Bloed, Zweet en Tranen - Diederick Koopal

Bloed, Zweet en Tranen op IMDb (7,2)
Ik heb het altijd een bijzonder fenomeen gevonden, die Hazes. Fenomenale stem, onweerstaanbare levensliederen en doordrenkt van kunstenaarstragiek. Maar ook een man die eigenlijk een fanbase kreeg die niet geheel weerspiegelde waar hij eigenlijk voor stond. Iedereen wilde steeds maar die "Uit de goot' zinnetjes meebrullen, terwijl hij juist daarín wilde: hij wilde liever blueskunstenaar dan levensliedkunstenaar zijn. Het lot bepaalde anders.

De film is mij te karikaturaal, die zal op het grote publiek geschreven zijn: opkomst en ondergang van een cultheld. Wel uitstekend spel van Hadewych Minis en Raymond Thiry, bij vlagen ook wel van Martijn Fischer. Het overdreven gedweep met blikjes Heineken wordt op een gegeven moment irritant, maar de manhaftige pogingen om gezien te worden als een grote, die stralen ervan af.

Het verhaal kent u. Hij is dood. Opgeleefd. Maar hij lied wel een erfenis na. Van onnavolgbaar sterke liedjes. Pak de kans om daarvan de wording nog een keertje mee te pikken.

Dansen op de Vulkaan - Adriënne Wurpel

Dansen op de vulkaan op IMDb (5,9)
 Dansen op de vulkaan op Moviemeter (2,72)

In een lichtgrijs verleden was ik coördinator jeugd- en kinderfilms bij ons lokale filmtheater. En petit comité bespraken we welke titels we aan onze lokale jeugd konden voorschoten, tevens haalden we voor een aantal jaren de vertoning van het Cinekid-programma naar onze zaal. Dat was destijds best een prestatie, voor dat 58 stoelen tellende theatertje . Iinmiddels is dat aantal fors uitgebouwd, maar leidt de jeugdfilm in onze stad een zieltogend bestaan. En dat is jammer, want Nederland is - op ruime afstand van Scandinavié- altijd een goede representant geweest van de "betere" jeugdfilm. Met deze term bedoel ik films waarin sociaal-maatschappelijke problemen in de belevingswereld van (tiener)kinderen aan de kaak gesteld worden. Deze film was er zo een.

Maarten danst. En tamelijk goed ook. Wanneer hij aan de juiste partner gekoppeld wordt, stijgt hij boven zichzelf uit. Dat blijkt het geval als hij aan de leuke Roxanne gekoppeld wordt. Prijs! 

Maarten zelf ziet meer mogelijkheden dan alleen dansmaatje te zijn maar durft haar niet op de hoogte te brengen van zijn grote geheim. Hij is namelijk ziek. Chronisch ziek. Een stofwisselingsziekte dwingt hem tot stevig medicijnengebruik om op slechte dagen toch nog enigszins te kunnen functioneren. Zijn moeder zit er bovenop, ze controleert of hij zich wel aan de (dokters)afspraken houdt. Gelukkig is zijn vader er wat losser in, reden waardoor Maarten er voor kiest vaker bij paps te slapen dan bij zijn bezorgde maar strenge moeder. 
Ook op school houdt Maarten zijn geheim grotendeels voor zich, slechts zijn best friend weet van zijn ziekte. Liever doet hij mee met de stoere jongens: een peuk, wat sterke drank en stoere praat over meisjes. Het zijn dingen die alle jongens van die leeftijd graag uitproberen. Maarten haakt aan, maar moet het flink bezuren. 

Terwijl Maarten noodgedwongen aan zijn herstel werkt, komt de datum van de dansuitvoering steeds dichterbij. Hij ziet de kans op nauw contact met Roxanne steeds een stukje verder uit beeld verdwijnen maar geeft zich niet zomaar gewonnen.

Met: Nils Verkooijen, Marcel Musters, Mouna Goeman Borgesius, Gina van Os, Hadewych Minis, Sieger Sloot

FIN - song : Chef Special - Birds

Oude Liefde (aka Love Revisited) - Nicole van Kilsdonk

Oude Liefde op IMDb (6,3)
 Oude Liefde op Moviemeter (2,81)

Oude Liefde op Wikipedia

Sinds ik iets meer dan een jaartje geleden bewust op "opnemen" ben gaan klikken voor films die ik al eens gezien heb, check ik met enige regelmaat of mijn film-kijkgedrag en de daaraan hangende waardering verandert. Dat gebeurt niet altijd: bij sommige films blijk ik er nog hetzelfde in te staan maar anderen komen er soms juist béter vanaf. Dat geldt bijvoorbeeld voor deze: als ik mijn beschrijving van destijds (augustus 2018) lees, zie ik weliswaar waardering maar niet heel veel meer. Deze week keek ik opnieuw naar "Oude Liefde" en vond ik hem beter, veel beter, dan ie in mijn herinnering zat. Dat komt met name door het ongegeneerd fijne acteerwerk van een aantal vaderlandse én Vlaamse hotemetoten: de ongenaakbare Beppie Melissen stijgt overal bovenuit, maar ook Gene Bervoets, Halina Reijn, Hadewych Minis, Aus Greidanus en Eva van der Gucht dragen bij aan een hoge waardering voor deze film van de regelmatig op mijn blog terugkerende Nicole van Kilsdonk. Mijn tag "herzien" stijgt daarmee weer in mijn eigen achting.

