Tirza - Rudolf van den Berg

Tirza op IMDb (6,3)
 Tirza op Moviemeter (2,99)

Tirza op Wikipedia

Heel lang geleden las ik het boek (van de destijds overproductieve Arnon Grünberg), in een recenter verleden - 16 jaar geleden blijkbaar - bekeek ik de daarop gebaseerde film van Rudolf van den Berg. Mijn aanvankelijke conclusie blijft ook nu nog staan: het boek overtuigde meer dan de film. Het verhaal komt te gefragmenteerd over, daar helpt het - als altijd- gemotiveerde spel van Gijs Scholten van Aschat niet veel aan. Hij doet zijn best (daarin oa bijgestaan door Johanna ter Steege en de later internationaal doorgebroken Sylvia Hoeks) maar de film blijft te versnipperd doordat men in anderhalf uur blijkbaar minder de diepte in kan gaan dan in de benodige leestijd van het literatuurwerk. Wat wél heel goed lukt, is de kijker op scherp zetten: welke bedenkingen heeft u bij het zien van de gedragingen van de zo goedbedoelende vader?

Vol vertrouwen neemt pappie Jurgen Hofmeester afscheid van zijn dochter Tirza. Ze gaat een enorme reis ondernemen (met haar tamelijk verse vriendje op een roadtrip door Namibië), de tijd heeft ze nodig om zichzelf te ontdekken en een eigen plekje in de samenleving te ontdekken. We zien al snel dat ze hiermee probeert los te komen van de tamelijk beklemmende zorg van haar vader. Die is veel te beschermend, op het enge af zelfs. Hij tiranniseert min of meer de hele omgeving als ze te dicht in de buurt van zijn dochter komen, een gedrag waar we middels flashbacks uitgebreide inzage van krijgen.

Nu ze eenmaal zo ver weg van hem is, in een totaal andere wereld zelfs, breekt dit gedrag vader Jurgen op. Het kostte hem al eerder zijn huwelijk, maar nu kost het hem ook zijn nachtrust en zijn eetlust. Waarom laat ze toch niks van zich horen? Ze is nu al zes dagen weg en heeft nog steeds niet gebeld! Het wordt hem te machtig, hij moet erheen, hij moet haar zoeken. Tja, hoe begin je zoiets? Hij loopt met een foto langs de cafés en hotels en denkt op een gegeven moment een glimp van haar op te vangen als ze op de motor wegrijdt met haar vriendje. Grrrr, dat vriendje, die Arabier, die terrorist, die.. Jurgen moet verder en raakt ook dat hinderlijke kindhoertje maar niet kwijt dat aan zijn broekspijpen blijft trekken: "Need company, sir?". Jurgen draait langzaam door.

Met: Gijs Scholten van Aschat, Johanna ter Steege, Sylvia Hoeks, Nasrdin Char, Keitumetse Matlabo 

FIN - song : Chagall van den Berg - By your side

Alpha - Jan-Willem van Ewijk

Alpha op IMDb (6,9)
 Alpha op Moviemeter (3,50)

Een jaar of tien geleden maakte ik voor de filmquiz een "generatie-puzzel". Acteurs van wie zowel de ouders als de kinderen in het vak zitten/zaten. Leuk om te maken, lastig om ze in de puzzel aan elkaar te verbinden. De hoofdrolspelers van deze film zaten daar nog niet in en dat is jammer, Jammer omdat ze toch wel een waagstukje doen in deze film: niet alleen spelen ze hier vader en zoon, ze doen dat ook nog eens onder hun eigen voornamen, waardoor er een riskant stukje vereenzelviging ontstaat van acteur en personage. Moedig. En: door de acteerkwaliteiten van vader én zoon pakt het hier ook nog eens goed en geloofwaardig uit. En mooi ook trouwens, want wat een prachtige beelden levert die hooggelegen natuur op.

Als een vogel zo vrij laveert Rein over de Zwitserse berghellingen: zorgeloos, fris maar niet zonder risico schiet hij op zijn snowboardend naar beneden Hij lijkt los te zijn gekomen van de maatschappij: een brede blik, ontspannen en relaxed. Het blijkt schijn.

Beneden in het dal staat namelijk zijn vader hem op te wachten. Vader Gijs is vanuit Nederland komen rijden om te zien hoe het met zijn zoon is. Drie maanden eerder overleed zijn vrouw, Rein's moeder, en de twee hebben elkaar sinds die verschrikkelijke gebeurtenis niet meer gezien of gesproken: Rein vluchtte, óntvluchtte de harde realiteit en vader Gijs komt nu checken of dat wel goed uitpakt. "
Er zit begrip tussen de twee, maar ook heel veel pijn: met ingehouden woede kijkt Rein naar het gedrag van zijn vader in de groep skivrienden die hij hier heeft opgebouwd. Papa is een alfa((!)-mannetje, doet stoer en speelt de charmeur, wat voor Rein een heel rare confrontatie is na het recente drama.
Vader gaat mee op een pittige skitocht (veel klimmen over richeltjes, daarna off-piste naar beneden). Het blijkt voor hem al snel dermate zwaar dat Gijs en Rein de groep moeten laten gaan en met zijn tweeën op de berghelling achterblijven. De onderlinge irritatie komt tot een kookpunt, iets wat levensgevaarlijk kan zijn op die steile bergen. De twee gaan langs een afgrond.

