Tirza - Rudolf van den Berg

Tirza op IMDb (6,3)
 Tirza op Moviemeter (2,99)

Tirza op Wikipedia

Heel lang geleden las ik het boek (van de destijds overproductieve Arnon Grünberg), in een recenter verleden - 16 jaar geleden blijkbaar - bekeek ik de daarop gebaseerde film van Rudolf van den Berg. Mijn aanvankelijke conclusie blijft ook nu nog staan: het boek overtuigde meer dan de film. Het verhaal komt te gefragmenteerd over, daar helpt het - als altijd- gemotiveerde spel van Gijs Scholten van Aschat niet veel aan. Hij doet zijn best (daarin oa bijgestaan door Johanna ter Steege en de later internationaal doorgebroken Sylvia Hoeks) maar de film blijft te versnipperd doordat men in anderhalf uur blijkbaar minder de diepte in kan gaan dan in de benodige leestijd van het literatuurwerk. Wat wél heel goed lukt, is de kijker op scherp zetten: welke bedenkingen heeft u bij het zien van de gedragingen van de zo goedbedoelende vader?

Vol vertrouwen neemt pappie Jurgen Hofmeester afscheid van zijn dochter Tirza. Ze gaat een enorme reis ondernemen (met haar tamelijk verse vriendje op een roadtrip door Namibië), de tijd heeft ze nodig om zichzelf te ontdekken en een eigen plekje in de samenleving te ontdekken. We zien al snel dat ze hiermee probeert los te komen van de tamelijk beklemmende zorg van haar vader. Die is veel te beschermend, op het enge af zelfs. Hij tiranniseert min of meer de hele omgeving als ze te dicht in de buurt van zijn dochter komen, een gedrag waar we middels flashbacks uitgebreide inzage van krijgen.

Nu ze eenmaal zo ver weg van hem is, in een totaal andere wereld zelfs, breekt dit gedrag vader Jurgen op. Het kostte hem al eerder zijn huwelijk, maar nu kost het hem ook zijn nachtrust en zijn eetlust. Waarom laat ze toch niks van zich horen? Ze is nu al zes dagen weg en heeft nog steeds niet gebeld! Het wordt hem te machtig, hij moet erheen, hij moet haar zoeken. Tja, hoe begin je zoiets? Hij loopt met een foto langs de cafés en hotels en denkt op een gegeven moment een glimp van haar op te vangen als ze op de motor wegrijdt met haar vriendje. Grrrr, dat vriendje, die Arabier, die terrorist, die.. Jurgen moet verder en raakt ook dat hinderlijke kindhoertje maar niet kwijt dat aan zijn broekspijpen blijft trekken: "Need company, sir?". Jurgen draait langzaam door.

Met: Gijs Scholten van Aschat, Johanna ter Steege, Sylvia Hoeks, Nasrdin Char, Keitumetse Matlabo 

FIN - song : Chagall van den Berg - By your side

The Best Offer (La migliore offerta) - Giuseppe Tornatore

The Best Offer op IMDb
Tweede film van de avond viel ook al niet tegen, ik had mazzel gisteravond. Niet dat de film nou wereldschokkend goed was, maar het script was boeiend en sterk opgebouwd. Geoffrey Rush is opnieuw sterk in een wat wereldvreemde rol, Donald Sutherland is óók opnieuw een rare man en zelfs "onze" Sylvia Hoeks valt niet heel erg tegen.

Virgil Oldman is een kunstkenner. Een enorme loner, vrijgezel op leeftijd, maar in zijn vak behoort hij tot de wereldtop. In alle grote veilinghuizen leidt hij de kunstveilingen waarbij hij ook af en toe zichzelf niet vergeet. Hoewel het lijkt alsof hij leeft voor zijn werk, blijkt er op de achtergrond toch een zoektocht naar de liefde, naar een voor hem alles betekenende vrouw. Vooralsnog vindt hij dat in de schilderijen die hij zelf bezit (en die hij via een stroman in de veilingzalen steeds weet aan te schaffen).

Alles komt op scherp te staan als hij een opdracht krijgt van een wereldvreemde dame. Het contact is louter telefonisch doch zeer zeker een uitdaging. De dame is onlangs wees geworden en de totale kunstverzameling van haar ouders moet worden geïnventariseerd en verkocht.
Virgil raakt geïntrigeerd door de dame, die hij steeds maar niet te zien krijgt maar die hem wel de ene na de andere opdracht verstrekt. Hij raakt verstrikt in een web van onduidelijkheden maar ook van kansen. Zal dit de dame zijn die hem uit zijn solitaire bestaan weet wakker te schudden. Hij zet alles, maar dan ook alles op het spel.

De Bende van Oss- André van Duren

Zou een van de sympathiekere films van vorig jaar moeten zijn, werd redelijk positief ontvangen. Toen ie dus op film1 voorbij kwam, heb ik me er toch maar aan gewaagd. Dat viel niet mee. Ten eerste: waarom de onwaarschijnlijke keuze om een dialectische film niet te ondertitelen. Ik kan best leven met het spreken in een streektaal, maar als het te schimmig wordt en dan niet vertaald, raak ik de draad van het verhaal kwijt. Wellicht daarom dat de film bij mij niet de boeken in zal gaan als "nog een keer zien" , ik zal ook geen kijkadvies aan u geven. Andere reden daarvoor is het bij vlagen onthutstend zwakke spel en de meer dan clichematige typetjes die worden opgevoerd. Men mag juichen over Sylvia Hoeks: ik zie het er niet aan af. Maar ook mensen die ik iets hoger heb zitten (de beminnelijke Frank Lammers en de karakteracteur Marcel Musters) komen hier niet uit de verf. Jammer jammer. Verhaal? Over een soort maffiaachtige bende in het Oss van de vroege vorige eeuw. Corruptie, strijd tussen katholiek en protestant en tussen de hogere standen en de arme boerenburger. Ergens daartussen in probeert een caféhoudster een eigen bestaan op te bouwen, maar ze wordt van alle kanten belaagd. of Zoiets...

All the devil's men - Matthew Hope

All the Devil's Men op IMDb (5,1)
Uiteraard heb ik als overmatig filmkijker mijn voorkeuren qua genre, maar toch dwing ik mezelf regelmatig om buiten mijn eigen lijntjes te kleuren. Dat gaat de ene keer beter dan de andere.
Actiefilms heb je er in soorten en maten, dit was er een van de wonderbaarlijk voorspelbare soort. Al na een kwartier overwoog ik de boel stop te zetten, maar ja, maandagavond en alleen thuis, te weinig tijd om nog een nieuwe film op te starten dus : door naar het einde. Goed geprobeerd, Bert.

Collins is een vechtjas, die voor de CIA her en der vuile klusjes opknapt. Hij doet dat vaak in opdracht van Leigh, een vrouw die zelf ook een en ander te verhapstukken heeft gehad. Collins neemt steeds maar nieuwe opdrachten aan, als ware het dat hij het veilige thuisbestaan bij vrouw en kind nog wil uitstellen.
Hij moet nu achter een fouterik aan die kernkoppen wil kopen van de Russen enzovoort. Die fouterik heeft een van zijn oude Afghanistan-vrienden in dienst en u snapt dat de oude vriendschap nu opeens een geheel persoonlijk geschil (en verschil) oplevert. U mag raden wie de goeien zijn en wie de slechten. En wie van de twee er dan uiteindelijk wint.

Met : Milo Gibson, Joseph Milson, Sylvia Hoeks

The girl in the Spider's Web

The Girl In the Spider's Web op IMDb (6,1)
Wél Lisbeth Salander, níét Stig Larsson. Dit verhaal is een boekverfilming van David Rosencrantz' "Wat ons niet zal doden". noem het een Larsson-erfstuk.
Wat mij betreft een mindere film dan andere Millennium-verfilmingen (en zéker minder dan de Scandinavische edities daarvan). Waar het aan ligt? Wie het weet, mag het zeggen: een rommelig en tamelijk ongeloofwaardig script, een actrice waaraan teveel keurigheid kleeft om Lisbeth Salander te kunnen spelen. Het is van goede wil, maar komt er onvoldoende uit.

Salander blijkt een zusje te hebben. Het zusje dat wél voor haar vader koos en daarmee een leven van (machts)misbruik inging. Pas in deze film blijkt dat Camilla Salander dit haar rebelse zus verwijt: zij die altijd zo voor onderdrukten opkomt en zo tegen vrouwenmisbruik strijdt, waar was ze toen haar zus haar nodig had?
Camilla vindt haar achtergrond reden genoeg om de zware criminaliteit in te gaan en met een Russisch syndicaat achter zich te gaan jagen op een levensgevaarlijk computerprogramma. Dit programma "Firefall" is ontwikkeld om wereldwijd kernwapens aan te kunnen sturen en is dus tamelijk destructief als het in verkeerde handen valt. Lisbeth moet het programma hacken op verzoek van de maker, die wil dat het vernietigd wordt. Maar hierdoor komt Lisbeth natuurlijk recht tegenover haar zus te staan.

Toevallig mijn derde Claire Foy-film in één week, het is nu wel weer even genoeg.

Met : Claire Foy, Sylvia Hoeks, Sverrir Gudnason, Stephen Merchant