House of Gucci - Ridley Scott

House of Gucci op IMDb (6,8)
 House of Gucci op Moviemeter (3,36)

Dik tweeënhalf uur is er nodig om het verhaal te vertellen van de familiaire perikelen van de Gucci-familie, het befaamde modehuis voor de rijkjes. Waarom er zoveel tijd nodig is om dit verhaal aldus te vertellen is me een raadsel, het had zeker een uur korter gekund. Ik kwam dan ook niet geheel tevreden uit de zaal, mede doordat er te weinig lichtpunten in zitten. Adam Driver maakt de juiste transformatie door, Al Pacino is - as ever - heerlijk schmierend, Jeremy Irons stelt nooit teleur maar dat is het dan ook wel. Lady Gaga is geen schim van de sprankelende actrice die ze in "A star is born" neerzette, ze overacteert. En hoe verschrikkelijk is het om alle acteurs de gehele film Engels met een nep-Italiaans accent te horen spreken, het irriteert al snel. Jammer, jammer, want het verhaal is eigenlijk een klassiek koningsdrama en dat kijkt doorgaans lekker weg. 

Patrizia Reggiani is een eenvoudige, doch ambitieuze typiste in het vrachtwagenbedrijf van haar vader. Wanneer ze op een feestje een toevallige ontmoeting heeft met Maurizio Gucci, de jonge telg uit het rijke modeontwerpersgeslacht, zet ze alles op alles. Aanpappen en vasthouden, simpeler kun je haar strategie niet omschrijven. Maurizio is een stijve hark die studeert voor advocaat en eigenlijk helemaal die rare modewereld niet in wil. Wanneer hij dan ook met Patrizia "op zicht" komt bij zijn vader veroordeelt die zijn keuze met een verstoorde vader-zoon verhouding tot gevolg. Maurizio komt tot leven in het eenvoudige arbeidersmilieu van de familie van Patrizia, maar die denkt daar zelf heel anders over. Ze legt contact met Maurizio's oom Aldo, in een poging om haar man weer het imperium binnen te krijgen. En daar uiteraard zelf haar eigen rol in te gaan spelen.

Patrizia is overduidelijk manipulatief, maar niet zonder effect. Aldo heeft ze al ingepakt, ze laat haar man zich nog net op tijd met zijn vader verzoenen om nog net op tijd de erfenis zeker te stellen. Langzaam aan ontdooit de onzekere Maurizio en manifesteert hij zich meer en meer als de redder van een modegigant in problemen. Dat zorgt echter langzaam maar zeker ook voor een verwijdering tussen hem en zijn vrouw, die bij hem de aandacht voor zijn gezin meer en meer ziet verslappen. Dat laat ze niet zomaar gebeuren. 

Met : Adam Driver, Lady Gaga, Al Pacino, Jeremy Irons , Jared Leto , Salma Hayek

 FIN - song : Tracy Chapman & Luciano Pavarotti - Baby can i hold you

Margin Call- J.C. Chandor

Daags na de première al in onze zaal, op vrijdagmiddag een fijn halfvolle bezetting.
Veel sterren in de diverse recensies, het beloofde wat.

Om mijn deur alvast in huis te laten vallen: ik geef m niet de vijf of vier sterren die ik in meerdere recensies zag, maar de film is wel goed. Snel, mega-hoeveelheid dialoogwisseling en zeer goed acteerwerk. Dat mag dan ook wel met giganten als Kevin Spacey en Jeremy Irons in een battle. Wat tevens nog voor de film spreekt is dat ie -met een korte periode van uitzondering - niet vervalt in oninteressant jargon, waardoor de financiële wereld helemaal een dimensie op zich zou lijken.

Er wordt een visie gegeven op de financiële wereld ten tijde van het begin van de kredietcrisis, het geheel heet losjes gebaseerd te zijn op de Amerikaanse bank Lehman Brothers. Verhaal bekend.
De film start met een ontslagronde, ook in die dagen al een vaak voorkomend fenomeen. De als altijd innemend acterende Stanley Tucci verbaast zich over zijn eigen ontslag en wijst een medewerker nog even op het project waar hij mij bezig is. Wijst, en waarschuwt. Die medewerker bijt zich erin vast, waarop het hele spel zich ontspint. De bank realiseert zich uitermate explosief materiaal in handen te hebben en besluit het eigen straatje schoon te vegen. Jeremy Irons excelleert als de nietsontziende manager die met hele simpele vragen het hele financiële handelssysteem terugbrengt tot een schoolpleinspelletje. En hij wil niet verliezen.

M.i. kan de waarheid niet zo spannend zijn als ie hier wordt opgediend, anders zou iedereen bij dit soort banken willen werken. Maar de film gaat wel met je fantasie, en met je mening, op de loop. Lekker actueel bovendien. Doen!!

Palestine 36- Annemarie Jacir

Palestine 36 op IMDb (7,5)
 Palestine 36 op Moviemeter (3,18)

Palestine 36 op Wikipedia

Historische films, zeker die over breekpunten in de geschiedenis, hebben bij mij vaak een streepje voor. Dan doe ik een oogje dicht als het acteerwerk wat minder is, zolang de kern van het verhaal maar helder wordt gemaakt. In dit geval: met de nodige gevoelens van woede stapte ik de zaal uit gisteravond. Alsof ik gekeken had naar een soort voorprogramma van de afgelopen 100 jaar. Een programma dat de bittere excessen van het kolonialisme aantoonde, dat het droeve lot van opgejaagde volken toont en dat vooral aantoont dat nationalisme en eigenbelang het gif zijn dat de volgende oorlog alvast weer oproept. De elastische verantwoordelijkheid van het westen, van destijds de joden en nu de Israëliers, van de Palestijnen toen en nu, van het pan-Arabische volk: de afgelopen 90 jaar hebben aangetoond dat we er niet meer uit komen. Zelf ben ik niet optimistisch over de wereld van nu, maar ik hoop sterk dat dit mijn eigen probleem is en dat we ooit weer hoopvolle mondiale oplevingen zien. Dat een enkele film deze gevoelens kan oproepen, maakt het een sterke film. Zoals gezegd: niet vanwege het acteerwerk, al is het altijd fijn om Jeremy Irons tegen te komen of om Liam Cunningham en rising star Robert Aramayo het filmdoek te zien tarten. Film is beleving, dat zei ik u al vaker.

1936, Palestina. Doordat de vieze geur van het fascisme al bovengronds is gekomen in Europa nemen steeds meer joodse mensen de wijk naar het Midden-Oosten. Immers, daar is Jeruzalem, daar is Palestina, daar is hen volgens de boeken land beloofd. Feit is dat de Britse regering (op dat moment de baas in Palestina) hier daadwerkelijk uitvoering aan gaat geven: ze vragen de autochtone bevolking op te schuiven, grote stukken land in te leveren om daar plaats te maken voor de kolonisten uit Europa. Dat de Palestijnen weinig vertrouwen hebben in de Balfour-verklaring (die erop neerkomt dat onder Brits mandaat het land opgedeeld gaat worden in Palestijnse stukken en Joodse stukken. En dat men echt, ja heus echt, erop toe gaat zien dat dit vreedzaam gaat gebeuren en uiteindelijk iedereen gelukkig zal maken) dient zich onmiddelijk aan, de Britse regering moet kunstgrepen uitvoeren om haar visie over het volk uit te storten. Er wordt smeergeld betaald aan de pers, er worden met harde legerhand dorpen ontruimd en gebieden geprepareerd, er wordt opgejaagd en verzet wordt gebroken. Dat laatste blijkt lastig; de Palestijnen tonen zich een taai volk dat zich niet zomaar van hun eeuwenoude plekken laat verjagen. Waar kennen we dat toch allemaal van?

Met: Jeremy Irons, Robert Aramayo, Yasmine al Massari, Billy Howle, Hiam Abbas, 

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Aya Khalaf - God's promise

Love, weddings & other disasters - Dennis Dugan

Love, weddings & other disasters op IMDb (4,8)

Love, weddings & other disasters op Moviemeter (2,10)

Eigenlijk had ik m al na twee minuten moeten uitzetten, maar ik zat nog op Jeremy Irons te wachten. Een film met hem (en voormalig Woody Allen-kanon Diane Keaton) erin kon toch niet zó bedroevend slecht zijn? Wel dus, deze film is oervervelend. Of nee, laat ik dat positiever brengen: er is vast een doelgroep voor dit soort romkom-comedy of errors vehikels. Ik hoor daar in ieder geval niet bij. 

Jessie verpest haar aanstaande huwelijk met een knappe tv-presentator door hem tegen zijn wil mee te nemen op een parachutesprong. En ze verpest niet alleen haar eigen huwelijk, ze neemt met haar parachutelanding gelijk een ander aanstaand echtpaar mee het vennetje in waar ze van bovenuit in belandt. Haar reputatie is gezet, ze leeft op social media voort als  "wedding crasher", een verpester van huwelijken. 
Het mag dan ook een wonder heten als ze op door de burgemeesterskandidaat en zijn aanstaande bruid wordt gevraagd om hun huwelijk voor te bereiden. Die twee zitten omhoog omdat de beste wedding planner van de stad, de statige en keurige Lawrence Philips, zojuist is afgehaakt vanwege een ongelukkige botsing met diezelfde Jessie. Volgt u het nog? 
Er volgt een reeks verwikkelingen waarin Jessie toch zo goed en zo kwaad als het gaat een ceremonie op poten zet, waarin Lawrence een blind date krijgt met een ..eh. blinde mevrouw, waarin de burgemeesterskandidaat zijn voorsprong in de peilingen ziet dalen en waarin een stadsgids op zoek is naar zijn Assepoester. Klaar. Voor de liefhebber. 

Met : Maggie Grace, Jeremy Irons, Diane Keaton , Diego Boneta, Andrew Bachelor

  FIN - song : Keaton Simons - Crane city 

Night train to Lisbon - Bille August

Night train to Lisbon op IMDb
Zat ik zo mooi op te geven op het meestentijds innemende acteerwerk van Jeremy Irons, kon ik gister op verzoek toch maar één titel van hem noemen. Terwijl er een waslijst bestaat, zo las ik later terug.

Ook in deze film doet Irons weer wat hem zo goed ligt; de bedaagde, wijze en ietwat ingetogen acteur zijn die een wat sullige persoonlijkheid toch overtuigend doet overkomen. Ik geniet daar van.

Night train to Lisbon is een poëtische vertelling van het samenvoegen van droom en daad. Irons speelt hier een Zwitserse leraar klassieke talen die door een bijzondere speling van het lot (hij verijdelt een zelfmoordpoging van een dame op een brug) uiteindelijk in de ontrafeling van de geheimen van de Portugese Anjerrevolutie belandt.
De genoemde dame laat haar jas achter ik de klas waar Raimond Gregorius (Irons) lesgeeft. Op zoek naar wie ze is , treft hij in een van de jaszakken een Portugeestalig boek aan en twee treintickets naar Lissabon. Hij spoedt zich naar de trein en zoekt haar. Onderweg begint hij te lezen en raakt vervoerd. Letterlijk.

Mooie vertelling over "hoe het allemaal gegaan kan zijn" , met als toevoeging het vergelijken van het enerverende leven van jonge revolutionairen tegenover het ingeslapen docentenbestaan van hemzelf.
Prettige film (enneh: NEE, ik heb het boek niet gelezen)

The Man Who Knew Infinity - Matthew Brown

The Man Who Knew Infinity op IMDb (7,6)
Dit type film doet het goed bij de filmkijker (zie de IMDb-waardering, die is knap hoog). Op ware feiten gebaseerd (hetgeen iets anders is dan "waargebeurd"), historisch verantwoord, een geniale hoofdpersoon en een setje culturele en relationele verschillen.
Als ik het zo opsom, klinkt het als een formulefilm maar het is niet mijn bedoeling dat negatief te brengen. Ik heb wel wat moeite met het drakerige deel (in dit geval de mislukte briefwisseling tussen Ramanujan en zijn vrouw) , maar ik begrijp dat de regisseur maar anderhalf uur heeft om die elementen zo sterk aan te zetten dat we zien dat ze mede bepalend zijn voor het verhaal. Grosso modo heb ik me gewoon vermaakt bij het kijken naar de film, deze is onderhoudend genoeg.

We spreken de jaren 10 van de vorige eeuw, we bevinden ons in het oude en trage India. In Madras groeit een jonge vent op die abnormaal begaafd is met rekenen. Die oneindige getallenreeksen en wiskundige formules fabriceert zoals een ander zijn akker bewerkt. Niemand begrijpt hem, voor erkenning en herkenning zal hij de wijde wereld in moeten. Via via komt hij aan een baantje, zijn talent wordt gezien. Vanuit de kolonie weet hij contact te krijgen met het fameuze Trinity College, alwaar een hoogleraar wiskunde onder de indruk raakt van zijn beweringen. Deze hoogleraar nodigt de jonge Indiër uit om op de universiteit bewijs te komen leveren van zijn stellingen. Dat gaat niet vanzelf: de collega's wantrouwen de blabla van Ramanujan, het Indiase wonderkind, en hoogleraar Hardy moet met regelmaat de nek uitsteken. 
Er wordt hard gewerkt. Dusdanig hard dat de gezondheid van Ramanujan eronder begint te lijden. Koortsachtig werkt hij aan het waarmaken van zijn reputatie, hij moet en zal zijn doel bereiken: hij wil gepubliceerd worden.

Ademloos heb ik zitten kijken en luisteren naar Jeremy Irons. Eredivisie acteerwerk. Dev Patel laat zich ook niet onbetuigd maar hangt wat mij betreft nog iets teveel op de stereotypering van 'de man uit India". Hij haalt een voldoende, maar kan nog veel leren van oude meester Irons.

Alles vereend denk ik een voldoende goede film te hebben gezien. Die een heleboel mensen kan plezieren, vermoed ik.

München - im Angesicht des Krieges (aka Munich: The Edge of War) - Christian Schwochow

Munchen Im Angesicht des Krieges op IMDb (6,9)
 Munchen Im Angesicht des Krieges op Moviemeter (3,37)

Films naar mijn hart zijn het meestal, verantwoorde historische drama's. Vaak met een "zo zou het gegaan kunnen zijn" verhaal, niet altijd is alles 100 procent de waarheid maar het leeuwendeel wel. In deze film zit ook een moment dat, als het een echte situatie is geweest, onze recente geschiedenis totaal veranderd zou kunnen hebben. Dat vind ik boeiend, de werkelijkheid heeft vaak flinterdunne fundamenten. 

1932, Oxford, Engeland. Afstudeerfeestje van 3 vrienden, waarvan 2 Duitse gaststudenten zijn. De spanning van verandering is voelbaar voor de twee mannen en een vrouw: er staan grote dingen te gebeuren in Europa. 
1938, London, Engeland. Een van bovengenoemd drietal is Hugh Legat, die na zijn studie als adviseur en communicatie-specialist van de Britse premier is gaan werken. Er wordt driftig gezocht naar een oplossing voor het conflict dat op het Europese vasteland is ontstaan: Hitler heeft Sudetenland bezet en zijn agressieve politiek dient een halt te worden toegeroepen. Chamberlain is bereid daarvoor met de nazi-dictator te gaan onderhandelen. 


1938. München, Duitsland. Paul, een van bovengenoemd drietal , is voor de overheid werkzaam als communicatiespecialist maar is een tamelijke eenling in zijn opvatting dat Hitler een gevaar vormt. Als hij de notulen van een bijeenkomst in handen krijgt waarbij Hitler zijn expansiedrift aan zijn generaals heeft uitgelegd, bedenkt Paul opeens dat hij dit maar op een manier naar buiten kan brengen. Hij zoekt via via contact met zijn oude studiemaat Hugh. Hun oude meningsverschillen zullen even moeten worden opzij gezet, er wacht hen een belangrijke taak. 
De enige manier waarop Hugh invloed zal kunnen uitoefenen, is meereizen met de Britse delegatie die in München met Hitler in overleg zal gaan voor een vredesakkoord. Het is 1939, je weet toch.

Met : George MacKay, JJannis Niewöhner, Jeremy Irons, Sandra Huller, Liv Lisa Fries

 FIN - song : Isobel Waller Bridge- You Dream

Race - Stephen Hopkins

Race op IMDb (7,1)
Sobere biografie over de indrukkende atleet Jesse Owens. De man die voor eeuwig in de geschiedenisboeken staat als de man die Hitler zijn Spelen afpakte. Alle seinen stonden op groen voor een staaltje zelfvergenoegd Duitsland-triomfalisme. Dat liep , zoals we allen weten, anders.

Had allemaal heel anders kunnen lopen. Als Jesse niet specifiek die coach Larry Snyder had gehad bijvoorbeeld. Als Jesse niet zo'n armoedige achtergrond had gehad dat juist dit ene grote talent dat hij bezat hem uit die kansloze historie vandaan haalde. Als de VS het plan om de Spelen te boycotten hadden doorgezet. Als Avery Brundage op een minder corrupte manier met zijn IOC-boboschap was omgegaan.
Diverse malen had Owens de deurknop in handen om alles op te geven: een keer voor zijn vrouw Ruth, een keer toen hij besefte een rolmodel te zijn voor de zwarte beweging en dus eigenlijk een statement had moeten maken tegen de gruwelijke omstandigheden in Europa op dat moment. Toen hij, reeds 3 medailles in bezit, had kunnen besluiten om niet in te vallen voor de twee joodse hardlopers die plotseling uit de estafette-ploeg werden gezet.
Had hij allemaal kunnen doen, maar hij deed het niet. Hij rende , hij sprong, hij juichte. En werd een volksheld. Wat in die tijd natuurlijk ook in zijn thuisland helemaal niet kon: een zwarte man die verering verdient, dat zou nog wel enkele decennia duren vooraleer Amerika daar aan toe was.

Film is niet heel bijzonder, het verhaal natuurlijk wel.

Met : Stephan James, Jason Sudelkis, Jeremy Irons, Carice van Houten