Het komt er niet helemaal uit wat mij betreft, maar in beginsel is dit een hele mooie film. Een coming of age - verhaal met zowel een romantische als een maatschappelijke inslag. Wie heeft dat nog?
We schrijven 1968. Parijs. Mei. U weet voldoende.
Een club jonge studievrienden staat voortdurend op kruispunten. Keuzes willen ze maken: politieke keuzes, liefdeskeuzes en carrière-keuzes. Voor enkelen onder hen is dat makkelijk: wat hen bindt, is de weerstand tegen het harde politie-optreden in de studentenprotesten. Plak- en graffiti-acties, demonstraties en blokkades: het gaat van kwaad tot erger en loopt uiteindelijk uit de hand.
De vriendengroep versplintert: enkelen blijven de keuze voor radicale politiek maken, anderen - onder wie onze jonge held Gilles- twijfelen meer over een artistieke toekomst. En over meisjes, heel veel meisjes.
Van die Franse meisjes, die de zomer en het bohemien-gevoel aan de bevallige billen hebben hangen.
Gilles verspeelt zijn belangrijkste twee liefdes, hij ziet zich geconfronteerd met problemen die voortkomen uit zijn activistische achtergrond, maar hij zet door: stukje bij beetje verovert hij erkenning als aankomend kunstenaar. En u snapt, dan komen die meisjes ook wel terug.
Een verhaal over keuzes, een verhaal dat erg doet denken aan de recente film "No' maar in de verte ook wel iets weg heeft van de beginselen van het onnavolgbare "La Meglio Gioventu". Lang niet zo goed, maar in die richting moet u wel denken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten