Napoleon - Ridley Scott

Napoleon op IMDb (6,8)

Napoleon op Moviemeter (3,20)

Het lukte mij niet om goed in de film te komen, terwijl ik daar toch 3,5 uur de tijd voor had. Mij werd niet geheel duidelijk wat Ridley Scott met deze film voor ogen had: uiteraard is Napoleon een van de interessantste figuren uit de wereldgeschiedenis, maar Scott lijkt niet te kunnen kiezen tussen de bekendere kant van de kleine keizer (namelijk die van briljant strateeg) en de minder geweten kant (die van gekwetste minnaar in een veeleisende relatie). Het maakte dat ik afwisseld voor de ene kant niet de interesse kon opbrengen omdat ik meer van de andere kant wilde weten. Maar dan nog: het blijft geschiedenis en dat wordt dan ook regelmatig groots weergegeven en dito geacteerd (zowel Phoenix als Kirby leveren hoog kwalitatief werk af). 

Frankrijk, einde 18e eeuw. Terwijl het land herstelt van de bloederige jaren van de revolutie komt gestaag een Corsicaanse legerleider naar voren die met uitgekiende strategieën de ene na de andere slag voor zich weet te winnen. Zijn carrière sprint dan ook van kapitein naar generaal naar machthebber, een groeispurt die er uiteindelijk toe leidt dat meneer Bonaparte zichzelf tot keizer kroont. Politieke tegenstanders worden moeiteloos uit de weg geruimd, Napoleon duldt niemand op zijn pad van heerschappij.

Niemand, nou ja toch wel: hij heeft de schone courtisane Josephine ontmoet, Zij wijdt hem min of meer in in het liefdesleven, een geste waarvoor Napoleon zijn leven lang zijn dankbaarheid zal tonen. Sterker nog: wanneer hij in Egypte een robbertje aan het knokken is met de Engelsen (met oa een potsierlijke scene rondom de pyramides als gevolg), duikt  Josephine ondertussen het bed in met haar minnaar. Nappie keert versneld terug en botviert zijn gekwetste gevoelens op zijn vrouw. Ze bijt echter meer van zich af dan hem lief is: ze werpt hem voor de voeten dat hij helemaal niets is zonder haar. Al die smachtende brieven, al die aandacht: ze tonen een grote afhankelijkheid in die onaantastbare man. Napoleon vergeeft en richt zich op het voortbestaan van zijn grote rol: er moet een erfgenaam komen, koste wat kost. Josephine moet aan de bak, maar het wordt lastig gemaakt doordat haar man steeds maar op wereldtournee gaat: veldslagen in Oostenrijk, barre tochten met wisselend succes in Rusland en uiteindelijk een meesterproef van strategie rond het Belgische Waterloo. Lukt het hem om zich op de strijd te concentreren of spelen de perikelen van het echtelijk bed te zeer door zijn hoofd? Hij komt geen steek (!) verder zo.

Met : Joaquin Phoenix, Vanessa Kirby, Ben Miles, Rupert Everett, Paul Rhys, Matthew Needham

FIN - song : Martin Phipps - Napoleon's piano 

The counsellor - Ridley Scott

The counsellor op IMDb
Zo af en toe heb ik dat : dat ik na het zien van een film op zoek ga naar een dubbele bodem. Omdat ik dan blijkbaar na het zien van de film denk: "was dit het nou al?".
Dat heb ik dus ook bij deze. Regisseur van faam, acteurs van nog grotere. Maar er lijkt maar geen dragend verhaal uit te komen. Michael Fassbender, Penelope Cruz, Cameron Diaz, Javier Bardem en Brad Pitt: ze doen allemaal hun dingetje maar het lijkt zwaar plichtmatig. Of ik zie het niet, dat kan ook.
Misdaadverhaaltje: advocaat in geldproblemen wil een slag slaan om boven jan te komen, maar dat gaat natuurlijk mis. Drugsdeal gaat fout, het hele syndicaat komt achter hem aan. Zijn oorspronkelijk inschikkelijke partners dekken zichzelf allemaal in. De een overleeft het ,de ander niet.
En de derde gaat ermee heen. Blijkbaar loont misdaad niet.
Zoiets.

