À pied d'oeuvre (aka At work) - Valèrie Donzelli

A pied d'oeuvre op IMDb (6,7)
 A pied d'oeuvre op Moviemeter (nog geen waardering gemeten)

A pied d'oeuvre op Wikipedia

Afgelopen dinsdag pakte ik weer een voorpremière mee maar ik kon hem niet eerder dan nu beschrijven omdat ik even een paar dagen elders verkeerde. Lastige titel hoor, deze. Lang dacht ik dat de film vooral een sombere opsomming was van de teloorgang van talent maar uiteindelijk pakte de film toch een mooie twist aan om van toon te veranderen. Hoe dan ook, hoofdrolspeler Bastian Bouillon kwijt zich sterk van de taak die regisseur Valèrie Donzelli (van het ijzersterke "L amour et les forets") hem oplegde. Uiteindelijk een onderhoudende film derhalve.

In de Engelse werktitel gaat iets van de subtiliteit van de oorspronkelijke Franse titel verloren, er is namelijk een verschil tussen "aan het werk zijn" en "aan de voet van nieuw werk staan". Paul Marquet zit namelijk niet stil maar het lijkt wel alsof hij het allemaal heeft opgegeven. Hij heeft het manuscript voor zijn derde boek afgegeven doch de uitgever is nog lang niet overtuigd. Zijn eerste boeken zijn goed ontvangen maar helaas slecht verkocht. De uitgever hoopt op de grote klapper maar dat is dit derde werk in deze fase nog niet. 

Paul was ooit een succesvol fotograaf, inkomsten lekker vet, maar het boeide hem niet meer: hij wilde schrijven. Van een dik belegde boterham naar een broodje kaas derhalve en dat laatste komt nu zelfs ook in gevaar. Paul moet wat en in arren moede meldt hij zich aan bij Jobbing, een klussenwebsite waar je je kunt aanmelden voor de opdracht door zo scherp mogelijk een vraagprijs op te geven. Paul haalt veel binnen, maar doet dat slechts door laag (té laag) in te schrijven. De gevolgen zijn groot: het appartement waar hij na de scheiding is blijven wonen moet hij verlaten, het vertrouwen van zijn vader is hij kwijt, oud-collega's uit de fotowereld verklaren hem voor gek maar Paul is vastberaden: hij wil schrijver worden, zijn en blijven. En, minstens zo belangrijk, hij wil dat zijn kinderen zien dat hij een man van principes is, een man die zich inzet om zijn droom te verwezenlijken. Ondertussen ziet hij hem daar in de hoek staan: de bedelstaf!

Met: Bastien Bouillon, Valerie Donzelli, Andre Marcon, Virginie Ledoyen

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Jean Michel Bernard- A pied d'oeuvre - Generique de fin

Le Comte de Monte-Cristo (aka The Count of Monte-Cristo) - Alexandre de la Patelièrre/ Matthieu Delaporte

Le Comte de Monte-Cristo op IMDb (7,6)
 Le Comte de Monte-Cristo op Moviemeter (3,56)

Le Comte de Monte-Cristo op Wikipedia

Veelvuldig verfilmde schelmenroman van de grote Franse schrijver Alexandre Dumas, dit jaar zelfs 2 keer. De ene verfilming leidde tot een streamingserie, wij trokken lekker naar de filmzaal voor de grotedoekversie. En dat werkte goed, want als een verhaal dermate goed geschreven is, lijkt verfilmen een koud kunstje. Is het natuurlijk niet, maar de scriptschrijver is alvast een eind op weg geholpen door Dumas. Dan moeten de cameraman en de acteurs de rest doen. En in dit geval gaat dat in ieder geval hoofdrolspeler Pierre Niney goed af, hij zet overtuigend de revanchistische graaf neer. 

We beginnen echter ver, ver voor de goed geplande wraakactie. Bij aanvang is de graaf nog gewoon Edmond Dantès, een eenvoudige bootsman op de Middelandse Zee- vaart. Als hij bij een storm een vrouw redt die van een gezonken schip is geslagen, krijgt hij aanvankelijk niet de dankbaarheid die hij verdient. De kapitein verwijt hem dat zijn sprong in het diepe zijn medebemanningsleden én hun lading in gevaar heeft gebracht. De vrouw blijkt een brief bij zich te hebben van Napoleon, die op dat moment al verbannen op zijn eiland zit Als deze kapitein Danglars hem bij terugkomst in de haven wil laten arresteren, steekt de reder daar een stokje voor. Die waardeert juist de heldenmoed van Dantès en benoemt hem tot kapitein, waarbij Danglars dus gedegradeerd wordt. Een vijandschap voor het leven is geboren.

