Het aller-, allerslechtste in de mens.
Het aller-, allermooiste in de mens.
Het zit allebei in deze gruwelijke, doch absoluut goede documentaire. Je kunt je niet voorstellen dat ze een en dezelfde soort zijn: degene die een woonwijk belegert en bombardeert met chemische wapens naast degene die in die belegerde woonwijk een provisorisch ziekenhuis runt waarbij ze alle getroffenen (en de kinderen in het bijzonder) met alle beperkt beschikbare middelen probeert te redden.
We zitten in Oost-Ghouta, tegen Damascus aan. Assad's troepen maken de mensen het leven zuur en schromen niet alle oorlogsmisdaden toe te passen die in boekjes te vinden zijn. Amani studeerde in deze wijk, ze wilde kinderarts worden. Net als veel van haar studiegenoten is ze gebleven, uit een natuurlijke drang om mensen te helpen en zelfs te redden. In de kelders van het reeds platgebombardeerde ziekenhuis runt ze met een aantal getrouwen een operatiezaaltje waarbij ze breuken en wonden zo goed mogelijk probeert te herstellen. Tegen het gifgas dat Assad inzet is overigens geen medicijn gewassen.
We zitten als kijker zelf middenin de spanning bij wéér een bombardement van Russische en Syrische straaljagers (men is niet te beroerd de eigen bevolking naar de hemel te schieten). Zal het ziekenhuis overleven? Zal het aantal slachtoffers meevallen? Kunnen we ze überhaupt helpen? Het is hectisch, het is onmenselijk. Maar Amani heeft geen keus, haar collega's hebben geen keus. Wie een mensenleven redt, redt de mensheid.
Met : Amani Ballour
Geen opmerkingen:
Een reactie posten