Boston Strangler - Matt Ruskin

Boston Strangler op IMDb (6,5)
Boston Strangler op Moviemeter (3,15)

Boston Strangler op Wikipedia

Onder het toeziend oog van meesterregisseur Ridley Scott dook director Matt Ruskin in de populaire wereld van "true crime": hij dook in de achtergronden van het nare doch waargebeurde verhaal van "The Boston Strangler. Grote rollen voor Keira Kneightley, Carrie Coon en Chris Cooper, liefhebbers van historisch drama en dito spanning komen hier behoorlijk aan hun trekken.

Begin jaren '60 van de vorige eeuw raakte wereldstad Boston in de ban van een seriemoordenaar, De engerd had het voorzien op alleenwonende vrouwen, waar hij zich met een klusjesman-smoesje naar binnen praatte om vervolgens gruwelijk toe te slaan. Door de welhaast rituele opbaring van de lichamen van de slachtoffers ontdekt journaliste Loretta McLaughlin al snel een verband tussen de verschillende meldingen. Maarr...ze zit nog steeds op de lifestyle-redactie, haar hoofdredacteur lijkt niet van zins om haar op dit ogenschijnlijk kansloze verhaal te zetten. Nou vooruit, als ze het samen met ervaren redactrice Jean Cole gaat oppakken, zal hij haar toestaan om hierin te duiken.
McLaughlin schaakt op meerdere borden: ze moet het thuisfront met haar werkende man en kinderen te vriend houden, ze moet haar hoofdredacteur overtuigen van haar journalistieke kunde en instinct én ze moet met de terughoudende lokale politie samenwerken om alle details tot een steekhoudend verhaal te vormen. Ze zal zich als een pitbull moeten gedragen om verder te komen met dit onderzoek, al helemaal als blijkt dat het mogelijk niet om één dader gaat. Tegels lichten, zo noemen ze dat toch?

Met : Keira Kneightley, Carrie Coon, Chris Cooper, Alessandro Nivola

FIN - song : Paul Leonard Morgan - The Reveal

Gladiator 2 (aka GladIIator/ Gladiator II) - Ridley Scott

Gladiator 2 op IMDb (6,6)
 Gladiator II op Moviemeter (3,12)

Vrouwlief is alweer ietsje aan de beterende hand, ze durfde nu een lange film aan om vanaf de bank te bekijken. Ridder die ik ben, liet ik ik haar de keuze welke dat dan zou worden. Zelf zou ik deze niet direct gekozen hebben, maar eenmaal het bekijken gestart zag ik toch wel genoeg om bij te blijven. Paul Mescal stelt nóóit teleur en ook Denzel Washington komt in deze film lekker in zijn vel te zitten. Kortom: we hadden een onderhoudend avondje samen.

Van het eerste dee (25 jaar oud!!) weet ik gek genoeg niet meer of ik m helemaal uitgekeken heb destijds, maar wel dat er vele scenes nog uit het geheugen op te duikelen waren. Of het dus bij flarden gebleven is, weet ik niet meer. Toch bezat ik net voldoende kennis om met deel 2 te kunnen starten want dat gaat wel degelijk verder waar de vorige eindigde. Jaren later weliswaar, maar toch.

De in het noorden van het Afrikaanse continent gelegen vesting Numidia wordt aangevallen door de Romeinen. Landbouwer Hanno trekt zijn vechtjas aan om ze te bestrijden, ook zijn vrouw Arishat spant de pijl en boog. De overmacht is echter te groot, vele stedelingen komen om bij de verdediging. Onder hen ook Arishat, terwijl Hanno gevangen wordt genomen en per schip wordt afgevoerd naar Rome. Daar wacht hem het lot van arena-vechter, hij komt onder de hoede van "gladiator-manager" Macrinus die grote vechtpotentie in Hanno ziet. Hoewel hij weinig keus heeft, gaat Hanno schoorvoetend akkoord met het aanbod te vechten voor zijn vrijheid. Hij stelt 1 voorwaarde: als Macrinus hem generaal Acacius uitlevert - de man die verantwoordelijk was voor de dood van zijn vrouw - is Hanno bereid om de spierballen te laten rollen. 
Lang verhaal kort: Hanno blijkt een geboren vechtjas, Acacius blijkt zo slecht nog niet en zelfs getrouwd met een vrouw (Lucilla) die echt iets in het leven van Hanno betekent. Ondertussen ontpopt Macrinus zich als ambitieuzer dan zijn managersrol zou doen verwachten.