Dantes geniet van zijn nieuwe status en neemt voortvarende stappen: hij vraagt zijn geliefde vriendin Mercedes ten huwelijk, dit tot grote jaloezie van haar neef Ferdinand de Morcef die al jaren verliefd op haar is. Terwijl het paar voor het altaar staat, valt de marechaussee binnen: Dantès wordt gearresteerd omdat hij de opstandige Napoleon zou aanhangen, het bewijs ligt...juist ja.. in die brief van de geredde drenkeling. Dantes wordt dus geframed, slechts de steun van zijn oude vriend de Morcef kan hem nog redden van het gevang. U snapt, deze man ziet zijn kans schoon om alsnog Mercedes te huwen, hij offert daarmee Dantés op aan de procureur. Dantès gaat voor jaren het gevang in en zint daar - geïnspireerd door de verhalen van zijn medegevangene Abbé Faria - op de ultieme wraak. Daarvoor moet hij eerst weten te ontsnappen van het gevangeniseiland. Eenmaal aan wal begint hij aan de uitvoering van zijn doorwrochte plan: de drie mannen (en één vrouw) die hem hebben belazerd, moeten vrezen met groten vreze.

Met: Pierre Niney, Bastien Bouillon, Anais Demoustier, Anamaria Vartolomei, Laurent Lafitte, Pierfrancesco Favino, Patrick Mille

FIN - song : Jérome Rebotier - La vie d'après

Gezien in : Cinema Oostereiland

Monsieur Aznavour - Mehdi Idir/ Grand Corps Malade

Monsieur Aznavour op IMDb (7,4)
 Monsieur Aznavour op Moviemeter (3,25)

Niks van gemerkt, dat deze biopic 133 minuten duurde. Een heerlijk tempo wordt er aangehouden om de ruim 90 levensjaren van de wereldberoemde charmezanger Charles Aznavour  te verbeelden. Bij vlagen lijkt hoofdrolspeler Tahar Rahim (oa Un Prophete) ook echt op hem, Nog los van die lichte gelijkenis is het vooral geloofwaardig acteerwerk waarmee hij de kijker voor zich wint. Of hij net zoals de hoofdrolspelers in "Walk the Line" of "Back to Black" ook zelf de vocals voor zijn rekening neemt, weet ik niet precies maar het doet voor het ervaren van het verhaal ook niet ter zake. Dat is boeiend, het overspant vele decennia en we reizen do0or de tijd: het verhaal begint vóór de Tweede Wereldoorlog (of beter: bij de Armeense genocide in 1914 en eindigt pas in 2018. Delen van het verhaal waren mij bekend omdat ik eerder de prachtige documentaire "Aznavour by Charles" al zag (en beschreef) maar we leren hier ook veel nieuwe dingen over het turbulente bestaan van de kleine Armeniër die een Grote Fransman werd. 

Vader Aznavourian verliet door de Turkse gruwelijkheden zijn geboorteland, wilde naar de VS maar strandde vooralsnog in Parijs. Een armoedig bestaan wacht hem, toch sticht hij een gezin en tracht zo goed en zo kwaad als het gaat een onderneminkje te starten. Gebrek aan zakelijk instinct doet hem keer op keer struikelen, het gezin verhuist net iets te vaak en woont per keer nog weer kleiner dan de vorige keer. De kleine Charles en zijn zus Aida doen hun best om bij te dragen door al jong te starten met zingen en acteren. Stukje bij beetje lukt het Charles om meer podium te krijgen; hij zingt zelfs voor nazi-soldaten als het moet, als het maar geld oplevert. 

Eenmaal de oorlog overleefd, stort Charles zich steeds meer op een zelfstandig artiestenbestaan: hij is slim, hij is charmant, misschien niet de beste zanger maar wel gezegend met een beter handelsinstinct dan zijn vader. Met zijn vriend Pierre Roche bereist hij het platteland om alle schnabbels aan te pakken die voor handen liggen. Ze trekken er zelfs voor naar Canada, ook daar zijn voldoende kleine podia.

 Ondertussen stort hij zich welhaast manisch op het schrijven van nieuw songmateriaal, hij vult het ene schrift na het andere. De zo gewenste stroomversnelling bereikt hij als hij wordt opgemerkt door de dan al zeer vermaarde zangeres Edith Piaf die hem onder zijn hoede neemt. 
Het werkt, stukje bij beetje verzekert Aznavour zich van een inkomen en onderhoudt hij zijn kersverse gezinnetje. Maar...het is niet genoeg; hij is arrogant genoeg om te denken dat hij onder de vleugels van La Mome vandaan moet, dat hij zelfstandig zalen moet gaan vullen. Hij neemt daarvoor enorme risico's, werkt zich drie slagen in de rondte en scheert langs de randen van de afgrond. Ten koste van de aandacht voor zijn gezin en zijn overige privéleven forceert hij toch de doorbraak in Parijs. Na L'Olympia wachten andere zalen, wachten radiostations, ja, wacht zelfs de wereld op Charles Aznavour. De rest is - muzikale - geschiedenis.

Met: Tahar Rahim, Bastien Bouillon, Marie-Julie Baup, Camille Moutawakil, Petra Silander

FIN - song : Charles Aznavour- Hier Encore

FIN - song : Charles Aznavour - La mamma

Gezien in : Cinema Oostereiland