Lee - Ellen Kuras

Lee op IMDb (7,0)
 Lee op Moviemeter (3,50)

Enkele jaren geleden las ik dat Kate Winslet de filmrechten op het boek "The Lives of Lee Miller" had gekocht, direct wist ik: dat ga ik willen zien. Immers: historisch drama met de elementen fotografie, oorlog, sterke vrouwen én met Kate Winslet, dat zijn dingen die het bij mij goed doen. En dat bleek ik: al snel zat ik er helemaal in. De sterrencast hielp daarbij.

De film stapt in richting het eind van de jaren 30: de Amerikaanse Lee Miller heeft al een aardig bewogen leven achter de rug als ze met haar artistieke Parijse vriendenkring de dreigende situatie in Europa bespreekt. Na een carrière als fotomodel is Miller aan de andere kant van de camera gaan staan, ze meldt dat ze maar wat graag de spanningen in Frankrijk, Duitsland en Engeland zou willen verbeelden in reportages. Die reportages maakt ze onder andere voor het blad "Vogue", tot dan toe een vrij traditioneel instituut, ze zitten nog helemaal niet te wachten op een vrouw die voor de troepen uitloopt. Miller ontmoet bij de vriendenbijeenkomst de ietwat snobistische galeriehouder Roland Penrose, met wie ze -vrijgevochten als ze is - een relatie begint.

Ze reist hem achterna naar London en dat blijkt een goede keus: wanneer hij door het Britse leger gevraagd wordt om decoratieve oorlogsstukken te ontwerpen (denk: beschilderde houten tanks), weet hij Lee ook binnen te gidsen in legerkringen. Ze mag- nadat ze wat vooroordelen aan legerzijde heeft overwonnen- aan de slag: ze fotografeert de gewonde soldaten in Normandië en maakt er indringende reportages van. Maar ze wil meer: ze wil naar waar de actie is, daar waar de oorlog nog beter voelbaar is. Dat lukt, ze mag naar het front bij St. Omer, alwaar het er heet aan toe gaat. Uiteindelijk weet ze met de troepen mee te reizen die Parijs bevrijden. Ze ontdekt dat de oorlog hevig heeft huisgehouden in haar vriendenkring. Precies daar begint haar echte faam: ze maakt foto's van de gearresteerde nazi's en nazi-collaborateurs, maar het blijft wringen: ze wil onderzoeken waar haar vrienden gebleven zijn. Samen met de Life-fotograaf Davy Scherman trekt ze met een jeep Duitsland in alwaar ze haar schokkende en wereldberoemde beelden schiet van concentratiekampen en het langzaam bevrijde Berlijn.

Wij krijgen dit verhaal in flashbackvorm te zien als de oud geworden Miller op welhaast verbitterde wijze haar geschiedenis vertelt aan een tegenover haar zittende journalist. Een geschiedenis die ze met haar iconische beelden mede heeft geschreven.

Met: Kate Winslet, Andy Samberg, Alexander Skarsgaard, Marion Cotillard, Andrea Riseborough, Noémie Merlant, Josh o' Connor

Gezien in : Cinema Oostereiland

The East - Zal Batmanglij

The East op IMDb (6,8)
 The East op Moviemeter (3,12)

The East op Wikipedia

Niet te verwarren met onze nationale productie "De Oost", dit gaat over een totaal ander type oorlog. Een die met de jaren alleen maar belangrijker is geworden: wie staat er nog op tegen de machtige industrie, tegen het grote geld? Zijn wij allen te mat geworden om ons nog teweer te stellen tegen vervuilende bedrijven (hallo, Tata Steel), tegen farmareuzen en tegen deals-makende topmannen? Het is een bekend gegeven dat macht corrumpeert, dat hele gemeenschappen bereid zijn te zwijgen als er maar geld in het laatje komt. Maar zo af en toe staat er een groep op die zich verweert, die ook de ultieme consequentie van hun verzet aanvaardt. Zo'n film dus, ik raakte dermate begeesterd dat ik helemaal niet doorhad dat ik de film in een vorig decennium (met oa Alexander Skarsgaard, Danielle Macdonald , Patricia Clarkson en Ellen/Elliot Page) al eerder bekeken had. (En nee, ik maak géén grapjes over de epische filmnaam van de regisseur)

Mijn recensie van destijds (september 2018) : BEGT recensie The East

FIN - song : Rostam Batmanglij - Doc'song
FIN - song : Marcosabcsp - Battle sonata  of the hellhounds

The East - Zal Batmanglij

The East op IMDb (6,8)
Film naar mijn hart. Omdat ie laat zien hoe moeilijk het is om te strijden voor een rechtvaardige zaak. Hoe ver ga je in je actiebereidheid, waar ligt je grens?

The East is een anarchistische beweging die acties tegen multinationals en grote vervuilende industrieën opzet. Volledig op het oog om oog-principe gebouwd en dat geeft al de eerste schifting. Wat van bedrijven en industrie wordt getolereerd, wordt niet geaccepteerd van mensen. The East heeft daar maling aan. Men accepteert de consequentie, weet wat men riskeert en weet ook welke hoon en achtervolging hen ten deel zal vallen.
Jane werkt gestaag aan haar carrière en het lukt haar een baan te krijgen bij een machtig maar zeer dubieus PR-bureau. Dit bureau werkt, u snapt het na mijn inleiding natuurlijk al, voor een paar van die grote multinationals. Jane krijgt de opdracht om undercover te gaan bij The East. Dat lukt: als de wat warrige maar gemotiveerde Sarah krijgt ze - na een harde ontgroening - langzamerhand toegang tot de groep. En krijgt ze een intens contact met zowel de hypergemotiveerde Izzy als met de charismatische leider Benji. Sarah wordt schoorvoetend meegenomen in de acties van the East en wint aan vertrouwen en aan geloofwaardigheid.
Het verslag aan haar PR-bazin leidt tot nieuwe opdrachten, waarbij langzamerhand het dualisme zich meester maakt van Jane/Sarah's gedachten: hoe brandschoon is haar bazin? Hoeveel is er eigenlijk mis met de beweegredenen van de actiegroep. Ze komt in de knel. Zowel geestelijk als fysiek.

Met : Brit Marling, Alexander Skarsgaard, Ellen Page, Patricia Clarkson

The Aftermath - James Kent

The Aftermath op IMDb (6,1)
Thematisch zeer interessante film, vandaar dat ik mijn weerstand tegen de hoofdrolspeelster opzij zette. En gelukkig maar, want de film kwam echt wel bij me over.

Verlies is universeel, oorlog doet pijn aan beide zijden van het gevecht. Dat is de belangrijkste conclusie als we een kwartiertje op weg zijn in deze film. 1945, 5 maanden na het beëindigen van de Tweede Wereldoorlog. Duitsland is opgedeeld in vier kwadranten, de stad Hamburg valt onder de verantwoordelijkheid van de Britten. Generaal Lewis Morgan wordt er gestationeerd en vordert een huis van een welgestelde Duitse architect als woning. Hij laat zijn vrouw overkomen, want de verwachting is dat hij wel enige tijd bezig zal zijn met herstelwerkzaamheden en wederopbouw. De bevolking is opstandig, er zijn nog aardig wat Hitler-gezinde verzetsgroepen actief dus de Britten dienen waakzaam te zijn.
Lewis lijkt uit ander hout gesneden , lijkt vergevingsgezinder dan de meesten van zijn collega's. Al snel leren we waarom: hij weet dat de Duitsers behalve daders ook slachtoffer zijn, net als hij eigenlijk. Zij verloren hun zoontje bij een bombardement op London, de Duitse architect verloor zijn vrouw door geallieerde platwalserij op Hamburg. Die setting is belangrijk voor de sfeer: niemand vertrouwt elkaar, maar iedereen herkent de pijn van zijn tegenstander.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat de aanvankelijke stugheid van mevrouw Morgan plaats maakt voor een langzame dooi tussen de verhoudingen. En de temperatuur loopt verder op wanneer architect Lubert demonstratief weerstand uitlokt door haar het hof te maken. Schoorvoetend (wat een prachtig woord is dat toch) breekt de passie bij Rachael Morgan los, een passie die ze al zo lang mist in de relatie met haar plichtsgetrouwe soldaatje.
De verhouding escaleert wanneer Morgan voor de verwerking van een aanslag zes dagen van huis moet. Bij thuiskomst treft hij een totaal ander huis, maar ook een totaal ander Hamburg aan.

Met : Keira Knightley, Alexander Skarsgaard, Jason Clarke