The Order - Justin Kurzel

The Order op IMDb (6,8)
 The Order op Moviemeter (3,26)

The Order op Wikipedia

Toen ik decennia geleden de film "Mississippi Burning" bekeek, was ik nog geschokt. Nu - door de jaren en de wol geverfd- heb ik dat minder. Nog steeds vind ik het gruwelijk om te beseffen hoezeer racisme en fascisme een maatschappij kunnen verpesten en welhaast vernietigen, maar ik heb geleerd om daar realistisch mee om te gaan. Immers: hun volgelingen zitten in diverse nationale regeringen, zitten in regionale en plaatselijke besturen. Nog maar enkele weken geleden werden op 100 meter van mijn huis ook White Power- bekladdingen aangebracht: nog steeds verontrustend maar al lang niet meer zo schokkend als 40 jaar geleden. We weten dat dit gedachtengoed zijn plaats heroverd heeft. 
Een lange inleiding om te vertellen dat "The Order" weliswaar spannend én misdadig is, maar niet meer tot zo'n schokeffect leidt als het dat in de vorige eeuw nog had gedaan. Pluspunten zijn het geloofwaardige acteerwerk (oa Jude Law, die ik vorige week nog als Vladimir Putin op het grote scherm aan het werk zagzag) en de mooi opgebouwde  ondersteunende rollen rondom de goeden en de slechten.

1983, de staat Washington. FBI-agent Terry Husk komt er vanuit Idaho naar toe om te werken aan een griezelige zaak: hij ziet verbanden tussen een reeks bankovervallen en berichten over een opkomende Arische beweging, verwant aan de Ku-Klux-Klan maar deze groep blijkt veel militanter: men drukt zelf vals geld, koopt daarvoor wapens waarmee men dan weer banken overvalt. Hun bedoeling is een beweging op te bouwen die straks over het hele land de gewapende opstand zal gaan leiden die moet leiden tot een gezellig blank Amerika, zoals het volgens hen ooit allemaal bedoeld was. 

Husk merkt enige weerstand binnen het lokale politiekorps, alleen de jonge agent Jamie Bowen is bereid hem van informatie te voorzien. Met dit kleine beetje hulp én met de druk van zijn FBI-collega Zillah Craig op zijn nek slaagt Husk er langzaam in de knopen te ontwarren: hij signaleert een machtsstrijd tussen de wat gematigder (?) Aryan Nation en de groepering van de hypermilitante groepering The Order, die onder aanvoering van hun leider Bob Mathews het revolutionaire pad bewandelt. Steeds nauwer sluit het net zich, steeds explosiever wordt het pad van the Order: een confrontatie tussen Husk en Mathews kan niet lang meer uitblijven.

Met: Jude Law, Nicholas Hoult, Tye Sheridan, Odessa Young, Alison Oliver

FIN - song : Jed Kurzel - The Order

The Promise - Daan Veldhuizen

The Promise op IMDb (8,5)
 The Promise op Moviemeter (3,50)

The Promise op Movies that Matter

Aangrijpende documentaire over een hoofdstuk uit de Nederlandse koloniale geschiedenis. Een hoofdstuk dat voor een enorm deel onderbelicht is gebleven, alleen al om die reden is het goed dat regisseur Daan Veldhuizen helpt om de laakbare houding (of beter: voor een flink deel laakbare houding) van Nederland op de pijnbank te leggen. 

De film begint met een veelzeggend citaat van schrijver/filosoof Jean Jacques Rousseau : 

Elk verhaal heeft vier kanten: jouw kant, hun kant, de waarheid en tenslotte wat er echt gebeurde. 

Veldhuizen deelt de documentaire op in deze vier hoofdstukken en gaandeweg wordt duidelijk wat er had kunnen gebeuren, wat er eigenlijk moest gebeuren en wat er daadwerkelijk gebeurd is. Als inwoner van de stad die nog steeds kolonisator/moordenaar Jan Pieterszoon Coen met een standbeeld vereert, mag ik niet verrast zijn door de nalatigheid die Nederland toepaste op een andere kolonie. 

