Don't Worry Darling- Olivia Wilde

Don't worry darling op IMDb (6,3)
 Don't Worry Darling op Moviemeter (3,01)

In mijn herinnering deed deze film het niet zo geweldig bij de critici, maar was er wel een grote toeloop van jeugdige kijkers. Dat kwam natuurlijk door de eerste grote filmrol die popidool en stijlicoon Harry Styles hierin speelt. Styles is weliswaar het gezicht van de film, maar deze wordt vooral gedragen door een uitblinkende Florence Pugh, die met haar intense spel de kijker magnetisch naar zich toe trekt. 

Pugh speelt de frisse Alice Chambers, een jonge vrouw die met haar man Jack in een keurig aangeharkte wijk in het kleine stadje Victory woont. De stad heeft een volledige jaren 50- Amerika uitstraling: mooie villa's, aangeharkte tuintjes, schone straten, frisgewassen kindertjes en nette huisvrouwen die elke ochtend hun mannen met een lunchpakketje naar  de auto begeleiden. Aldaar rijden ze allemaal een stuk de woestijn in waar ze bij de Victory-fabriek werken. Vragen over wat ze daar doen, worden niet op prijs gesteld. De vrouwen moeten tevreden zijn met hun mooie huis, dat ze elke dag goed mogen schoonhouden en waar ze na het werk de hardwerkende man mogen trakteren op een goed stuk vlees. In het weekend een feestje met de buren, het is allemaal keurig afgemeten. Leven langs een liniaal, zou je kunnen zeggen. 

Alice vertrouwt het allemaal niet: is dit het dan? Waarom zwijgen de mannen over wat ze doen? Waarom is fabriekseigenaar Frank zo onuitstaanbaar vriendelijk en goed en keurig? En vooral: waarom wordt die ene buurvrouw die kritiek levert plotseling onder medische behandeling gesteld en wordt haar kind uit huis geplaatst? Steeds meer vraagtekens leiden tot een initiatief van Alice waarmee ze zichtbaar een grens overschrijdt: ze gaat op zoek naar het verhaal achter het bedrijf en achter de leider. Dat is riskant, want ze isoleert zichzelf niet alleen van de happy gemeenschap, maar ook van haar loyale man. Tot hoever kan haar nieuwsgierigheid gaan?

Met : Florence Pugh, Harry Styles,. Olivia Wilde, Chris Pine

FIN - song : Ella Fitzgerald - Someone to watch over me

Lady Macbeth - William Olroyd

Lady Macbeth op IMDb (6,8)
Hoewel een oerBrits drama. is deze film niet gebaseerd op het beroemde werk van William Shakespeare. Deze film vindt zijn inspiratie in een gelijknamige Russische novelle van Nikolaj Leskov. Overigens zal die op zijn beurt danig naar ouwe Shake gekeken hebben, want het is in alles een Shakespearean drama.

Katherine, een prachtige jonge vrouw , wordt uitgehuwelijkt aan een rijke landheer. Dat kun je raar vinden maar dat gebeurde in die tijd. Ze is net iets te opstandig voor haar rol als broedmachine, maar ze schikt zich met enige tegenzin. Maar, dan moet haar man wel afkomen.
Haar echtgenoot verzaakt echter volledig, hij kijkt nauwelijks naar zijn vrouw om, laat staan dat hij seksueel door haar geïnspireerd raakt. Katherine voelt zich opgesloten. Wanneer zowel man"lief' als schoonvader het landgoed voor langere tijd verlaten voor zaken, biedt zich plots een uitkomst aan. Ze durft de deur uit te gaan en ontmoet op een van haar wandelingen de knappe stalknecht Sebastian. Deze kan haar wel geven wat ze zo hevig verlangt, er ontstaat een vurige relatie. Maar dat kan natuurlijk slechts zo lang als het duurt. Het overige personeel kijkt het met argusogen aan en Katherine beseft dat ze hen aan haar zijde moet behouden willen ze straks niet uit de school klappen, zodra de heer des huizes terugkeert.
Een spel van intriges en verraad ontstaat, het stevent af op louter verliezers.

Florence Pugh is Katherine , ik vind haar een intrigerende uitstraling hebben. Een lief "meisje" met een vurig karakter, ze speelde het al eerder in "Little drummer girl". Hier is ze opnieuw overtuigend.

