Unruly (aka Usturlig) - Malou Reymann

Unruly op IMDb (7,1)
 Unruly op Moviemeter (3,44)
Unruly op Wikipedia 

Honderd jaar terug, maar net zo goed een toekomstbeeld. Het onderwerp van de - vanuit humaan oogpunt- schokkende film lijkt dan wel gedateerd (onaangepast gedrag leidt tot opname in tehuizen - en meer) maar vanuit het oogpunt van menselijke gelijkwaardigheid vertonen we ook in de 21e eeuw weer tekenen van de drang tot inkaderen en zelfs inperken. Tradwives, teruglopende LHBTI-emancipatie, armoedeval en afname van diversiteit in het onderwijs: het zijn allemaal tekenen dat we de vooruitgang hebben afgeremd en - gelukkig nog in heel weinig gevallen - zelfs hebben omgekeerd. We hebben moeite met onaangepast gedrag, met 'oncontroleerbare' mensen. 
Deze gedachten bekruipen me nadat ik opnieuw de indringende film "Unruly" bekeek: de film geeft weer hoe we in 1933 tegen vrouwen aankeken die niet direct binnen de lijntjes kleurden. Die zich niet gewillig lieten klaarstomen voor het dienstbare moederschap, die een weerwoord durfden geven aan ouders en bazen. In die tijd bleek dat in bijzondere gevallen te leiden tot een krankzinnigheidsverklaring: je zou nooit een normale vrouw worden, je moest gesepareerd worden van de maatschappij en er moest zelfs voor gezorgd worden dat je nooit, maar dan ook nooit je "aandoening" kon overdragen aan een volgende generatie. Kijk met me mee, word net zo boos en verdrietig als ik en vraag je dan af hoe het staat met het lerend vermogen van onze beschaving.

Mijn recensie van destijds : BEGT recensie Unruly (augustus 2023)

FIN - song : Lisa Montan - Unruly

On the basis of sex - Mimi Leder

On the basis of sex op IMDb (7,1)
 On the basis of sex op Moviemeter (3,27)
On the basis of sex op Wikipedia

Nee, maakt u zich vooral geen zorgen: hier gaat een heel andere filmbeschrijving volgen dan u op basis van de titel denkt. Het is hier namelijk niet "sex" als in "seks", maar "sex" als in "gender/geslacht". We keken naar een rechtbankfilm, een biografische ook nog eens een keer. Zelf moest ik even een licht vooroordeel wegslikken ten aanzien van de hoofdrolspeelster: Felicity Jones is voor mij niet echt een karakter-acteur, ik zie haar eerder voor me in comedy of larmoyant drama. Eerlijk is eerlijk, ze viel me honderd procent mee in deze rol. Ze werd ondersteund door Armie Hammer, die in deze film de rol van meneer Ginsburg op zich neemt. Uiteindelijk dus een goede voldoende voor een film waarvan ik niet wist wat ik ging krijgen.

Ruth Bader is een tamelijk briljante rechtenstudente op Harvard, die plots in de problemen komt doordat haar man, mede-rechtenstudent Martin Ginsberg, ziek wordt. In plaats van een stap terug te doen, stapt Ruth naar voren: ze vervolgt niet alleen haar studie, ze volgt ook nog eens de colleges die haar man nu allemaal mist. Daarnaast draagt ze - tijdelijk - de volledige zorg over dochter Jane. 

Van meet af aan merkt RBG (zoals ze later is gaan heten) dat haar verschijning weerstand oproept: niet alléén omdat ze een zelfbewuste vrouw is in een mannenwereld, ook omdat ze strijdvaardig is in het opkomen voor gelijke rechten. Ze vréét de dossiers waarin ongelijkheid in de behandeling van man en vrouw in verslagen is vastgelegd. Het gaat haar missie worden, ze gaat het pad van gelijke rechten op.
Eén speciale zaak ligt ze er daarbij uit: die van de schuchtere Charles Moritz, een man die voor zijn moeder zorgde tijdens haar ziekbed, maar die geweigerd wordt om daarvoor toelagen te ontvangen die wél aan vrouwen in dezelfde situatie werden verstrekt. RBG draait het om, ze wil een discussie in de rechtszaal over gelijke behandeling. Alle sterren staan verkeerd, iedereen raadt het haar af, blokkades worden opgeworpen maar Ruth is lastig aan het twijfelen te krijgen. Dankzij de steun van haar man en haar dochter wordt ze met de dag vastberadener. 
Met: Felicity Jones, Armie Hammer, Justin Theroux, Chris Mulkey, Cailee Spaeney, Kathy Bates. Sam Waterston, 

FIN - song : Mychael Danna - Go on, Professor Ginsburg

L'Attachement (aka The Ties that bind us) - Carine Tardieu

L'attachement op IMDb (7,2)
 L'attachement op Moviemeter (3,62)

De Europese Unie ondersteunt de Europese cinema. Dat klinkt misschien "dûh", maar het was niet altijd zo logisch. Pas toen men vond dat Hollywood de zalen teveel beheerste, ging men geld fourneren voor producten van het Europese vasteland. Als theaters een bepaald percentage van hun programmering Europees laten zijn, zitten daar weer fondsen aan vast. MEGA, u zegt het. Zelf ben ik er ongelooflijk blij mee, want ik zag vandaag weer een film die alleen maar in Italië of Frankrijk gemaakt kan zijn (in dit geval een Belgisch-Franse productie met een Italiaans-Franse hoofdrolspeelster). Enorm veel praten, schrijnende momenten naast torenhoog geluk, veel relatiegedoe en daar tussenin nog een stukje zelfstandigheid en feminisme. Gemaakt voor BEGT, ik smulde.

Er wordt aangebeld, met enige tegenzin doet de slaperige Sandra open: de buren. Of Sandra even op hun zoontje wil passen, want de eerste weeën melden zich: ze moeten snel naar het ziekenhuis en weten niet hoe lang het gaat duren. Sandra kent de buren eigenlijk amper maar ze is uiteraard met plezier behulpzaam in deze uitzonderlijke situatie, zelfs nu het helemaal niet uitkomt. Ze moet eigenlijk de boekwinkel opengooien, maar ze gaat kijken of ze er een mouw aan kan passen. 

Laat in de avond meldt de buurman zich pas weer, met dikke rode ogen staat hij aan de deur. "Is ze er?" vraagt Sandra. Hij knikt, maar gaat in één adem door: zijn vrouw is in het kraambed gestorven, teveel complicaties. Hij komt nu zijn zoontje halen, maar Sandra houdt hem tegen: "laat hem slapen, laat hem zolang mogelijk zijn moeder bij zich houden".  Het kenmerkt de adaptieve kwaliteiten van Sandra, het kenmerkt ook haar warmte. Gaandeweg ontpopt ze zich tot welhaast een vaste oppas, om zo de weduwnaar enige last uit handen te nemen. Er ontstaat een prachtige band tussen het leergierige jongetje en zijn buurvrouw, de vader ziet het met tranen van blijdschap aan. Hij is de buurvrouw enorm dankbaar, meer dan dankbaar zelfs. Terwijl het lijkt of iedereen zich een beetje herpakt, borrelen onderhuids de nieuwe problemen op: familieverbanden, ex-geliefden en nieuwe plannen dringen allemaal het leven van de ooit zo "tevreden solitair" levende Sandra binnen. Ze komt met hartverwarmende oplossingen.

Met: Valeria Bruna Tedeschi, Pio Marmaï, César  Botti, Vimala Pons, Raphaël Quenard, Cathérine Mouchet

FIN - song : Maria Creuza- Você Abysou

Gezien in : Cinema Oostereiland

All we imagine as light - Payal Kapadia

All we imagine as light op IMDb (7,1)
 All we imagine as light op Moviemeter (3,14)

Voorpremière - avond gisteren, wat vind ik dat toch fijn. Naar deze was ik best wel benieuwd en we bleken daarin niet de enige. Leuk gevulde zaal, al bespeurde ik wel enig ongemak bij sommigen. Wie namelijk bij de filmposter en het land van herkomst een Bollywood-productie verwachtte, kwam bedrogen uit. Dit was arthouse, volbloed. Heerlijk traag, dermate traag dat ook de ervaren kijker er even doorheen moet. Maar als dan uiteindelijk de draadjes van het verhaal bijeenkomen, wordt het gewoon een sterke - en zelfs licht optimistische - film, eentje die op het afgelopen Cannes-festival zelfs de Grand Prix wegsleepte. Voor mij een voldoende-plus dus. 

Hoofdrol in de film is weggelegd voor de zachtaardige Prabha, die toegewijd haar verzorgende werk doet in het lokale ziekenhuis. Een luisterend oor voor de cliënt, een schouder om de collega's die die dat nodig hebben: uit alles blijkt dat Prabha een empatische vrouw is. Onder die zachtheid zit echter ook wel een verdrongen pijn, zo blijkt: ooit sloot ze een geforceerd huwelijk. Vooraf kon ze de man al amper leren kennen, na de huwelijksvoltrekking lukte dat ook al niet: hij vertrok naar Duitsland om daar te gaan werken en geld te verdienen. Dat geld komt mondjesmaat bij haar terecht, hij belt af en toe maar al een stuk minder frequent dan vroeger. Logisch dat ze zich veel meer richt op haar zelfstandigheid: toegewijd aan haar werk en een licht moederlijke steun voor haar huisgenote, de jonge en onstuimige collega Anu. Deze pakt haar liefdespad heel anders aan, maar ook zij komt er niet zonder verwikkelingen van af: heimelijk ontmoet ze een jongeman die van een andere religie en kaste is dan zij zelf, zodra het uit zou lekken loopt Anu het risico van verstoting door haar familie. 

