net over de journalist, zijn onderwerp en diens familie werd gespannen, waarin nazisme en incest een hoofdrol vertolkten.

De film die ik hier bespreek is de Amerikaanse remake. En ik zal wel voorspelbaar filmkijker zijn, maar ik vind de VS- versie een gladdere en minder boeiende vertoning dan het Scandinavisch origineel.
Rooney Mara is bij lange na geen Noomi Rapace , de stoere wreekster die als Lisbeth Salander in de serie zit. Daniel Craig doet aardig zijn best als Mikael Blomkwist en zeker Stellan Skarsgaard doet het uitstekend als de schimmige broer Martin , maar dan heb je de pluspuntjes wel gehad.
De film is wel iets visueler ingesteld dan "Mannen die vrouwen haten" , maar dat is een schrale troost.
Mijn advies: ga de originele films zien.

Dune: Part two - Denis Villeneuve

Dune: Part Two op IMDb (8,6)
 Dune: Part Two op Moviemeter (3,99)

Waarschijnlijk mis ik een bepaald gen. Het lukt me maar niet om enthousiast te worden van fantasy-films en - in iets mindere mate- van science fiction. Deze film, uitgesteld  in première gegaan vanwege de acteursstakingen, pookte de verwachtingen flink op: nog mooier, nog grootser, nog beter geacteerd en nog beter gefilmd. Superlatieven schoten te kort. U ziet het: een 8,6 op de scoremeter, dat is hoogst zeldzaam. Kosten noch moeite gespaard maar dan heb je ook wat. Inderdaad is het een groots en meeslepend epos, dicht geplamuurd met spectaculaire beelden van mensen en machines, die in de meest uiteenlopende vormen met elkaar in gevecht gaan. Maar ik begreep er geen reet van. Althans: tussen alle verschillende talen, volken en bloedlijnen probeerde ik wanhopig ook maar het dunste verhaallijntje vast te houden om de film enigszins binnen te laten komen. Dat lukte net. Een zes voor de moeite, een acht voor de cameravoering maar verder had ik na de dikke drie uur nog steeds geen chocola in handen. Anyway: een poging.

Na de vorige oorlogen is Paul Atreides nog de enige overlevende van zijn volk. De strijd om de heerschappij op de planeet Arrakis is nog niet gedaan, nog steeds vecht het Harkonnen-volk tegen alle andere stammen in het zuiden van de planeet om de macht. Paul moet aansluiting zoeken bij andere volken en hen overtuigen van de slechtheid van de Harkonnetjes. Dat blijkt niet moeilijk. Hij krijgt steun van zijn plots opduikende oude strijdmakker Gurney, die hem begeleidt in de mars die hij met zijn stoere vriendinnetje Chani en haar stamgast Stilgar voorbereidt. Gurney weet hem te vertellen waar het verloren gewaande wapenarsenaal van de Atreides zich bevindt. Met die wapens zou Paul, die na een aantal tests en een aantal naamswijzigingingen inmiddels algemeen als leider van het Zuiden wordt aanvaard, de strijd tegen de Harkonnen stevig kunnen aangaan. Het wordt niet makkelijk, het wordt knokken.

Wel een ongekende lijst aan bekende namen en gezichten die voorbij komen, waarbij je even door de vermommingen en verkleedpartijen heen moet kijken om te zien wie je voor je hebt. Dat maakte de 166 minuten beter verdraagbaar. Ach, we deden een filmmiddagje op de bank dus het was hoe dan ook ontspannen.

Met: Timothée Chalamet, Zendaya, Josh Brolin, Javier Bardem, Stellan Skarsgaard, Charlotte Rampling, Rebecca Ferguson, Austin Butler, Florence Pugh, Christopher Walken, Lea Seydoux

FIN - song :  Hans Zimmer - Only I will remain

Gezien in : Vue Cinemas Hoorn

Håp (aka Hope) - Maria Sodahl

 

Hope op IMDb (7,4)

Een knappe prestatie is het, om een film met een heikel onderwerp als deze niet ten prooi te laten vallen aan tranentrekkende en überzielige personages. Dat risico zat er enorm in, maar door het fenomenale acteerwerk is dat niet wat je meeneemt van deze film. Althans: wij niet. Overtuigende film derhalve. 