Met: Rein Scholten van Aschat, Gijs Scholten van Aschat.

Gezien in : Cinema Oostereiland

Zee van Tijd - Theu Boermans

Zee van Tijd op IMDb (7,8)

Zee van Tijd op Moviemeter (3,73)

Goede berichten hoorde ik over deze opener van het Nederlands Film Festival. Hij draait al een tijdje in de zalen, ik pakte van de week zo ongeveer de laatste gelegenheid om hem te gaan zien. Deur in huis: zo goed als mijn vrienden hem vonden of zoals de IMDb-bezoekers hem vonden, zo goed vond ik hem niet. Wel een zeer boeiend en meeslepend verhaal, maar ik viel een beetje over het acteerwerk. Juist van de vier relatieve grootheden die hier de hoofdpersonen spelen, had ik iets meer verwacht. Bij vlagen te houterig, niet geheel volgens de emoties die juist bij de rollen hoorden. My bad, ik zie teveel films , ik weet het. Maar zoals gezegd: het verhaal was boeiend genoeg voor een echte filmervaring. 

Een jong stel dat hun vrijheden wil kunnen combineren met de verplichtingen van een gezin, dat is waar we het over hebben in het geval van Lucas en Johanna. Hun zoontje Kai is nauwelijks vijf jaar oud als hij met zijn ouders meegenomen wordt op wereldreis. Ze zeilen over de Atlantische Oceaan , eerst van oost naar west. Op Barbados vieren ze de 5e verjaardag van het ventje waarna ze via de Azoren weer terug gaan zeilen. 

Alles gaat naar wens, het gebrek aan wind lijkt op de terugreis het grootste probleem. Lijkt, want plots is Kai verdwenen. In een onbewaakt moment (vader doet onderhoud aan de boot, moeder maakt vis schoon op het achterdek) is het jongetje van boord geglipt. Tegen beter weten in blijft het stel dagenlang rondcirkelen op de plek waar ze hem uit het oog verloren, maar ze vinden geen spoor meer van hun blonde oogappel. Het heeft een vernietigend effect op de jonge ouders: met het leven van hun zoontje verloren ze gevoelsmatig ook hun eigen bestaan. Johanna staat nauwelijks meer op uit bed, ze communiceert amper en drijft zichzelf tot waanbeelden. Het is op, voordat er nog ergere dingen gebeuren verdwijnt Johanna plotseling uit Lucas' leven. 

Een tijdssprong: 40 jaar later is Lucas een gevierd opera-regisseur die eindelijk schoon schip wil maken met de wanorde in zijn hoofd: hij maakt een voorstelling over het tragische verlies van zijn zoontje. Kort voor de première staat plotseling Johanna weer voor zijn neus. 

Met: Sallie Harmsen, Reinout Scholten van Aschat, Elsie de Brauw, Gijs Scholten van Aschat

De Poel - Chris W. Mitchell

De Poel op IMDb
Al in de eerste titelsequenties kon ik een lach niet onderdrukken: "Netherhorror" stond er. Het was in dit geval de naam van het crowdfunding-project dat de film mogelijk maakte, maar het gaf de richting al aardig aan.
De film kreeg een keur aan knappe recensies in diverse kranten, op basis van vertoond spel danwel op basis van scripting. Begt zegt: van allebei een beetje, maar dan nog niet helemaal jofel. Dat laatste ligt waarschijnlijk aan mijn gevoel voor dit genre, ik denk dat hij bij liefhebbers van het betere gil- en bloedspuitwerk wat beter valt.
Het is een kleine film, beperkte cast derhalve en dat pakt eigenlijk wel prettig uit. De rolverdeling in de groep is hiermee immers vrij snel duidelijk en dat is in het horrorgenre altijd zeer welkom.

Groepje mensen gaat wildkamperen. Vader , moeder, twee zoons, oud-collega van vader en diens dochter. Ze belanden aan een idyllisch vennetje, dat de film zijn naam geeft. Vader is van het idealistische soort: zelf eten vinden in de omgeving, beetje spartaans erop los kamperen dus. Wild is wild.
De anderen zetten de schroom overboord, totdat er uiteindelijk wel erg veel tegenslagen voorkomen. Die tegenslagen blijken al snel niet van binnenuit de groep te komen. Het ontaardt. Zo ook de spelers.

Zoals gemeld: ik ben niet de aangewezen persoon om deze film correct te beoordelen, ik ging m zien omdat ik wel van Gijs Scholten van Asschat geporteerd ben. Die laat hier inderdaad weer een fraai stukje werk zien. Zelf over de rest oordelen svp...