Als dan op een dag collega Parvati haar woning wordt uitgezet en besluit terug te gaan naar haar geboortedorp, gaan de dames Prabha en Anu met haar mee om haar te begeleiden. Eenmaal in dat kustplaatsje aangekomen ontvangen de dames dermate veel nieuwe inzichten dat zij elk neigen hun eigen levenspad van koers te verleggen.

Met: Kani Kusruti, Divya Prabha, Chhaya Kadam, Hridhu Haroon

FIN - song : Topshe- Imagined light

Gezien in : Cinema Oostereiland

Animale - Emma Benestan

Animale op IMDb (6,3)
 Animale op Moviemeter (3,40)

Er staat "horror" als label bij, op de filmsites. Dat verklaart waarschijnlijk waarom ik de film voor 80 procent zeer sterk vond en goed waardeerde, waarom ik die andere 20 procent minder trok, verklaart het ook. Hoe dan ook is de film buitengewoon intens, dicht op de huid gefilmd met sterk fysiek spel van de hoofdrolspeelster. Er is geen ontkomen aan, zo wil de regisseur ons duidelijk maken. Hier gaan ambitie en menselijke vermogens elkaar dwarszitten. En voor mezelf was het goed dat ik toevallig afgelopen maand Kafka's "Metamorfose" heb herlezen.

Nejma wil d'r op. D'r vol op, zelfs. Ze neemt niet langer genoegen met een rol aan de zijlijn van de stierenherders met wie ze optrekt. Ze wil in die arena staan, ze wil ook laten zien dat ze de levensgevaarlijke sport van het stierenrennen beheerst. Stierenrennen is iets heel anders dan stierenvechten (gelukkig maar): hier moeten de waaghalzen de arena is om belletjes van de hoorns van de stier te trekken en daarmee geldprijzen in de wacht te slepen. (Wij vinden dat stom, maar in de Camargue is dat blijkbaar echt een sport).

Nejma is sterk en traint zich de versuffing. Haar huisgenoot is herstellende van een verwonding door een stier, maar het schrikt haar niet af. Ze gaat de ring in, ze wil "one of the guys" zijn. Dat lukt haar en ze gaat de volledige ontgroening in: mee zuipen, mee op een nachtelijke tocht om de stieren in hun leefgebied mee te maken. Die combinatie valt niet heel erg goed bij haar: ze wordt de volgende dag te laat wakker: brak en met de nodige verwondingen. Ze kan zich niet herinneren door een stier te grazen te zijn genomen maar kan zich - beneveld als ze is- ook niet goed herinneren wat er wel gebeurd is. 
Wanneer er twee mannelijke collega-renners in opeenvolgende nachten aangevallen worden door stieren en de groep dus uit is op wraak, gaat ze stukje bij beetje beseffen wat haar is overkomen. Ze ondergaat een transformatie.

Met: Oulaya Amamra, Damien Rebattel, Vivien Rodriguez

FIN - song : Yan Wagner - Bête fourbue

Gezien in : Cinema Oostereiland

Kung Fu Zohra- Mabrouk El Mechri

Kung Fu Zohra op IMDb (5,4)
 Kung Fu Zohra op Moviemeter (2,72)

Nog zo'n niemendalletje, maar deze plukte ik gewoon van de nationale omroep. Een sympathiek onderwerp (in de zin van een vrouw die leert voor zichzelf op te komen) dat echter tamelijk voorspelbaar en knullig wordt uitgewerkt. Voor de liefhebber derhalve. 

De Marokkaanse Zohra ontmoet een leuke man die haar goed doet voelen en die haar veel laat lachen. Ze trekt met hem naar Parijs waar ze een dochtertje krijgen en waar zij in marginale baantjes belandt maar daarmee op een gegeven moment wel de kostwinner wordt in het gezin. Man Omar struikelt namelijk van baantje naar baantje en raakt gefrustreerd. En die frustratie reageert hij af op Zohra. hij slaat haar. En nog een keer. 
Als de mishandeling stelselmatig wordt en Zohra iets te vaak met zonnebrillen op moet lopen of zich zelfs ziek moet melden, vraagt een vriendin haar waarom ze geen maatregelen neemt. Zohra wil natuurlijk haar dochter niet kwijtraken. Ze zou aangifte kunnen doen, maar ze zou ook zichzelf kunnen verdedigen. Zo gezegd, zo gedaan: Zohra raakt in contact met een Chinese man die haar de beginselen van kung fu bijbrengt. Ze ziet steeds meer in dat dit de uitweg kan zijn uit haar miserabele positie. 

Met: Sabrina Ouazani, Ramzy Bedia, Eye Haidara, Tien Shue

FIN - song : El Michels Affair- Adult Theme no. 1

The Worst Person In The World - Joachim Trier

The worst person in the world op IMDb (7,7)
 Verdens Verste Menneske op Moviemeter (3,60)

Nog maar 3 jaar oud en toch al min of meer uitgegroeid tot een klassieker. Althans: ik kwam m tegen in een lijst en vond het wel weer tijd om even opnieuw te bekijken. 

Opnieuw werd ik vrolijk van de opgewekte bezorgdheid die Julie parten spelen op weg naar haar zelfstandigheid en onafhankelijkheid. Ze is ontwapenend maar ook wel enigszins getroebleerd. Dat werkt heel goed: de film is een aaneenschakeling van herkenbare ontwikkelingen (zeker voor een vader van drie volwassen dochters). 

Mijn recensie van destijds: https://begt.blogspot.com/search?q=worst+person

FIN - song : Harry Nilsson - I will take you there

Firebrand - Karim Ainouz

Firebrand op IMDb (6,2)
 Firebrand op Moviemeter (3,08)

Toen de lichten aan gingen in de zaal, was ik er nog niet helemaal uit: was dit nou heel goed, gewoon goed of had ik naar een haperende film gekeken die gewoon te laat op gang kwam? Filmhuiscollega's die ik bij de uitgang sprak, waren heel lovend. Dat moest bij mij nog groeien (en is -een ochtendje later- inmiddels ook wel gegroeid, bovendien werd er door de hoofdrolspelers sterk geacteerd. Ruime voldoende dus.

Uit de vroegere geschiedenislessen kennen we haar man (Hendrik de Achtste) als een wrede heerser, een overdreven masculiene tiran die zich- voordat zij aan het hof kwam - al van meerdere van zijn echtgenotes had ontdaan. Onthoofding, brandstapel, andere gruwelijkheden: Hendrik poetste zijn minder geslaagde huwelijken met grofheden de geschiedenis in. Bij haar, bij Katherine Parr, is het echter anders.

Ze is een sterke vrouw, eigen mening and all, die niet bang is voor de brute koning omdat ze weet dat ze een heel sterk pluspunt heeft: ze is als een moeder voor alle kinderen uit zijn eerdere huwelijken. Daaruit moet zijn troonopvolger naar voren komen, dus Hendrik weet dat ie de zachtheid en pedagogische kwaliteiten van Katherine hard nodig heeft. Sterker nog: wanneer hji ten oorlog moet en het paleis moet verlaten, benoemt hij Katherine tot regentes. Dit zeer tot onvrede van zijn hofhouding, vooral van zijn hoogste bisschop, omdat die Katherine's vrijgevochten ideeën vrezen. Ze achten haar een ketter, een radicaal die heult met de religieuze vrijdenkers die het land steeds meer bevolken.

Ze denken dat overigens niet onterecht want Katherine zoekt contact met de rebelse geestelijk leider Anne Askew. Een gevaarlijk contact, zo zal blijken wanneer Hendrik gewond terugkeert aan het hof: de verwondingen aan zijn been blijken niet goed te behandelen, hij moet zich voorbereiden op een pijnlijk einde. Logischerwijze zou Katherine daarna op de troon moeten komen, maar daar willen de intriganten aan het hof een stokje voor stekken. Bisschop Gardiner slaagt erin de koning tegen Katherine op te zetten, ze moet vrezen voor haar leven.

Met: Alicia Vikander, Jude Law, Junia Rees, Sam Riley, Eddie Marsan, Erin Doherty, Simon Russel Beale

FIN - song : Dickon Hinchcliffe- Firebrand

Noot: bij de aftiteling werd ik nog even aangenaam verrast toen plots de klanken van "Down by the water" van PJ Harvey opkwamen. Tja, het ging immers over sterke vrouwen ;-]

Gezien in : Cinema Oostereiland

Helen Mirren, a royal actress (aka Helen Mirren, Queen of Actresses) - Nicolas Maupied

Helen Mirren a royal actress op IMDb (6,8)
 Helen Mirren, a royal actress op Moviemeter (3,17)

Kijk, dat ze een prachtige vrouw was (en is), dat hielp natuurlijk enorm. Maar feit blijft dat Mirren het allemaal zélf verdiend heeft, die imposante groei van bescheiden toneelactrice tot flamboyant Shakespeare-vertolker en draagster van sterke vrouwenrollen. Een carrière met ups and downs, wat ze voor een deel ook aan haar eigen karakter te danken heeft. Maar steeds keerde ze weer terug.

In deze documentaire volgen we die rise & fall op de voet, met veel oud beeldmateriaal ook. Gelukkig eindigen we niet in mineur want we weten allemaal dat La Mirren tegenwoordig een uitgebreide keuze heeft aan sterke rollen die ze aangeboden krijgt. 

Dat was niet altijd zo: het acteren was haar niet van huis uit meegegeven, ze trok zelfstandig naar London om audities te regelen. Haar verschijning hielp haar door die zenuwachtige eerste stappen heen: al snel stond ze op toneel, al snel kwam Shakespeare op de proppen, al snel speelde ze rollen van mensen uit diverse koningshuizen uit de (cultuur)geschiedenis. Die ervaring kwam haar later zeer van pas toen ze koningin Elizabeth II vertolkte in "The Queen" en vooral voor haar titelrol in "Catherina the great"(wat ze zelf haar belangrijkste rol vond, wellicht mede omdat ze zelf van Russische afkomst is). 
Voor ze zover kwam, legde ze een lange weg af: van seksobject tot radicaal-feminist, van bewuste kinderloosheid en van een alleenstaand artiestenleven tot een langdurige relatie met een haar volledig steunende man. Mirren is interessant, Mirren is welbespraakt, Mirren is grappig. En Mirren is goed, dat vooral.

Widow Cliquot - Thomas Napper

Widow Cliquot op IMDb (6,2)
 Widow Cliquot op Moviemeter (2,70)

Ja, hij zet dan wel zijn naam eronder, die Thomas Napper, maar dit is eigenlijk vooral de film van Haley Bennett. Niet alleen produceerde zij de film, haar bijzondere looks dragen ook de hele film: wanhopig, smachtend, onderzoekend, vastberaden, eigenwijs, lief. Bennett heeft het allemaal in huis, het is een plezier om naar te kijken. Moet ook wel, want verder is de film tamelijk plat van opzet. Enigszins aan de zoete kant zelfs, terwijl er toch een bloedserieus verhaal verteld moet worden. Komt ie.

Haar aanstaande schoonvader vindt haar te eenvoudig, vertrouwt er niet op dat Nicole-Barbe Cliquot-Ponsardin in haar eentje zorg kan dragen voor de wijngaard die haar net overleden man Francois runde (grotendeels gefinancierd door zijn pappie overigens, maar hij dacht zich onder dat juk vandaan te kunnen werken). Pappie staat klaar om het aanbod aan te nemen van de rijke wijnboer Moët, maar heeft daarbij gerekend buiten de eigenwijsheid van Barbe. Zij acht zichzelf voldoende opgeleid en ingewerkt door haar man Francois, die met grote liefde en toewijzing leefde voor zijn wijnranken. Helaas is Francois niet stabiel genoeg, eerst geestelijk en daarna fysiek aftakelend zelfs. 

Barbe krijgt een kans van haar schoonvader, maar die weet dat de vorige mislukte oogsten en de keiharde wetten van de nieuwe keizer Napoleon een grote belemmering vormen om de onderneming goed van de grond te krijgen. Barbe volhardt, krijgt steun van wijnhandelaar Louis Bohne. Deze bewondert de wilskracht (en het fraaie fysiek) van Barbe en is bereid risico's te nemen de bottels van de Cliquot-wijngaard verderop in Europa te slijten. Hij moet daarvoor achter de linies van Napoleon zien te komen, een gevaarlijke opdracht. Terwijl hij probeert geld te verdienen voor de wijngaard, ontwikkelt de Weduwe Cliquot steeds verder een eigen procedé voor haar eigen champagnelijn.  Ze zal er wereldberoemd mee worden, ondanks alle tegenwerkingen van juridische en financiële aard. 

Met : Haley Bennett, Tom Sturridge, Sam Riley, Ben Miles

FIN - song :  Noel Gallagher High Flying Birds - Dead to the world

Gezien in : Cinema Oostereiland

Wadjda - Haifa al Mansour

Wadjda op IMDb (7,5)

Wadjda op Moviemeter (3,47)

De "PLAY" was al ingedrukt toen ik besefte dat synopsis en openingsbeelden wel tamelijk bekend voor kwamen. Dat klopte, ik bleek de film 10 jaar geleden al eens gezien te hebben. Maar waarom niet? De situatie is voor meisjes en vrouwen immers nog steeds even schrijnend als destijds, erg veel zijn de landen daar niet opgeschoten. En dan hebben we het hier nog over een land dat in de voorhoede zit, ik wil er -als vader van drie dochters- niet eens aan denken hoe achtergesteld een vrouw in sommige landen moet leven, hoe ongelijk ze worden behandeld. U snapt: ik onderging de film in zijn geheel nog een keer. Geen straf trouwens: een film die na 12 jaar nog steeds op een 7,5 op IMDb staat, kan niet echt slecht zijn.

Ik ga niet de hele recensie opnieuw schrijven, lees mijn gedachten uit 2014 bij deze film: 
Recensie Wadjda 2014

Saillant detail aan de film dat me nu duidelijker opviel dan bij de eerste aanschouwing: om aan geld te komen, bouwt Wadjda ook cassettebandjes die ze op het schoolplein en in de buurt verkoopt. En dat mag natuurlijk niet, want muziek is haram. Extra leuk dus dat je haar bezig ziet een bandje samen te stellen en ondertussen dit liedje hoort: "Tongue Tied" van Grouplove. Toevallig een liedje dat tot mijn "temporary top" hoort, ofte wel: een liedje dat ik de laatste tijd plots weer veel draai. 

The dead don't hurt - Viggo Mortensen

The dead don't hurt op IMDb (6,8)

The dead don't hurt op Moviemeter (3,43))

Nog vaker dan vroeger kijk ik wat er in de avonden in de filmzaal speelt: mijn vrouw werkt (on)regelmatig in de avonden en van de televisie moet ik het helemaal niet hebben. Zo kan het dus gebeuren dat ik bij de voorpremière van een western beland. Gans niet mijn genre, maar wel interessante acteurs dus waarom niet proberen? Niet ontevreden met het gevolg: "The dead don't hurt" kent een prettige vertelsfeer, is niet overdreven veel van de piefpafpoef en dwingt de kijker tot aandacht door de verhaallijnnen steeds qua tijd te laten verspringen. 

Olsen is een van oorsprong immigrant die na de oorlogen om zijn land naar het westen is getrokken om aldaar zijn geluk te beproeven. Bij zijn omzwervingen door het barre land vindt hij uiteindelijk een verlaten huis in het midden van nergens, dat moet zijn plek gaan worden om een eenvoudig doch rustig bestaan te gaan bouwen. 

Hij ontmoet de schone Vivienne, een zelfstandige vrouw die haar hart aan hem verliest. Ze is verbaasd over zijn keuze voor die stille afgelegen plek maar wil toch haar leven met hem delen. Wel zoekt ze een baantje in de saloon van het iets verderop gelegen dorp. Dat zal ze weten.

Wanneer Olsen alsnog besluit om zich aan te melden in het beroepsleger dat in de Burgeroorlog moet gaan vechten, blijft de feministische Vivienne in haar eentje achter om de boerderij te runnen en ondertussen haar barvrouw-werk te verrichten. De boerse en asociale Weston maakt avances, maar zij moet daar niets van weten. Weston, zoon van een gefortuneerde lokale zakenman, pikt dit niet en speelt eigen rechter. Pas als Olsen jaren later terugkeert van het front ziet hij wat hij heeft gedaan: hij heeft zijn vrouw alleen achtergelaten tussen de wilden. En moet haar opnieuw verdienen.

Met: 

Viggo Mortensen        Viggo Mortensen

Vicky Krieps                Vicky Krieps, 

Solly McLeod            Solly McLeod
 

FIN - song :  Viggo Mortensen - The Dead don't hurt

Gezien in : Cinema Oostereiland

Maria Montessori (aka La nouvelle femme) - Lea Todorov

 La Nouvelle Femme op IMDb (6,9)

Maria Montessori (La Nouvelle Femme) op Moviemeter (3,25)

De gastheer van Cinema Oostereiland meldde het gisteren al in zijn voorwoord: "als ik zo de zaal in kijk, vermoed ik dat veel van jullie in het onderwijs werkzaam zijn." Best een rake typering, zo bleek, want er kwamen besmuikte lachjes en instemmend gemompel aan de oppervlakte. Uiteraard kwamen veel van deze vakbroeders en -zusters kijken naar een film over het leven van een heuse onderwijsvernieuwer, een radicale vernieuwer zelfs. Tot op de dag van vandaag werken veel scholen volgens de methodiek van deze feministische wetenschapper. (U vraagt zich af wat ik dan in die zaal deed? Welnu, ten eerste ben ik filmliefhebber, ten tweede kom ik uit een gezin waar onderwijzers de overhand hebben. Voeg daaraan toe dat ik graag historisch verantwoorde films kijk, geen verdere legitimatie nodig toch?) . 

Zoals gezegd: het sociale aspect en het historische aspect wegen zwaar in de waardering van deze film, Want je moet als kijker wel door enige drakerigheid heen. Terug naar de 19e eeuw, we beginnen in Parijs. Daar krijgt de chique courtisane Lily d'Alengy een onaangename verrassing: haar broer komt melden dat haar moeder is overleden. Dat zou op zich al drama genoeg moeten zijn, maar voor Lily heeft dat nog een heel ander gevolg: het betekent dat haar moeder niet meer de zorg kan dragen voor haar dochtertje Tina. Tina is autistisch, spastisch en licht verstandelijk beperkt, waardoor Lily het moederschap als een veel te zware taak inschatte. Maar nu, nu moet ze wel. 

Ze reist naar Rome, nadat ze verhalen gehoord heeft dat de daar werkzame Maria Montessori goede resultaten boekt met kinderen die door anderen als "imbeciel" worden afgeschreven. Ze denkt haar dochter daar eenvoudig te kunnen dumpen maar Montessori geeft zich niet gauw gewonnen. Haar denkwijze dat alle kinderen kunnen leren, zolang ze maar menselijke warmte en aandacht ervaren, richt ze nu op Lily. Die moet haar gêne overwinnen, die moet in gaan zien dat haar dochter echt haar dochter is en niet een onkundig schepsel. Heel langzaam begint Lily in te zien dat Montessori de juiste snaar raakt, waardoor een hele groep kinderen kansen krijgt aangereikt die daarvoor ver van ze vandaan bleven. Montessori wil die resultaten graag delen, maar loopt tegen de grenzen van het patriarchaat op: haar minnaar/werkgever Giuseppe Montesano gaat steeds met de eer van de onderwijsvernieuwing strijken, simpelweg omdat de goegemeente denkt dat vrouwen helemaal niet voor inzichten in de wetenschap zijn bedoeld. Montessori bijt zich vast.

Met;

Leïla Bekhti    Leïla Bekhti

Jasmina Trinca    Jasmine Trinca

Raffaele Esposito    Raffaele Esposito

Rafaelle Sonnevile-Caby    Rafaëlle Sonnevile-Caby

FIN - song :  Thomas Schumacher/Victor Ruiz - Apollo

Gezien in : Cinema Oostereiland

C'e ancora domani (aka There is still tomorrow) - Paola Cortellesi

C'e ancora domani op IMDb (7,8)
 C'e ancora domani op Moviemeter (3,67)

Een schoonheid van een film. Verhaal is sterk. Beelden zijn prachtig. Muziek is verrassend. Afwisseling tussen ernst en humor is goed. Echt een lijstjes-film dit.

Alles in deze film draait om Delia. En dat kan geen kwaad, want zelf houdt Delia zich het liefst op de achtergrond, hetgeen zelden goed uitpakt voor haar. 

We stappen in het naoorlogse Rome. In 1946 heerst nog steeds de armoede, de samenleving is nog verdeeld in hen die heulden en hen die daaronder leden. De maatschappij is nog sterk masculien: vader praat, vader slaat. Moeder en de kinderen leggen verantwoording af, waarbij er ook nog eens een sterke bevoordeling zit in de zoontjes ten opzichte van hun oudere zus. Kortom: er is van alles mis, er hangt veel scheef in dit gezin dat echter aan de buitenkant nog redelijk normaal oogt.

Naast het huishouden verricht Delia nog diverse hand- en spandiensten voor winkeliers in de buurt, zodat ze het karige huishoudgeld nog met een klein bedragje kan verhogen. Maar wat zien we daar? Delia blijkt sinds enige tijd die inkomsten af te romen: ze legt steeds enkele biljetten voor zichzelf apart, waarmee wij mogen concluderen dat ze zich beraamt op een nieuwe toekomst. En we snappen dat: de klappen, de vernedering, de ronduit hondse behandeling van haar man (en van diens inwonende vader) kunnen en mogen niet eeuwig duren. 

Is Delia klaar voor grote stappen, is de maatschappij er klaar voor dat vrouwen een betere behandeling eisen?Als het niet vandaag lukt, dan is er altijd nog een morgen.

Met: Paola Cortellesi, Valerio Mastandrea, Romana Maggiora Vergano

FIN - song : Big Gigantic ft Angela McCluskey - The Little Things

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Albanian Virgin - Bujar Alimani

The Albanian Virgin op IMDb (7,5)
 The Albanian Virgin op Moviemeter (3,89)

Eerder deze maand werd deze film verkozen tot publieksfavoriet op ons lokale filmfestival, de Hoornse Filmdagen. Terecht dat de bezoekers een hoge waardering gaven voor deze volbloed arthouse-film, die een mooie brug probeert te slaan tussen vrouwenstrijd, tradities en onbereikbare liefde. Dit alles vervat in prachtige beelden, de film laat zich het best op groot doek bekijken. 

Al vroeg in haar leven ervaart Luana dat het oneerlijk verdeeld is in het leven. Ze groeit op in de jaren 50 in Albanië, op dat moment onder dictatoriaal bewind. Religie is in de ban gedaan door communistisch dictator Hoxha maar het gebied waar zij woont leeft desondanks nog volgens de strenge regels van de Kanun, hun variant op traditioneel-christelijke waarden. 

Onder die "waarden" zit de afspraak dat haar vader een geschikte huwelijkspartner voor haar vindt, zelf heeft ze daar niets over te zeggen. De man die pappie uitkiest, de knappe maar onuitstaanbare Flammur, is echter niet de man die zij zelf wenst. Zelf ziet ze veel meer in de vriendelijke Agim, een armlastige jongen uit het dorp die haar verhalen vertelt en zelfs leert lezen. 

Hoe dichter zij bij de huwbare leeftijd komt, hoe groter haar verzet. Aanvankelijk innerlijk en stiekem, maar steeds openlijker probeert zij haar vader te overtuigen dat ze niet geeft om de rijkdom van haar aanstaande schoonfamilie en dat ze wil kiezen voor liefde en cultuur. Ze gaat daarin echter niet te ver omdat ze ook haar familie niet te schande wil maken. Het onvermijdelijke moment breekt aan dat ze opgehaald wordt door de vertegenwoordiging van haar nieuwe familie. Ter plekke ervaart haar vader dat hij de verkeerde keuze voor zijn dochter heeft gemaakt en dat een bloedvete tussen de beide families onvermijdelijk is.