Met : Florence Pugh, Cosmo Jarvis, Paul Hilton, Naomi Ackie

Midsommar - Ari Aster

Midsommar op IMDb (7,2)
Nog steeds komen er meer films uit dan ik zie, dan ik kan zien ook. Om die reden is het handig als je af en toe getipt wordt. Deze film stond bij vele filmliefhebbers hoog in de lijstjes eind vorig jaar, dus ik pakte de kans om de eerste week van roulatie op Netflix te gebruiken om dat gemis weg te werken. Tips zijn immers altijd welkom en ik ga redelijk goed op Florence Pugh, dus negeerde ik het horrorlabel en klikte ik op "SPEEL" .
Dat kwam me duur te staan, althans: ik vond deze film ronduit belachelijk. Een groep Amerikaanse studenten, waaronder een door een heftig familiedrama getroubleerde vrouw, maakt een soort studietrip naar Zweden. Ze gaan daar de rituelen rondom de midzomer-traditie bestuderen, meer specifiek de rituelen die het Harga-volk toepast. Dit blijkt niet gewoon een regionaal clubje te zijn, nee het is een heuse sekte , vol met "oude tradities" en "historische waarden".
Afvalrace begint, de groep dunt "op mysterieuze wijze" steeds meer uit en dat getroubleerde meisje moet natuurlijk de nieuwe zomerkoningin van het dorpje worden. Potsierlijke dansjes en gebruiken krijgen we voorgeschoteld voordat we langzamerhand het einde bereiken. Het einde van de studentengroep in ieder geval.

Met : Florence Pugh, Jack Reynor,

We live in time (aka L'Amour au présent)- John Crowley

We live in time op IMDb (7,0)
 We live in time op Moviemeter (3,40)

Ze kondigden zich al aan maar bleven uiteindelijk veilig op hun plek: waterlanders, tranen, noem ze wat je wilt. "We live in time" gaat vól voor het sentiment en dat werkt bij de een beter dan bij de ander. Ik zit dus blijkbaar in de gevoelige hoek, want ik kon hier wel wat mee. Naast het niet-lineair vertelde verhaal werd ik vooral gegrepen door sterk acteerwerk van Andrew Garfield en - schepje er bovenop- majesteus spel van Florence Pugh. Sowieso ben ik al aardig gecharmeerd van haar explosieve acteerwerk - als zij in beeld komt, gebeurt er iets - maar in deze rol bereikte ze grote hoogten. Wat mij betreft dan: ik hoorde ook mindere reacties op de film maar ik ging geraakt- én tevreden- naar huis. Sentimentele sucker, ik. 

We volgen het stormachtige liefdesverhaal van de ietwat schlemielige graanproductenverkoper Tobias en de vurige Almut, een vrouw boordevol kwaliteiten maar ook boordevol geheimen. Hun ontmoeting is letterlijk ongelukkig, wanneer Almut hem aanrijdt als ie onoplettend de weg oversteekt. Zij vergezelt hem naar het ziekenhuis en wanneer Tobias bij komt ontstaat er een bijzonder gesprek: zij voelt zich schuldig maar hij heeft geen flauw idee wie zij is. Almut is restauranthouder en een topchef, ze nodigt hem uit in haar restaurant omdat ze het gevoel heeft dat ze iets goed moet maken. 

Schuchter maakt de herstellende Tobias stapjes in haar richting maar voor ze het weten is het seks en solide gesprekken. Hun verschillende toekomstbeeld (hij tevreden met zijn commerciële baantje, zij ambitieus en hunkerend naar mondiale erkenning) lijkt een toekomst samen in de weg te zitten. Bijna is er een breakup, maar ze zetten door. Dan krijgt Almut de tijding dat ze ernstig ziek is, baarmoederhalskanker. Weg toekomst, weg gezinnetje samen, zo lijkt het in eerste instantie. Maar toch; met behulp van de wetenschap en een secure chirurgische ingreep weet Almut alsnog zwanger te worden. Alsnog lijkt het geluk compleet, maar niemand weet hoe lang..

Met: Florence Pugh, Andrew Garfield, Lee Braithwaithe, Adam James, 

Noot: tweede film deze week waarin Bryce Dressner van The National de filmscore verzorgde. Nice!

