Wild Horse Nine - Martin McDonagh

Wild Horse Nine op IMDb (8,1)
 Wild Horse Nine op Moviemeter (3,93)

Wild Horse Nine op Wikipedia

De zestiende editie alweer. Mijn gedachten vlogen terug naar de tweede helft van de jaren '00: ik zat in een klein comité dat een lokaal filmfestival van de grond wist te tillen. Gisteravond vierde men met 2 uitverkochte zalen de aftrap van de 2026-editie, ik mocht toch nog even meedelen in de uitgereikte bubbels. Sowieso hadden gedachten en herinneringen een stevige vinger in de pap gisteren, dat lokte het onderwerp van de film wel uit. Oké, scherp heb ik het niet maar ik weet nog wel dat ik dikke krantenkoppen zag in mijn pa's krant over de moord op Salvador Allende (ik was 12, net aan de middelbare begonnen en las af en toe zelf ook de krant). Dat hielp gisteravond, al werd de serieuze ondertoon in de nieuwste film van Martin McDonagh rap naar de achtergrond gedrongen door het komische talent van Parker Posey, Steve Buscemi, Sam Rockwell en vooral door de fabuleuze timing van John Malkovich. Uitermate tevreden verliet het publiek de zaal, zo viel op.

1973, Chili. Ter voorbereiding op hun volgende politiek-ondermijnende activiteit zijn twee CIA-agenten in Santiago beland. De klanken van "Gracias a la vida" verraden al dat ze in een land vol politieke verandering zijn terechtgekomen. En die verandering, die bevalt de VS dan weer helemaal niet. De heren hebben dus de opdracht om padvinder te spelen voor de aanstaande coup. Ze zijn erop geselecteerd: de chaotische maar zeer plichtsgetrouwe Lee en de vooral uitermate ervaren Chris werken al lang samen. Lee leunt daarbij zwaar op de kennis en ervaring van Chris die op beslissende momenten in de geschiedenis zijn misdadige overheidswerk voor de Amerikaanse regering uitvoerde ("Nee, natuurlijk heb ik Kennedy niet zelf neergeschoten. Maar: klopt, ik was die dag wel aanwezig."). 

Er is een probleem: Chris is oud en terminaal ziek. Het maakt dat hij dingen vergeet, dat hij loslippig is en dat kan Uncle Sam natuurlijk niet gebruiken. Lee krijgt van zijn bazen de opdracht om achter de geheimen van Chris te komen voordat ie deze optekent in zijn aangekondigde memoires. Om enige versoepeling in de sfeer te creëren, regelt Lee een verblijf op het mystieke Paaseiland. That'll get him talking, denkt Lee. En of, het is het startsein voor een ellenlange reeks (schitterende!!!) dialogen.

Met: John Malkovich, Sam Rockwell, Steve Buscemi, Parker Posey, Mariana di Girolamo, Ailin Salas

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Rolling Stones - Out of time

Seven Psychopaths - Martin McDonagh

Seven Psychopaths op IMDb
Tuurlijk is dit geen goeie film. En wat de regisseur betrefft: tuurlijk kan deze niet tippen aan zijn onweerstaanbare "In Bruges".

Toch moet ik zeggen dat ik een aantal malen hardop gelachen heb, dat ik dapper door de splatter-scenes heen heb gekeken, dat (het spel van ) Christopher Walken wederom een lust voor het oog was en dat ik me dus achteraf best wel als "vermaakt" voelde. In die zin is deze nep-Tarantino komedie gewoon geslaagd.

Drankzuchtige schrijver in Hollywood worstelt met z'n nieuwe filmscript. Probleem: hij heeft alleen de titel. Seven Psychopaths gaat de film heten , hij moet er zeven karakters voor zoeken maar het gaat niet een bloederig verhaal worden. Hetgeen, in cinemataal, lastig is in het geval van psychopaten.
Zijn beste maatje doet de belofte hem te helpen met het aanleveren van materiaal voor zijn script. Appeltje-eitje voor deze man, want gaandeweg de film blijken zijn gedachten an sich al de psychopathische top te zijn. Daarnaast heeft ie een bijverdienste, het ontvoeren van hondjes van rijke Hollywooders, een job die hij doet in samenwerking met de mysterieus-keurige Christopher Walken. Het gaat hen goed af, totdat ze het verkeerde hondje gijzelen.

U snapt dat script en realiteit met elkaar in verwikkeling gaan en dat er nogal wat moet gebeuren om het alsnog tot comedy te maken. Wat mij betreft voldoende geslaagd.

Een leuke gastrol voor Tom Waits en een belangrijke bijrol voor Woody Harrelson, wellicht strekt het tot aanbeveling.

The Banshees of Inisherin - Martin McDonagh

The Banshees of Inisherin op IMDb (8,2)

The Banshees of Inisherin op Moviemeter (3,64)

Wie op basis van de affiche denkt "Ha, In Bruges" en om die reden een kaartje koopt, kan bedrogen uitkomen. Want het is inderdaad dezelfde regisseur en het zijn inderdaad dezelfde twee hoofdrolspelers, maar verder zijn beide films grotendeels onvergelijkbaar. Opnieuw knettert het tussen Farrell en Gleeson, maar wel op een heel andere , eerder sinistere manier. Hetgeen overigens opnieuw heel goed uitpakt, want ook deze film voelt voor een groot deel aan als een comedy. Maar dan wel een met gitzwarte randjes. Moet je tegen kunnen, hetgeen bij mij in ieder geval geen probleem is. 

1923, Inisherin, een eiland voor de westkust van Ierland. Terwijl op het vasteland de knallen van de burgeroorlog klinken, hoor je op het eiland helemaal niets. Niets anders tenminste dan je elke dag hoort: ruisende zee, loeiende koeien en balkende ezels. En het openen van flessen Guiness in de lokale pub, vanaf 14 uur. 

