Het enige woord voor films als deze is: ambivalent. Ik waardeerde een aantal zaken zeer, maar er zat ook een stukje overdaad in, hetgeen ongeloofwaardigheid creëerde. En dat is jammer, want over het algemeen boeit deze film. Sterk acteerwerk ( voor mij was Julia Roberts dé ontdekking van de film, voor het eerst speelde ze meer dan het mooie plaatje en/of het schattige meisje). Fraaie beelden ook, het desolate landschap speelde een goede bijrol.
Eigenlijk toont de film de onttakeling van een familie. Of de onttakeling van Amerika, je mag alleibei invullen. In het laatste geval speelt het gezin de metafoor. Want het gaat van kwaad tot erger met de familie : moeder is ongeneeslijk ziek én medicijnverslaafd, vader is berustend én alcoholverslaafd, de drie dochters zijn elk op hun eigen manier ongelukkig (of hooguit: slechts ten dele gelukkig).
De familie komt samen op het moment dat vader verdwijnt. Hij doet het wel vaker, maar de situatie lijkt nu alarmerend. Blijkt zelfs, want het is echt mis. En de familie komt bij het begrafenisdiner tot een fatale clash: alle facades vallen af, alle zeer komt op tafel en niemand kan nog blijven zeggen dat hij/zij is wie hij is.
Dat stuk is sterk, echt sterk. En naar, zeer naar. Maar maakt van dit wrange vertelsel wel een mooie film.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten