Second Victims (aka Det Andet Offer) - Zinnini Elkington

Second Victims op IMDb (7,5)
 Second Victims op Moviemeter (3,94)

Det Andet Offer op Wikipedia

Opvallend vonden wij (mijn vrouw en ik) het dat twee van de sterkste films van dit jaar zich volledig in een ziekenhuis afspelen en dat ze - van een afstandje bekeken- eigenlijk over hetzelfde onderwerp gaan: de gi-gan-ti-sche werkdruk die speelt in de zorg, een druk waarin de veelal goedbedoelende medewerkers onder dreigen te bezwijken. Net als bij "Heldin" (mijn "film van het jaar") krijgen we te maken het ontstaan van procedurele fouten die grote gevolgen gaan hebben. Deze "Second Victims" werd bij ons lokale filmfestival uitgeroepen tot publieksfavoriet, waarmee maar bewezen is dat een klein persoonlijk drama vaak ook tot de beste films leidt, helemaal zonder CGI en andere grote technieken. Ik vind dat winst, ik vind dat het de Europese cinema ook gewoon een goede toekomst belooft. 

En ze had het al zo druk. Ondanks haar volle agenda biedt Alex toch aan om achterwacht te zijn voor haar nieuwe - en nog tamelijk onervaren - collega Emilie. De andere collega's smoezen wat en duiken allemaal voor hun verantwoordelijkheden, Alex vindt dat niet fair ten opzichte van een net gestarte en nog ietwat onzeker collega. En ja hoor: terwijl ze net zelf bezig is een dame te helpen die binnengebracht is met een beroerte, piept haar collega Emilie haar op voor een second opinion, omdat ze twijfelt over een diagnose. Alex gaat - ogenschijnlijk- rustig de tests aan met de 18-jarige (met de nadruk op jarige) Oliver. Die klaagt over ferme hoofd- en nekpijnen, maar Alex ziet geen acute problematiek dus stuurt ze de jongeman en zijn moeder (Trine Dyrholm in een kleine, doch bepalende rol) naar huis. 
Nog in de gang van het ziekenhuis gaat het mis: Oliver valt neer en blijkt er dus wél ernstig aan toe. Alex heeft mogelijk de eerste signalen te licht opgevat omdat ze onder tijdsdruk stond. Deze misser wil ze goed maken door Oliver versneld door de noodprocedure (eerst scan, dan mogelijk operatie) te helpen maar hier stuit ze op de werkdruk én op de onwillige medewerking van collega's. Plots komt iedereen tegenover elkaar te staan: de artsen onderling, de artsen en de verpleegkundigen, de artsen en de familie van de cliënten. Een kort stressmoment heeft een lawine aan gevolgen.

Met: Özlem Saglanmak, Trine Dyrholm, Mathilde Arcel F., Olaf Johannessen

 

Gezien in : Cinema Oostereiland

Yi Miao Zhong (aka One Second) - Zhang Yimou

One Second op IMDb (7,2)
 One second op Moviemeter (3,33)

Zo'n 2 jaar na het gereedkomen ging deze film gisteravond dan eindelijk bij ons in première. Er is natuurlijk een boel gebeurd in het land van de regisseur, bovendien moet hij altijd opletten wat hij maakt en wat hij zegt. In zijn beste periode (eind jaren 80 tot 90) verraste de regisseur ons niet alleen met beeldschone films ("Het rode korenveld" , "Ju dou", "Raise the red lantern" en "Not one less" bijvoorbeeld) , maar verraste hij ook de Chinese autoriteiten met een lichte vorm van maatschappijkritiek in zijn film. Het kostte hem een soort "verzwaarde regime" waarin alles wat hij wilde maken eerst moest worden voorgelegd en pas na akkoord van de overheid in productie kon worden genomen. Zhang Yimou hield dat vol , werd uiteindelijk zelfs door de overheid als gearriveerde kunstenaar geaccepteerd en gevraagd om de Olympische Spelen in Beijing te regisseren. Zolang hij zorgeloze dingen maakt, mag hij van de Partij zijn gang gaan. 

En zorgeloos is ook deze "One Second" toch wel. De hoofdpersoon is weliswaar een man met een criminele achtergrond, maar overduidelijk een met het hart op de goede plaats, hij is iemand die in ieder geval een goede vader probeert te zijn. 


In de binnenlanden van China liggen - uiteen gehouden door een woestijn- de dorpen Eerste Eenheid en Tweede Eenheid. Hoofdpersoon Zhang Jiusheng trekt door de woestijn om in Eerste Eenheid een filmvoorstelling bij te wonen. Het gaat hem niet zozeer om de progagandistische film "Heldhaftige Jeugd" die hij wil zien, het gaat hem om het journaal dat daaraan voorafgaand wordt getoond. In hun versie van Polygoon-nieuws laat de Chinese overheid in het binnenland zien hoe goed het gaat met de staat, met de industrie en met de bevolking. In Journaal nummer 22 zit een scene van een bezoek aan een graanfabriek, waar Jiusheng's dochter heen is gevoerd na zijn arrestatie. Ze schreef hem een brief waarin ze meldde dat ze kort in het journaal te zien zal zijn, waarop Jiusheng zijn vaderhart volgde en ontsnapte uit het werkkamp: hij moet en zal die scene zien, hij moet en zal zijn dochter zien. 
Eenmaal in Eerste Eenheid aangekomen is de voorstelling net afgelopen, de filmoperateurs laden de spullen weer in de zijtassen van de motor maar gaan eerst nog een borrel drinken. Jiusheng weet dat hij hen moet volgen naar de volgende voorstelling, maar ziet ondertussen dat Wees Liu, een jong meisje, een van de filmblikken uit de tassen steelt. Het is het begin van een ingewikkelde achtervolging waarbij de ene lichte crimineel de andere achterna jaagt om maar het goede te doen. 

Al kibbelend arriveren de twee in Tweede Eenheid waar ze bij Meneer Film , de beroemdste filmoperateur van het land, in het gevlei moeten komen om hun scene vertoond te krijgen. Dat is nog knap lastig want de filmrollen hebben zwaar te lijden gehad onder de tocht door de woestijn. 

Met : Yi Zhang, Haocun Liu , Wei Fan

The Second Best Exotic Marigold Hotel - John Madden

The Second Best Exotic Marigold Hotel op IMDb (6,5)
 The Second Best Exotic Marigold Hotel op Moviemeter (2,74)

Deze voelde u natuurlijk aankomen. Nadat ik vorige week al "The Best Exotic Marigold Hotel" beschreef omdat ik die had opgenomen van de VRT-zender, wisten we natuurlijk allemaal dat de door het succes afgedwongen sequel daar ook terecht moest komen. En daarmee dus ook in mijn recorder, om vervolgens hier te belanden. Beide films heb ik eerder beschreven net nadat ze uitkwamen, reden om eens terug te lezen of mijn mening veranderd is. 

Welnu: that's a fact. Iets milder ben ik geworden in mijn beoordeling. De formule van deel 1 wordt goed vastgehouden, de acteurs zijn nog steeds om stuk-voor-stuk stapelverliefd op te worden en de mozaïekende verhaallijnen krijgen elk de nodige aandacht. We zaten zónder verrast te worden, doch mét veel plezier op de bank gisteravond.

Mijn recensie can destijds: BEGT recensie The Second Best Exotic Marigold Hotel (2016)

FIN - song : Shankar Ehsan Loy- JBJ
FIN - song :Daler Mehndi - Aila Re Aila

The Second Best Exotic Marigold Hotel- John Madden

The Second Best Exotic Marigold Hotel op IMDb (6,6)
Feitelijk kan een film met respectievelijk Maggie Smith, Judi Dench en Bill Nighy niet slecht zijn. Want omdat.
Toch kan ik deze film met de beste wil van de wereld niet goed noemen. Waar het eerste deel nog kon bogen op een oorspronkelijke invalshoek is deel 2 een absoluut uitmelken van het succes van zijn voorganger. Dat is jammer, want als je zoveel acteerkunde in huis heb moet je die mensen aan het werk zetten. Dan zet je ze een script voor met enige uitdaging. Niet dus.

Sonny is nog steeds de hotelbaas, alleen wil hij nu zijn succes bestendigen en uitbreiden. De zoektocht naar geld zit de aandacht voor zijn aanstaande huwelijk in de weg. En dus heeft ie steeds mot met zijn meissie. Ondertussen denkt hij dat een van de aanwezige gasten wellicht is ingehuurd door een mogelijke geldschieter. Hij overlaadt de man met aandacht, dit ten koste van de andere gasten.
Zijn bejaarde collega Mrs. Donnelly voelt haar einde naderen, terwijl haar leeftijdsgenote die als gast ook in het hotel zit juist zowel op amoureus als op arbeidsvlak grote stappen maakt.
Het huwelijk nadert, de deal met de geldschieters moet snel gesloten worden. Hopelijk valt alles op zijn plaats.

Mijlenver van tevoren zijn alle scriptontwikkelingen reeds te zien. Maar ach, de film doet niemand kwaad. En inderdaad: je gaat toch weer grijnzen om die heerlijke Bill Nighy en die eeuwig cynische Maggie Smith. Dat is sowieso al even leuk om naar te kijken.

Songs from the second floor (sänger fran andra vaningen) - Roy Andersson

Songs from the second floor op IMDb (7,7)
In de reeks filmavonden bij onze statige gastheer Butch was het gisteren tijd voor humor. De avonden vormen een mooie tocht langs de filmgeschiedenis. deze kan ook weer aan de fraaie galerij worden toegevoegd.

Hoewel er niet echt sprake is van een verhaal in deze absurdistisceh film, meen ik er toch een lichte aanklacht tegen onze huidige consumptiemaatschappij in te zien. Een maatschappij met zijn werkdruk, zijn welvaartsniveau en de daarbij behorende verplichtingen, een maatschappij die een hoge mate van toewijding van mensen verlangt. En dat kan niet iedereen waarmaken.

We maken een tocht langs zeer buitenissige personages, waaronder de mislukte goochelaar die daadwerkelijk mensen doorzaagt, de arts en zijn assistente die steeds kibbelen over hun verhouding, de zakenman die zijn zaak afbrandt om verzekeringsgeld op te strijken, diens ene zoon die na het schrijven van gedichten in een apathische staat van gekte is beland, diens andere zoon die op bijzondere wijze het werk van taxichauffeur combineert met een tomeloos alcoholisme, de man die na 30 jaar bij de baas wordt ontslagen , de man die dat ontslag aan iedereen moet aanzeggen.
Het is een fraai mozaïek wat zo op het eerste oog diep tragisch lijkt, maar wat uitermate humoristisch aaneen geregen wordt. Zeer vermakelijk, zeer wrang.

Met : Lars Nordh, Stefan Larsson, Bengt CW Carlsson

Atomic Blonde- David Leitch

Atomic Blonde op IMDb (6,7)
Hoewel ver buiten my league (ik heb doorgaans weinig met actiefilms) heb ik me met deze wel aardig vermaakt. Kan komen door het heerlijke gevoel dat de stad Berlijn me altijd geeft, kan komen door de lichte tongue-in-cheeck humor , ik weet niet. Maar het ging.

De explosieve blondine uit de titel is Lorraine Broughton, agent voor MI6 en bij die dienst onder vuur vanwege de vele vragen die zijn gerezen tijdens haar laatste missie. Ze wordt verhoord door haar spionnenbaas én door een toehoorder van de CIA. Dat heeft alles te maken met wat ze - in het Berlijn ten tijde van de val van de Muur- als missie had meegekregen: repatrieer de daar onlangs omgebrachte Britse agent en zorg tegelijkertijd "de lijst" te bemachtigen die diezelfde agent het leven kostte. Het handelt uiteraard om informatie die vanuit een Stasi-agent richting Britten en Amerikanen moest komen: een compleet overzicht van alle dubbelagenten, degenen die zowel snoepten van Westerse als van Sovjet-zijde.
De strijd om de lijst is hard en bloederig, onze witkop moet aardig aan de bak om ten eerste te overleven en ten tweede te slagen in haar reisdoel. Als de verborgen lijst maar steeds buiten haar bereik blijft, besluit ze voor second best te gaan: ze wil de Stasi-agent evacueren naar het westelijke deel van Berlijn. Daar steken de Russen natuurlijk stokjes voor, net zoals de vele dubbelspionnen die haar omringen. Feitelijk is iedereen verdacht en doet iedereen iets met elkaar.

Met: Charlize Theron, James McAvoy, John Goodman, Eddie Marsan , Toby Jones

Home Sweet Home (aka Hjem Kaere Hjem) - Frelle Petersen

Home Sweet Home op IMDb
 Home Sweet Home op Moviemeter (3,80)

Home Sweet Home op Wikipedia

Kleine verhaaltjes, grote onderwerpen. Wie regelmatig langskomt op mijn blog weet dat ik daar nogal gecharmeerd van ben. En welk groot onderwerp leent zich daar nu beter voor dan "de zorg"? De laatste jaren zijn er gelukkig voldoende voorbeelden te vinden van de vernietigende effecten van efficiency, bezuinigingen en winstbejag op hoe onze samenleving met zieken dan wel minder gelukkige mensen omgaat (denk aan het fenomenale "Heldin" , denk aan "Second Victims": stuk voor stuk films waar goed bedoelende en dito gemotiveerde zorgprofessionals vergruizeld worden door de machine: tijdsdruk, geldproblemen etcetera, ze demotiveren kundig en hardwerkende personeel). In de aflevering van vandaag: de thuiszorg.

Sofie loopt aarzelend achter haar collega aan: het is haar eerste dag in dit werk en ze is oplettend. Ze wil het immers goed doen, ze heeft met die arme oudjes te doen: als je niet eens meer zelf uit bed kunt komen, als je hulp nodig hebt bij het douchen en zelfs bij poepen en piesen. Sofie leert snel en mag al snel bepaalde bezoeken in haar volle dagschema geheel zelfstandig uitvoeren. Dat lukt steeds beter. Ze heeft uiteraard haar voorkeuren: de ene cliënt is wat mopperiger dan de andere, maar stuk voor stuk vindt Sofie haar weg. En ze moet wel: ze heeft die baan hard nodig.

Ze is gescheiden en merkt het effect van haar drukke werk op de zorg die ze thuis haar dochter kan geven: stap voor stap zien we die dochter op meer afstand van haar gaan staan. Immers, bij pappie en zijn nieuwe vriendin is meer geld, meer ruimte voor leuke dingen en meer aandacht. De beste bedoelingen van Sofie stranden in een kluwen van tijdsafspraken en van fysieke vermoeidheid: ze heeft steeds meer moeite om haar - begrijpelijke - irritaties te verbergen, of dat nu thuis is of op een van die vele werkvloeren waar ze moet verschijnen. De boog staat gespannen, strak gespannen.

Met: Jette Sondergaard, Karen Tygesen, Mimi Braemer Dumholm, Hanne Knudsen

Gezien in : Cinema Oostereiland

I was a teenage Sex Pistol - Nick Mead/ Andre Relis

I was a teenage Sex Pistol op IMDb (7,5)
 I was a teenage Sex Pistol op Moviemeter (3,67)

I was a teenage Sex Pistol op Wikipedia

"Bert is a truly fanatic Sex Pistols-fan", zo concludeerde meneer Veken, mijn toenmalige leraar Engels, toen ik in de klas een button op het neusvleugeltje van mijn bril bevestigd had. Wist ik veel, jochie van 16 en onder de indruk van de poses die de onruststokers uit Engeland aannamen. Uiteraard kocht ik de plaat (iets wat ik later nog een keer herhaald heb toen ik mijn "second life of vinyl" startte). Punk heeft me veel gebracht: uiteraard de muziek, maar ook vele vrienden en prachtige concerten. Niet dat ik er zelf volgens de geldende moderituelen bij liep, maar de attitude en de energie deden mij goed. Ik ging er hard op, zo gezegd. Niet verwonderlijk dan ook dat ik gisteren bij het betreden van de filmzaal al enkele oude bekenden tegenkwam, allemaal klaar voor een paar uurtjes nostalgie.

Het o zo brave Nederland deed het op dat moment nog met Spargo en Vader Abrahams Mieke toen in Engeland al het spel op de wagen ging: de rigoureuze politiek van Margret Thatcher, de nakende werkloosheid en de aanhoudende impact van de koude oorlog maakten dat een hele generatie opgroeide met de gedachte dat er voor hen geen toekomst was. Die gevoelens moesten eruit, de tijdgeest nodigde als het ware de kantelingen uit. Twee mensen in London voelden dat heel goed aan: modeontwerpster Vivienne Westwood en vooral haar "zakenpartner" Malcolm McLaren wisten heel goed wat ze moesten doen om een subcultuurtje op te richten. Hun kledingwinkel werd van naam veranderd in "Sex", winkelbediende Glen Matlock knutselde eigenhandig de gevelversiering in elkaar. De gevolgen zouden immens zijn.

Randfiguren voelden zich aangetrokken tot deze plek, Matlock had al snel door dat er met een paar bezoekers best een bandje op te zetten viel. Allemaal gespeend van muzikale kunde (nou: niet allemaal, want Matlock kon echt wel georkestreerde klanken uit zijn bas krijgen) clusterden ze zichzelf tot een rebels team. Een oefenruimte in, op advies van McLaren kwam er zelfs een zanger bij. Deze John Lydon bleek de katalysator te zijn voor een aantal jaren ophef. The Sex Pistols ontstonden met een knal, overrompelden radiostations, vernielden podia en zalen en - dat vooral - ontregelden de media met hun destijds spraakmakende vloeken en een totaal gebrek aan ontzag voor het establishment. Optredens, een tour en uiteindelijk bijna een plaat. Nou ja, die plaat kwam er wel maar Matlock maakte het niet meer mee. Niet als bandlid tenminste, hij werd er op vakkundige wijze uitgewerkt door McLaren en de inmiddels tot Johnny Rotten omgedoopte Lydon. Matlock was de muzikant van de club, maar niet zo punk qua uitstraling als John Simon Ritchie, die onder de geuzennaam Sid Vicious zijn vervanger werd op de basgitaar. Achteraf beschouwt Matlock het als een zegen, hij kan het immers allemaal navertellen. Iets wat hij in deze heerlijk onderhoudende documentaire dan ook met verve doet.

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Sex Pistols- Pretty Vacant (live in Stockholm)

Miss Sloane- John Madden

Miss Sloane op IMDb (7,5)
Op en top Amerikaanse film over winnersmentaliteit. Elizabeth Sloane is een lobbyist. En een verdomd goede. Als er een wet richting stemmen komt over ancedentenonderzoek bij aanschaf van wapens, besluit ze over te stappen naar het kamp dat die wet erdoor wil krijgen. Niet eens zozeer omdat ze er achter staat, maar omdat ze wil winnen. En deze strijd - die tegen de machtige wapenlobby en het second amendment- is een verdomd interessante.
Ze gaat door roeien en ruiten, ze manipuleert en ze schoffeert : alles goed, zolang het maar zijn uitwerking heeft. U snapt , er komt een moment van inkeer en relativering, maar zelfs dat moment gebruikt Miss Sloane uiteindelijk om de (rechts)zaak naar haar hand te zetten. Want je bent winnaar, of je bent het niet.

Met : Jessica Chastain, Mark Strong

Don't look up - Adam McKay

 Don't look up op IMDb (7,3)

Don't look up op Moviemeter (3,27)

Late to the party, maar gisteren zagen wij dan eindelijk ook deze film. Het gebeurt niet vaak meer dat een film, een streamingfilm zelfs, nog zoveel controverse oproept als deze. Dat is dus al het eerste punt dat de makers binnenhalen: ze hebben het voor elkaar gekregen dat de film een onderwerp is, dat het er toe doet wat je hiervan vindt, dat er voor- en tegenstanders zijn. Dat verdient waardering, want dan heb je dus in alle gevallen een goed product gemaakt, dat er een mening over gevormd kan worden. 

Als filmliefhebber zit ik in het pro-kamp: je wordt bij de hand genomen in iets wat een ver-van-je-bed-show lijkt maar wordt al spoedig meegezogen in een allesverslindend meningencircus. Het is satire, dat vooropgesteld, maar wel satire van de briljantere soort. Al vrij snel zit je als kijker op het punt dat je zelf ook keuzes moet maken: zit je aan de kritische wetenschappelijke kant of zit je aan de gemakzuchtige liberale en misschien wel consumptieve kant? Het is niet moeilijk om metaforen te zien in de film die in ons dagelijks pandemisch leven aan de lopende band gebeuren. Knap , zeg ik. 

In het kort: astronomie-student Kate Dibiasky ontdekt in haar telescoop-speurtochten door het heelal dat er een komeet in een baan richting aarde zweeft. Eentje die door zijn omvang een dermate impact zal hebben dat inslag op aarde het einde van alle leven zal betekenen, een verwoesting gelijk aan die van het dinosauriër-tijdperk destijds. Ze waarschuwt haar professor, Dr. Randall Mindy, die onmiddelijk de ernst van het verhaal in ziet. Ze contacten NASA en maken al snel een afspraak bij de Amerikaanse president. Deze lijkt meer bezig met de aanstaande midterm-elections en ziet de ernst van de situatie nauwelijks in. Mindy probeert het probleem toch onder de aandacht van de mensen te krijgen door op te treden in een dagelijkse nieuwsshow, maar ook daar blijkt men niet te zitten wachten op de ernst van de boodschap. "Doe effe een beetje positief joh, onze kijkers willen dit allemaal niet horen". De macht ligt duidelijk niet meer bij de wetenschap,  media en techbedrijven beïnvloeden mens en politiek vele malen sterker. 

Dibiasky heeft berekend dat er ongeveer zes maanden zitten tussen de ontdekking van de komeet en de inslag, een periode die lang genoeg is om alle tekortkomingen van de westerse maatschappij naar voren te brengen. Het is vragen om chaos, want besef, ach, dat komt altijd te laat. 

Met : Jennifer Lawrence, Leonardo di Caprio, Meryl Streep, Cate Blanchett, Mark Rylance

FIN - song : Bon Iver - Second nature

Mon Inconnue (aka Love at second sight) - Hugo Gélin

Mon Inconnue op IMDb (7,0)

Het is een genre op zich, de films waarin de hoofdpersoon wakker wordt en een heel andere persoon is dan ie voor het in slaap vallen was (of dacht te zijn). Deze film speelt daar op een leuke manier mee: onze hoofdpersoon pakt zijn problematiek echt op om er mee aan het werk te gaan. 

Gisteren immers, toen was onze Raphaël nog keurig samenwonend met de fraaie Olivia. Toegegeven, de van de romantiek knetterende start van hun relatie waren ze al voorbij en hij was de laatste tijd voornamelijk met zijn (succesvolle) schrijverswerk bezig maar verder leek hij het toch aardig voor elkaar te hebben. 

Vandaag is echter alles anders: hij is helemaal niet die succesvolle schrijver, hij is een literatuurleraar op een middelbare school. Geen van de kinderen blijkt zijn boeken te kennen, het lijkt alsof die helemaal niet geschreven zijn. Zijn jeugdvriend kijkt hem verbaasd aan als Raphaël zegt dat ie eigenlijk iemand anders is. "Ga weg, we kennen elkaar al twintig jaar en jij bent echt niet wat jij nu beschrijft". 

Het allerergste is nog dat hij posters in de stad voorbij ziet komen van een optreden van de succesvolle concertpianiste Olivia. Maar dat..dat is toch zíjn Olivia? Hij begeeft zich naar de concerthal, krijgt ook keurig een fanfoto uitgereikt, ze wil hem desnoods wel voor hem signeren. Maar herkenning? Nee, dat niet. 

Raphaél moet iets bedenken: hoe krijgt hij haar terug, hoe komt hij weer bij haar in het vizier? En wat moet hij met dat schrift in zijn la, waar later al die succesvolle en verfilmde boeken toch uit voortkwamen? Tom Poes, verzin een list.

Met : Francois Civil, Josephine Japy

The Lost Daughter - Maggie Gyllenhaal

The Lost Daughter op IMDb (6,8)

The Lost Daughter op Moviemeter (3,19)
 

Heel graag had ik deze op het grote doek gezien maar daar kreeg ik de kans niet meer voor. Second best dan maar, al ben ik ervan overtuigd dat de impact in de zaal op mij groter was geweest. Groter dan ie nu al was, want "wat een film!" , beste mensen, wat een film is dit. IJzersterk geacteerd, dito geregisseerd en ook nog eens een lekker pittig onderwerp. Aanrader derhalve.

Leda is aan vakantie toe, zoveel is duidelijk. Ze is eind 40, taalprofessor en voert overduidelijk een worsteling met het leven. Ze zoekt de zon op en vestigt zich voor een werkvakantie in een Grieks kustplaatsje. Een lekker rustig appartement, het is buiten het hoogseizoen: ze zal vast lekker kunnen werken. 

Helaas komt ze bedrogen uit als al op de tweede dag een grote en vooral drukke familie neerstrijkt op haar strandje. Platte omgangsvormen, veel geschreeuw en een dominante aanwezigheid; het verstoort Leda's rust, bovendien is het bijna onmogelijkheid om aan vertalingen te verken.  

 Leda's aandacht wordt getrokken door het vermoeide gedrag van Nina, de jonge vrouw die door de familie duidelijk kort gehouden wordt. Nina heeft een jong dochtertje dat op een gegeven moment zoekraakt. Zelfs Leda helpt zoeken, ze vindt uiteindelijk het jonge meisje. Ze neemt op dat moment een bepalende beslissing: ze brengt wel het meisje terug maar niet haar pop die Leda ook aantreft. Deze actie zal de rest van de vakantie bepalen: de familie is in rep en roer omdat de kleuter maar niet kan worden getroost, Leda voelt dat ze enige macht kan uitoefenen over deze veel te aanwezige familie. Als kijker worden wij pas dan op de hoogte gebracht van wat mogelijk de drijfveren geweest kunnen zijn: pas nu kijken we niet naar Leda de vakantieganger, maar naar Leda de moeder. Het verklaart alles.

Met : Olivia Colman, Jessie Buckley, Dakota Johnson, Ed Harris, Jack Farthing , Peter Sarsgaard

FIN - song : Dickon Hinchcliffe- Let me tell you all about it

The Last Seven Days #2

"On the second of the last seven days,
he saw his words...
and said"

Vandaag de kennismaking met de periodieke opvolger. Heb afgelopen vrijdag veel doorstart gedaan, veel projecten hebben weer een slinger gekregen dus er moet vandaag wel een en ander aan ruimte zijn om tutortje te spelen. En ik maar praten....

Pak aan!

Je zou me moeten zien vandaag. Dressman, bijna. Gekleed in een pak van een Hongaarse mode-ontwerper (second hand natuurlijk, nieuw kank ze niet betalen), stijlvolle schoentjes, lange jas: Begt gaat op voor zn volgende sollicitatiegesprek.

en ik vrees met groten vreze: direct bij binnenkomst van de woonkamer vanmorgen stontik in de kattenkots, na opruimen en handenwassen ging ik broodsmeren waarna ik me tot bloedens toe verwondde aan nota bene het sluitertje van de broodzak.
Vervolgens in de volle regen naar het station, in de volle regen van station naar werk: ben benieuwd wat dat allemaal gaat worden.

Ik drijf op dit moment op de steun van mijn lief en mijn drie meissies, die zojuist bellend meldden dat alles -op weg naar school- helemaal goed gaat!
Wat zat t worden vandaag???