Anja is een succesvolle regisseuse, ze is net bezig de lovende kritieken te incasseren op haar nieuwste voorstelling. Een jaar geleden lag ze - precies met kerst- in het ziekenhuis voor een kankeroperatie , ze is na het herstel weer hard aan het werk gegaan. Want dat is wat ze goed kunnen : zij en haar man Tomas. Ze runnen naast die drukke werkzaamheden ook nog eens een groot samengesteld gezin. Niet alles gaat even goed: met de opvoeding en de zorg niet altijd, maar zeker niet in hun relatie. Er is vaker sprake van gedogen dat de ander verschilt qua opvattingen en aanpak, dan dat ze in harmonie werk en gezin combineren. 

Wanneer Anja met haar hoofdpijnklachten naar de huisarts gaat, krijgt ze een verwijzing naar de specialist, alwaar ze al snel een verschrikkelijke melding krijgt: de kanker is terug , die is nu in een grote tumor in haar hoofd gaan zitten. In een eerste reactie roept ze Tomas op direct naar de arts te komen, waarschijnlijk vanuit de gedachte dat ze de problemen gezamenlijk het hoofd moeten bieden. Maar dat blijkt utopisch: Tomas is van goede wil maar wordt continue overruled en afgebeten door zijn vrouw. Alles wat hij voorstelt, valt direct in duigen bij zijn vrouw.


Ze is boos, ze is agressief en in haar angst voor wat komen gaat, schoffeert ze continu de man die haar het beste kan helpen. Ze switcht van afhankelijkheid naar afstand, van vriendelijk naar bits, van berustend naar agressief strijdbaar. Tomas probeert wat hij kan om te tonen dat hij er echt voor haar wil zijn: hij probeert haar uit de wind te houden van de hectiek van het gezin, hij stelt zelfs voor alsnog snel te trouwen om daarmee het gezin ook meer zekerheid te geven in deze onzekere toekomst. De behandeling gaat verder, er staat een uitermate riskante hersenoperatie te wachten binnen enkele dagen , terwijl het echtpaar nog steeds niet goed weet wat ze aan elkaar hebben. 

Zoals gezegd: als de film de nadruk zou hebben gelegd op het verloop van het ziektebeeld, weet ik niet of de film zo goed was geworden als ie nu is. 

Met : Andrea Braein Hovig, Stellan Skarsgard

King of Devil's island (Kongen av Bastoy) - Marius Holst

Stond nog op mijn wensenlijstje, en ik heb zo ongeveer de laatste kans gegrepen om hem in eigen woonplaats te kunnen zien. 2 redenen dat ik hem wilde zien: het boeiende en ook nog eens waargebeurde verhaal, plus een hoofdrol voor Stellan Skarsgaard, een man die ik vanaf zijn Breaking The Waves-rol altijd geinteresseerd ben blijven volgen. De derde reden werd toegevoegd door de cinema Oostereiland-collega die in zijn inleiding vertelde dat de film zowel speelt als vertoond wordt op een gevangeneneiland.

Bastoy is het heus bestaande devil's island uit de titel, een eiland in de Oslo-fjord. in de vroege 20e eeuw werden Noorse jongeren daarheen gestuurd voor een keihard staaltje Spartaanse heropvoeding. Godsvrezen, tucht en keiharde fysieke arbeid vormen de Bordewijk-achtige ingrediënten voor een herstel dat moest leiden tot terugkeer in de maatschappij.
In deze film draait het om twee gevangen die elk op hun eigen manier hun leven staande houden op t eiland: de ene volgzaam in de wetenschap dat zijn tijd er elk moment op zit, de ander rebels en rechtvaardig in de wetenschap dat in het echte leven daarbuiten menselijker met elkaar omgegaan wordt dan op het eiland. Dat is gedoemd om te clashen, zowel onderling als met de gevangenisleiding (ja grappig hoor: meneer de directeur klinkt in t noors zo ongeveer als "heir bestuurder").

Zonder uit de doeken te willen doen wat er precies gebeurt ( u moet m immers nog gaan zien) valt de film te zien als een rise and fall. Van verschillende kanten.

Wellicht ook de moeite waard is de film die gemaakt is over het hedendaagse Bastoy, tegenwoordig een idealistisch gevangeneneiland http://www.bastoythemovie.com/

A somewhat gentle man (En ganske snill mann) - Hans Petter Moland

A somewhat gentle man op IMDb
Ulrik zit al 12 jaar in de bak. En eigenlijk vindt ie het allemaal weer prima. Het bericht dat ie wordt vrijgelaten omdat hij zijn tijd heeft uitgezeten, overvalt hem dan ook een beetje  (sorry voor die woordkeus).
Wat moet ie dan, als ie eenmaal buiten staat? Moet ie naar zijn ex of naar zijn zoon? Moet ie naar zijn oude criminele baas? Moet hij naar de verklikker die hem in de gevangenis deed belanden?
Hij komt ze allemaal tegen en wonderwel redt hij zich met laveren tussen al die verschillende belangen. Ieder heeft zijn afrekenmomentje met hem, maar hij probeert het goede te doen. Hij vindt een kamertje bij een iets te gewillige huisbazin, hij vindt een baantje in een iets te ouderwetse garage, hij krijgt contact met zijn oude maten.
Iedereen wil wat van hem maar hij zoekt eigenlijk rust. Hij wil eindelijk even vader zijn, hij wil het rechte pad lopen, maar men maakt het hem niet makkelijk. Als uiteindelijk de spanning oploopt (baan kwijt, geldgebrek, druk van zijn oude maffiamaatjes), staat Ulrik op het kruispunt: blijf ik zuiver of breek ik? Beter ik mijn leven of verval ik in oude gewoonten?

Ik ben altijd redelijk geporteerd van Stellan Skarsgard. Hoewel hij hier af en toe ook een sukkeltje neerzet, komt hij er wel mee weg,

The man who killed Don Quixote - Terry Gilliam

The Man Who Killed Don Quixote op IMDb (6,3)
 The Man Who Killed Don Quixote op Moviemeter (2,97)

De tweede Terry Gilliam-film deze week, ik kom zo lekker door mijn reservoir heen. 

Bijzondere film met een net zo bijzonder verhaal er omheen. Jarenlang duurden de opnamen, keer op keer zorgde tegenslag voor uitstel van de opnamen en het had niet veel gescheeld of het hele project was gecanceld. Maar Terry Gilliam (creatief brein in het Monty Python-team) zette door en het resultaat mag er zijn. Het is een weirde film met rolveranderingen, tijdssprongen, waanvoorstellingen en humor. Flink veel humor. Het maakt de film zeer vermakelijk. 

Regisseur Toby, ooit veelbelovend maar nu op het randje van uitgeblust, is met zijn filmploeg neergestreken op het Spaanse platteland om daar een verfilming van het bekende boek van Cervantes te maken. Hij wordt geconfronteerd met een opstandige producer, nukkig personeel en niet al te kundige acteurs. Van een straathandelaar krijgt hij een set dvd's voorgeschoteld; hij trekt er in 1 x zijn doorbraakfilm uit, die ook al over Don Quixote ging. 

Als hij op zoek gaat naar het dorpje waar hij destijds de acteurs vandaan haalde, belandt hij in een timewarp: hij ontmoet de vader van de hoofdrolspeelster maar hij ontmoet ook de oude hoofdrolspeler, die na het maken van de film rotsvast is gaan geloven in zijn rol: hij IS Don Quixote, hij IS de dolende ridder met het droevige gelaat. 

Toby wordt door hem ter plekke gebombardeerd als schildknaap Sancho Panza, hetgeen hem de gelegenheid geeft om te proberen zijn oude hoofdrolspeelster Anjelica uit de handen van haar brute partner. We gaan van heden naar verleden, we gaan van ridders naar film- en reclameproducenten, het is een prachtige rit. 

Met : Adam Driver, Stellan Skarsgaard, Olga Kurylenko, Jordi Molia, Joanna Ribeiro, Jonathan Pryce

FIN - song : Roque Banos- A new beginning/ Return to Los Suenos