We zien eerst de wetenschappers aan land komen op het afgelegen eiland van West-Papua, het tegenwoordige Irian Jaya. Stichtelijk en stichend werk, antropologisch werk leek het devies. We kwamen er handel en welvaart brengen, we zouden de bosjesmannen wegtrekken uit de prehistorie. Toen Nederland vervolgens de oorlog aanging met het vrijheid zoekende Indonesië deed men West-Papua de belofte dat ze ooit een vrij en onafhankelijk volk zouden zijn, Nederland zou zich daarvoor inzetten. Een flink deel van het vervolg kent u: Nederland verloor die oorlog, verloor zijn invloed in die regio én verloor zijn inkomsten uit die regio. Dat zou allemaal nog niet zo'n probleem zijn als niet bleek dat de Indonesische praatjesmaker Soekarno met harde hand de Papoea's ging onderdrukken. Een bloederige vrijheidsstrijd begon, een diaspora begon. Indonesië zocht steun bij de VS, die vonden dat Nederland zich toch al niet zo goed gedragen had in de koloniale strijd en betoonden daarom hun steun aan Soekarno. Het ontnam Nedeland de mogelijkheid om de belofte aan Westelijk Nieuw-Guinea (zoals het gebied toen nog heette) ook maar enigszins na te komen. Nederland vond het wel best, Irian werd een Indonesisch wingewest waar Amerikaanse bedrijven de rijkdom aan grondstoffen kwamen incasseren. Ja precies, ook toen al.

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Barefoot Emperor - Peter Brosens/ Jessica Woodworth

The Barefoot Emperor op IMDb (5,6)
 The Barefoot Emperor op Moviemeter (2,19)

Veel leuker dan ik vooraf verwachtte, deze satirische én absurdistische komedie. Ik kan dat eigenlijk maar op een manier verklaren: het huidige politieke landschap is nóg absurder, nóg onlogischer dan in deze profetische film van 2019 wordt geschetst. Een marionettenwereld waarin achter de schermen griezelige mensen aan knoppen draaien op zoek naar macht, maar waarin ze gelukkig ook nog vaak genoeg teleurgesteld worden door de realiteit. Dat dit allemaal vaag klinkt voor u, snap ik maar als u de film bekijkt, zult u me wellicht begrijpen. 

De Belgische koning Nicolaas III is op werkbezoek in de Balkan. Een van de onderdelen van dat werkbezoek is het bijwonen van een re-enactment van de aanslag op aartshertog Franz Ferdinand in 1914, het officieuze startsein van de Eerste Wereldoorlog. De koning staat vooraan, in het gelid. Dit wordt hem uiteindelijk bijna fataal want op het moment dat de acteur-Gavrilo Princip naar voren treedt om zijn allesbepalende daad uit te voeren, raken de aanwezige sluipschutters in paniek. In de schermutselingen raakt de koning gewond, enkele dagen later komt hij bij in een ziekenhuis.

Dit tehuis blijkt gevestigd op een voormalig eiland van de Joegoslavische president Tito, het wordt bestierd door de griezelig aparte Dr. Otto Kroll (daar kun je dus altijd Udo Kier voor vragen, die schmiert naar hartenlust). De heer Kroll blijkt gebruik te maken van de ontstane situatie in Europa: net als 100 jaar geleden leiden de toestanden in Sarajevo tot het uiteenvallen van enkele democratieën, ook het thuisland van koning Nicolaas raakt opgesplitst. Hij kan dus eigenlijk amper terug.

Hoeft ook niet, want Dr. Kroll heeft voor hem een prachtige rol in gedachten: kóning Nicolaas III moet de allereerste kéízer van Nova Europa worden, het nieuwe verbond van de samenwerkende imperialisten. Als Nicolaas I moet hij de boel bij elkaar gaan houden, maar hij zit met zijn gewonde hoofd heel ergens anders: er lopen namelijk ook heel leuke mensen op dat eiland rond. De revolutie zal even op zich moeten laten wachten, de keizer wil eerst even dansen.

Met: Peter van den Begin, Udo Kier, Geraldine Chaplin, Lucie Debay, Titus de Voogdt, Bruno Georis

FIN - song : Daan - Icon

A complete unknown - James Mangold

A complete unknown op IMDb (7,6)
 A complete unknown op Moviemeter (3,77)

Langzaam gaf mijn scepsis zich over: de voortrazende golf van positieve kritieken maakte dat ik uiteindelijk toch met enige verwachtingen naar de zaal ging gisteren. Met andere verwachtingen vooral: zou ik alsnog sympathie kunnen opbrengen voor de cynische klootzak die ik altijd van Dylan vond afstralen? Zou Timothee Chalamet er dan toch in slagen om geloofwaardig in de huid te kruipen van een van de belangrijkste mensen uit de pop- en poëzie-geschiedenis? Het verhaal dat Chalamet zichzelf leerde gitaarspelen om de soms onconventionele akkoorden van Bob Dylan aan te kunnen, aangevuld met het verhaal dat hij met behulp van zangcoaches diens nasale en nonchalante zangwijze had eigen gemaakt: we zouden het zien. Alles op een hoop in een korte conclusie nu: "A complete unknown" is een uitstekende en vooral zeer onderhoudende film. Klasse-acteerwerk van de impersonator, daarnaast is van het ietwat muffe hippie- singer-songwriter-verhaal een uiteindelijk enerverend en zelfs rockend verhaal gebrouwen. Met enige regelmaat betrapte ik mezelf op geluidloos meezingen met de - eerlijk is eerlijk- fenomenale teksten van de Nobelprijspoëet. Kortom: ik zat er goed in, de zaal zat er goed in, het met vaart en charme vertelde verhaal kwam echt wel binnen.

1961, New York. Een 19-jarige melkmuil arriveert liftend in de stad met niets anders dan een klein rugzakje en een gitaar als bagage. Zijn doel is het ziekenhuis te vinden waar zijn grote inspiratiebron Woody Guthrie, anti-fascistisch liedjesschrijver en gitarist, met zware longproblemen is opgenomen. Hij meldt Guthrie - en de in de ziekenzaal aanwezige andere folkgrootheid Pete "This land is your land" Seeger - dat hij een liedje voor hem heeft geschreven. Aarzelend brengt hij het ten gehore, maar Guthrie en Seeger zijn direct overtuigd: tegenover hen zit een groot artiest (voorlopig nog in spe maar ze gaan hem begeleiden). Seeger neemt Dylan mee naar huis en geeft hem de ruimte om te schrijven en te musiceren. Zelfs helpt hij hem aan een studio-afspraak om een plaat op te nemen. Helaas voor Dylan staan daarop vooralsnog alleen covers, hij schikt zich maar geeft al snel aan meer te willen. Zijn teksten zijn revolutionair, zijn onderwerpen ademen opstandigheid en ongeduld: de boel moet overhoop, de samenleving moet een andere kant op, want er kooooomen andere tijden!

Dylan ontmoet Joan Baez, een wonderschone zangeres die al enige naam heeft gemaakt. Zij neemt zijn "Blowin' in the wind" op, de eerste stap naar roem voor Dylan. Hij valt voor Baez, schuift er met speels gemak zijn vriendin Sylvie Russo voor aan de kant en begint met het platspelen van alle lokale muziektenten en radiostations. Als vervolgens zijn eerste "eigen" album "The Freewheelin' Bob Dylan" uitkomt, is er geen houden meer aan: heel het land valt voor de expliciete liedjes van Dylan, die de kleinburgerlijkheid, de machtswellust en het egoïsme van de mensheid aan de kaak stellen. Niet dat hij daar zelf steeds het goede voorbeeld in geeft, oh nee: Dylan is een sarcast, zelfingenomen en lastig in persoonlijke communicatie. Zodra hij echter het podium opstapt, transformeert hij in de revolutionaire muzikant die hij is geworden. En gebleven. De muziekscene en het publiek lopen met hem weg, maar Dylan wil het gaandeweg anders. We gaan op weg naar het Newport Festival 1965.

