Dat had ik kunnen weten. Met Tahar Rahim (Un prophete, Le Passé) en Lea Seydoux (Les Adieux a a la reine, La Vie d'Adele) en Olivier Gourmet (álle Dardenne-films) in de cast, weet je dat je zomaar tegen een klein pareltje aan kunt lopen.
Deze film haalt net geen negen, maar een zeer stevige voldoende pakt ie met gemak. Beetje rauw, beetje dreigend en daarnaast een complex existentieel verhaal. Goede ingrediënten voor een arthouse-titel.
Gary is niet heel succesvol op de arbeidsmarkt. Ongeschoold ook. In arren moede meldt hij zich aan bij een bedrijf dat zich richt op het schoonmaken en stralingvrij krijgen van kerncentrales. Omdat hij ongediplomeerd is, komt Gary onderaan de ladder in een ploeg die hard is. Hard tegen elkaar, hard voor zichzelf: men doet zijn best om te overleven. De dagelijkse dreiging om besmet te raken als men de veiligheidsvoorschriften niet goed naleeft, die angst is allesbepalend.
Buiten de diensten om is het ledigheid alom wat de klok slaat. Het caravanpark waar het personeel verblijft is vergeven van de alcoholische feestjes. Bij een daarvan komt Gary in contact met de fraaie Karole. Zij heeft al een relatie met iemand anders in de groep maar ziet er geen been in er eentje naast te knopen.
Het is Gary's uitlaatklep, het wordt zijn obsessie en het dreigt ook zijn ondergang te worden. Als Karole aangeeft niet van plan te zijn haar oorspronkelijke vriend te verlaten, maakt Gary rare sprongen. En verliest hij zijn accuratesse in het ontsmettings- en veiligheidsbeleid.
Er staat een bommetje op springen, om maar eens verkeerde beeldspraak te gebruiken.
Goede film.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten