Wild Horse Nine - Martin McDonagh

Wild Horse Nine op IMDb (8,1)
 Wild Horse Nine op Moviemeter (3,93)

Wild Horse Nine op Wikipedia

De zestiende editie alweer. Mijn gedachten vlogen terug naar de tweede helft van de jaren '00: ik zat in een klein comité dat een lokaal filmfestival van de grond wist te tillen. Gisteravond vierde men met 2 uitverkochte zalen de aftrap van de 2026-editie, ik mocht toch nog even meedelen in de uitgereikte bubbels. Sowieso hadden gedachten en herinneringen een stevige vinger in de pap gisteren, dat lokte het onderwerp van de film wel uit. Oké, scherp heb ik het niet maar ik weet nog wel dat ik dikke krantenkoppen zag in mijn pa's krant over de moord op Salvador Allende (ik was 12, net aan de middelbare begonnen en las af en toe zelf ook de krant). Dat hielp gisteravond, al werd de serieuze ondertoon in de nieuwste film van Martin McDonagh rap naar de achtergrond gedrongen door het komische talent van Parker Posey, Steve Buscemi, Sam Rockwell en vooral door de fabuleuze timing van John Malkovich. Uitermate tevreden verliet het publiek de zaal, zo viel op.

1973, Chili. Ter voorbereiding op hun volgende politiek-ondermijnende activiteit zijn twee CIA-agenten in Santiago beland. De klanken van "Gracias a la vida" verraden al dat ze in een land vol politieke verandering zijn terechtgekomen. En die verandering, die bevalt de VS dan weer helemaal niet. De heren hebben dus de opdracht om padvinder te spelen voor de aanstaande coup. Ze zijn erop geselecteerd: de chaotische maar zeer plichtsgetrouwe Lee en de vooral uitermate ervaren Chris werken al lang samen. Lee leunt daarbij zwaar op de kennis en ervaring van Chris die op beslissende momenten in de geschiedenis zijn misdadige overheidswerk voor de Amerikaanse regering uitvoerde ("Nee, natuurlijk heb ik Kennedy niet zelf neergeschoten. Maar: klopt, ik was die dag wel aanwezig."). 

Er is een probleem: Chris is oud en terminaal ziek. Het maakt dat hij dingen vergeet, dat hij loslippig is en dat kan Uncle Sam natuurlijk niet gebruiken. Lee krijgt van zijn bazen de opdracht om achter de geheimen van Chris te komen voordat ie deze optekent in zijn aangekondigde memoires. Om enige versoepeling in de sfeer te creëren, regelt Lee een verblijf op het mystieke Paaseiland. That'll get him talking, denkt Lee. En of, het is het startsein voor een ellenlange reeks (schitterende!!!) dialogen.

Met: John Malkovich, Sam Rockwell, Steve Buscemi, Parker Posey, Mariana di Girolamo, Ailin Salas

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Rolling Stones - Out of time

Richard Jewell - Clint Eastwood

 Richard Jewell op IMDb (7,5)

Richard Jewell op Moviemeter (3,62)

Het vreemde aan deze film is dat je zonder voorkennis zou zeggen dat ie wel erg karikaturaal is, maar het is gewoonweg een op waarheid gebaseerd verhaal. Een verhaal dat je hoofdschuddend aanhoort. Wat een verwrongen maatschappij kent Amerika toch, wat worden mensenlevens toch gemakkelijk vermorzelt. 

Richard Jewell is een enigszins beperkte man die het graag goed wil doen. Goed voor de maatschappij, goed voor zijn moeder, goed voor zijn werkgevers. Rechtschapen, met veel gevoel voor orde en regels. Hij wordt - op een enkele uitzondering na- schamper aangezien door de bazen en collega's waar hij voor werkt. 

Hij bemachtigt een beveiligingsbaantje bij de Olympische Spelen van Atlanta in 1996 en neemt zijn taak bloedserieus. Hij spreekt mensen aan op eventueel foutief gedrag, als het aan hem ligt gaat hij reclame maken voor de Amerikaanse waarden en zal de hele wereld de grootsheid daarvan ervaren. Maar dan moet wel iedereen meewerken. Zijn waakzaamheid zorgt ervoor dat hij een achtergelaten tas ziet staan en hij waarschuwt de politie. De tas bevat inderdaad een bom, er vallen twee doden en bijna 100 gewonden. Richard is van het ene op het andere moment een All American Hero.

Dat plezier duurt echter maar kort. De FBI start haar daderonderzoek en leunt wat al te gemakzuchtig op hun kaartenbakje met daderprofielen. Want die Jewell, wilde die niet een beetje al te graag gewaardeerd worden? Had ie niet al een paar baantjes gehad waarbij hij iets te strikt en te assertief had gehandeld? Het onderzoek spitst zich louter op hem toe, Jewell's leven staat al snel volledig op zijn kop. 

Uit pure wanhoop richt Jewell zich tot Watson Bryant, een advocaat voor wie hij eerder gewerkt heeft en een van de weinigen die hem niet kleineerde of in de zeik nam. Bryant (een prachtrol van Sam Rockwell) is al snel overtuigd van de onschuld van Jewell maar moet in zijn eentje opboksen tegen de machtige FBI én tegen de publieke opinie, die door de media (met name de lokale krant) aardig tegen Jewell op scherp is gezet. De FBI gaat bij het verkrijgen van bewijs hier en daar over grenzen heen. Grenzen die door Bryant moeten worden terug veroverd. 

Met : Paul Walter Hauser, Sam Rockwell. Jon Hamm. Olivia Wilde, Kathy Bates   

Frost/Nixon - Ron Howard

Frost/Nixon op IMDb (7,6)
Frost/Nixon op Moviemeter (3,61))

Frost/Nixon op Wikipedia

Oudje, maar gek genoeg had ik hem nooit gezien. Terwijl dit toch echt een film was waarin enkele van mijn liefhebberijen samenkomen: dat ik verzot ben op film, dat wisten jullie al. Dat ik ook altijd met interesse de politiek volg, dat wisten jullie misschien nog niet. Die politieke interesse was nog niet helemaal gewekt ten tijde van het moment dat deze film behandelt (in 1974 was ik 13 en onschuldig), maar toen ik eenmaal de administratieve volwassenheid had bereikt, begon de interesse om te slaan in betrokkenheid: ik demonstreerde, ik flyerde en poster'de maar werd nooit lid van een partij. Misschien is de ene hoofdpersoon van deze film daar wel een beetje de mede-veroorzaker van: Richard Nixon werd de verbeelding van de macht. De gecorrumpeerde macht, met name. Niet overal gelukkig, er zijn gunstige uitzonderingen maar mijn beeld van de politieke VS is niet heel erg veranderd. Maar goed: u kwam hier om over deze film te lezen.

David Frost is een gevierde tv-presentator die populaire shows presenteert in Australië en in de UK. Dat had ie nog heel lang kunnen blijven doen, maar hij krijgt het in zijn bol: wanneer hij hoort dat de dan machtigste man op aarde, de president van de Verenigde Staten, tot aftreden is gedwongen vanwege zijn betrokkenheid bij een politiek schandaal, is hij gebrand op het idee deze man te interviewen. En niet zomaar een interview tijdens een show. Als het aan Frost ligt, houden Nixon en hij een reeks van urenlange gesprekken over enkele vooraf afgesproken hoofdpunten. Het laatste punt zou dan moeten leiden tot openheid over de gang van zaken rond Watergate.

Hoewel het idee briljant lijkt, krijgt Frost de financiering maar moeilijk voor elkaar: al zijn spaargeld gaat erin, het wordt een hachelijke onderneming die gaat bepalen of zijn carrière hierop strandt dan wel een grote vlucht neemt. De gesprekspartners formeren beiden een team, de sfeer wordt opgeklopt tot een bokswedstrijd: twee mannen in de ring, hun secondanten mogen alleen tijdens de pauzes even komen soigneren en souffleren. Frost lijkt zich te hebben vergist in de taaiheid van zijn gesprekspartner, langzaam ziet hij zijn project ineen zakken.

Met: Michael Sheen, Frank Langella, Kevin Bacon, Oliver Platt, Rebecca Hall, Sam Rockwell, Matthew MacFadyen, Toby Jones

FIN - song : Hans Zimmer- Money

Blue Iguana - Hadi Hajaig

Blue Iguana op IMDb (5,5)
Matig geslaagde heistkomedie over een stel randcriminelen dat nog eenmaal een grote slag denkt te slaan.
Plotseling staat er een vreemde vrouw voor de neus van Eddie & Paul, twee kruimeldiefjes die een reclasseringsbaantje doen in een restaurant. De vrouw blijkt advocate en doet hen een bijzonder aanbod: ze kan hen vrijpleiten van deze klus als ze een andere klus voor haar willen oplossen. Daarvoor moeten ze naar Engeland, waar een misdaadbaas op zoek is naar een 'the Blue Iguana" , een massieve edelsteen met een enorme waarde. Zij weet dat de crimineel van plan is die steen in handen te krijgen, maar heeft een plan bedacht: als Eddie en Paul nu eens dat ding jatten en zij levert vervolgens die steen aan de maffiabaas, dan kan zij daarmee haar schuld aan diens bende inlossen.

Nou , dat gaat dan een paar keer heen en weer.