Met: Timothee Chalamet, Edward Norton, Elle Fanning, Monica Barbaro, Scoot McNairy,

FIN - song : Bob Dylan - Like a rolling stone

Gezien in : Cinema Oostereiland

Tanja: dagboek van een guerillera (aka Tanja: Up in Arms) - Marcel Mettelsiefen

Tanja: dagboek van een guerillera op IMDb (7,4)
 Tanja: up in arms op Moviemeter (3,07)

Uitermate boeiende documentaire over hoe een Nederlandse onderwijzeres betrokken raakte bij een burgeroorlog in Midden-Amerika. Confronterend ook, omdat de documentaire heel goed aantoont dat iedereen zich de vraag moet stellen hoe je je eigen definities vastlegt. Waar eindigt vrijheidsstrijd, waar begint terrorisme? Wat is geoorloofd in een ongelijke strijd tussen leger(s) en burgerbevolking? Het maakt dat je niet lichtzinnig kunt oordelen over woorden als "vrijheid", "aanslagen" en "verzet". 

Tanja Nijmijer heeft die vragen voor zichzelf allemaal wél beantwoord. Ze is er volledig van bewust dat ze grenzen heeft overschreden die anderen nimmer zouden overschrijden. Ze snapt dat er pijn wordt geleden door mensen die familieleden missen en daardoor eigenlijk nooit klaar zijn met de strijd die destijds gevoerd werd. Ze weet dat ze vanwege haar lidmaatschap van de FARC op de Interpol-lijst staat en dat ze daardoor nooit meer zal kunnen terugkeren naar het kleine Denekamp waar ze opgroeide. Ze schikt zich in haar lot, waar destijds heel Nederland een mening over had. Ze is beladen met labels en zal nooit meer het anonieme onderwijzeresje zijn als in het begin, ze is Colombiaanse burger. En een nauw betrokkene ook.

In de tijden van mijn politiek ontwaken spraken we veel over de vrijheidsstrijd zoals die in Colombia maar ook zeer zeker in El Salvador en Nicaragua werd gevoerd. We zullen er van achter onze veilige dijkjes nooit de finesses van begrijpen. Daarom is het goed dat deze docu er is. 

Met: Jineth Bedoya , Jorge Enrique Botero, Tanja Nijmijer

Doroge Tovarishchi (aka Dear Comrades) - Andrey Konchalovskiy

Dear Comrades op IMDb (7,4)

Dear comrades op Moviemeter (3,64)

Toegegeven , ik had er meer van verwacht. Wellicht komt dat doordat dit een film is die je op groot doek moet zien, ik had m destijds wel op het wensenlijstje staan maar er geen tijd voor kunnen maken. Zo thuis op de bank kwam de grootsheid van de beelden en de meeslependheid van het verhaal minder goed op mij over. My bad natuurlijk, had ik destijds maar moeten toehappen. En er bleef desondanks een goede film over, maar ik had m graag heél goed gevonden. 

We gaan terug naar de straffe Sovjet-Unie, 1962. Chroetsjov-tijd, we zitten nog voor Breznjev maar hebben al wel Stalin achter de rug. De bevolking is gespleten en zucht. Er waren immers ook mensen die het goed (of in ieder geval béter) hadden in de Stalin-tijd en daar brokkelt nu langzaam wat van af. Etenswaar en andere levensbenodigdheden zijn vaak nog slechts op de bon verkrijgbaar, de lonen zijn laag, het volk mort.
Lyudmila, een vrouw van middelbare leeftijd, heeft er slecht in beperkte mate last van: vanwege haar werk voor de stadsraad van de communistische partij krijgt ze voorkeursbehandelingen bij de voedseldistributie. Wie appelen vaart, die appelen eet. Om die reden wil Lyudmila van geen kritiek op de partij weten. Haar mokkende vader heeft een andere tijd meegemaakt, haar weerbarstige dochter wil dat er een andere tijd komt, Lyudmila voelt zich veilig en sterk daar tussenin.

Daar komt verandering in als er een staking uitbreekt in de treinfabriek in haar regio. Vanuit haar partijrol moet Lyudmila erheen en de situatie is dreigend, helemaal als er een dag later een echte opstand uitbreekt. Terwijl zij aan tafel zit mee te besluiten over keiharde ingrepen door het leger, maakt ze zich tegelijkertijd zorgen om haar dochter die in de fabriek werkt en waarvan ze weet dat die actief aan de staking mee zal doen. Het leger nadert, de stakers zijn volhardend en Lyudmila is de wanhoop nabij.

Met : Yulya Visotskaya , Vladislav Komarov, Andrey Gusev, Yuliya Burova

FIN - song : Mockobsknn Kasaynn Xop - Mapycr

Wasp Network - Oliver Assayas

Wasp Network op IMDb (5,8)
Warrige film , gek genoeg wel op waarheid gebaseerd. Je moet als kijker goed je best doen om te blijven volgen aan welke kant iedereen op dat moment staat: er is spionage en contra-spionage, er is terrorisme en contra-terrorisme, er is activisme en er is misdaad. Voor mij teveel van het goede, de maker zal er vast iets anders mee bedoeld hebben dan er bij mij uiteindelijk bleef hangen.

1990, de wereld zag er opeens anders uit. De Koude Oorlog was beëindigd: de Muur was gevallen en de Sovjetunie was geïmplodeerd. Met angst en beven keek het communistische Cuba naar de gevolgen voor hun bestaan. Ze hadden altijd kunnen bouwen op de steun van de Russen maar die hadden nu genoeg aan hun eigen problemen.

In Miami, de zuidoostpunt van de Verenigde Staten, had zich een groeiende kolonie Cubaanse vluchtelingen gevestigd. Steeds vaker lukte het mensen om met bootjes en met kleine vliegtuigjes het Amerikaanse vasteland te bereiken en daarmee te ontsnappen aan honger en armoede. Er ontstond een verzetsbeweging die - uiteraard gesteund door de Amerikaanse overheid - van plan was om generaal Castro af te zetten en het land "te bevrijden".

Deze voorkennis is nodig om de film een beetje te kunnen bevatten. We zien piloot Rene zijn parachutespring-vliegtuigje plots in de richting van Miami koersen, hij vlucht. Daarbij laat hij vrouw en dochter achter, in de veronderstelling dat er snel een hereniging zal komen. Dat blijkt lastiger dan gedacht:  moeder en dochter worden gevolgd en beschimpt vanwege de verrader die Rene voor land (en voor hen ) was. Rene komt in contact met de verzetsbeweging en zet zich in als piloot voor verkenningen van de wateren tussen Cuba en de VS. Op een gegeven moment stapt hij zelfs over naar de FBI, die ook heel graag willen poken in de moeizame relatie van deze groepering met hun vaderland.

Zoals gezegd: ik vond het verhaal te warrig om het goed te laten landen (pun intended). Ik sta sympathiek tegenover vrijheidsbewegingen, maar ik sta ook sympathiek tegenover de dappere pogingen van Cuba om zich tegen het imperialistische Amerika te verzetten. Maar bij deze film weet ik echt niet welke kant ik nou had moeten kiezen.

Met  : Edgar Ramirez, Penelope Cruz, Gael Garcia Bernal , Wagner Moura , Ana de Armas

Beauty and the Dogs (aka La Belle et la meute of Aala Kal Ifrit) - Kaouther Ben Hania

Beauty and the Dogs op IMDb (7,0)
Tamelijk lang hield ik het vol maar uiteindelijk belandde de film voor mij in een hysterisch pandemonium waarbij ik de aandacht verloor. En dat is jammer, want het gegeven is zwaar doch boeiend.
Mariam is een initiatiefrijke jongedame die in het Tunesië van na de Arabische Lente haar weg zoekt. Ze organiseert een dansavond een ontmoet daarbij de sympathieke doch ondoordringbare Youssef. Ze verlaten samen het feest.
Direct daarna belanden we in een chaos, of eigenlijk: belandt Mariam daarin. Ze vlucht over straat, Youssef achter haar aan. We leren al snel dat ze is verkracht door politie-agenten , dat ze heeft weten te ontkomen met achterlaten van al haar spullen. Youssef blijkt van goede wil om haar te helpen: hij begeleidt haar in haar tocht langs doktersposten, ziekenhuizen en uiteindelijk politiebureaus. Want hij wil dat ze dit niet over haar kant laat gaan: in het Tunesië dat hij voor ogen heeft, mag de politie niet de kwade geest zijn. Foute daden en fouten mensen dienen bestraft, politie of niet.
Mariam wordt van het kastje naar de muur gestuurd en staat - wanneer de agenten dreigen haar vader in te lichten over het lichtzinnige gedrag van hun dochter - meermaals op het punt de aanklacht in te trekken. Iedereen dekt elkaar, niemand is toeschietelijk om dit overduidelijke slachtoffer adequaat te helpen. Bang voor positie, bang voor reputatie. De revolutie is duidelijk nog niet af.

Met : Mariam Al Ferjani , Ghanem Zrelli, Noomen Hamda

Opgenomen van Canvas.

The Last Thing He Wanted - Dee Rees

The Last Thing He Wanted op IMDb ( 4,3)
Warrige film. Veel te vol gestopt met clichématige samenzweringtheorieën en onwaarschijnlijke ontsnappingen. Dat is jammer, want het onderwerp is wél een heel interessante.

De jaren 80 , waarin zich in Midden-Amerika diverse revolutionare vrijheidsbewegingen ontwikkelden die langzaam de overheersing van de VS in dat gebied ongedaan maakten. Dictators behielden hun macht vaak met hulp van de Amerikanen, wapenleveringen waren gegarandeerd. Maar: die wapenleveringen moeten natuurlijk worden betaald.

Elena McMahon is journaliste , ze bevindt zich in het heetst van de strijd in Nicaragua en El Salvador. Steeds meer ontdekt ze hoezeer Washington aan de touwtjes trekt, steeds meer informatie verzamelt ze maar tegelijkertijd wordt ze bedolven onder mantels der liefde. Het is er de CIA veel aan gelegen om niet al die informatie naar buiten te brengen, dus wordt Elena's werkgever onder druk gezet om de dame van publicatie af te laten zien. Ze wordt op andere klussen gezet maar kan uiteraard haar scoops niet loslaten.
Tegelijkertijd heeft ze de zorg over haar dementerende vader die aan zijn laatste louche klusjes bezig is. Ondanks al haar weerstand tegen de praktijken van pappie, laat ze zich toch overhalen om zijn laatste grote opdracht uit te voeren. En u raadt het al: ze moet een wapentransport regelen. Waarheen? Midden- Amerika . Ja toch?

Met : Anne Hathaway , Willem Dafoe, Ben Affleck , Rosie Perez

A berni követ (The Ambassador to Bern) - Atilla Szasz

A berni követ op IMDb (7,1)
Complexe, doch enigszins amateuristische verfilming van een waargebeurd verhaal, In 1958, twee jaar na de Hongaarse opstand, wordt er ingebroken in de Hongaarse ambassade in Bern. Daar zou volgens de revolutionaire inbrekers een codeboek liggen dat alle geheimen rondom de moord op de leider van de opstand zou moeten onthullen.
Binnen de ambassade blijken tegengestelde krachten te bestaan, krachten die tot uiting komen nadat de ambassadeur gegijzeld is en onder dwang de code van de kluis moet prijsgeven. Weinig tijd hebben ze , de inbrekers . Buiten staat de Zwitserse politie, 1 etage lager staan de medewerkers en over 10 minuten zal radio Vrij Europa met een uitzending over de onthulling de lucht in gaan. Er worden peentjes gezweet? Halen de inbrekers binnen wat ze binnen willen halen, haalt het ambassadepersoneel zonder schade (en vooral schande) de eindstreep? Terwijl buiten Hongaarse vluchteling toestromen naar het ambassadegebouw, stijgt de temperatuur binnen naar een kookpunt.