Mijn beschrijving van destijds: BEGT recensie "Oude Liefde" (2018)

FIN - song : Jett Rebel - Send me a postcard

En hilt almindelig familie (aka A perfectly normal family) - Malou Reymann

A Perfectly Normal family op IMDb (6,8)
 A Perfectly Normal Family op Moviemeter (3,28)

Ze krijgt de schrik van haar leven, de jonge Emma, als haar ouders vertellen dat ze uit elkaar gaan. En het is niet de scheiding zelf, nee, het is de reden waarom waar Emma zo van ontdaan is. Haar vader vertelt zijn dochters dat hij als vrouw verder wil in het leven. Háár vader? Die zo trots langs de lijn staat als zij met haar voetbalteam successen boekt? Háár vader? Die zijn oogappeltjes continu op film vastlegt ? 

Terwijl haar oudere zus Caro de fysieke én contactuele veranderingen van haar vader al snel instemmend ondersteunt, blijft Emma de nodige scepsis houden. Papa is niet eerlijk, papa gedraagt zich niet alleen vreemd, papa is ook oneerlijk over dingen die hij vroeger wél leuk vond en nu opeens niet meer. Ze schaamt zich.
Vader Thomas wordt langzamerhand Elena, maar Emma weigert hem elders aan te kondigen als "moeder". Immers, haar moeder is er ook nog. En die doet wel normaal. Er gaat behoorlijk wat water naar de zee voordat Emma haar pappamoeder toestaat zich weer eens op het voetbalcomplex te vertonen. Hoezeer Elena ook haar best doet, ze moet echt enorm bewijzen dat ze er voor de kinderen wil zijn, dat er aan die geborgenheid niets verandert. Het is een dunne vrede die gesloten wordt, een breekbare vrede. 

Met: Kaya Toft Loholt, Mikkel Boe Folsgaard, Rigmor Ranthe, Neel Ronholt, Hadewych Minis

 FIN - song : Abba - Hey Hey Helen

Joe Speedboot - Sam de Jong

Joe Speedboot op IMDb
 Joe Speedboot op Moviemeter (3,00)

Joe Speedboot op Wikipedia

Het boek is inmiddels 20 jaar oud maar de film is nagelnieuw. Dermate nieuw dat er nog geen beoordeling op IMDb aan vast hangt, die is bij Moviemeter al wel beschikbaar: een zesje. En daar kan ik me wel aardig in vinden. Het boek van Tommy Wierenga (wat mij betreft de beste - of in ieder geval meest begenadigde- schrijver van ons land op dit moment) bevat een lyriek en een woordkeus die blijkbaar lastig in beelden te vangen is. Van het filmproject weet ik dat het meermaals is stopgezet en uitgesteld, maar plots kwamen dan toch de trailers voorbij. Voor mij reden om gisteravond naar de voorpremière te gaan. Volle zaal, goede sfeer, kom maar op met dit avontuur.

Fransje droomt groot. Groter dan de plattelandsomgeving hem toestaat: liggend in het gras gaat hij uitdagingen aan die van hem een samoerai moeten maken, een strijder met zwaard én penseel. Helaas heeft de maaimachine daar geen boodschap aan: Fransje komt onder het gevaarte terecht en eindigt met een dwarslaesie in ziekenhuisbed en rolstoel. Weg dromen, weg toekomst, de wereld is grauw en grijs en kent nul vooruitzichten.
Dat verandert als er plots een flamboyante gozer het rivierdorpje binnenwandelt. Net als Fransje droomt hij groot. Het verschil tussen hen is echter dat hij die dromen gewoon uitvoert. Of dat in ieder geval probeert. Fransje adoreert deze jongen die als Joe Speedboot door het leven gaat (niemand kent nog zijn echte naam). Joe helpt Fransje weer licht te zien, helpt hem om van zijn kamertje af te komen en het avontuur aan te gaan dat "leven" heet. In Joe's entourage lopen een paar durfallen mee, een van hen is de prachige PJ: een schoonheid die door Fransje in stilte bewonderd wordt, hij weet dat zijn verlamde lichaam voor hen nooit op enige wijze interessant kan zijn. Hoewel, die maffe Joe weet Fransje toch tot initiatieven te bewegen. De drie groeien in afwisselend tempo dicht naar elkaar toe én ver van elkaar af. Maar dan...toch weer naar elkaar toe.

Met: Daan Buringa, Tobias Kersloot, Qiqi van Boheemen, Chris Peters, Janni Goslinga, Hadewych Minis, Abbie Chalgoum

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Job & Fred Band - Snelle Boot

De Liefhebbers (aka Shit happens) - Anna van der Heide

De Liefhebbers op IMDb (6,7)
 De Liefhebbers op Moviemeter (3,13)

Dat elk probleem en elke ziekte verschillende manieren kent om aan te pakken, bewijst mijn filmconsumptie maar weer eens: vorige week zag ik  "The Father" , een diep introspectieve kijk op ouderen met Alzheimer. Gisteren zag ik deze Nederlandse film , die handelt over hetzelfde onderwerp. In beide films ligt het probleem vooral bij de familie, maar de filmische aanpak is sterk verschillend. In Nederland kiest men eerder voor de mozaïekvorm om maar even af te kunnen dwalen van de nare problematiek. Natuurlijk hebben niet alle familieleden hun leven op orde, ieder zijn probleempjes maar wat staan ze samen toch sterk. 

Jan Liefhebber is een architect in (bijna) ruste. Zoonlief heeft de zaken overgenomen, maar heeft niet de brille van zijn vader, zodat die zich nog regelmatig met de dagelijkse gang van zaken bemoeit. Totdat er bij hem Alzheimer wordt gediagnosticeerd. Zo lang mogelijk verhullen is het devies, niet de kinderen met het probleem opzadelen en zeker niet kruipend en pijnlijk naar het eind. 

De familie is al verdeeld genoeg: genoemde architectenzoon is alleen met werk bezig en verwaarloost daardoor vrouw en gezin. Andere zoon is specialist in een ziekenhuis, maar worstelt met zijn homoseksualiteit en drankmisbruik. Oudste dochter is naar het buitenland verhuisd om uit het zicht te blijven, maar leidt daar een eenzaam bestaan. Jongste dochter is een flierenfluitende alleenstaande moeder die maar moeilijk de eindjes aan elkaar kan knopen en daarom soms terugvalt op de steun van pa en moe. 

Bovenstaande lijkt allemaal heel naar, maar de familie kan het natuurlijk ondanks het gekibbel best goed met elkaar rooien, uiteindelijk staan ze wel klaar voor hun ouders en voor elkaar. 

Met : Jeroen Krabbé, Beppie Melissen, Theo Maassen, Hadewych Minis, Guy Clemens, Sanne Samina Hanssen , Jelka van Houten

 FIN - song :Ghinzu  - Sweet Love

Loft- Antoinette Beumer

Al in de allereerste scene werd aan mijn eisen voldaan: volop het pand in beeld waarin ik nu al 4 jaar werk. Ik wil niet zeggen dat het meteen het hoogtepunt van de film was, maar wel wil ik melden dat ie me tegenviel.
Scriptsgewijs kun je aan deze film weinig verpesten: het verhaal zit goed in elkaar en er zit sterke ontwikkeling in, waarbij gaandeweg de wirwar van lijntjes en bedoelingen wordt ontrafeld.

Echter: het spel in deze film was van een zwaar tegenvallend niveau. Met als gunstige uitzondering Fedja van Huet knapte ik behoorlijk af op de tekstopzeggerij van Barry Atsma, op het helaas wat al te archetypische grapgedrag van Jeroen van Koningsbrugge en op het clichematige van de 2 andere acteurs wiens namen ik niet eems ga opzoeken.
Ook de dramatisch ingeperkte rollen van Kim van Kooten en Hadewych Minis werkten niet mee, die hadden wellicht t niveau kunnen opkrikken als ze duidelijker in de film aanwezig waren. Niet dat er geen brouwelijk schoon aanwezig is in deze film, maar de actrices werden iets te veel "op z'n Hollands" ingezet.

ik vrees met groten vreze nu ik gelezen heb dat er ook nog een Amerikaanse versie aan zit te komen. Troost put ik uit de gedachte dat ik de Vlaamse versie als eerste zag.

Loft- Antoinette Beumer

Loft op IMDb (6,8)
 Loft op Moviemeter (3,22)

Loft op Wikipedia

In de periode van de opnamen van deze film werkte ik in het bewuste gebouw aan het IJ. Bedrijf was kut, maar werkplek was prachtig. En het rondlopen van de trits aan acteurs was natuurlijk een spannend gegeven. we kregen ze lang niet allemaal te zien, maar de gedachte dat de toenmalige keur van Nederlandse acteurs the ground we walked upon dagelijks kruisten, was voldoende op de film op voorhand geslaagd te vinden. Om die herinneringen nog eens op te halen, drukte ik op "Start" toen ik de film op een streamer tegenkwam. Daar waren ze weer: Barry Atsma, Anna Drijver, Fedja van Huet, Marwan Kenzari, Gijs Naber, Loes Visschedijk, Kim van Kooten, Hadewych Minis en nog zo wat toenmalige fine fleur. Leuk om even terug in die tijd te gaan, maar opnieuw bleek dat de NL-remake van Antoinette Beumer het lang niet haalde bij het Belgische origineel van Erik van Looy.

In 2011 beschreef ik de film al eens: BEGT recensie "Loft" . Daar wil ik nu op aanvullen dat ik wel iets soepeler ben gaan denken over het acteerwerk van sommige spelers. Kortom; de film is in ieder geval voor ruim anderhalf uur onderhoudend.

FIN - song : Scouting for Girls- Take a chance on us