À pied d'oeuvre (aka At work) - Valèrie Donzelli

A pied d'oeuvre op IMDb (6,7)
 A pied d'oeuvre op Moviemeter (nog geen waardering gemeten)

A pied d'oeuvre op Wikipedia

Afgelopen dinsdag pakte ik weer een voorpremière mee maar ik kon hem niet eerder dan nu beschrijven omdat ik even een paar dagen elders verkeerde. Lastige titel hoor, deze. Lang dacht ik dat de film vooral een sombere opsomming was van de teloorgang van talent maar uiteindelijk pakte de film toch een mooie twist aan om van toon te veranderen. Hoe dan ook, hoofdrolspeler Bastian Bouillon kwijt zich sterk van de taak die regisseur Valèrie Donzelli (van het ijzersterke "L amour et les forets") hem oplegde. Uiteindelijk een onderhoudende film derhalve.

In de Engelse werktitel gaat iets van de subtiliteit van de oorspronkelijke Franse titel verloren, er is namelijk een verschil tussen "aan het werk zijn" en "aan de voet van nieuw werk staan". Paul Marquet zit namelijk niet stil maar het lijkt wel alsof hij het allemaal heeft opgegeven. Hij heeft het manuscript voor zijn derde boek afgegeven doch de uitgever is nog lang niet overtuigd. Zijn eerste boeken zijn goed ontvangen maar helaas slecht verkocht. De uitgever hoopt op de grote klapper maar dat is dit derde werk in deze fase nog niet. 

Paul was ooit een succesvol fotograaf, inkomsten lekker vet, maar het boeide hem niet meer: hij wilde schrijven. Van een dik belegde boterham naar een broodje kaas derhalve en dat laatste komt nu zelfs ook in gevaar. Paul moet wat en in arren moede meldt hij zich aan bij Jobbing, een klussenwebsite waar je je kunt aanmelden voor de opdracht door zo scherp mogelijk een vraagprijs op te geven. Paul haalt veel binnen, maar doet dat slechts door laag (té laag) in te schrijven. De gevolgen zijn groot: het appartement waar hij na de scheiding is blijven wonen moet hij verlaten, het vertrouwen van zijn vader is hij kwijt, oud-collega's uit de fotowereld verklaren hem voor gek maar Paul is vastberaden: hij wil schrijver worden, zijn en blijven. En, minstens zo belangrijk, hij wil dat zijn kinderen zien dat hij een man van principes is, een man die zich inzet om zijn droom te verwezenlijken. Ondertussen ziet hij hem daar in de hoek staan: de bedelstaf!

Met: Bastien Bouillon, Valerie Donzelli, Andre Marcon, Virginie Ledoyen

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Jean Michel Bernard- A pied d'oeuvre - Generique de fin

L'amour et les forêts (aka Just the two of us)- Valérie Donzelli

L'amour et les forêts op IMDb (6,6)
 L'amour et les forêts op Moviemeter (3,29)

Sterke liefdesthriller waarbij de regisseur kan bouwen op het zeer gedegen spel van de prachtige Virginie Efira. De Belgisch-Franse actrice heeft de juiste mimiek om het emotionele proces te verbeelden waar onze hoofdrolspeelster doorheen moet. Heb haar al in meerdere dragende rollen gezien, maar ze wordt hier dan toch bij vlagen van het doek gespeeld door een ijzersterke Melvil Poupaud die de griezel in zichzelf alle ruimte geeft om te groeien. Nu ik de setting al min of meer heb weergegeven, is het beschrijven van het verhaal verder een eitje..

Blanche leeft een te zeer teruggetrokken leven, volgens haar tweelingzus, Ze moet eruit, weg uit die boeken, ze moet mee naar een feestje. Tegen haar zin gaat ze mee naar de party waar haar zus Rose zich vol in het feestgedruis mengt maar zij stil in een hoekje gaat zitten observeren. Wij weten dan al genoeg: juist dan gebeurt het. Plots zit ie naast haar: haar oude schoolgenootje Grégoire Lamoureux, uitgegroeid tot een knappe en welbespraakte man. Schoorvoetend zwicht Blanche voor zijn charmes, waarop eerst de fysieke liefde volgt en langzamerhand ook de warme gevoelens. 

Hoewel zus Rose hem argwanend bekijkt, gaat Blanche stapje voor stapje verder in haar relatie: als hij overplaatsing krijgt voor zijn bankiersbaan, gaat zij met hem mee. Ze verlaat het vertrouwde kustplaatsje waar ze is opgegroeid en verhuist naar de bosrijke omgeving van Metz, waar ze als lerares Frans al snel emplooi vindt. Kinderen, een vet huis, allebei een baan: wat kan er mis gaan?

Nou, veel dus. Steeds obsessiever wordt Gregóire in de bezittelijke benadering van zijn vrouw. Meerdere telefoontjes per dag, vragen waar ze blijft en hoe laat ze thuis is, ze ziet hem zelfs rondjes rijden rondom de school waar ze werkt. Volgens de letter van de wet gaat hij nergens te ver, maar het benauwt Blanche meer en meer zich steeds maar te moeten verantwoorden. De charmante Greg lult zich overal uit, is goed met de kinderen maar meer en meer ebt het plezier uit het leven van Blanche weg. Plezier dat plaats maakt voor ongemak, ongemak dat plaats maakt voor angst. Ze moet iets doen, ze moet uitbreken. Maar hoe?

Melvil Poupaud blijkt een bedrieglijk acteur: knappe vent, goede babbel maar ik heb in tijden niet meer zo'n onvervalste engerd gezien in films als deze meneer Lamoureux (jaja, die naam,,). Efira is rotsvast goed als altijd, maar Poupaud excelleert: samen maken ze dit tot een heel sterke film.

Met: Virginie Efira, Melvil Poupaud, Dominique Reymond, Romane Bohringer

FIN - song :  Paolo Conte - Sirat al Bunduqqiyah

Gezien in : Cinema Oostereiland