Met : Sam Rockwell, Phoebe Fox, Ben Schwartz , Peter Ferdinando

Vice - Adam Mckay

Vice op IMDb (7,5)
Ben zelf niet geheel overtuigd van de klasse van deze film. Dit terwijl ik om mij heen ronkende berichten hoorde. Vooral hoofdrolspeler Christian Bale werd geroemd, terwijl ik zelf vond dat hij een heel eenzijdig maniertje deed om dit aparte karakter vorm te geven. Sterker nog; ik moest vechten tegen het gevoel dat trucje irritant te gaan vinden, want ik wilde bij het verhaal blijven. Dat is namelijk wél ijzersterk. De machinaties in de wereldpolitiek zijn huiveringwekkend, maar we weten natuurlijk allemaal dat het gebeurde, gebeurt en zal blijven gebeuren.
"Vice" speelt uitstekend met de dubbele betekenis die het woord in het Engels heeft: natuurlijk gaat het over de uiteindelijke reserverol die Dick Cheney in de VS zal spelen, maar voor mij ging de film vooral over de zeden, over de mores die nodig is om in dit wereldje te belanden.
We krijgen een mooi biografisch inkijkje in een onbeholpen man die voor van alles en nog wat mislukt, totdat zijn vrouw hem voor de keuze stelt: "óf je maakt wat van je leven óf ik ben weg."
De rest is geschiedenis, letterlijk. De wording van een machtspoliticus. Met de klemtoon op macht. Van de Nixon-tijd tot aan de uiteindelijke VP-rol in het tweede Bush-regime. Alles zit er in: Vietnam, Watergate, Iran, Midden-Amerika, Koeweit-Irak en uiteindelijk de heftigheid van 11 september en de daaruit voorvloeiende Afghanistan- en Irak-invallen. Die uiteindelijk leidden tot de opkomst van IS, het is u allemaal bekend.

Wat de film heel goed doet, is speels omgaan met beslissende momenten. Er zit vaart in , er zit humor in en je wordt geregeld op het verkeerde been gezet. Dat compenseert voor mij allemaal voldoende de irritatie over het spel. Ben je een beetje in politiek geïnteresseerd, dan kun je deze moeiteloos volbrengen.

Met : Christian Bale, Steve Carrell, Amy Adams, Sam Rockwell 

Jojo Rabbit - Taika Waititi

Jojo Rabbit op IMDb (8,1)
Kan humor eigenlijk fout zijn? Natuurlijk wel. Ik kan me goed voorstellen dat er mensen zijn die zich enorm aan deze film zullen storen. Ik daarentegen, ik heb me zeer goed vermaakt. Hardop gelachen, dat vooral. Voor mij geldt : zolang aan alle kanten te zien is dat het satirisch is, kun je wat mij betreft ver gaan. Oordeel zelf, vanaf volgende week gaat deze film in roulatie.

Joseph (aka Jojo) is een nazi-in-opleiding. Het jonge knulletje wil graag in het grote leger treden voor de goede zaak, maar moet zich vooralsnog tevreden stellen met een soort padvinderskampen. Jojo heeft een imaginary friend en dat is niet de minste: Adolf Hitler zelf verschijnt met enige regelmaat in Jojo's slaapkamer om het jongetje bij te spijkeren en te motiveren een goede en oprechte nazi te worden.
Jojo heeft het zwaar op het kamp en gaat een beetje over zijn eigen grenzen heen om zich te bewijzen tegenover de stoere kapitein Klenzendorf. Hij krijgt een ongeluk met een handgranaat, raakt verwond en moet het kamp verlaten. De goede zorgen van moeder helpen hem weer op de been, voorzichtig durft hij weer aan kleine klusjes voor kapitein Klenzendorf te denken. Op de vele momenten dat hij thuis is, hoort hij bijzondere geluiden in huis. Hij doet een bijzondere ontdekking: ze blijken een onderduiker te hebben, een meisje van de leeftijd van Jojo's overleden zusje. Het meisje is binnengesmokkeld door zijn moeder, Jojo begint zich af te vragen of zij wel een oprechte nazi is. Hij onderwerpt het meisje aan kruisverhoren en leert gaandeweg heel veel over "de joden".

Absurd nietwaar? Dat is dan ook het treffende beeld van deze film. Wes Anderson meets oorlogsfilm, zoiets. Ik vond het lekker.

Met : Roman Griffin Davis, Thomasin McKenzie, Scarlett Johansson, Sam Rockwell, Taika Waititi

Three Billboards Outside Ebbing, Missouri - Martin McDonagh

Three Billboards Outside Ebbing, Missouri op IMDb (8,3)
Behoorlijk complete film, behoorlijk onderhoudende film. Niet alleen zit hij boordevol vermaak -op het komische af-, ook zit hij boordevol persoonlijke ontwikkelingen - op het emotionele af-.
Is niet helemaal in een genre te vangen, maar denk aan een combi van Coen-films, Southern state-sfeer a la Hell or High Water en aan het type wraakfilm. Het zit er allemaal in, je vat de film niet in enkele zinnetjes samen.

