Masterplan - Thomas Vincent

Masterplan op IMDb (5,4)
 Masterplan op Moviemeter (2,55)

Masterplan op Wikipedia

Nog maar net uit en nu al tamelijk veel besproken. Het journaille vraagt zich af of het verschijnen van deze film een terechte hype is of dat het eerlijkheidshalve een sof genoemd mag worden. Leuk natuurlijk, de boven alle twijfel verheven staande Stanley Tucci in de hoofdrol, bijrollen van oa iemand met de achternaam Belmondo; dat zou filmliefhebbers toch ruim over de streep moeten trekken. Zou, dat klopt, zou. Want het gebodene is inderdaad te mager om voor boeiend te mogen doorgaan: matig acteerwerk, een weliswaar ingenieus script dat toch voor de kijker als "iets-te-grote-stappen-tegelijk" kan worden opgevat. Wij waren in ieder geval niet overtuigd door dit streamingsucces. Wat Stanley Tucci betreft: ik denk dat ik maar weer eens zijn superieure rol in "Supernova" ga opzoeken, dan spoel ik deze matige herinnering weer weg.

Twee -nu nog- kruimeldieven lopen elkaar bij een nieuwe opdracht tegen het lijf. Zij gebruikt haar kennis van hacken voor haar misdadige praktijken, hij is meer van de explosieve manieren om oneigenlijk panden te betreden. Beiden kregen een anoniem appje, beiden reageerden en staan nu aan de buitenmuren van een villa. Na de aanvankelijke stekeligheden besluiten ze dat samenwerken toch de beste manier is om binnen te komen, het lukt. Maarrrr: binnen wacht ze een bijzondere verrassing. De kluis is leeg, in de kamer zit de pandeigenaar in het donker op de bank. Hij heet ze kalm welkom. 
Deze meneer, Robert geheten, beweert hun biologische vader te zijn, hij kan het bewijzen zelfs. Plots zijn de diefjes dus halfbroer en halfzus. Robert overtuigt ze dat hij ze bij elkaar geroepen heeft omdat hij hun respectievelijke vakkundigheid wil gebruiken voor zijn grote plan: hoe mooi zou het zijn als het kersverse gezinnetje (vader, zoon en dochter) gezamenlijk het beroemdste schilderij ter wereld uit het Louvre zou roven? "Maar dat kan toch helemaal niet?". Nou, Robert denkt van wel.

Met: Stanley Tucci, Victor Belmondo, Simona Tabasco, Mark Ivanir

FIN - song : Ivan Graziani - Monna Lisa

Worth (aka What is life worth) - Sara Colangelo

Worth op IMDb (6,8)
 Worth op Moviemeter (3,09)

Moderne geschiedenis, altijd interessant om daar een film van te mogen kijken. Deze gaat over een van markantste momenten van onze tijd, een die de geschiedenis voorgoed veranderd heeft. Maar meer nog dan over dat moment (de aanval op het New Yorkse  World Trade Centre op 11 september 2001) gaat het over de nasleep ervan. En een film met Michael Keaton én Stanley Tucci moet je sowieso niet laten schieten.

Kenneth Feinberg is een advocaat. Een gehaaide. Briljant, maar gehaaid. Juist op die basis wordt hij - direct na 11 september - door de president geinstalleerd als Special Master of Law. Hij moet met een commissie gaan beoordelen welke mensen recht hebben op een schadevergoeding van de staat. En nog belangrijker: hij moet berekenen hoeveel. "Hoeveel is een mensenleven waard" is de kernvraag. Feinberg bouwt een criteria-tabel.

Feinberg krijgt ruim de tijd, zo lijkt het. Pas op kerstmis 2003 moeten de mensen het aangeboden voorstel ondertekenen, willen ze in aanmerking komen. Hij krijgt een target opgelegd: 80 procent van de aangelegde dossiers moet ondertekenen, anders gaat de overheid het oplossen en zullen het jarenlange processen en procedures worden. 

Hoewel Feinberg voortvarend begint, wordt hij al snel geconfronteerd met de wezensvraag: is een mensenleven eigenlijk wel in geld uit te drukken? Is een directeur meer waard dan een kantinebaas? Zijn team ontmoet schrijnende gevallen, van niet erkende homoseksuele relaties tot gezinnen met buitenechtelijke kinderen: alle menselijke varianten komen voor, of ze nou in de torens werkzaam waren of dat ze als brandweerman de resten moesten opruimen. De slachtoffers hebben zich verenigd, een groot deel laat zich vertegenwoordigen door de menselijke Charles Wolf, die de confrontatie met Feinberg op scherp zet, maar nooit de humane aspecten uit het oog verliest. En dat voelt Feinberg.

Met: 

Michael Keaton    Michael Keaton

Stanley Tucci        Stanley Tucci

Amy Ryan            Amy Ryan

Tate Donovan        Tate Donovan

FIN - song :  Hardy- Free falling

The Devil wears Prada 2 - David Frankel

The Devil wears Prada 2 op IMDb (6,6)
 The Devil wears Prada op Moviemeter (3,14)

Eerst een check op mijn eigen blog, dat ik blijkbaar pas vanaf 2010/2011 volledig aan film heb gewijd. Daardoor kwam de naam David Frankel me in eerste instantie niet bekend voor. Ik bleek echter hier al twee eerdere werken van hem beschreven te hebben én ik zag natuurlijk 20 jaar geleden ook deel 1 van de nu bij de nek te vatten film. De regisseur heeft natuurlijk goud in handen: een dynamisch verhaal (mijn vrouw omschreef het als 'één grote videoclip'), een heerlijke mix van dialoog, beeld en muziek en tenslotte een geweldige slagroomtaart aan acteurs: Stanley Tucci (hoe kun je die man nou níét geweldig vinden?), de thans zeer hotte Emily Blunt, de weer in genade aangenomen Anne Hathaway en natuurlijk de ongenaakbare meesteres van acteerland Meryl Streep. Opnieuw is die laatste vrouw het al waard om deze film te gaan zien, ook als ie niet - net als bij mij - in uw gebruikelijke kijkkader zit. Heerlijk wat zij doet. En een paaseitje voor de liefhebber: Lady Gaga speelt een rolletje als..Lady Gaga zélf! She was born this way.

Het gaat allemaal crescendo met journaliste Andy Sachs. Althans, zo lijkt het. Ze is genomineerd voor een prestigieuze journalistieke prijs maar terwijl ze aan de galatafel van de uitreiking zit, krijgt ze een appje: ontslag! Nou ja zeg, gewoon weggegumd. Zij weet zelf: journalistiek is een te prijzige hobby in uitgeefland: tijdschriften staan onder druk, abonnementen lopen overal terug, ze zijn te traag ten opzichte van internet en televisie. Er lijkt één uitzondering te zijn: het befaamde blad "Runway", het Miranda Priestley-vehikel dat zich al zolang staande houdt als toonaangevend fashion & lifestyle-magazine. Andy is dan ook dolblij als ze door de uitgever wordt benaderd om terug te keren op de redactie. 

Waar ze had gehoopt op een warm weerzien, ervaart ze een duik in een ijsbad: ze wordt genegeerd (vooral door Priestley zelf), ze krijgt de leftovers van de redactionele inhoud te bewerken en dan blijkt het blad zelf ook nog eens in zwaar weer terecht te komen. Niet alleen door de markt, nee: er ontstaat een heus schandaal rondom de hoofdredactrice. Het maakt Priestley tot een liability, concurrenten azen op haar uitgave én op haar werk. Maar goed: if you want Sachs, call Andy! De tegenpolen zullen moeten samenwerken om te redden wat er te redden valt. "Stug" is hier een eufemisme.

Met: Meryl Streep, Anne Hathaway, Stanley Tucci, Emily Blunt, Kenneth Branagh, Justin Theroux, Lucy Liu

Gezien in : De Filmhallen
FIN - song : Lady Gaga- Runway

FIN - song : Theodore Shapiro - Forever my girl

Conspiracy - Frank Pierson

Conspiracy op IMDb (7,7)
In 1942 , op 20 januari, vond in een hotel aan een meer bij Berlijn een vergadering plaats die de wereld voorgoed zou veranderen. De Wannsee-conferentie, zoals die is gaan heten, was een samenkomst van nazi-hotemetoten waarin het verdere verloop van de oorlog werd besproken.
De verovering van Europa ging niet meer zo gesmeerd als ze hadden gehoopt, in Rusland liep het leger tegen zware problemen op en de strijd tegen het jodendom verliep hen niet snel genoeg.
In het diepste geheim hadden de architecten van het plan (Adolf Eichmann en Reinhard Heydrich) deze meeting belegd om de naargeestige lijnen van hun strategie uit te leggen. Een strategie die als "Die Endösung" de geschiedenis in is gegaan. Hoewel de aanwezigen werd opgedragen de notulen en uitgereikte documenten na afloop te vernietigen, is er toch één exemplaar bewaard gebleven. Op basis van die notulen is deze film tot stand gekomen: het zal min of meer zo gegaan zijn.