FIN - song : Bryce Dressner - Closing (We live in time Original Soundtrack)

Gezien in : Cinema Oostereiland

A Good Person - Zach Braff

A Good Person op IMDb (7,1)
 A Good Person op Moviemeter (3,36)

Filmveelvraat zijnde, moet je je voorbereiden op teleurstellingen. Er worden zó veel films gemaakt, die kunnen niet allemaal even goed zijn. Het maakt dat ik me - met name voor de van filmzenders opgenomen titels- vooraf niet al te veel voorstelling maak: we zien wel! Letterlijk zelfs, want soms sudderen die films behoorlijk lang in de voorraadbak. U snapt waar ik heen wil: net zo goed als "shit happens", zo zijn er ook aangename meevallers. Films waar je niets van verwacht op basis van de korte synopsis, maar die toch boven het gemiddelde worden uitgetrokken door bijvoorbeeld uitstékend acteerwerk. Laat dat maar aan acteerkanon Morgan Freeman over, maar in dit geval zeer zeker ook aan de dynamische Florence Pugh. Zeer van haar gecharmeerd, als ik het zo netjes mag zeggen, vanwege de nu al grote diversiteit aan rollen die ze neerzet. Samen trekken ze dit verhaal naar een hoger level.

Het herstelproces is zwaar voor Allison. Aan het begin van de film is ze nog een ravissante en levenslustige vrouw, maar daar komt met een knal een voorlopig einde aan: bij een auto-ongeluk dat zij veroorzaakt komen twee leden van haar schoonfamilie om. En dat terwijl ze juist op weg waren om een nog closere familie te worden: ze zouden trouwjurken gaan uitzoeken die Allison voor het leven aan Nathan moesten koppelen. Dat liep anders; Allison ligt langdurig in het ziekenhuis en komt daar weliswaar hersteld uit, maar blijkt zwaar afhankelijk van de pijnstillers die ze krijgt: zonder Oxycitin functioneert ze niet. Haar moeder bestrijdt die visie en zegt haar zich te herpakken.
Dat werk niet en Allison belandt bij de AA, ze moet gaan praten over haar verslaving. Misschien dat ze daardoor ook weer zin in het leven krijgt (op dit moment is dat niet het geval, voor haar eindigde haar leven met die gruwelijke klap op die uitparkerende betonwagen. Bij de AA wordt ze geconfronteerd met de andere kant van het verhaal: daar zit Daniel, de man die zijn vrouw en dochter bij een auto-ongeluk verloren is. Precies, bij dát ongeluk. De twee verwijten elkaar van alles, maar snappen ook dat ze elkaar nodig hebben om elk uit hun eigen ongeluk te kunnen klimmen. 

Met: Florence Pugh, Morgan Freeman, Celeste o'Connor, Molly Shannon, Chinaza Uche, Zoe Lister-Jones

FIN - song : Bonny Light Horseman- Deep in love

Little Women - Greta Gerwig

Little Women op IMDb (8,1)
"Dit was Andere tijden, terug naar de onze". Van de week zag ik een 25 jaar oude boekverfilming van dit verhaal, gisteravond betrad ik de zaal voor het aanschouwen van de recentste bewerking van het succesvolle boek van Louisa May Alcott uit 1868. Waar wij allen "Het bittere kruid" en werken van Louis Couperus op de boekenlijst moesten zetten, zetten miljoenen Amerikaanse tieners dit boek op hun school-leeslijst. Het is daar een algemeen bekend verhaal , terwijl het bij ons weinig bellen doet rinkelen. Ten eerste was ik benieuwd naar de verschillen in aanpak tussen de vorige versie en deze (wat kan men met een moderne aanpak veranderen aan zo'n historisch verhaal?) , ten tweede was ik benieuwd of het als film overeind zou blijven als ik recent net een variant ervan had bekeken. Dat doet het. Gerwig oogst alom lof voor haar aanpak, een goed gevulde prijzenkast lonkt.