Met: Paul Mescal, Denzel Washington, Pedro Pascal, Connie Nielsen, Joseph Quinn, Fred Hechinger

FIN - song : Hans Zimmer / Lisa Gerrard - Now we are free

Gezien in: Pathé Thuis.

A Good Year - Ridley Scott

A Good Year op IMDb (7,0)
Deze vooral bekeken omdat Albert Finney er in speelt. Een klein rolletje weliswaar, maar dan nog: altijd een genoegen om deze meester te zien mopperen en murmelen.

Verwacht geen spanning, verwacht geen verrassing. Als je dat opzij weet te zetten, is deze film tamelijk goed te doen want er valt veel te zien. Her en der prima acteerwerk, fraaie landschappen en een feelgood van jewelste. Wel eentje waar de levenslessen moddervet vanaf druipen, maar dat nemen we op de koop toe als Finney, Marion Cotillard en Tom Hollander (in een prototype Tom Hollander-rol) voorbij zien komen. En Russel Crowe natuurlijk, maar daar heb ik niet heel veel mee.
Anyway: feelgood is het doel.

Max is een wijsneuzerig jongetje dat bij opa op het landgoed zijn zomers doorbrengt. Schaken, wetenschap en betweterigheid: het is niet heel lastig om onsympathieke trekjes in het jongetje te ontwaren. Wanneer we een sprong in de tijd maken, zien we dat dit bewaarheid is geworden: Max is een enorm succesvolle, doch asociale en onpersoonlijke beursjongen. Klappen met geld maakt hij, maar zodra daar de kick vanaf is, moet hij door naar de volgende. Er is geen vrouw, er zijn amper vrienden: zijn 24 uur gaan volledig op aan hits & misses op de beursvloer. Waarbij hij veel vaker dan anderen aan de goede kant daarvan zit.
Alles verandert wanneer hij bericht krijgt dat opa is overleden en hem het landgoed nalaat: een oud Frans landhuis met een enorme wijngaard. Max besluit te gaan kijken en schakelt alvast een makelaarsvriendje in om de verkoop gereed te maken. Want "wat moet ie ermee', met die aggenebbish scheve kamers en die wijngaard die naar zijn weten louter bocht produceert?

Max beseft dat hij door zijn komeetachtige carrière zijn opa de laatste jaren enorm heeft verwaarloosd en krijgt al gauw spijt van zijn verkoopplannen: wat is er op tegen om hier wat van proberen te maken? En helemaal als dat in samenwerking met enkele locals kan: uiteraard met de beheerder van het landgoed maar misschien ook wel samen met die mysterieuze schone van de bistro in het dorp. Hij zal moeten veranderen: niet alleen voor zijn opa , maar ook voor een laatste strohalm om te kijken hoeveel menselijkheid hij eigenlijk bezit. 

Met : Russel Crowe, Marion Cotillard, Albert Finney, Abbie Cornish, Tom Hollander

The Last Duel - Ridley Scott

The Last Duel op IMDb (7,5)
 The Last Duel op Moviemeter (3,57)

Ik heb altijd wel wat met historisch drama en het helpt als er ook een "waargebeurd" randje zit aan films. Het helpt dan weer niet als er heel erg veel vechtscenes in zitten, want daar kan ik nooit zoveel aan vinden: ik kijk er dwars doorheen, mijn aandacht verslapt en ik begin alvast de uitkomst van het gevecht in te vullen, zodat we verder kunnen. Dat is hard werken bij deze film. Aan de andere kant: ik ben altijd tamelijk gecharmeerd van Adam Driver , Matt Damon is degelijk en vrouwelijke hoofdrol Jodie Comer kan sinds haar heerlijke rol in Killing Eve weinig fout bij me doen. Aldus heeft u context, dan weet u hoe ik de film gistermiddag zat te kijken. 