Met: Janos Kulka , Tamas Szabo Kimmel , Jozsef Kadas

Sunset (Napszállta) - Laszló Nemes

Sunset op IMDb (6,7)
In mijn eigen woonplaats is de film niet eens in de zalen te zien en ook in het hoofdstedelijke Eye was de grote zaal 1 door slechts 15 mensen bezet. Heeft de vorige film van deze maker ("Son of Saul") dan zo'n negatief verpletterende indruk gemaakt dat niemand meer durft?
Dat zou zonde zijn want ook deze film maakt indruk. Niet zo als de Oscarwinnende voorganger, maar toch zeker voldoende om dit een fraaie film te vinden. Zelf had ik dat vooral vanwege de beelden , die zijn prachtig en geweldig uitgelicht. Iets te veel broeierige en denkende blikken wellicht maar toch de moeite waard, over het algemeen.
Begin jaren 10 van de vorige eeuw. Wij weten dan al dat het de voorbode is van de Eerste Wereldoorlog, maar daar is men zich in het dan mondaine Budapest helemaal niet van bewust. Het Oostenrijks-Hongaarse rijk van de Habsburgers leeft er nog tamelijk decadent op los. We leren Irisz kennen.
Zij solliciteert naar een baan bij een hoedenmakerij. Al snel blijkt dat zij de dochter is van de oorspronkelijke naamgevers van dat hoofdmodehuis, er blijken zich grote tragedies te hebben afgespeeld in haar familie. De nieuwe eigenaar voelt zich ongemakkelijk bij deze plots opduikende dame en we leren al snel dat het niet alleen met haar aanspraak op de modetroon te zijn.
Irisz ontdekt dat ze blijkbaar ook een broer heeft gehad, die broer is verdwenen nadat hij een gruwelijke misdaad op een rijke graaf heeft gepleegd. Irisz gaat op onderzoek uit en leert al snel dat haar broer nog leeft en zeer actief is in het opzetten van een revolutionaire beweging. Die beweging keert zich tegen de elite, waaronder - u dacht het al - natuurlijk ook het modehuis behoort. Hell breaks loose.

Met : Juli Jakab, Evelin Dobos , Vlad Ivanov

Septembers of Shiraz - Wayne Blair

Septembers of Shiraz op IMDb (5,8)
Hoewel matig geacteerd (alleen Adrian Brody stijgt - ver - boven het gemiddelde uit) is dit toch een film die me wat doet. Dat zal wel met mijn vrijheidsdrang te maken hebben. Of met mijn aversie van religieuze overheersing. Hoe dan ook, ik werd boos tijdens het bekijken van deze film. Boos op mensen die onder het mom van revolutionaire vrijheid het gedrag en de gedachten van een volk weten in te perken. Voor de Khomeiny-revolutie was Iran een "modern" land. Met corruptie ja, en met een foutieve rijk-arm verhouding. Maar ook met menselijke waarden, met gelijkheid van man en vrouw en met minder angst voor verklikkers en lange armen.

Teheran, augustus 1979.  Het land is al lang onrustig, de hoofdstad vooral. De Islamitische Revolutie is aanstaande. Isaac (Adrian Brody) is nog niet zo ver, de succesvolle diamantair is vol vertrouwen in de toekomst. Het zal toch zo'n vaart niet lopen met die religieuze verdwazing? En bovendien, hij doet toch niemand kwaad? Sterker nog: hij helpt toch vele arme gezinnen aan werk, hij is feitelijk toch een goed mens?
Niet in de ogen van de Revolutionaire Garde. Isaac heeft voor het regime van de sjah gewerkt, of eigenlijk: hij verkocht zijn mooiste diamanten aan diens vrouw. Isaac wordt opgepakt, gemarteld en uitgehoord over zijn banden met het regime. Terwijl hij in zijn eigen ogen niets anders heeft gedaan dan handel gedreven, wordt hij langzamerhand toch een vijand van het nieuwe volk. Omdat hij simpelweg geen foute handelingen kán bekennen, rest hem nog maar een manier om hieruit te komen: hij geeft al zijn bezittingen weg aan de revolutionairen en wordt daarmee een van de belangrijkste "sponsoren" van de omwenteling.
Het leidt tot zijn vrijlating, maar nog niet tot rehabilitatie. De dreiging van arrestatie blijft. Isaac besluit - uiteraard- dat niet af te wachten.

Met : Adrian Brody, Salma Hayek