Tussendoor zag ik ook nog deze documentaire de afgelopen week. Ik bekeek hem in delen, omdat ik hem te onwerkelijk vond om waar te zijn. Te gruwelijk ook bij vlagen.
Toch is het waar, het is zo gebeurd.
Doodseskaders waardden door IndonesiË, tijdens de politieke zuiveringen van de jaren 50 en 60. Communisten, ongelovigen, tegenstanders van de regering. Iedereen moest er aan geloven.
De regering betaalde mensen die bereid waren om hun medeburgers over de kling te jagen, of dat nou humaan gebeurde of op de meest gruwelijke manier.
De moordenaars zelf, inmiddels aan hun oude dag toe, komen aan het woord en doe via re-enacting de oude tijd herleven. Ze spelen de scenes van toen na, waar die scenes van toen vaak al nagespeelde maffiafilm-scenes waren.
Gruwelijk om te zien hoe makkelijk er wordt gesproken over deze moorden. Slechts bij een enkeling breekt het lijntje na zoveel jaren: die is bang dat hij er ooit op afgerekend gaat worden, die beseft dat hij kinderen van hun ouders en hun toekomst heeft beroofd, die beseft dat hij niet alleen levens genomen, maar ook andere levens verwoest heeft.
Griezelig waar. De docu won dan ook prijzen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten