Lean on Pete - Andrew Haigh

Lean on Pete op IMDb (7,2)

Lean on Pete op Moviemeter (3,33)

Volbloed indie-film, maar wel een film met meerdere gezichten. Midden tussen de rauwheid zit af en toe een stuk drakerige dierenfilm verborgen wat de betrokkenheid bij het verhaal af en toe vertroebelt. Maar all by all is dit wel een sterke, zeer Amerikaanse roadmovie. 

Alles draait om de jonge Charley, die op 16-jarige leeftijd al behoorlijk gewend is het in zijn eentje te redden. Zijn moeder liet het ooit afweten en keerde nooit meer terug, zijn vader is - tussen het vele werken door - louter bezig met vrouwen versieren. Charley wordt daardoor steeds meer een loner, die op zijn vele hardloop-tochten plots een renbaan ontdekt , waar hij zich slim opdringt aan handelaar Del. 

Deze Del (een cynische rol van Steve Buscemi, goh) is steeds meer naar de marge gedrongen als paardenhandelaar , van 30 dieren in zijn stal is hij nu gekrompen tot 6 dieren, waarbij hij er niet voor schroomt  om de minder succesvolle dieren door te verkopen aan Mexicaanse opkopers (die dichtbij de vleesindustrie opereren). Charley biedt zich aan als dierenverzorgend manusje-van-alles en bouwt al snel een band op met het paard "Lean on Pete", een dier dat met wisselend succes haar races loopt. 

Als zijn vader door een jaloerse echtgenoot wordt neergeschoten en uiteindelijk overlijdt, moet Charley voorkomen dat hij in handen van jeugdzorg valt. Hij overnacht in de stal tussen de dieren en neemt plots een allesveranderende beslissing: wanneer Del vindt dat het paard Pete niet meer voldoet en hij het wil verkopen, besluit Charley het dier te redden: hij laadt het in de trailer en rijdt weg met truck en trailer. Heel nobel allemaal, maar het maakt van hem een voortvluchtige die aan de zelfkant van het leven belandt: hoe komt hij aan eten, hoe komt hij aan geld voor benzine en hoe belandt hij in godsnaam in Wyoming, waar hij nog een tante heeft wonen die zijn laatste strohalm voor een enigszind normaal leven zou kunnen worden. Een levensgevaarlijke tocht begint. 

Met : Charley Plummer, Steve Buscemi , Chloe Sevigny, Travis Frimmel

FIN - song : Bonnie 'Prince' Billy - The world's greatest 

Wild Horse Nine - Martin McDonagh

Wild Horse Nine op IMDb (8,1)
 Wild Horse Nine op Moviemeter (3,93)

Wild Horse Nine op Wikipedia

De zestiende editie alweer. Mijn gedachten vlogen terug naar de tweede helft van de jaren '00: ik zat in een klein comité dat een lokaal filmfestival van de grond wist te tillen. Gisteravond vierde men met 2 uitverkochte zalen de aftrap van de 2026-editie, ik mocht toch nog even meedelen in de uitgereikte bubbels. Sowieso hadden gedachten en herinneringen een stevige vinger in de pap gisteren, dat lokte het onderwerp van de film wel uit. Oké, scherp heb ik het niet maar ik weet nog wel dat ik dikke krantenkoppen zag in mijn pa's krant over de moord op Salvador Allende (ik was 12, net aan de middelbare begonnen en las af en toe zelf ook de krant). Dat hielp gisteravond, al werd de serieuze ondertoon in de nieuwste film van Martin McDonagh rap naar de achtergrond gedrongen door het komische talent van Parker Posey, Steve Buscemi, Sam Rockwell en vooral door de fabuleuze timing van John Malkovich. Uitermate tevreden verliet het publiek de zaal, zo viel op.

1973, Chili. Ter voorbereiding op hun volgende politiek-ondermijnende activiteit zijn twee CIA-agenten in Santiago beland. De klanken van "Gracias a la vida" verraden al dat ze in een land vol politieke verandering zijn terechtgekomen. En die verandering, die bevalt de VS dan weer helemaal niet. De heren hebben dus de opdracht om padvinder te spelen voor de aanstaande coup. Ze zijn erop geselecteerd: de chaotische maar zeer plichtsgetrouwe Lee en de vooral uitermate ervaren Chris werken al lang samen. Lee leunt daarbij zwaar op de kennis en ervaring van Chris die op beslissende momenten in de geschiedenis zijn misdadige overheidswerk voor de Amerikaanse regering uitvoerde ("Nee, natuurlijk heb ik Kennedy niet zelf neergeschoten. Maar: klopt, ik was die dag wel aanwezig."). 

Er is een probleem: Chris is oud en terminaal ziek. Het maakt dat hij dingen vergeet, dat hij loslippig is en dat kan Uncle Sam natuurlijk niet gebruiken. Lee krijgt van zijn bazen de opdracht om achter de geheimen van Chris te komen voordat ie deze optekent in zijn aangekondigde memoires. Om enige versoepeling in de sfeer te creëren, regelt Lee een verblijf op het mystieke Paaseiland. That'll get him talking, denkt Lee. En of, het is het startsein voor een ellenlange reeks (schitterende!!!) dialogen.

Met: John Malkovich, Sam Rockwell, Steve Buscemi, Parker Posey, Mariana di Girolamo, Ailin Salas

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Rolling Stones - Out of time

The Big Lebowski - Joel & Ethan Coen

The Big Lebowski op IMDb (8,1)
 The Big Lebowski op Moviemeter (3,85)
The Big Lebowski op Wikipedia 

Confronterend hoor, om te zien dat je bepaalde films al een jaar of 15 niet meer gekeken heb. Nu beschreef ik in het begin van dit filmblog nog niet álle films die ik bekeek (alleen degenen die ik voor de eerste keer zag) maar daar ben ik een paar jaar geleden verandering in gaan brengen. Immers, het completeert de database wat meer. Van de regisseurs van deze film, Joel & Ethan Coen, had ik zelfs een overzichtsboek gekocht met álle dvd's erin. TBL heb ik zeker een keer of acht gezien, maar nu dus alweer heel lang niet. Dat impliceert dat het weer eens tijd werd, dus nam ik m een paar maanden geleden op van VRT: er zou vast een geschikt moment komen dat ik in the mood was voor de kronkelige avonturen van Jeff Bridges, John Goodman en Steve Buscemi. Ik grinnikte weer veel, ik genoot. Wat kan ik nog meer schrijven over een film waarover alles al geschreven is, over een film die een cultfollowing kreeg en van waaruit heuse Lebowski-communities ontstonden?

Als je ooit een keer het woord "klaploper" mag gebruiken, dan wel als je het over Jeffrey Lebowski hebt. Nietsnut, uitkeringsgerechtigde, bankhanger, blowing & bowling: er komt niet veel goeds uit zijn handen. Niet veel kwaads ook trouwens, dus is het heel wonderlijk dat hij op een dag bezoek krijgt van een stel kwaadwillende criminelen. Ze willen geld zien, geld dat zijn vrouw hen schuldig is. Vrouw? Lebowski heeft helemaal geen vrouw. En geen geld ook trouwens. 

Het blijkt dat er een persoonsverwisseling heeft plaatsgevonden: verderop, in de rijkere wijken van Los Angeles, woont nóg een Jeff Lebowski. Onze Jeff, die we eigenlijk "The Dude" moeten noemen, gaat bij hem verhaal halen omdat de etterbakken op zijn favoriete tapijt hebben gepist. The Dude vangt bot, sterker nog: er wordt druk op hem gelegd om zelf het geldbedrag tevoorschijn te toveren dat de ontvoerders van de vrouw van de magnaat eisen. U snapt: de eerste ervaringen met criminaliteit worden een helletocht voor the Dude. Gelukkig hoeft hij die tocht niet alleen af te leggen: zijn bowlingmaatjes Donnie (Shut the fuck up, Donnie) en Walter staan hem bij. Niet dat dit helpend is, maar toch.
Een volstrekt legendarische reeks dialogen en quotes staan op u te wachten, vanaf de eerste click begint de magie van deze onomstotelijke topfilm.

Met: Jeff Bridges, John Goodman, Steve Buscemi, Julianne Moore, John Turturro, Philip Seymour Hoffman

FIN - song : Townes van Zandt- Dead Flowers

The Messenger - Oren Moverman

The Messenger op IMDb (7,1)
 The Messenger op Moviemeter (3,39)

Oorlogsfilm, maar dan de andere kant van de oorlog. Over thuisfront, over naweeën en trauma's. Wat mij betreft een sterke film, hetgeen vooral komt door sterk spel van Ben Foster, Woody Harrelson én Samantha Morton. Indringend geheel derhalve.

Foster speelt sergeant William Montgomery, een bijna afgezwaaide soldaat die gewond geraakt is in een van de laatste oorlogen die de VS voerde. Omdat hij nog een paar maanden te gaan heeft tijdens zijn draft, maar nog niet voldoende hersteld is om weer naar het front te worden gezonden, krijgt hij een speciale opdracht. Hij wordt gekoppeld aan de cynische kapitein Tony Stone, een verbitterde veteraan. Samen worden ze op pad gestuurd om verdrietige boodschappen over te brengen aan de familieleden van gesneuvelde soldaten. 

Montgomery wordt gedrild door Stone, op een strenge en welhaast onpersoonlijke manier. Hij kijkt met een scheef oog naar deze man die louter nog scepsis aan het leven lijkt toe te voegen. De afstandelijke en gortdroge manier van doodsberichten melden stuit Montgomery tegen de borst. Als hij dan ook begint empathie te tonen bij de slachtoffers valt Stone woedend naar hem uit. 
Het lijkt nog een lange weg die de twee te gaan hebben, maar toch groeit er ook enige welwillendheid tussen de twee. Vaderlijk probeert Stone zijn compagnon te behoeden wanneer hij gevoelens begint te ontwikkelen voor de weduwe van een overleden soldaat. 

Met : Ben Foster, Woody Harrelson, Samantha Morton, Steve Buscemi , Jena Malone

Romance & Cigarettes - John Turturro

Weer eentje van de harddisk-voorraad, deze was twee weken gelee op tv.

Een riducule film, da's de eerste conclusie. Leuk ridicuul, dat wel. Een combinatie van verschijningen, van musicalfilm-achtige scenes, van trailer-trash-families en van oprechte liefde: ik kan me goed voorstellen dat er kijkers zijn die bij deze film al fronsend afhaakten.
Deze jongen echter, die vreet met plezier alles dat uit de Coen Brothers-richting komt. Deze dus ook en dwars door al die onlogica heen heb ik erg genoten.

Verhaal is loeisimpel: vader (vijftiger)gaat vreemd en wordt vanaf dat moment door vrouw en drie dochters genegeerd. Langzamerhand komt hij tot inkeer en zoekt mogelijkheden om de affaire te beeindigen. Happy enden doet het verhaal niet, maar het is wel onderhoudend en kleurrijk gebracht.
Voeg daar aan toe een bonte parade van wereldsterren (James Gandolfini, Susan Sarandon, Steve Buscemi, Kate Winslet, Christopher Walken) en je begrijpt dat ik deze best durf aan te bevelen. Is wel een oudje, maar kan nooit kwaad deze nog s op te diepen

The Death of Stalin - Armando Iannucci

The Death Of Stalin op IMDb (7,2)
Zoek het in de richting van "Er ist wieder da", niet in die van "Der Untergang". Dan heb je ongeveer de satirische manier te pakken waarop in film tegen pijnlijke historische geschiedenis wordt aangekeken. Deze film zit vol met dolkomische verwikkelingen rondom de plotselinge dood van een van 's wereld dodelijkste mensen. Dolkomisch, maar op een of andere manier wel op waarheid gebaseerd. Want er was blinde paniek toen de leider opeens wegviel, er begon direct een machtsstrijd tussen de trouwe volgelingen en tevens werd het volk aanvankelijk in onwetendheid gehouden en mocht het later slechts opdraven om de betreurde leider massaal te komen eren.
De figuren die deze film dragen, hebben echt bestaan. Ik kende de naam van Beria reeds, als de griezelige perfectionist die de (voorloper van de) KGB groot maakte. Chroetsjov is heus aan de macht gekomen, heeft de VN op beruchte wijze toegesproken, Molotov en Malenkov liepen ook echt op het Kremlin rond.
Maar niemand zal in werkelijkheid zo sullig zijn geweest als ze hier stuk voor stuk worden neergezet. De waarheid moet dus gruwelijker zijn geweest dan deze film verbeeldt. Dat verklaart ook direct waarom de film - na aanvankelijke opnamen op Russische locaties - uiteindelijk in Rusland toch verboden is geworden: men schaamt zich uiteraard voor de gebeurtenissen van toen, maar op zeker ziet men ook de directe lijnen die lopen naar het heden. Dezelfde alleenheerschappij, dezelfde machtsdynastie, dezelfde verdwijningen van tegenstanders. Rusland staat er niet fraai op.

Als u al die bijgedachten helemaal niet wilt hebben, dan kunt u desondanks kijken naar een zeer vermakelijke film die bol staat van grappige verwikkelingen, duizelingwekkende gebeurtenissen en een eng serieus einde. Van welke kant je hem ook bekijkt: het is vermakelijk.

Met : Steve Buscemi, Simon Russell Beale, Jeffrey Tambor, Michael Palin

The messenger - Oren Moverman

The Messenger op IMDb

Het filmjaar wil nog niet helemaal van start gaan voor me, de eerste die ik zag was een tv-film. En niet eens een heel beroerde. Ondanks de clichématige rol van Woody Harrelson, die langzamerhand een iconische serie bekkentrek-rollen aan het volspelen is, kon ik me wel vinden in dit verhaal.

The Messenger in deze is de soldaat die de opdracht heeft om bij de in de VS achtergebleven familie de boodschap te komen brengen als er een soldaat in den vreemde is gesneuveld. Harrelson is de ervaren man, Foster is de rookie.

Ondanks scherpe instructies lukt het Will Montgomery (Foster) niet om afstand te houden tot de personen die hij de berichten brengt. Steve Buscemi valt als vader fel uit naar de boodschappers, Samantha Morton daarentegen lijkt onaangedaan te reageren. En daar wil Montgomery meer van weten.

Als aperitiefje een aardige film om mee te beginnen, ik weet niet wat de rest van het jaar gaat brengen. Eerste CO-films staan al gereserveerd.

The Death of Stalin - Armando Ianucci

The Death of Stalin op IMDb (7,3)
 The Death of Stalin op Moviemeter (3,23)

The Death of Stalin op Wikipedia 

Hoe mooi zou het zijn als het zó zou gaan: al die tachtigers die thans de wereldpolitiek domineren, ze kunnen net zo plotseling omvallen als dictatortje Stalin in deze film doet. Afhankelijk van uw politieke voorkeur zou u daar om kunnen glimlachen, om kunnen juichen of natuurlijk om kunnen huilen. In al die verschillende gevallen raad ik u aan deze film een keer te gaan kijken. Ik zag m bij het verschijnen destijds (in 2017) in de filmzaal, maar ik wilde gezien het huidige tijdsgewricht graag weer een keer kunnen lachen om politiek. Ik kan u verzekeren: dat is bij deze film verzekerd. Het schrikbewind wordt geridiculiseerd (vandaag een vriend, morgen een doodvonnis), het kruipen en smeken van de hofhouding wordt schitterend in beeld gebracht (wie mag de gevreesde baas opvolgen, wie is zonder zonde en mag een steen werpen) en er staat ons een gi-gan-ti-sche trits aan bekende acteursgezichten te wachten. Namen? Zo dan: Steve Buscemi, Michael Palin, Simon Russel Beale, Jeffrey Tambor, Olga Kurylenko, Paddy Considine, Andrea Riseborough, Rupert Friend (maar kijk gerust verder, there's plenty more where that came from). Heerlijke film.

De namen van de politieke kopstukken van destijds doen mogelijk bij sommigen nog wel een belletje rinkelen: Beria, Malenkov, Molotov, Chroetsjov. Allemaal hun eigen plek in de sinistere geschiedenis veroverd, maar dan nog verbleken ze allemaal bij die van de moordlustige 'vader' van de Sovjet-Unie. Stalin was een verschrikkelijke dictator, maar heeft ons met deze film in ieder geval nog anderhalf uur aan pret opgeleverd. 

Mijn recensie van destijds (mei 2018) : BEGT recensie "The Death of Stalin" 

FIN - song : Wolfgang Amadeus Mozart - Piano Concerto no. 23