14e eeuw, Frankrijk. Ridder Jean de Carrouges vecht in de slag bij Limoges zij aan zij met ridder Jacques le Gris, sterker nog: hij redt hem het leven. Beiden strijden in dienst van de Franse koning maar belanden gaandeweg in een radicaal verschillende stroom: de Carrouges komt in geldnood als zijn eigen landgoed minder rendement oplevert door zijn vele afwezigheid. Hem rest weinig anders dan zich in te trouwen bij een familie met iets meer land en vermogen zodat hij aan de stijgende belastingeisen van de koning kan blijven voldoen. 

Zijn oude maatje le Gris vaart een stuk beter: hij heeft zich opgewerkt tot de incrowd van de prins en verzekert zich daarmee van douceurtjes. Zo hoeft hij veel minder op het slagveld te staan dan de hardwerkende Carrouges en krijgt hij als beloning voor zijn werk landgoederen aangeboden die eigenlijk aan de familie van de Carrouges toebehoren. Stukje bij beetje komen de twee tegenover elkaar te staan, al lijkt dat oorspronkelijk tegen wil en dank. Le Gris gaat zich steeds snobistischer gedragen , hetgeen tot een climax komt als hij de wonderschone Marguerite, de jonge vrouw van zijn brute vriend de Carrouges het hof maakt. Aanvánkelijk het hof maakt, moet ik zeggen, want de avances eindigen in een brute verkrachting. De Carrouges doet het enige wat een man daar in die tijd kon: hij daagt Le Gris uit voor een duel op leven en dood.

Met : Matt Damon, Adam Driver, Jodie Comer, Ben Affleck, Harriet Walter

FIN - song : Grace Davidson - Celui que je desire

All the money in the world - Ridley Scott

All the money in the world op IMDb (6,8) 

Op waarheid gebaseerde film over 1 van de meest spraakmakende ontvoeringen ooit. Dermate spraakmakend dat ik - destijds een 12 jarig jochie - de krantenkoppen nog weet te herinneren. Dit komt vooral door de lugubere wending die er in deze zaak zaten. Het ging ook echt ergens om. 

1973, net vóór de oliecrisis. Paul Getty III woont als 17-jarig jochie in het mondaine Rome. Zijn ouders zijn daar naartoe verhuisd omdat de lanterfantende vader toch maar eens aan een baan moet worden geholpen. Diens vader , John Paul Getty, is de rijkste man op aarde en tevens de rijkste man ooit (op dat moment ). Het lijkt dus dat kleinzoon Paul onder een redelijk gesternte geboren is, maar niets is minder waar. 

Opa JP is een hardvochtige man die vindt dat hij het recht heeft om daadkracht en inzet te eisen , daar wordt je immer rijker van dan van medeleven en compassie. Zijn zoon Paul II is een nietsnut en kan die druk niet aan. Al snel na de verhuizing naar Rome trekt hij naar het hippiepark Marokko en slijt zijn dagen in volledige verdwazing , de ene drug na de andere. Kleinzoon Paul moet het volledig hebben van de liefde en inzet van zijn dappere moeder Abigail. Die weet haar zoon nog een beetje bij de familie betrokken te houden , die weet opa af en toe het gevoel te geven dat hij ook naar zijn familie om moet kijken. 

Wanneer Paultje dan ook wordt ontvoerd (de kidnappers gaan er van uit dat de hele familie rijk is en dat opa over de brug zal komen). is het zijn moeder die alle onderhandelingen doet , die opa erbij betrekt. Die man ziet in dat er iets moet gebeuren, al is hij niet bereid de portemonnee te trekken. Hij schakelt een van zijn beste medewerkers in : Fletcher Chase zal Abigail moeten helpen de zoon vrij te krijgen zonder dat er losgeld wordt betaald. De spanningen in de driehoek kidnappers- Abigail en fFetcher- opa JP loopt snel op. er lijkt niet anders te resten dan een gruwelijke afloop. 

Met : Michelle Williams, Mark Wahlberg, Christopher Plummer, Charlie Plummer , Romain Duris

House of Gucci - Ridley Scott

House of Gucci op IMDb (6,8)
 House of Gucci op Moviemeter (3,36)

Dik tweeënhalf uur is er nodig om het verhaal te vertellen van de familiaire perikelen van de Gucci-familie, het befaamde modehuis voor de rijkjes. Waarom er zoveel tijd nodig is om dit verhaal aldus te vertellen is me een raadsel, het had zeker een uur korter gekund. Ik kwam dan ook niet geheel tevreden uit de zaal, mede doordat er te weinig lichtpunten in zitten. Adam Driver maakt de juiste transformatie door, Al Pacino is - as ever - heerlijk schmierend, Jeremy Irons stelt nooit teleur maar dat is het dan ook wel. Lady Gaga is geen schim van de sprankelende actrice die ze in "A star is born" neerzette, ze overacteert. En hoe verschrikkelijk is het om alle acteurs de gehele film Engels met een nep-Italiaans accent te horen spreken, het irriteert al snel. Jammer, jammer, want het verhaal is eigenlijk een klassiek koningsdrama en dat kijkt doorgaans lekker weg. 

Patrizia Reggiani is een eenvoudige, doch ambitieuze typiste in het vrachtwagenbedrijf van haar vader. Wanneer ze op een feestje een toevallige ontmoeting heeft met Maurizio Gucci, de jonge telg uit het rijke modeontwerpersgeslacht, zet ze alles op alles. Aanpappen en vasthouden, simpeler kun je haar strategie niet omschrijven. Maurizio is een stijve hark die studeert voor advocaat en eigenlijk helemaal die rare modewereld niet in wil. Wanneer hij dan ook met Patrizia "op zicht" komt bij zijn vader veroordeelt die zijn keuze met een verstoorde vader-zoon verhouding tot gevolg. Maurizio komt tot leven in het eenvoudige arbeidersmilieu van de familie van Patrizia, maar die denkt daar zelf heel anders over. Ze legt contact met Maurizio's oom Aldo, in een poging om haar man weer het imperium binnen te krijgen. En daar uiteraard zelf haar eigen rol in te gaan spelen.

Patrizia is overduidelijk manipulatief, maar niet zonder effect. Aldo heeft ze al ingepakt, ze laat haar man zich nog net op tijd met zijn vader verzoenen om nog net op tijd de erfenis zeker te stellen. Langzaam aan ontdooit de onzekere Maurizio en manifesteert hij zich meer en meer als de redder van een modegigant in problemen. Dat zorgt echter langzaam maar zeker ook voor een verwijdering tussen hem en zijn vrouw, die bij hem de aandacht voor zijn gezin meer en meer ziet verslappen. Dat laat ze niet zomaar gebeuren. 

Met : Adam Driver, Lady Gaga, Al Pacino, Jeremy Irons , Jared Leto , Salma Hayek

 FIN - song : Tracy Chapman & Luciano Pavarotti - Baby can i hold you

The Martian - Ridley Scott

The Martian op IMDb (8,0)
Elon Musk wil er heen. Hij wil een permanente vestiging op Mars. Met een geavanceerde raket wil hij een clubje mensen droppen die er lekker bij elkaar gaan bivakkeren. Omdat het kan. Nou ja: omdat het mogelijk zou kunnen.
Mensen dromen , dat mag. Mensen pionieren, dat mag ook. Het is het enige bestaansrecht van de industrie die ruimtevaart heet. Miljoenen worden erin gestopt, ieder denkt het zijne van de resultaten en de effecten. Met Musk ben ik eens dat we rekening moeten houden met een scenario dat we ons eigen bestaan grondig aan het verpesten zijn, ik zie alleen nog niet de "vlucht"mogelijkheden.

