Nog niet gezien, deze met veel bombarie aangekondigde en in Engeland flink verguisde biopic.
De film vertelt vooral het laatste deel van het tragische leven van The People's Princess. Het beschrijft dan ook niet the rise maar vooral the fall van Diana Spencer, het burgermeisje dat ongekend populair werd en daarmee de Maxima van het Verenigd Koninkrijk was.
Ik moet zeggen: film viel me behoorlijk mee. Onder andere door sterk spel van Naomi Watts , die de rol de nodige rebellie én de nodige betrokkenheid geeft.
De film start na haar scheiding van vreemdganger Charles. Ze doet wat goede-doelen-dingetjes maar zucht naar een doel in haar leven. Die vindt ze, tweeledig zelfs. Ze raakt betrokken bij de strijd tegen landmijnen, boekt daarbij ook succes. Daarnaast ontmoet ze een spannende, intelligente en vooral zeer maatschappelijke man, die daarmee de liefde van haar leven wordt. Hij is hartchirurg en toegewijd aan zijn werk. "Mensenlevens redden is mijn werk" zegt hij. Hetgeen meteen de link is naar Diana's leven in charity.
De toenadering groeit, maar wordt abrupt onderbroken als de relatie uitlekt. De griezelige Britse pers (kan die nog gruwelijker zijn dan dáár?) duikt erop en het is gedaan met de privacy. De arts kiest daar niet voor, het wringt. Daar komt nog bij dat zijn Pakistaanse afkomst hem dwingt te zoeken naar een dienstbare vrouw die opgaat in zijn familie.
Alle ingredienten voor ongelukkig samenzijn. Het loopt mis, Diana vindt een ander die louter compensatie en afleidingsmanoeuvre blijkt. En hoe die jacht, en de jacht van de perscriminelen, afliep, dat weet u maar al te goed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten