The Ballad of Buster Scruggs - Joel & Ethan Coen

The Ballad of Buster Scruggs op IMDb (7,4)
Urgentie nul. Maar wat maakt dat uit als je als kijker verwend wordt met een zestal prachtige verhalen? Mini's zijn het, feitelijk zit je naar zes filmpjes van elk ongeveer 20 minuten te kijken. Maar bij elkaar geveegd zie je de kunde , het meesterschap van de Coen Brothers. Verhalen vertellen is een kunst, verhalen in beeld brengen net zo. Schrijver dezes is niet de grootste western-fan, maar daar heb ik de afgelopen twee uur in het geheel geen last van gehad: goed vermaakt werd ik. Visueel is het opnieuw ongekend, rustgevend zelfs bij vlagen. Dialogen zijn meeslepend en hartverwarmend is de muzikale vondst om Liam Neeson, Tom Waits en Brendan Gleeson een oude Ierse traditional te laten zingen. Bij elkaar is het voornamelijk sfeer wat deze film brengt. En dat kan ik alleen maar toejuichen.

Over de verhaaltjes zelf kan ik kort zijn: een "wanted man" die het ene na het andere duel moet afwerken, een bankovervaller die lelijk op zijn neus kijkt van het verzet daartegen, een rondreizende theaterman die zijn ene wonderlijke act wil inruilen voor de andere , een goudzoeker die belaagd wordt na een spectaculaire vondst, een jonge maagd die de grote trek naar het Westen moet overleven om aldaar te huwen en een vijftal bijzondere types die elkaar (on)aangenaam verrassen tijdens een rit met de koets.
Zelf was ik erg weg van het goudzoeker-verhaaltje, maar ook de andere vijf hebben hun charme. Ga kijken, je zult je er geen buil aan vallen.

Met: Tim Blake Nelson, Liam Neeson, James Franco, Tom Waits, Zoe Kazan,
Tyne Daly , Brendan Gleeson

H is for Hawk - Philippa Lowthorpe

H is for Hawk op IMDb (6,5)
 H is for Hawk op Moviemeter (3,12)

H is for Hawk op Wikipedia

Op papier zag het er mogelijk wat spectaculairder uit dan hoe het nu als film uitpakt, dit op waarheid gebaseerde verhaal van (én over) Helen MacDonald. De film moet het vooral hebben van de sfeer, van een aantal zeer fraaie natuurbeelden en - fijn voor de filmkijkers- prima spel van hoofdrolspelers Claire Foy en haar filmouders Brendan Gleeson en Lindsay Duncan. Niet wereldschokkend allemaal maar goed te doen. 

Haar carrière gaat voortvarend. Helen, hoogleraar aan de prestigieuze Cambridge-universiteit, wordt gevraagd om een aantal jaren een leerstoel aan een Duitse universiteit te bekleden. Ze neemt het in overweging maar laat het besloffen wanneer het noodlot toeslaat: haar vader, de man die ze huizenhoog heeft zitten en die haar rots in de branding is, komt plots door een hartstilstand te overlijden. Rouw is zacht uitgedrukt voor de situatie waarin Helen terecht komt: existentiële crisis, lamlendigheid, depressie, manisch gedrag, zelfverwaarlozing.

Ze bekrachtigt deze emoties allemaal nog een stukje meer door over te gaan tot de aanschaf van een vogel. En niet zomaar een vogel, nee: een roofvogel, een havik. Met maniakale energie begint Helen het dier te trainen totdat het zelfstandig kan jagen en toch steeds bij haar terugkeert. Niets mis mee, zegt u? Klopt, maar iedereen kan zien dat Helen plots geen wereld meer om zich heen ziet, er is alleen nog maar haar Mabel, de stoere havik. Ze verwaarloost haar studenten, krijgt dat uiteraard terug te horen van het bestuur. Ze verwaarloost haar vriendin, die desondanks frequent bij haar aan blijft bellen om te kijken hoe het gaat. Ze verwaarloost haar familie, die zelf ook in rouw is maar dit niet zo heavy ondergaat als Helen doet. Slechts de vogel biedt haar troost, ook al ziet ze dat dit niet lang meer zo door kan gaan.

Met : Claire Foy, Brendan Gleeson, Denise Gough, Lindsay Duncan

FIN - song : Emilie Levienaise-Farrouch - Mabel Suite

Alone in Berlin - Vincent Perez

Alone In Berlin op IMDb (6,4)

Het is ontzettend jammer als een goedbedoelende en op papier interessante film verloren gaat aan houterig acteerwerk. Zeker als de hoofdacteurs ervaren rotten zijn (Brendan Gleeson, Emma Thompson, Daniel Brühl). Zelf vermoed ik dan altijd dat de vorm een keuze is van de regisseur, ik weet namelijk zeker dat de acteurs het echt wel kunnen. Hoe dan ook, "Alone in Berlin" is interessant om naar te kijken. Helaas dus geen goede film, maar als je je op het script richt, blijft er voldoende over.

Otto en Anna Quangel krijgen het verschrikkelijke bericht dat hun enige zoon is gestorven op het slagveld van WO2. Het keurige burgerstel raakt verlamd van verdriet en verstrikt in menselijke gevoelens. Het kan de enige verklaring zijn waarom twee van deze modelburgers gaandeweg een steeds opzichtiger vorm van verzet organiseren.
Het enige wat Otto feitelijk doet in briefkaarten schrijven. Hij roept daarin mensen op in verzet tegen de oorlogsmachine, tegen Hitler en tegen het nazisme. Dit omdat het zijn eigen kinderen doodt, omdat het niet alleen maar goeds oplevert voor de Duitse burger. De kaarten legt hij neer op volstrekt willekeurige plaatsen in de stad: in trappenhuizen, in kantoren, op straathoeken. Altijd anoniem en nimmer voorspelbaar.
De nazi's die de stad beheersen, vinden dit uiteraard verschrikkelijk. Welke ongrijpbare macht keert zich tegen zich, hoe wijd verbreid is het? Er wordt een team op gezet en Otto komt een aantal keren net op tijd weg. Uiteindelijk is het apparaat te groot om uit handen te blijven van de macht, maar Otto merkt dat er veel van zijn lijdzaam verzet is blijven hangen. Hij heeft geen enkel slachtoffer gemaakt en feitelijk toch één hele grote.

Met : Brendan Gleeson, Emma Thompson, Daniel Brühl

The Banshees of Inisherin - Martin McDonagh

The Banshees of Inisherin op IMDb (8,2)

The Banshees of Inisherin op Moviemeter (3,64)

Wie op basis van de affiche denkt "Ha, In Bruges" en om die reden een kaartje koopt, kan bedrogen uitkomen. Want het is inderdaad dezelfde regisseur en het zijn inderdaad dezelfde twee hoofdrolspelers, maar verder zijn beide films grotendeels onvergelijkbaar. Opnieuw knettert het tussen Farrell en Gleeson, maar wel op een heel andere , eerder sinistere manier. Hetgeen overigens opnieuw heel goed uitpakt, want ook deze film voelt voor een groot deel aan als een comedy. Maar dan wel een met gitzwarte randjes. Moet je tegen kunnen, hetgeen bij mij in ieder geval geen probleem is. 

1923, Inisherin, een eiland voor de westkust van Ierland. Terwijl op het vasteland de knallen van de burgeroorlog klinken, hoor je op het eiland helemaal niets. Niets anders tenminste dan je elke dag hoort: ruisende zee, loeiende koeien en balkende ezels. En het openen van flessen Guiness in de lokale pub, vanaf 14 uur. 

Het is bijna 14u , Padraic klopt op het raam van zijn beste vriend Colm. Dagelijks lopen ze van zijn huis naar de pub, dagelijks pinten ze daar een paar uurtjes. Maar niet vandaag; Colm reageert niet op de klop van Padraic, blijft stoïcijns zitten. Totaal in de war loopt Padraic naar zijn vaste plek aan de bar, waar kort daarna Colm alsnog verschijnt. Maar Colm doet vreemd: hij pakt zijn pint op en gaat aan een tafeltje zitten. Alleen. Na enig aandringen krijgt Padraic van hem te horen dat Colm de vriendschap wil opzeggen, vooralsnog zonder opgaaf van reden. Verbouwereerd en gekwets gaat Padraic naar huis, waar zijn zus hem opdraagt de volgende dag Colm om uitleg te gaan vragen. Dat doet hij maar wat hij te horen krijgt, bevalt hem niks: Colm heeft geen zin meer in nietszeggende gesprekken, hij vindt Padraic eigenlijk ronduit saai omdat ie altijd zo aardig is. Colm wil de tijd die hem in dit leven gegeven is, besteden aan het schrijven van muziek, niet meer aan voorspelbaar gewauwel van zijn "limited friend".

Het lijkt zo simpel, maar deze ontwikkeling ontregelt het hele dorp, iedereen vindt er iets van. De barkeeper natuurlijk, maar ook de agressieve politieagent, de babbelzieke dorpsgek, de dame van het postagentschap en de mysterieuze waarzegster. Colm besluit een daad te stellen: elke keer dat Padraic het waagt hem aan te spreken, zal Colm een vinger van zijn hand afknippen, waarmee Padraic dus ook Colm's muzikale toekomst in de , eh, hand heeft.

Met: Colin Farrell, Brendan Gleeson, Kerry Condon, Barry Keoghan

FIN - song : Johannes Brahms - 6 Gesange, Op.7: No. 3 Anklage 

Joker: Folie á deux - Todd Phillips

Joker: Folie á deux op IMDb (5,5)
 Joker: Folie á deux op Moviemeter (2,54)

Aan de warming-up heeft het niet gelegen: we keken eerder deze week het eerste deel (ik herzag m, mijn vrouw zag m voor het eerst). Daarnaast las ik gisteren enkele recensies, we waren wel klaar voor de première-avond (als in: de eerste dag dat ie draaide. We gingen heus geen rode loper over, hoor). Welnu, we kwamen bedrogen uit. Niets van de brille uit "Joker" zagen we terug, we zagen een geforceerd verhaal wat ook nog eens te vaak onderbroken werd door musical-invallen, waarbij Lady Gaga al haar kansen pakt om te shinen. Wel weer mooi gefilmd - Phillips kan echt wel wat- maar de in het eerste deel zo dominerende dreiging van ongemak bleef geheel uit. We maakten er dus maar een uitje van; samen naar de film, biertje in het restaurant toe. Werd het toch nog leuk.

Het proces zit er aan te komen. Na de gruwelijke daden die Arthur Fleck voor het oog van de natie pleegde, volgt er logischerwijze een proces. Zijn verdediging wil het gooien op zijn meervoudige persoonlijkheid: de ongelukkige en misbruikte Arthur Fleck huist immers in hetzelfde magere jasje als Joker, de nihilistische moordenaar die Gotham City in zijn greep hield en die met zijn daden opvallend veel bijval kreeg van de teleurgestelde burgerbevolking. 

Fleck gedraagt zich als een modelgevangene, verwerft zich daarmee ook enkele privileges. Hij mag zelfs mee naar het gevangenen-zangclubje. Daar omtmoet hij Lee Quinzel, die vastzit voor de moord op haar ouders. Lee adoreert Fleck, nee, eigenlijk adoreert Lee de verborgen Joker. Met het oplaaien van een liefdesvuurtje probeert ze Fleck ook weer op te warmen voor het tevoorschijn toveren van Joker. Als Arthur gaat hij de rechtszaal binnen, maar hij wenst deze als Joker weer te verlaten.

Met: Joaquin Phoenix, Lady Gaga. Brendan Gleeson, Catherine Keener, Steve Coogan, Zazie Beetz

FIN - song : Lady Gaga - That's life

Gezien in : Cinema Oostereiland

Green Zone- Paul Greengrass

Green Zone op IMDb (6,8)
 Green Zone op Moviemeter (3,30)
Green zone op Wikipedia

Niks voor mij, dit soort pief-paf-poef macho legerfilms (zelfs niet als ie van de hand van Paul Greengrass is). Toch gekeken, omdat het natuurlikk wél over een belangrijke periode uit de wereldgeschiedenis gaat (en weer zál gaan). In de aftermath van 11 september 2001 gebeurden er internationaal een aantal rare en vooral wereldbedreigende dingen: men probeerde oude fouten uit eerdere oorlogen "recht" te zetten door er nieuwe fouten overheen te gooien. We weten dat uit deze oorlogen IS/Daesh ontstaan is, we weten dat Syrië en Irak daarvoor het kruitvat vormden. En deze film uit 2010 stipt daarvan een niet onbelangrijke exponent aan: het was het witwassen van eerdere zonden, het werd een wasbeurt die nog gruwelijker gevolgen zou hebben. 