Deze film draait om Mark Watney. Hij maakt deel uit van een club astronauten die op Mars onderzoek verricht. Ze schoffelen en harken, ze scheppen en ze rapen. Als een woeste storm zich aankondigt, besluit de bemanning de moederraket te beklimmen en vervroegd de planeet te verlaten. Tijdens de moeizame wandeling naar de raket wordt Watney geraakt door rondvliegend puin en wordt hij weggeblazen uit de kolonne. De commandant moet een besluit nemen: op zoek naar Watney en ieders leven riskeren? Of hem als verloren beschouwen en de rest van de bemanning redden?
Ze kiest voor het laatste: ze aanvaardden de terugreis met een zwaar gemoed maar beseffen dat zij zelf geluk hebben gehad. Het duurt maar enkele scenes voordat wij als kijker weten wat de bemanning niet weet: Watney heeft het overleefd. Bebloed en bijna buiten adem weet deze het basiskamp te bereiken en langzaam aan op krachten te komen. Hij berekent zijn kansen: voor hoelang heeft hij eten? Wanneer komt de volgende missie en gaat ie het zolang volhouden? Hij is botanicus (toevallig) en gaat, na de vondst een geseald pakketje aardappelen, beginnen met een moestuintje. Hij creëert water uit waterstof en weet daarmee zijn bestaan te rekken: het werkt.
Langzaam verruimt hij zijn blik. Onder een laag stof ontdekt hij de verloren gewaande Pathfinder. Onze Mars-MacGyver weet het dingetje aan de praat te krijgen en schept zo weer communicatie-mogeljjkheden met de NASA op aarde. Daar vallen de monden open van verbazing. Men beseft dat - wil men ooit nog steun vinden voor volgende vluchten - nu alles op alles moet zetten om Watney tijdig (en levend) terug te krijgen naar de aarde. Maar hoe? Kan dat met eigen middelen? Met die van de Chinezen? Of toch met die bemanning die toch al in de ruimte zit, op hun terugreis naar de aarde?

Hoewel ik dit genre niet snel zelf uitzoek, had ik constructieve meningen gehoord over deze film. Niet geheel onterecht, de film is het bekijken waard. Je moet even door de technische blabla heen (of je moet dat nou juist net leuk vinden), maar dan zie je een aardige overlevingsfilm. Dit keer niet vanaf een onbewoond eilandje, maar vanaf een verre planeet. Elon Musk heeft vast de dvd gekocht.

 

Welcome to the Rileys- Jake Scott

Als je het écht goed wilt doen, geef je je acteurs de ruimte. Je schenkt ze een minimum aan script, een beperkt aantal locaties en je vraagt ze om dat acterend op te lossen.

De jonge Jake Scott (juist ja, familie van de regisseurs Ridley & Tony, die voor hem de film produceerden) moet zoiets in het hoofd gehad hebben toen hij "Welcome to the Rileys" opzette. Want het verhaal is in twee regels verteld (na dood van dochter is huwelijk uitgeblust, manlief besluit na een conventie niet meer thuis te komen en stort zijn vadergevoelens uit over een strippergirl). Maar alle kracht en pracht van deze film ligt in het acteerwerk.
James Gandolfini is onovertroffen in zijn vermoeide optreden, juist de woordloze verzuchtingen en kreuntjes en steuntjes maken hem hier tot een overweldigende knuffelbeer, die het in al zijn moedeloosheid ook niet meer weet.
Staat Gandolfini sowieso al boven verdenkingen verheven, een prettige bevestiging van ijzersterke "oudere vrouwen"rollen kwam van Melissa Leo , die in The Fighter ook al zo fenomenaal voor de dag kwam.

Als je niet van traag houdt: overslaan. Als je valt voor de kleine film, voor de nadruk op kleine gebaartjes en begripvolle blikken, dan is dit je film.
SCHIT TE REND!