Slaapstadje in een van de VS-staten vlak boven Mexico. Mildred, een vrouw van middelbare leeftijd loopt een reclamebureautje binnen en vraagt of die drie vervallen billboards -net buiten de stad- nog wel eens worden verhuurd. En wat daarvoor de voorwaarden zijn. Als ze dat allemaal heeft aangehoord, besluit ze de borden voor langere periode te huren. Al snel zien we waarom.
Ze is de moeder van een vermoorde dochter. Bijna een jaar geleden al en nog steeds is er geen enkel zicht op een dader, nog steeds heeft het ietwat simpel aangelegde politiekorps geen flauw idee , geen aanknopingspunt. Om te voorkomen dat de zaak in de vergetelheid raakt, stelt ze haar indringende vragen per reclamebord. Er zit zelfs een persoonlijke noot in voor de chef van het korps.
Deze Willoughby (een mooi sentimentele rol van Woody Harrelson) voelt zich geraakt door de zaak, maar kan niet veel meer doen omdat hij terminaal ziek is. Hij voert indringende gesprekken met Mildred maar krijgt niet de kans om tot de kern van de zaak te komen.
De ware ster van de film is niet de moeder en niet de hoofdagent, nee: alle aandacht gaat uit naar agent Jason Dixon. Een simpele ziel die onder de plak zit bij zijn moeder en die meer aandacht heeft voor zijn stripboeken dan voor het politiewerk. Hij is aan alle kanten fout: hij drinkt, hij is racistisch, hij is gewelddadig. En toch is hij de spil in het verhaal: uiteindelijk leiden alle verwikkelingen naar hem.

Met: Frances McDormand, Woody Harrelson, Sam Rockwell, Peter Dinklage

Seven psychopaths - Martin mcDonagh

Seven psychopaths op IMDb (7,1)

Seven psychopaths op Moviemeter (3,21)
 

Als er één verandering is in mijn kijkgedrag tov de laatste jaren, dan is het wel het vaker herzien van films. Veel meer dan eerder bekeek ik dit jaar films voor een tweede of derde keer. Soms omdat ik ze gewoon zo goed vond dat het weer kon, soms omdat ik eigenlijk de pointe van verhaal en film vergeten was. En wat blijkt: door het recenseren van films heb ik mezelf ook aangeleerd om anders naar film te kijken, waardoor ik een heel andere (of een aangescherpte) mening heb dan de eerste keer dat ik de film zag.

Deze bijvoorbeeld, die zag ik in 2013. Dat is inmiddels 10 jaar geleden en de tijd is goed geweest voor deze film. Veel meer dan de eerste keer zag ik de outstanding komische talenten van Sam Rockwell, opnieuw viel ik voor de ingetogen karaktercharme van Christopher Walken en zelfs het script vond ik minder los-zand dan de vorige keer. Louter plussen dus voor het herzien van deze black comedy.

Mijn recensie van destijds: BEGT-recensie Seven Psychopaths 2013

FIN - song : PP Arnold - The First Cut is the Deepest

The best of enemies - Robin Bissell

The Best of Enemies op IMDb (7,0)
Onlogische vriendschappen blijken vaak de beste. Of in ieder geval de productiefste.

1971, Durham, USA. De tegenstellingen tussen zwart en blank zijn nog scherp, zeer scherp. Beiden hebben hun eigen winkels, scholen en gemeenschappen. Overlap of vermenging is er bijna niet en als ie er al is (blanke vrouw met zwarte man) , dan wordt die verhouding door de sterk aanwezige Ku Klux Klan radicaal overhoop geschoten. Iedereen zit klem in zijn eigen (on)veilige kringetje.

Ann Atwater is een sterke en besliste zwarte vrouw die doorbraken wil forceren. Ze kaart de slechte staat van de woningen aan bij de gemeenteraad, onverschrokken doch ongewaardeerd. Wanneer er een brand ontstaat op de zwarte school moet de gemeente met een oplossing komen. Uiteraard wordt het voorstel voor integratie van beide scholen direct afgewimpel:  geen denken aan, aldus lokaal KKK-baas C.P Ellis .
De gemeente moet iets en besluit tot een bemiddeling: er wordt een gemengde commissie opgezet die zich moet buigen over deze vraagstukken. Zes blanken , zes zwarten en de besluiten moeten met 2/3 meerderheid worden genomen. Dat betekent dat er van een van de kampen mensen zullen moeten "overlopen" , wil er iets veranderen. De gemoederen lopen hoog op, omwentelingen komen niet zonder slag of stoot.

Met : Sam Rockwell, Taraji P. Henson, Anne Heche , Babou Ceesay