Cursus filmverhalen. Rete-interessant en bij vlagen behoorlijk verhelderend en vernieuwend.
In de eerste aflevering werd de beginperiode van de film behandeld, inclusief vertoning van Un Chien Andalou uit 1929.
Gisteren zaten we in het neo-realisme en de nouvelle vague van de jaren 60. Meer individualisme, meer experiment en vooral meer existentialisme.
Als illustratiemateriaal kregen we deze film uit 1962 te zien. Ooit, begin jaren 80 zag ik hem al eens, maar alleen de hoofdrolspelers én het thema driehoeksverhouding waren me daarvan bijgebleven.
Fijn om nu, met een beetje andere kennis, deze film nog eens opnieuw te zien.
Bij vlagen gedateerd, maar in het kader van de besproken inzichten toch duidelijk een bepalende film. Met af en toe zelfs grappige momenten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten