Whatever works - Woody Allen

Whatever works op IMDb (7,1)

Whatever works op Moviemeter (3,20)

Zowaar een Woody Allen-film die ik nog niet gezien had. Niet gek misschien, gezien zijn enorme productie, maar meestal maak ik elk jaar wel een keertje tijd om zijn nieuwe te aanschouwen. Ik weet niet meer wat ik in 2009 deed, het is dus maar goed dat ik nog een keertje de kans kreeg. Welnu, het is niet zijn beste, dus misschien niet onlogisch dat ie destijds niet veel deed. 

 Boris Yelnikoff is geen prettige man. Dat weet ie zelf ook, maar hij grijpt elke kans aan om dat naar anderen uit te stralen. Cynisch, verbitterd, levensmoe, hautain, veroordelend: een hele bult negatieve kwalificaties die giftig uitpakken als ze in één mens tezamen komen. Zo iemand.

Als Boris op een avond de dakloze Melody voor zijn deur aantreft, barst hij dan ook vanouds los. Wat die boerentrien in zijn New York moet, ga terug naar je moeder, je gaat het hier niet redden, je bent geen licht: dat werk. Hoewel hij dus volledig los gaat op de jonge vrouw weet ze hem toch te overtuigen haar in ieder geval iets te eten te geven. Zo gezegd, zo gedaan, ze krijgt een plekje op de bank en blijft een paar nachtjes. 

Gaandeweg weet ze met haar naïeve opstelling Boris te overtuigen dat ze best te kneden is. Ze leert snel van deze intelligente man (gesjeesde wetenschapper) en blijkt het best goed te doen in de wervelende wereldstad. De twee groeien naar elkaar toe en gaan uiteindelijk na een jaar een huwelijk aan. 
Eind goed, al goed? Nee nee, zeker niet: plots komt moeder opdagen en het hele circus begint opnieuw. En dan heeft vader zich nog niet eens laten zien. Boris kan helemaal los met zijn spervuur aan negativiteit. 
Met : Larry David, Evan Rachel Wood, Patricia Clarkson, Henry Cavill, Ed Begley jr.

FIN - song : Jackie Gleason - If i could be with you

The East - Zal Batmanglij

The East op IMDb (6,8)
 The East op Moviemeter (3,12)

The East op Wikipedia

Niet te verwarren met onze nationale productie "De Oost", dit gaat over een totaal ander type oorlog. Een die met de jaren alleen maar belangrijker is geworden: wie staat er nog op tegen de machtige industrie, tegen het grote geld? Zijn wij allen te mat geworden om ons nog teweer te stellen tegen vervuilende bedrijven (hallo, Tata Steel), tegen farmareuzen en tegen deals-makende topmannen? Het is een bekend gegeven dat macht corrumpeert, dat hele gemeenschappen bereid zijn te zwijgen als er maar geld in het laatje komt. Maar zo af en toe staat er een groep op die zich verweert, die ook de ultieme consequentie van hun verzet aanvaardt. Zo'n film dus, ik raakte dermate begeesterd dat ik helemaal niet doorhad dat ik de film in een vorig decennium (met oa Alexander Skarsgaard, Danielle Macdonald , Patricia Clarkson en Ellen/Elliot Page) al eerder bekeken had. (En nee, ik maak géén grapjes over de epische filmnaam van de regisseur)

Mijn recensie van destijds (september 2018) : BEGT recensie The East

FIN - song : Rostam Batmanglij - Doc'song
FIN - song : Marcosabcsp - Battle sonata  of the hellhounds

The Bookshop - Isabel Coixet

The Bookshop op IMDb (6,8)
Er is een heuse British Wave aan de gang, veel van de films met enige aantrekkingskracht komen op dit moment van het eiland overzee. Deze film gaat volgende maand in première , wij kregen als vrijwilligersteam de film vandaag al voorgeschoteld op de medewerkersbijeenkomst.
Het duurde even voordat ik tot de mening kwam dat dat een gunst was, want het begin van deze film is ronduit gezapig te noemen. De drie hoofdrolspelers voorkomen dat de film verzandt in voorspelbaarheid en amateurisme, maar het is wel een lange aanloop. Pas op het moment dat het zich lang aandienende conflict echt opspeelt, begint de film te leven en is het in enen ook een echt aantrekkelijk verhaal om te bekijken.

Florence Green is een jonge en moedige vrouw, die het aandurft om in een kabbelend kustplaatsje een boekwinkel te beginnen. Het loopt tegen het eind van de jaren 50, de oorlog is nog voelbaar en de lokale adel eist alle aandacht en beslissingen voor zich op. Florence ondervindt dan ook forse tegenwerking, vooral van lady Violet Gamart. Deze Gamart bewoont met "De Generaal" het kasteel op de heuvel en heeft zich via allerlei bestuursfuncties en liefdadigheidsdiners opgeworpen tot de onbetwiste hotemetoot van het dorp. En zij heeft heel andere bedoelingen met The Old House dan het boekwinkeltje dat die rare onkreukbare mevrouw Green heeft.
Florence zet door en krijgt steun uit onverwachte hoek : kluizenaar Edmund Brundish, een stijlvolle landlord die nooit zijn huis uit komt maar nu wel aan Florence aangeeft dat ze hem alle nieuwe interessante titels moet opsturen. Als Brundish hoort dat het boekwinkeltje de nek omgedraaid dreigt te worden, komt hij zowaar in actie. Hij beent boos richting lady Gamart. Het moet maar eens uit zijn met die onrechtvaardigheid.

Prachtig spel van Bill Nighy (hij vooral), Emily Mortimer en Patricia Clarkson redden de film, waardoor je uiteindelijk nog met een redelijk gevoel de zaal verlaat.

She Said - Maria Schrader

She said op IMDb (7,4)

She said op Moviemeter (3,46)
 

Kun je me altijd voor roepen, voor dit genre. Journalistieke thrillers, op waarheid gebaseerd, met een afloop die je al kent maar waarvoor je desondanks op het puntje van je stoel gaat zitten. Denk "All the president's men", denk "Spotlight", denk "Dark Waters". 

Nadat ze al succesvol bezig is geweest met een onderzoek naar de seksuele misdragingen van presidentskandidaat Donald Trump gaat New York Times- journaliste Megan Twohey niet op haar lauweren rusten. Sterker nog: ze graaft zich nog dieper in in een nieuw schandaal, dat vooral door haar collega Jodi Kantor wordt aangevlogen. Ze krijgen weet van seksuele misdragingen in Hollywood en dan met name bij productiemaatschappij Miramax. De daar heersende potentaat Harvey Weinstein heeft al met meerdere van zijn vroegere medewerkers een schikking getroffen om niet uit de school te klappen, desondanks komen er verhalen naar buiten van met name Rose MacGowan en Ashley Judd. 

Al snel ontdekken Twohey en Kantor dat ze zich in een gevarenzone begeven door in de ranzige geuren van dit schandaal te gaan roeren. Veel actrices en veel oud-medewerkers durven wel met ze te praten maar willen niet in de openbaarheid, het mag niet bekend worden dat de onthullingen van hen komen.
Het maakt dat de journalisten heel gedegen moeten zijn in de opbouw van hun verhaal, het maakt ook dat ze al snel opgemerkt worden door Weinstein en Miramax. Waarna uiteraard de nodige pressiemiddelen volgen om niet te publiceren. Gelukkig staat de hoofdredactie van NYT volledig achter het duo, wat hen de kracht geeft om niet op te geven en een onwrikbaar en onaantastbaar stuk te schrijven dat reputaties in de filmwereld vernietigde. En terecht. 

Met : Carey Mulligan, Zoe Kazan, Patricia Clarkson, Andre Braugher, Jennifer Ehle, 

FIN - song : Anders Osborne- Goodbye

The East - Zal Batmanglij

The East op IMDb (6,8)
Film naar mijn hart. Omdat ie laat zien hoe moeilijk het is om te strijden voor een rechtvaardige zaak. Hoe ver ga je in je actiebereidheid, waar ligt je grens?

The East is een anarchistische beweging die acties tegen multinationals en grote vervuilende industrieën opzet. Volledig op het oog om oog-principe gebouwd en dat geeft al de eerste schifting. Wat van bedrijven en industrie wordt getolereerd, wordt niet geaccepteerd van mensen. The East heeft daar maling aan. Men accepteert de consequentie, weet wat men riskeert en weet ook welke hoon en achtervolging hen ten deel zal vallen.
Jane werkt gestaag aan haar carrière en het lukt haar een baan te krijgen bij een machtig maar zeer dubieus PR-bureau. Dit bureau werkt, u snapt het na mijn inleiding natuurlijk al, voor een paar van die grote multinationals. Jane krijgt de opdracht om undercover te gaan bij The East. Dat lukt: als de wat warrige maar gemotiveerde Sarah krijgt ze - na een harde ontgroening - langzamerhand toegang tot de groep. En krijgt ze een intens contact met zowel de hypergemotiveerde Izzy als met de charismatische leider Benji. Sarah wordt schoorvoetend meegenomen in de acties van the East en wint aan vertrouwen en aan geloofwaardigheid.
Het verslag aan haar PR-bazin leidt tot nieuwe opdrachten, waarbij langzamerhand het dualisme zich meester maakt van Jane/Sarah's gedachten: hoe brandschoon is haar bazin? Hoeveel is er eigenlijk mis met de beweegredenen van de actiegroep. Ze komt in de knel. Zowel geestelijk als fysiek.

Met : Brit Marling, Alexander Skarsgaard, Ellen Page, Patricia Clarkson

The Party - Sally Potter

The Party op IMDb (6,8)
Hilarische mengeling van "Carnage" en "Festen". Messcherpe dialogen, volop gelegenheid tot glim- en schaterlachen. Korte film, maar hoog tempo. 

Janet heeft wat te vieren. Ze ontvangt thuis een groep vrienden ter gelegenheid van haar benoeming tot minister van Gezondheidszaken. In Engeland blijkt dat nogal een erebaan te zijn en Janet heeft er hard voor geknokt. Ze heeft zich vanuit de oppositie opgewerkt tot deze verdiende benoeming.
Daar houdt de feestelijkheid wel zo'n beetje op.
Al snel merken we dat Janet én al haar gasten onder een onhoudbare hoeveelheid spanning staan. Interne problemen, relatieproblemen, gezondheidsproblemen. Binnen het uur zijn we op een niveau dat niemand elkaar meer vertrouwt. En nog terecht ook. Ze zijn er allemaal: het lesbische koppel dat hard werkt aan de status van "we zijn zwanger". De gezondheidsgoeroe en zijn vilein-cynische vrouw. De echtgenoot van Janet, met zijn enorme geheim. De financiële wonderboy en zijn geleerde echtgenote. Nou ja, die laatste is er nog  niet , ze komt later. En we begrijpen al snel waarom.

Ik mag u wegens overmatige spoilerproblematiek nog geen tipje van de sluier geven, maar neem van mij aan dat het geheel schitterend geacteerd wordt, uitstekend gescript is en - naast de pijnlijke verschijningsvormen - ook nog eens allemaal zeer vermakelijk is.

Met : Kristin Scott-Thomas, Timothy Spall, Patricia Clarkson , Bruno Ganz, Cillian Murphy, Emily Mortimer , Cherry Jones