2003. Met een griezelig grote troep soldaten is de VS het tot dan toe autonome Irak binnen gevallen. Dictator Saddam is verdreven, maar de snor heeft een enorme erfenis aan massavernietigingswapens achter gelaten. Althans, zo wil het verhaal, zo schrijft de Amerikaanse pers het Pentagon voor (of andersom). Om kort te gaan: niets doen lijkt geen optie, men stuurt er weer een zootje testosteron op af om die wapens op te sporen. 
Een van hen is de patriottische Roy Miller, die bereid is ver te gaan om zijn vaderland in rustiger vaarwater te brengen. Hij crosst met zijn team van locatie naar locatie maar steeds blijkt de "intel" ( de verstrekte informatie) onjuist. Het zint Miller niks dat ie zonder resultaat het land doorkruist: hij knoopt gesprekken aan met de legerleiding, met de CIA, met de Wall Street Journal, met regeringsvertegenwoordigers, met werkelijk iedereen die maar informatie zou kunnen hebben. Hoe meer hij doorvraagt, hoe meer hij ontdekt dat er mogelijk heel andere motieven achter zijn missie zitten. 
Met: Matt Damon, Greg Kinnear, Igal Naor, Iason Isaacs, Brendan Gleeson

FIN - song : Nosi - On my own

Stonehearst Asylum (a.k.a. Eliza Graves) - Brad Anderson

Stonehearst Asylum op IMDb (6,8)
Pas achteraf zie ik dat de film eigenlijk bedoeld is als stervehikel voor Kate Beckinsale. Ik had hem opgenomen als Stonehearst Asylum, maar achteraf zoekend op IMDb komt er een andere titel naar voren. Met daarbij een poster waarop de dame prominent in de punt van de V-formatie staat. Zo heb ik de film niet ervaren.
Voor mijn gevoel keek ik naar een Edgar Allen Poe-boekverfilming die ondanks een sterrencast (Ben Kingsley, Michael Caine, David Thewlis, Jim Sturgess, Brendan Gleeson) niet los kwam. De keuze tussen slappe grappen en spannende thrillermomenten werd te moeizaam gemaakt. Waardoor de film geen van twee wordt: komedie noch thriller. Dit ondanks verwoede pogingen.

Het verhaal handelt over de zware psychiatrie aan het eind van de 19e, begin 20e eeuw. We zien den jonge dokter, Edward Newgate aanbellen bij de geisoleerde psychiatrische instelling Stonehearst. Hij komt daar om zijn verse diploma toe te passen, zegt hij, waarbij hij weet dat er bijzondere gevallen gehuisvest worden in dit klassieke " gekkenhuis" . Zijn speciale interesse gaat daarbij uit naar patiente Eliza Graves. Ze is mooi, zeer mooi, ze is begaafd pianiste en communiceert naar behoren, maar volgens de leiding (en volgens de archieven) lijdt ze bijzondere waanbeelden.
Al snel blijkt dat Newgate getuige is van de aftermath van een revolutie: the lunatics have taken over the asylum. In de kelder ontdekt hij cellen vol met voormalige verzorgenden: ze zijn opgesloten door de clienten, die de macht volledig hebben overgenomen en een " nieuwe vorm van psychiatrie"  prediken.
Newgate werkt aan de bevrijding van de verzorgers maar meer nog richt hij zich op een vlucht samen met Eliza. Hij blijkt tot over de kruin verliefd op deze bevallige, doch wellicht knettergekke dame. Het plan van Newgate is om alles samen te laten vieren met de aanstaande oud&nieuw-viering. Dan moet hij toeslaan om de totale bevrijding te bereiken.

The Guard- John Michael McDonagh

Na de twee zware titels hieronder was t raadzaam om luchtiger mn filmdriedaagse af te sluiten. Dat lukte prima met deze film, waarvan mijn aandacht getrokken werd door de hoofdrolspeler.
Brendan Gleeson was briljant in "In Bruges" en is reden volop om naar de filmzaal te komen. Ook hier is hij weer zijn heerlijke zelf: een onaangepaste knorrepot die het principe "ruwe bolster, blanke pit" ver ontstijgt.

Hij is Gerry Boyle , een lastige politieagent in de kalme doch prachtige Ierse Connemara-streek. nooit gebeurt er iets en dat komt mooi uit, want dat geeft Gerry de kans zich te bekwamen in t doen van schietspelletjes en in drinken tijdens het werk.

Plots treft men in de slaapverwekkende buurt een lijk aan, komen er drugsdealers op de proppen, wil de FBI toezien op een juiste bestrijding hiervan én krijgt Boyle een maatje vanuit Dublin aangewezen.

Op fenomenale wijze plaatst Boyle zich buiten het politiekorps en probeert hij op zijn eigen wijze de misdaad ehm.., tja, ... te bestrijden.

Ijzersterk in het gebruik van understatements, scherpe beeldspraak. Lachwekkend goed!

The Grand Seduction - Don McKellar

The Grand Seduction op IMDb (7,0
Er moet een naam zijn voor dit genre, ik noem het voor het gemak maar "plattelandsfilm". Ik houd ervan. Altijd is er een kleine dorpsgemeenschap in het nauw: bedreigd door werkloosheid, ontvolking, oprukkende industrie et cetera. En altijd zijn het de vereende krachten die maken dat David net op tijd zijn Goliath weet te verslaan.

Hier zitten we op een plek die zich niet eens dorp noemt. Een verzameling huizen aan een haventje (In Canada, for that matter) dat getroffen is door de vernieuwde visregels. Niets mag meer, de visserij staat droog en meer dan de helft van het dorp zucht onder een uitkering. Pogingen om nieuwe industrie binnen te halen mislukken omdat die steeds zeggen dat het dorp basisbenodigdheden mist: er is niet eens een dokter en de burgemeester is vertrokken om elders in loondienst te gaan.
Er komt licht aan de horizon als er op het vasteland een jonge arts wordt gearresteerd op het vliegveld. Cocaïne in zijn tas. De douanier in functie is toevallig de oud-burgemeester, die belt direct oude plaatsgenoten op: ik heb er eentje. Zullen we hem voor straf een maand dorpsdokter laten spelen?
Zo gaat het. En u snapt al dat die mondaine dokter het leven in dat trage plaatsje langzamerhand heel leuk gaat vinden. En er is een love interest. En de grote leugen van het dorp, dat men allerlei maren de wereld in helpt om het de dokter hier maar naar zijn zin te laten hebben, die gaat natuurlijk aan het eind uitkomen.

Geeft niks, de film is zeer vermakelijk, al werpt het verhaal tien keer zijn schaduw vooruit. Ik vond m te doen. En Brendan Gleeson is gewoon een fijn acteur.

Hampstead - Joel Hopkins

Hampstead op IMDb
Fijne "kleine" film, hier is weinig mee aan de hand. Feelgood en een tikkeltje voorspelbaar, maar ook wel weer zo vriendelijk gebracht dat je hier prima anderhalf uur vermaak aan hebt. Goed geacteerd, sympathiek verhaal, niets om je voor te schamen.

Emily is een wat warrige weduwe die het leven na het overlijden van haar man maar matig op de rails krijgt. De andere dames in het statige pand in de prijzige Londonse Hampstead-wijk regelen een boel voor haar, maar het lijken allemaal zaken te zijn waar ze zich maar matig voor interesseert.
Tegenover haar, in de bosschages, staat een vervallen ziekenhuis waar een projectontwikkelaar zijn zinnen op heeft gezet. Volgens de damesclub moet Emily voorstander zijn van dit project maar haar hart zegt anders. En dat wordt alleen maar bevestigd als ze in dat bos een zwerver ontmoet.
Nou ja, zwerver, hij heeft zichzelf gewoon een dak boven het hoofd gebouwd van afvalhout en blijkt er zelfs al meer dan 15 jaar te wonen. Emily vindt het contact met de afwijkende man erg plezierig, er ontstaat een vriendschap. Maar dat is natuurlijk buiten de buurt gerekend.
Ze komt in conflict met de damesclub, met haar zoon en met haar eigen inkomen maar toch... toch kiest ze ervoor de kant te kiezen van deze maatschappelijke verschoppeling. En dat heeft gevolgen.

Nogmaals, klein en fijn, je ziet alles mijlenver aankomen maar het is allemaal niet erg. Je verlaat met een glimlach de zaal.

Met Diane Keaton, Brendan Gleeson

Calvary - John Michael McDonagh

Calvary op IMDb
Voor de niet-religieus opgevoeden onder ons: Calvarie was de berg waarop meneer Jezus werd gekruisigd. Wellicht kunt u zich nog het onderdeel van het verhaal herinneren dat hij tussen twee misdadigers in hing en dat in ruil voor zijn dood een van de misdadigers het mocht overleven.