Het is bijna 14u , Padraic klopt op het raam van zijn beste vriend Colm. Dagelijks lopen ze van zijn huis naar de pub, dagelijks pinten ze daar een paar uurtjes. Maar niet vandaag; Colm reageert niet op de klop van Padraic, blijft stoïcijns zitten. Totaal in de war loopt Padraic naar zijn vaste plek aan de bar, waar kort daarna Colm alsnog verschijnt. Maar Colm doet vreemd: hij pakt zijn pint op en gaat aan een tafeltje zitten. Alleen. Na enig aandringen krijgt Padraic van hem te horen dat Colm de vriendschap wil opzeggen, vooralsnog zonder opgaaf van reden. Verbouwereerd en gekwets gaat Padraic naar huis, waar zijn zus hem opdraagt de volgende dag Colm om uitleg te gaan vragen. Dat doet hij maar wat hij te horen krijgt, bevalt hem niks: Colm heeft geen zin meer in nietszeggende gesprekken, hij vindt Padraic eigenlijk ronduit saai omdat ie altijd zo aardig is. Colm wil de tijd die hem in dit leven gegeven is, besteden aan het schrijven van muziek, niet meer aan voorspelbaar gewauwel van zijn "limited friend".

Het lijkt zo simpel, maar deze ontwikkeling ontregelt het hele dorp, iedereen vindt er iets van. De barkeeper natuurlijk, maar ook de agressieve politieagent, de babbelzieke dorpsgek, de dame van het postagentschap en de mysterieuze waarzegster. Colm besluit een daad te stellen: elke keer dat Padraic het waagt hem aan te spreken, zal Colm een vinger van zijn hand afknippen, waarmee Padraic dus ook Colm's muzikale toekomst in de , eh, hand heeft.

Met: Colin Farrell, Brendan Gleeson, Kerry Condon, Barry Keoghan

FIN - song : Johannes Brahms - 6 Gesange, Op.7: No. 3 Anklage 

Three Billboards Outside Ebbing, Missouri - Martin McDonagh

Three Billboards Outside Ebbing, Missouri op IMDb (8,3)
Behoorlijk complete film, behoorlijk onderhoudende film. Niet alleen zit hij boordevol vermaak -op het komische af-, ook zit hij boordevol persoonlijke ontwikkelingen - op het emotionele af-.
Is niet helemaal in een genre te vangen, maar denk aan een combi van Coen-films, Southern state-sfeer a la Hell or High Water en aan het type wraakfilm. Het zit er allemaal in, je vat de film niet in enkele zinnetjes samen.

Slaapstadje in een van de VS-staten vlak boven Mexico. Mildred, een vrouw van middelbare leeftijd loopt een reclamebureautje binnen en vraagt of die drie vervallen billboards -net buiten de stad- nog wel eens worden verhuurd. En wat daarvoor de voorwaarden zijn. Als ze dat allemaal heeft aangehoord, besluit ze de borden voor langere periode te huren. Al snel zien we waarom.
Ze is de moeder van een vermoorde dochter. Bijna een jaar geleden al en nog steeds is er geen enkel zicht op een dader, nog steeds heeft het ietwat simpel aangelegde politiekorps geen flauw idee , geen aanknopingspunt. Om te voorkomen dat de zaak in de vergetelheid raakt, stelt ze haar indringende vragen per reclamebord. Er zit zelfs een persoonlijke noot in voor de chef van het korps.
Deze Willoughby (een mooi sentimentele rol van Woody Harrelson) voelt zich geraakt door de zaak, maar kan niet veel meer doen omdat hij terminaal ziek is. Hij voert indringende gesprekken met Mildred maar krijgt niet de kans om tot de kern van de zaak te komen.
De ware ster van de film is niet de moeder en niet de hoofdagent, nee: alle aandacht gaat uit naar agent Jason Dixon. Een simpele ziel die onder de plak zit bij zijn moeder en die meer aandacht heeft voor zijn stripboeken dan voor het politiewerk. Hij is aan alle kanten fout: hij drinkt, hij is racistisch, hij is gewelddadig. En toch is hij de spil in het verhaal: uiteindelijk leiden alle verwikkelingen naar hem.

Met: Frances McDormand, Woody Harrelson, Sam Rockwell, Peter Dinklage

Seven psychopaths - Martin mcDonagh

Seven psychopaths op IMDb (7,1)

Seven psychopaths op Moviemeter (3,21)
 

Als er één verandering is in mijn kijkgedrag tov de laatste jaren, dan is het wel het vaker herzien van films. Veel meer dan eerder bekeek ik dit jaar films voor een tweede of derde keer. Soms omdat ik ze gewoon zo goed vond dat het weer kon, soms omdat ik eigenlijk de pointe van verhaal en film vergeten was. En wat blijkt: door het recenseren van films heb ik mezelf ook aangeleerd om anders naar film te kijken, waardoor ik een heel andere (of een aangescherpte) mening heb dan de eerste keer dat ik de film zag.

Deze bijvoorbeeld, die zag ik in 2013. Dat is inmiddels 10 jaar geleden en de tijd is goed geweest voor deze film. Veel meer dan de eerste keer zag ik de outstanding komische talenten van Sam Rockwell, opnieuw viel ik voor de ingetogen karaktercharme van Christopher Walken en zelfs het script vond ik minder los-zand dan de vorige keer. Louter plussen dus voor het herzien van deze black comedy.

Mijn recensie van destijds: BEGT-recensie Seven Psychopaths 2013

FIN - song : PP Arnold - The First Cut is the Deepest