Wat sterk is aan deze verfilming, is de schrik die sommige van de aanwezigen om het hart slaat als de impact van deze vergadering hen duidelijk wordt. Tot nog toe hadden ze weliswaar her en der in Europa hun schrikbewind uitgevoerd, maar voor hun gevoel deden ze dat toch nog volgens bepaalde wetten. Die Neurenberg-wetten , in 1935 opgesteld, kenden nog enige overweging in de omgang met hun "tegenstanders" , maar vanaf dit moment zullen ze die bedenkingen moeten laten varen. Ontzet zijn ze, enorm geschrokken ook van de gruwelijke opdracht die voor ze ligt. Er ontstaat een strijd tussen de leger-kant van de aanwezigen en de meer ambtenarenkant daar tegenover. Eichmann en Heydrich zijn echter onverbiddelijk: alle neuzen moeten die ene, verschrikkelijke kant op.

Met : Stanley Tucci, Kenneth Branagh, Colin Firth

Final Portrait - Stanley Tucci

Final Portrait op IMDb (6,3)
De kapitaalkrachtige James Lord heeft de succesvolle maar verwarde kunstenaar Alberto Giacometti zover gekregen dat deze hem gaat portretteren. Dat lijkt een simpele afspraak, maar zoals gezegd: de kunstenaar is verward.
Slechte zelfzorg, drankzucht, twijfel en hoerenlopen zijn slechts enkele van de kwaliteiten die Giacometti in zich herbergt. Daardoor verslonst hij zijn artistieke kwaliteiten en komt het creatieve proces in gevaar. Meerdere malen vernietigt hij alles wat hij gemaakt heeft, meerdere malen starten de opdrachtgever en de kunstenaar opnieuw. Giacometti heeft een broer die zich opwerpt als de stuurman, hij zorgt dat zijn broer niet al te ver afdwaalt en toch echt af en toe iets afmaakt.
Hoe langer Lord en Giacometti tegenover elkaar zitten, hoe meer tegengesteld hun meningen raken. Steeds stelt Lord zijn terugvlucht naar Amerika uit, er bestaat nog een kans dat het portret er echt komt. En dat het ook nog eens heel goed wordt. Zal Giacometti stand houden en zijn beloften waarmaken?

Rush doet een pittig staaltje overacting, maar ik merk dat ik zeer gecharmeerd ben van de ingetogen acteerwijze van Hammer. Stijlvol.

Met : Geoffrey Rush , Armie Hammer , Tony Shalhoub, Sylvie Testud

Conclave - Edward Berger

Conclave op IMDb (7,7)
 Conclave op Moviemeter (3,39)

Gisteravond werd in mijn woonplaats de aftrap gegeven voor het jaarlijkse filmfestival, dit jaar voor het eerst een vierdaagse. Lekker veel voorpremières, een feestje voor de filmliefhebber. Helaas kon/kan ik alleen maar bij de openingsavond aanwezig zijn, maar die pakte ik dan ook gretig mee. Een film over gedoe in het Vaticaan, daar smult een gewezen katholiek natuurlijk van. Naast die script-invalshoek (een boekverfilming van Robert Harris), die als een thriller over de kijker wordt uitgestort, was het ook nog eens een genot om de cameravoering te volgen. Die is prachtig: de beperkte ruimten die de kardinalen bevolken, worden magnifiek in beeld gebracht. Voor mij was het aldus een fijn avondje. 

De paus is op, doodgebleven in zijn bed. Men moet dus dringend op zoek naar een nieuwe. Na de grote reeks rituelen die bij het overlijden van de kerkvader horen, wordt zijn slaapkamer verzegeld om pas weer open te mogen als zijn opvolger bekend is. 