Dat gezegd hebbende, zult u de lijn van het script iets beter begrijpen. Een prachtige rol van Brendan Gleeson als Father James. Hij is pas laat het ambt ingestapt. Pas nadat zijn vrouw overleden was, kreeg hij roeping. Liet zn dochter in de steek en vluchtte de kerk in.

Zijn fijn kabbelende leven slaat op hol als hij de biecht afneemt van een ooit door een priester misbruikte man. Deze kondigt hem van de andere kant van het hokje aan hem te zullen vermoorden. Volgende week zondag, op het strand. Of de priester daar dan maar wil opdraven om zijn vorm van wraak te helpen invullen.

In de tussenliggende week komt de priester tot de bewustwording dat de vriendelijke schil van de Ierse gemeenschap (in een waarlijk prachtige omgeving trouwens) slechts buitenkant is. Problemen zijn er alom, stuk voor stuk lijkt men de kerk en het geloof het een en ander kwalijk te nemen. Hetgeen ervoor zorgt dat er eigenlijk vele kandidaten zijn die James naar de andere kant van het bestaan willen helpen.

Ondertussen probeert James goed te blijven doen, goed te blijven zijn, maar hij valt terug. Gaat weer drinken en belandt in agressiever sferen. Kan hij zich tot zijn aangekondigde einde nog wel blijven voordoen als goed mens, als zorgzame priester?

Suffragette - Sarah Gavron

Suffragette op IMDb
Tuurlijk is het een draak. Tuurlijk is het een goede film.
Beide kanten van het spectrum hoorde ik van beoordelingen van filmhuiscollega's en wat mij betreft hebben ze beiden een stukje gelijk. Er zitten overdramatische momenten in, die dik op het gevoel aansturen. Maar het historische stukje, het stuk sociale strijd, dat komt ook echt wel binnen.
Juist voor dat laatste stukje ben ik een sucker, want gek op geschiedenis en nogal een voorkeur voor de sociale invalshoek. Alleen daarmee al haalde de film dus bij mij een voldoende.

In de jaren 00 en 10 van de vorige eeuw was het hommeles in Engeland. Slechte werkomstandigheden voor man en vrouw, maar voor de laatste kwam er dan ook nog eens de volstrekte rechteloosheid bij. Niets hadden ze in te brengen op de werkvloer, thuis hadden ze alleen letterlijk wat in de melk te brokkelen , voor de rest moesten ze de man volgen.
Er ontstaat een beweging die ijvert voor vrouwenkiesrecht, onder aanvoering van de beroemde Emeline Parkhurst. Zij krijgt her en der volgelingen, maar die moeten zwaar boeten voor het uitkomen voor hun mening. Ontslag, ontzetting uit de ouderlijke macht. Toch, eenmaal bewust van het onrecht, blijkt er geen weg meer terug. De vrouwen betalen een zware prijs maar streven toch naar gelijkheid. In onze tijd lachen we erom, zo vanzelfsprekend als sommige van die rechten nu zijn, maar in die periode moest elke decimeter worden veroverd. Dát is het belang van deze film, dat ie dat laat zien. Dan neem je de rest op de koop toe.

Goeie rollen van Carey Mulligan en Brendan Gleeson.  Bij elkaar een goed onderhoudende film.

 

Alone in Berlin (aka Jeder stirbt für sich allein) - Vincent Perez

Alone in Berlin op IMDb (6,5)
 Alone in Berlin op Moviemeter (3,05)

Zo zie je maar, films opnieuw bekijken levert af en toe best iets op. Waar ik me de eerste keer dat ik deze zag nog licht teleurgesteld voelde in het acteerwerk, had ik dat gisteravond helemaal niet. Dit kan aan mijn eigen gesteldheid gelegen hebben: ik was vroeg op voor het presenteren van een filmquiz aan de overkant van het IJsselmeer en kreeg daarom in de avond weinig anders uit mijn handen dan de afstandsbediening van de tv. En blijkbaar was ik daarmee veel beter in de sfeer voor deze film: gisteren genoot ik dus wél van een bepaalde ingetogenheid in het acteerwerk, ik had veel beter door dat het paste bij de bescheidenheid van de karakters die ze neerzetten. Emma Thompson en Brendan Gleeson in het bijzonder, Daniel Brühl en Mikael Persbrandt waren bij de eerste aanblik toch ook al meer extravert.

Bijgaand de recensie van destijds: 
BEGT: Alone in Berlin - Vincent Perez