De nieuwe versie gaat wat mij betreft meer uit van het "sterke vrouw" principe: de rebelse Jo March moet standvastig blijven in haar wens tot onafhankelijkheid, ze betaalt af en toe de prijs voor haar onaangepaste opstelling. (Noem het een feministische tint die de regisseur aan het verhaal toevoegt.)
Boven alles blijft staan dat Jo stapelgek is op haar zussen , dat ze een centrale rol speelt in het te verkrijgen levensgeluk van de drie anderen. Elk heeft zo haar artistieke talenten: oudste zus Meg is de goede toneelspeelster, jongere zus Beth is muzikaal en benjamina Amy schildert niet onverdienstelijk. En Jo, Jo is de schrijfster. Ze vermaakt haar zussen met zelfgeschreven toneelstukken, ze heeft een kleine bijverdienste met het schrijven van verhalen voor de krant maar haar grote wens blijft toch het schrijven van een roman. Voordat ze zover komt, moet ze eerst door diepe dalen.
De zussen raken langzamerhand in de huwbare leeftijd , het spel moet worden gespeeld om elk een betrouwbare en vooral welstandige partner in de wacht te slepen. Alleen Jo houdt zich daar niet mee bezig, ze heeft geen oog voor de overduidelijke genegenheid die de charmante buurjongen Laurie naar haar toont . Kloppende harten , emotionele besluiten, de ratio in tweestrijd.

Twee van de allerbeste jonge acteurs vqn onze tijd duelleren in deze film: Saoirse Ronan flonkert en Timothée Chalamet is jaloersmakend goed, in al zijn nonchalance en ridderlijkheid. Voeg daar nieuwkomer Florence Pugh aan toe, besprenkel het met een stevige ervaring-saus (Laura Dern, Meryl Streep, Chris Cooper) en je snapt dat je een drama, een kostuumfilm én een acteursfilm te pakken hebt. Prima tijdverdrijf.

Oppenheimer - Christopher Nolan

Oppenheimer op IMDb (8,7)
 Oppenheimer op Moviemeter (3,87)

In tijden niet meer zo'n complete filmbeleving meegemaakt als bij het ondergaan van "Oppenheimer'  gistermiddag. WAT! EEN! FILM! Een film waarin alles samen komt: script en acteurs vloeien samen, eerdere biopics komen in de schaduw te staan van dit verfilmde leven, spanningen in wetenschap en politieke complotten worden maximaal uitgemeten. Deze regisseur kan het echt. Film maken is niet louter een kunde, het vereist ook visie, durf en leiderschap. Van de acteurs wordt het maximale gevraagd, dat is voor de kijker duidelijk waarneembaar. Schitterend, schitterend, al mijn cinematografische behoeftes zijn voorlopig weer even vervuld. 

Robert Oppenheimer: men had natuurlijk wel eens van hem gehoord, op de middelbare school waarschijnlijk voor het laatst. Slechts weinigen hebben geweten wat een belangrijke rol deze man heeft gespeeld in de 20e eeuwse wereldgeschiedenis: een briljant wetenschapper, die de kwantummechanica naar Amerika heeft gebracht om deze vervolgens dermate te perfectioneren dat hij er de wereld mee had kunnen vernietigen. En dit dan niet op de wijze zoals Hollywood doorgaans met "world destruction"  omgaat, nee: Oppenheimer doet dit op verzoek. 

In de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog zoekt de VS naar een manier om de Duitsers en Japanners met één grote klap uit te schakelen. Men komt daarbij uit bij wetenschapper Oppenheimer, een man die weliswaar communistische sympathieën vertoont, maar die alsmaar laat blijken de wetenschap trouw te blijven en ten dienste te staan van de overheid die zijn projecten financiert. Oppenheimer krijgt de vrijbrief om te werken aan een massavernietigingswapen, daarbij zijn ontwikkelde theorieën over atoomsplijting uitwerkend.

Middenin de woestijn ontstaat het stadje Los Alamos, feitelijk één groot laboratorium waar wordt gewerkt aan "de bom". Ver genoeg van de bewoonde wereld om in het geheim te kunnen werken en testen, al blijkt al snel dat dit niet ver genoeg is. Het project slaagt- de naam Hiroshima kennen we allemaal- maar er blijken toch lekken te zitten in de geheimhouding. Wie is diegene die de Russen op de achtergrond po de hoogte houdt? Juist deze verdachtmakingen belanden steeds meer op het bordje van Oppenheimer zelf, die slachtoffer wordt van de communisten-heksenjacht van senator McCarthy en FBI-baas Hoover. Oppenheimer, de bejubelde wetenschapper die de Tweede Wereldoorlog wist te stoppen, wordt plots een verguisde landverrader. 

Acteerwerk van de bovenste plank: Murphy en Downey steken elkaar naar de kroon, niet alleen in hun personages maar zeer zeker ook in de spelkunst die ze hier etaleren. Likkebaarden voor de kijker.