Daartoe hebben de kardinalen deken Lawrence aangewezen: een op het oog bescheiden kardinaal die zeer van plan is het proces strikt te begeleiden. Hij heeft zo zijn voorkeuren - wat hem betreft hijst kardinaal Bellini zich in de pauselijke robe- maar laat dat uiteraard niet blijken. Gaandeweg blijkt dat elke mogelijke kandidaat wel een vlekje heeft in de vorm van een geheim dat kan leiden tot een kerkschandaal, er duikt er zelfs een op die nog niemand voor die tijd kende. Zaak om dat dus binnenskamers te houden, maar uiteraard wel mee te laten spelen in de stemrondes die de kardinalen moeten ondergaan. Lawrence is in een slangenkuil gestapt, zo blijkt. Eentje die hem beurtelings antipathie en sympathie oplevert en af en toe zelfs gevaar. Lawrence is bereid om de geruchten tot op de bodem uit te zoeken, zonder dat ze het stemproces vertragen. Snelheid lijkt echter belangrijker dan zuiverheid, het volk wacht op witte rook. Er zijn al een stuk of vijf stemrondes in de Sixtijnse Kapel voorbij voordat duidelijk wordt welke mondiale koers de rooms-katholieke kerk de komende tijd wil varen. Het wordt spannend.

Met: Ralph Fiennes, Stanley Tucci, John Litgow, Lucian Msamati, Isabella Rosselini

FIN - song : Volker Bertelmann - Postlude of Conclave

Gezien in : Cinema Oostereiland

The company you keep- Robert Redford

The company you keep op IMDb
Begin toch veel waardering te krijgen voor de heer Redford als regisseur. Ordinary people, Milagro Beanfield war, de oersentimentele Horse Whisperer, later het oorlogsdrama Lions for Lambs en nu deze weer. Een sterke "politieke" thriller. Prima film.

The Weathermen was een politieke organisatie die aanslagen pleegde uit verzet tegen de oorlog in Vietnam, Een soort RAF, een soort Brigate Rosso, maar dan in het aangeharkte Amerika. Dat is het waargebeurde deel van de film.
Ruim 30 jaar na een dodelijke aanslag wordt een van de deelnemers gearresteerd. Ze is opgelucht en bleek onderweg om zichzelf te melden. Een lokale journalist bijt zich vast in het verhaal en krijgt langzamerhand de ontwarring van de netwerk-knopen op tafel. Een van de oud-verzetsleden is thans een gevestigde advocaat en heeft door dat zijn anonieme leven voorbij is.
Hij vlucht en gaat op zoek naar andere oud-leden van de groep, om alsnog zijn naam gezuiverd te krijgen en zijn schuldgevoel weg te werken. De journalist volgt hem -toevallig- op korte afstand, de politie op iets verdere , maar ook de oud-verzetsleden zien in dat er weer even kortstondig contact nodig is.

Een keur aan bekende acteurs, van Susan Sarandon en Richard Jenkins via Shia LeBoeuf en Stanly Tucci naar Julie Christie. Die kunnen het wel. Dat straalt af op de film. Goed!

Supernova - Harry MacQueen

Supernova op IMDb (6,8)
 Supernova op Moviemeter (3,68)

Sublieme film. Recensie klaar. 

Nee, maar echt: wat een ontroerende pracht zit er in deze kleine film. Biggelwerk, dik biggelwerk. En ik was niet de enige in de zaal die het zo onderging. Een postzegelklein verhaaltje, maar wat een acteurs, wat een mimiek en wat een zeggingskracht. Gaat bij mij hoog op de lijstjes komen dit jaar. 

Tusker en Sam zijn al jarenlang een stel, een creatief en intelligent stel. Tusker is schrijver, Sam is klassiek pianist. Veel gereisd, veel gezien en veel gedaan samen. Maar daar gaat een eind aan komen nu bij Tusker een agressieve vorm van Alzheimer is vastgesteld. Hij voelt de krachten en mogelijkheden afnemen.

Nog één keer stappen de mannen in hun camper, nog één keer rijden ze door het wonderschone Britse platteland (nou ja, door de heuvels ook trouwens). Tusker is afhankelijk geworden van Sam en hij haat dat. Sam is vastberaden zijn man tot het einde bij te staan. Nog één keer zal hij een pianoconcert geven , daarna is het schluss met zijn carrière en zal hij zich volledig aan de zorg voor Tusker wijden. De route naar de theaterzaal is lang en hobbelig, de mannen zien zich geconfronteerd met elk een totaal afwijkende blik op de toekomst. 

De film is bewust klein gehouden en is volledig afhankelijk van de mimiek en dictie van de acteurs. En die is hoogstaand kwalitatief. Kleine momenten zeggen hier alles: een trillende lip, een licht overslaande stem, een medelevende blik. Absolute wereldklasse.

Met : Colin Firth, Stanley Tucci, Pippa Haywood

 FIN - song : Edward Elger - Salut d'amour (by Colin Firth)

Margin Call- J.C. Chandor

Daags na de première al in onze zaal, op vrijdagmiddag een fijn halfvolle bezetting.
Veel sterren in de diverse recensies, het beloofde wat.

Om mijn deur alvast in huis te laten vallen: ik geef m niet de vijf of vier sterren die ik in meerdere recensies zag, maar de film is wel goed. Snel, mega-hoeveelheid dialoogwisseling en zeer goed acteerwerk. Dat mag dan ook wel met giganten als Kevin Spacey en Jeremy Irons in een battle. Wat tevens nog voor de film spreekt is dat ie -met een korte periode van uitzondering - niet vervalt in oninteressant jargon, waardoor de financiële wereld helemaal een dimensie op zich zou lijken.

Er wordt een visie gegeven op de financiële wereld ten tijde van het begin van de kredietcrisis, het geheel heet losjes gebaseerd te zijn op de Amerikaanse bank Lehman Brothers. Verhaal bekend.
De film start met een ontslagronde, ook in die dagen al een vaak voorkomend fenomeen. De als altijd innemend acterende Stanley Tucci verbaast zich over zijn eigen ontslag en wijst een medewerker nog even op het project waar hij mij bezig is. Wijst, en waarschuwt. Die medewerker bijt zich erin vast, waarop het hele spel zich ontspint. De bank realiseert zich uitermate explosief materiaal in handen te hebben en besluit het eigen straatje schoon te vegen. Jeremy Irons excelleert als de nietsontziende manager die met hele simpele vragen het hele financiële handelssysteem terugbrengt tot een schoolpleinspelletje. En hij wil niet verliezen.

M.i. kan de waarheid niet zo spannend zijn als ie hier wordt opgediend, anders zou iedereen bij dit soort banken willen werken. Maar de film gaat wel met je fantasie, en met je mening, op de loop. Lekker actueel bovendien. Doen!!

The Children Act- Richard Eyre

The Children Act op IMDb (6,6)
De film gaat alle kanten op, maar beklijft uiteindelijk goed. Er waren momenten dat ik in de zaal zat te kijken naar een potsierlijk verhaal, er waren momenten dat ik de hooggerechtshof-rechter een bitch vond en er waren momenten dat ik medelijden met haar had. Emoties schieten heen en weer bij het kijken naar dit verhaal, dat desondanks wel een bepaalde vorm van herkenbare inzichten geeft. Je kunt je voorstellen onder welke immense druk de rechtspraak staat wanneer ze uitspraak moet doen in medisch-ethische kwesties. Daar zijn altijd evenveel voors als tegens bij te verzinnen, en jij moet dan de hamer slaan zodat het besluit één kant op valt.

"Mrs. Justice" Fiona May is zo'n opperrechter en ze is steengoed. De belangrijkste zaken van het land vallen bijna automatisch naar haar toe, maar ze weet vooringenomenheid te voorkomen en is voor alle partijen even streng. Maar, komt ie, rechtvaardig.
Ogenschijnlijk lijkt die stressvolle situatie haar in de rechtbank beter af te gaan dan thuis. Ze verloor het contact met haar man, sluit zich 's avonds op in haar werk door alle komende zaken voor te bereiden. Voor het recht natuurlijk goed, maar echtgenoot Jack zit er maar mee. Die heeft feitelijk geen partner meer, een goed gesprek is er al tijden niet meer geweest, laat staan een fijn potje seks.
Hij geeft alle signalen af dat dit hem teveel wordt, maar Mrs Justice doet er niets mee. Ze eist begrip voor haar werkdruk, er moeten serieuze dingen worden gedaan. Accident waiting to happen, nietwaar?
Pas als rechter May in een zaak moet beslissen over leven en dood van een nog net niet volwassen jehovah-jongen kantelt er bij haar iets. Ze gaat op zoek naar haar menselijke kanten , hetgeen goed is voor de zaak, maar niet voor de verdere ontwikkelingen. Ineens zit ze middenin een spinnenweb van belangen en gevoelens.

Sterk gespeeld door het echtpaar, daarentegen was voor mij de rol van de jongeman af en toe te hinderlijk. Al met al wel een film waarin je je kunt verliezen, want het gaat veel over "de moraal".

Met : Emma Thompson, Stanley Tucci, Fionn Whitehead

Burlesque - Steve Antin

Burlesque op IMDb (6,4)

Burlesque op Moviemeter (3,09)

Een draak van de film, maar daar zal de liefhebber anders over denken. Een videoclip van ongeveer anderhalf uur. Om de overgang naar de volgende liedjes soepel te laten verlopen is er een verhaaltje tussen gemixt, zodat de film toch nog op een bepaalde manier een plot lijkt te bevatten. Alle puzzelstukjes bij elkaar, paar grote namen er nog bij en produceren maar. 

Ali is serveerster in een kroeg in Iowa. Ze zit in geldnood en is het zat dat haar baas slecht en te laat betaalt. Dus zegt ze op , volgt het "Go West" adagium op en reist naar Los Angeles. Op haar zoektocht naar werk komt ze langs een burlesque-theater waar ze al direct haar zinnen op zet: dáár wil ze werken, dáár wil ze op het podium staan. Dat gaat natuurlijk niet zomaar. Ze begint als serveerster (joh!) maar grijpt haar kans als er een conflict ontstaat tussen de bedrijfsleidster en haar leading danseres. 
Ze blijkt het allemaal best ok te kunnen, dat zingen en dansen en ze verovert een centrale podiumplek. In de tussentijd vertoeft ze in het appartement van de barkeeper, die weliswaar een oogje op haar heeft maar nog betrokken is in een andere relatie. Als Ali dus op het podium de aandacht trekt van een rijke investeerder (die zijn zinnen heeft gezet op het aankopen van het pand waarin het burlesque-theater zich bevindt) , hapt ze aanvankelijk toe maar al snel blijkt ook dat een lege huls. Het podium en de medewerkers voelen steeds meer als familie, ze moet alleen nog een paar heuveltjes over. 

Met : Christina Aguilera, Cher, Stanley Tucci , Cam Gigandet, Eric Dane

 FIN - song : Christina Aguilera - The Beautiful People 

A Private War - Matthew Heineman

A Private War op IMDb (6,7)
Wellicht ben ik een uitzondering , maar ik kan me uit mijn prille jeugd nog reportages herinneren van de oorlog in Vietnam en van Mosje Dayan oorlogsgeneraal in en om Israël.. Voor latere generaties geldt dat vast voor beelden van de Golf-oorlogen, de Balkan-oorlog en de nu nog steeds voortdurende strijd in Syrië. Die beelden komen tot ons door dappere journalisten , die hun eigen leven riskeren om verslag te kunnen doen van de gruwelijkheden die de veldheren ons doorgaans niet willen laten zien.
Marie Colvin was er zo een, en ze was een hele goede. Deze Britse verslaggeefster stond ruim 2 decennia volop in de vuurlinie, van Golf-oorlog tot aan Syrie.
Wij krijgen in deze biopic een interpretatie van hoe dat geweest moet zijn. Natuurlijk , ze was geen makkelijk mens, ze liet zich niet sturen en trok haar eigen plan. Haar partner, haar vrienden, maar ook haar eindredacteur liepen stuk voor stuk tegen deze problematiek aan. Onverschrokken trekt ze haar plan. Ze gaat niet naar Noord-Afrika volgens de wens van de baas, niet als er in Sri Lanka een belangrijker verhaal te vertellen is over de strijd van de Tamil Tijgers. Daar loopt ze , op pad met een rebellencompagnie, een zware verwonding op. Ze overleeft wel, maar verliest een oog en moet voortaan door het leven als , daar is ie weer, Mosje Dayan. Het ooglapje wordt haar handelsmerk.
Herstellende van die verwondingen komen de demonen: ze slaapt niet meer, heeft nachtmerries met verschrikkelijke beelden en uit verzachting stort ze zich vol op de alcohol. Het gaat niet langer, ze moet hulp zoeken.
Eenmaal in het verpleeghuis , eenmaal gekalmeerd begint het al spoedig weer te jeuken: ze trekt naar Noord-Afrika om de Arabische Lente te verslaan. Alleen zij weet dichtbij Khadaffi te komen wanneer die vol in de slag is met opstanden in zijn land. Wanneer het conflict in Syrië ontbrandt, trekt ze opnieuw naar het front. Ze gaat er zelf aan kapot, maar de wereld moet weten wat er gebeurt.

Uit de film komt geen sympathiek beeld naar voren van de vermaarde correspondent, een tikje eendimensionaal zelfs. Maar de materie is wel uitermate boeiend, omdat - net als in de film "The Post" - hier de beroemde quote wordt aangehaald :  "Today's newspaper is the rough draftt of history.".

Met : Rosamund Pike, Tom Hollander, Jamie Dornan, Greg Wise ,Stanley Tucci