Piece of my heart - Dana Nechustan

Piece of my heart op IMDb (6,8)
 Piece of my heart op Moviemeter (3,24)

Piece of my heart in de Filmkrant

Nog niet zo heel lang geleden (na het zien van de film "Joika") stelde ik aan mijn team voor om in de nieuwsbrief eens aandacht te besteden aan balletfilms. Er is inmiddels een aardige reeks titels van op te noemen. Toen ik dat zei, wist ik nog niet eens van het bestaan van deze titel. We hebben dus ook gewoon een "eigen" balletfilm, er is er een van vaderlandse bodem. Deze week gekeken: hoewel aardig in de richting van jeugdfilm vond ik de film tamelijk onderhoudend, vooral dankzij het geloofwaardige spel van Elaine Meijerink. Komt ie.


Het is even fors slikken voor de ambitieuze Irma. Zij is tot dan toe met enige afstand de meest talentvolle danser van haar balletgezelschap, ze is daarmee ook een behoorlijk lievelingetje van haar beschermende lerares mevrouw Shapiro. Geen vuiltje lijkt er aan de lucht, totdat daar plots de gracieuze Olga binnenstapt. Irma mokt en schikt zich in de competitieve sfeer die direct ontstaat. Bij de eerstvolgende auditie blijken zowel Olga als Irma boven de rest uit te stijgen, ze worden geworven voor een plek bij het Nationaal Ballet. 

Hoewel opponenten blijkt al snel dat de dames elkaar hard nodig hebben. Ja, Olga is beter en krijgt een leading role. Maar Irma blijkt een veel stabielere persoonlijkheid te hebben, een waar Olga juist in die wervelwind van gebeurtenissen behoefte aan heeft. Irma staat op het tweede plan, maar ziet al snel dat het helemaal niet fijn vertoeven is in de felle spotlights. Naast de pers en de aandacht heeft Olga ook nog eens last van een overambitieuze pappie, die de set platloopt en de pers probeert te bespelen. U snapt: ze stoten elkaar af en ze trekken elkaar aan. Hun tegenstrijdige karakters blijken complementair te werken. Bijna alles lijkt goed te komen. Bijna.

Met: Elaine Meijerink, Roos Englebert , Daniel Bossevain, Peter Paul Muller, Katelijne Damen, Jan Kooiman, Gijs Scholten van Aschat, Yannick Josefzoon

Land van Johan - Eddy Terstall

Land van Johan op IMDb (6,8)
 Land van Johan op Moviemeter (2,25)

Land van Johan op Wikipedia

Je kunt alleen maar respect hebben voor het oeuvre van Eddy Terstall: in een inmiddels decennia overspannende reeks wist de Nederlandse regisseur vaak scherp op de tijdgeest te zitten door films te lanceren die alleen maar uit ons land kunnen komen: de seksuele moraal, het vaak botte en openhartige taalgebruik en de afwijkende levensinzichten zouden het in buitenlandse producties simpelweg niet zo goed doen als ze dat hier wel doen. Het maakt kijken naar zijn films een aangenaam tijdverdrijf, al blijft er jaren later niet veel van over. Uitzondering hierop is natuurlijk het fenomenale "Simon", maar dat was dan ook voor Terstall zelf een wandeling buiten zijn eigen paden. "Land van Johan" haalt dat niveau niet, lang niet zelfs: wat mij betreft is het teveel een bij elkaar gesprokkelde verzameling onderwerpen die de Nederlandse jaren 70 een volledig op zichzelf staande periode moeten doen lijken. 

We komen binnen in het studentikoze leefwereldje van de provinciale vrienden Onno en Gijs. die in Amsterdam getuige zijn van de gevolgen van 1968: politieke bewustwording wordt gekoppeld aan the Summer of Love en de nodige verdovende middelen. De heren ontmoeten de vrijgevochten Sonja, die aanvankelijk niet wenst te kiezen tussen de twee gappies en daarom haar lichaam maar met beide heren deelt.
Dit leidt op wonderbaarlijke wijze niet tot een verwijdering tussen de twee mannen, ook niet als Sonja uiteindelijk de keuze voor student Nederlands Onno maakt. Onno is de artistieke van de twee, Gijs is zowel militanter als dromeriger. Terwijl op de achtergrond de opkomst van het Nederlandse voetbal plaatsvindt (Europacups, zilver op het WK 74) lopen de heren langs alle clichés die we over dit decennium kunnen verzinnen: hippies. communes, vrije seks, blowen, oliecrisis, gastarbeiders, Bhagwan, ontzuiling en ontkerkelijking. We krijgen in 120 minuten een totaal andere wereld die steeds meer dichtslibt naarmate het WK Voetbal in Argentinië van 1978 vorm krijgt. Vriendschap leidt soms tot teleurstellingen maar blijkt toch ook een vaste waarde om lastige tijden door te komen. 

Noot: in ieder geval een vétte voldoende voor de soundtrack. Een heerlijke wandeling door de Nederpop van toen.

Met: Bram Suijker, Roberta Petzoldt, Reinout Scholten van Aschat, Annemaaike Bakker, Ibrahim Hadi

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Herman Brood & His Wild Romance - Still Believe