Met : Cillian Murphy, Robert Downey jr, Emily Blunt, Matt Damon, Jason Clarke, Florence Pugh, Josh Hartnett , Dylan Arnold en ontelbaar veel anderen

FIN - song : Ludwig Göransson - Destroyer of worlds

Outlaw/King - David Mackenzie

Outlaw/Kings op IMDb (7,0)
Tweede VPRO-Netflix tip was al iets beter te pruimen. De film valt te zien als een soort vervolg op "Braveheart". Het begint namelijk op het moment dat William Wallace in ondergedoken na de slag bij Falkirk. Engeland neemt de macht in Schotland weer terug en dat valt maar moeilijk. Hoewel de koning leniging van de noden belooft, eist hij toch nog steeds belastingbetaling wegens alle geleden schade.
Robert the Bruce (hij heeft echt bestaan) gaat in eerste instantie mee met het verhaal maar wanneer zijn vader sterft, belooft hij toch plechtig om Schotland te ontdoen van het Engelse juk. En dat gaat niet zomaar: uiteraard is de overmacht te groot, bovendien erkennen niet alle Schotse clans Robert als hun koning to be.
Er wordt hard gevochten, Robert's vrouw en dochter worden natuurlijk gevangen genomen maar hij vecht dapper door. Aan u om de film uit te zien en te kijken of hij uiteindelijk slaagt in zijn missie.

Met : Chris Pine , Florence Pugh, Stephen Dillane

Dune: Part two - Denis Villeneuve

Dune: Part Two op IMDb (8,6)
 Dune: Part Two op Moviemeter (3,99)

Waarschijnlijk mis ik een bepaald gen. Het lukt me maar niet om enthousiast te worden van fantasy-films en - in iets mindere mate- van science fiction. Deze film, uitgesteld  in première gegaan vanwege de acteursstakingen, pookte de verwachtingen flink op: nog mooier, nog grootser, nog beter geacteerd en nog beter gefilmd. Superlatieven schoten te kort. U ziet het: een 8,6 op de scoremeter, dat is hoogst zeldzaam. Kosten noch moeite gespaard maar dan heb je ook wat. Inderdaad is het een groots en meeslepend epos, dicht geplamuurd met spectaculaire beelden van mensen en machines, die in de meest uiteenlopende vormen met elkaar in gevecht gaan. Maar ik begreep er geen reet van. Althans: tussen alle verschillende talen, volken en bloedlijnen probeerde ik wanhopig ook maar het dunste verhaallijntje vast te houden om de film enigszins binnen te laten komen. Dat lukte net. Een zes voor de moeite, een acht voor de cameravoering maar verder had ik na de dikke drie uur nog steeds geen chocola in handen. Anyway: een poging.

Na de vorige oorlogen is Paul Atreides nog de enige overlevende van zijn volk. De strijd om de heerschappij op de planeet Arrakis is nog niet gedaan, nog steeds vecht het Harkonnen-volk tegen alle andere stammen in het zuiden van de planeet om de macht. Paul moet aansluiting zoeken bij andere volken en hen overtuigen van de slechtheid van de Harkonnetjes. Dat blijkt niet moeilijk. Hij krijgt steun van zijn plots opduikende oude strijdmakker Gurney, die hem begeleidt in de mars die hij met zijn stoere vriendinnetje Chani en haar stamgast Stilgar voorbereidt. Gurney weet hem te vertellen waar het verloren gewaande wapenarsenaal van de Atreides zich bevindt. Met die wapens zou Paul, die na een aantal tests en een aantal naamswijzigingingen inmiddels algemeen als leider van het Zuiden wordt aanvaard, de strijd tegen de Harkonnen stevig kunnen aangaan. Het wordt niet makkelijk, het wordt knokken.

Wel een ongekende lijst aan bekende namen en gezichten die voorbij komen, waarbij je even door de vermommingen en verkleedpartijen heen moet kijken om te zien wie je voor je hebt. Dat maakte de 166 minuten beter verdraagbaar. Ach, we deden een filmmiddagje op de bank dus het was hoe dan ook ontspannen.

Met: Timothée Chalamet, Zendaya, Josh Brolin, Javier Bardem, Stellan Skarsgaard, Charlotte Rampling, Rebecca Ferguson, Austin Butler, Florence Pugh, Christopher Walken, Lea Seydoux

FIN - song :  Hans Zimmer - Only I will remain

Gezien in : Vue Cinemas Hoorn