Can you ever forgive me? - Marielle Heller

Can you ever forgive me op IMDb (7,1)
 Can you ever forgive me op Moviemeter (3,33)
Can you ever forgive me op Wikipedia 

Frequente bezoekers hier weten al dat ik niet zo gecharmeerd ben van Amerikaanse humor. Vaak te plat, te monocultureel, te té vind ik het vaak. Vandaar dat ik niet zo op de hoogte ben van hoog rijzende carrières van cabaretiers en comedians uit dat land. Om die reden ken ik de grote ster Melissa McCarthy slechts van enkele filmrollen, om die reden ben ik ook minder verbaasd dat deze grapjurk blijkbaar ook serieuze rollen aankan. Dat doet ze in de biografische film uitstekend, al krijgt ze wel heel veel hulp van de volop schmierende (Brit!!) Richard E. Grant. 

Het kon ook niet goed gaan: de oncollegiale opstelling van redactrice Lee Israel moest wel een keer leiden tot verwijdering. Daar zit ze dan: thuis, aan het eind van haar latijn én van haar portemonnee. Huurachterstand, achterstallige rekeningen bij de dierenarts en moeite om haar boodschappen te betalen. Er moet iets gebeuren, maar wat: de verkoop van haar boeken is tot onder het vriespunt gedaald, haar uitgever ziet geen mogelijkheden meer.  Lee moet maar iets anders gaan doen. 
Zo gemakkelijk geeft ze zich niet gewonnen: nog éénmaal wil ze werken aan de biografie van een reeds lang vergeten comediènne. In de bibliotheek leest ze zich in, plots vindt ze in een boek een heuse brief van de ster zelf. Ze moffelt de brief in haar tas en probeert een hongersnood te voorkomen door de brieff aan te bieden bij de boekwinkel om de hoek. Het wérkt. En, erger nog, het inspiréért. Lee komt op stoom: op haar typemachientje thuis begint ze brieven van beroemde schrijvers te vervalsen. Helemaal in de stijl van de schrijver en "plotseling te voorschijn gekomen". Ze wordt er goed in, boekt heimelijk succes en zet die inkomsten gretig om in drank die ze deelt met haar drinkbuddy Jack Hock. Samen genieten ze van de relatieve weelde dat ze de hele literatuurwereld weten op te lichten. Gaat dat lang goed? Ach, u kent het medium "film" net zo goed als ik.

Met: Melissa McCarthy, Richard E. Grant, 

FIN - song : Blossom Dearie- Charade

FIN - song : Lou Reed- Goodnight Ladies

The Kitchen - Andrea Berloff

The Kitchen op IMDb (5,2)
Gemengde gevoelens over deze film. De feministische inslag wordt gewaardeerd, hoewel het niet overal even geloofwaardig overkomt. Tevens hinkt de film teveel op twee diametrale gedachten: de dames zijn beminnelijk, zorgzaam en enigszins grappig. Maar de dames zijn dan tegelijk ook keiharde, nietsontziende maffiavrouwen. Het lukt de ene dame iets beter dan de andere om dat overtuigend te doen, laat ik het zo maar stellen. Al met al wel een onderhoudende film, er werd bij vlagen flink gelachen in de zaal en dat is natuurlijk een teken van goede ontvangst.

Hell's Kitchen is die wijk van New York waar ze de mensen met een Ierse achtergrond hebben gestald: je hebt Chinatown, Little Italy, de joodse wijk en dus blijkbaar ook de Ierse wijk. Elke wijk heeft zijn eigen misdaadsyndicaat: keihard regerend in hun eigen straten maar niets te zeggen een meter daarbuiten.
3 Ierse mannen worden opgepakt bij een overval en gaan voor drie jaar op water en brood. In normale maffiakringen is dan de afspraak dat de organisatie voor de achterblijvende vrouwen en hun gezinnen zorgt. Dat is hier niet het geval: de zaken gaan niet al te best en dus schiet de zorg voor de gemeenschap er bij in. De drie vrouwen verenigen zich: ze besluiten zelf hun handeltjes op te zetten. Met hun directe benadering overtuigen ze de oude winkeliers dat zij bescherming kunnen bieden, ze winnen een paar vrienden van hun echtgenoten voor het plan en langzaam ontwikkelt zich een heuse inkomstenbron. Dat is natuurlijk tegen het zere been van gangster nummer 1 van dat moment. Als de dames die strijd - met een tamelijk brute aanpak- in hun voordeel weten te beslechten, staat niets ze meer in de weg om hun imperium uit te bouwen. Sterker nog: ze beginnen een kruisbestuiving met de andere gesegmenteerde wijken. Alles gaat redelijk goed, totdat de tijd komt dat hun echtgenoten hun straf hebben uitgezeten.

Met : Melissa McCarthy, Tiffany Haddish, Elisabeth Moss

Spy - Paul Feig

Spy op IMDb (7,1)
Ja, dat leest u goed. Een 7,1 op IMDb! Dat is goed, niet veel films halen dat gemiddelde.
Het komt ongetwijfeld door de tongue-in-cheeck humor die er in zit. Want dat maakte deze niemendal draagbaar, er zitten momenten in dat je een glimlach niet kunt onderdrukken ondanks dat je alles al mijlenver van tevoren voelt aankomen. Dondert niet, voor plat vermaak is dit ok.

Law. Jude Law. Die speelt in deze film Bradley Fine, een soort James Bond. Echter, hij kan zijn moorddadige activiteiten niet succesvol doen zonder de continue steun van zijn assistente Susan Cooper. Susan is een gezette tante (filmtype "gezelligerd") die hem bij al zijn acties met raad en daad bijstaat. Middels een oortje en een beeldscherm zijn ze met elkaar verbonden bij alle operaties.
Dat gaat goed totdat de spion tegen een Oostblok-bende aanloopt die kernwapens wil verhandelen. Voor het oog van Susan wordt Fine door de Bulgaarse schone omgebracht. De dienst is in rouw, maar er moet nog steeds iemand gevonden worden die de nucleaire terroristen kan bestrijden. Susan werpt zich op, maar iedereen moet een beetje gniffelen. Ze is niet het prototype afgetrainde geheimedienst-medewerker. Haar motivatie om de dood van Fine te wreken is echter geloofwaardig en ze krijgt het voordeel van de twijfel.
Ze trekt naar Europa en er gebeuren vervolgens grappige dingen. Want ze is natuurlijk een stuntelspion. Met een goed hart en een blakend enthousiasme. Maar is dat genoeg om de hardcore misdadigers aan te pakken?

Met Melissa McCarthy, Jude Law , Rose Byrne , Miranda Hart