Met: Rina Krasniqi, Mimoza Azemi, Alban Ukaj, Igli Zarka

Barbie - Greta Gerwig

Barbie op IMDb (7,6)
 Barbie op Moviemeter (3,28)

Het lukt me niet om een veroordelende recensie te schrijven over deze film, hoe opzichtig plat hij ook bij vlagen is. De film kent simpelweg een constructieve en vooral vermakelijke verteltrant, waardoor er voor zowel liefhebbers als haters voldoende overblijft om zich (iets minder dan) twee uurtjes te laten vermaken. Regisseur Gerwig liet al eerder zien eenvoudige verhaaltjes op een boeiende manier te kunnen vertellen (waarbij ze zelfs een Oscar in de wacht wist te slepen voor haar "Little Women").

Het zonnige en ongecompliceerde leven in Barbieland raakt sleets, Barbie maakt zich zorgen. Ze kan er de vinger niet opleggen waar dat door komt, maar al snel leren we dat dit komt door iemand in The Real World. Die heeft er blijkbaar voor gezorgd dat Barbie sombere gedachten over de dood heeft, dat ze zich zorgen maakt over het verval van haar schoonheid en zelfs het risico op cellulitis op haar lange hooggehakte benen. 

Barbie beseft dat er maar één manier is om dit op te lossen: ze zal naar de mensenwereld moeten reizen. De door haar enigszins verwaarloosde Ken, die volhardend zijn liefde aan Barbie probeert te verklaren, reist met haar mee. Aanvankelijk om haar te helpen, maar al snel komt hij tot het besef dat er een andere rol voor hem klaarligt dan het louter volgen van zijn droomvrouw. Ken staat op voor zichzelf en reist terug naar Barbieland om de rol van de man in het algemeen en die van hemzelf in het bijzonder wat meer vooraanstaand te maken dan hij tot nu toe was. We gaan in de richting van een "battle of the sexes". 

Gerwig houdt vaart en humor in de film, waarbij vooral het consequent hameren op de verwachtingen binnen de rolpatronen ter discussie wordt gesteld. Niet diepgaand, gewoon licht ironisch. Goed te doen.

Met : Margot Robbie, Ryan Gosling, Emma Mackey, Will Ferrell, Kate McKinnon, Dua Lipa

FIN - song : Nicki Minaj, Ice Spice & Aqua - Barbie World

Sisters with Transistors - Lisa Rovner

Sisters with Transistors op IMDb (7,4)
 Sisters with transistors op Moviemeter (3,60)

Pittige zit, maar uiteindelijk best een interessante documentaire. Voornaamste objectief van de makers is duidelijk te maken dat de mannen er met de naam en faam vandoor zijn gegaan, maar dat er wel degelijk veel vrouwen aan de oorsprong hebben gestaan aan de wieg van de electronische muziek. Sterker nog, veel vrouwen zijn veel meer pionierend aan de slag gegaan dan veel beroemdere en succesvollere collega's als Jean Michel Jarre, Giorgo Moroder en Riuyichi Sakamoto. Kijk maar eens naar dit rijtje namen: Clara Rockmore , Daphne Oram, Bebe Barron , Pauline Oliveiros, Delia Derbyshire, Maryanne Amacher, Eliane Radigue , Suzanne Ciani en Laurie Spiegel. Nooit van gehoord toch? Geef toe. 

De docu neemt ons mee eind jaren 40, begin jaren 50 wanneer Daphne Oram begint met het ontwikkelen van haar eigen technieken waarvoor ze eenvoudige opname-apparatuur gebruikt. We maken kennis met de Theremin, het door de gelijknamige professor ontwikkelde apparaat dat geluid voortbrengt louter door beweging van de handen in een spanningsveld. Tapeloops, feedbacktechnieken, piepen en kraken, de kijker wordt echt wel even op de proef gesteld. 
Aanvankelijk wordt dit nieuwe fenomeen niet als muziek gezien, maar wanneer de reclamewereld geïnteresseerd begint te raken en soundscapes onder hun campagnes begint te plaatsen, ontstaat er een verschuiving. Er komen optredens, sessies, er komt interesse van buitenaf.  Er komt nadruk op de feministische kant van de scene: vrouwelijke muzikanten zijn al schaars, vrouwelijke technici zijn dat ook en als er dan vrouwen opstaan die beiden in zich herbergen, ontstaat er her en der wat wrevel. De scene groeit, ontwikkelt zich uiteindelijk verder in grote symfonische rock en vervolgens de dansscene. Dit alles had niet bestaan zonder de juiste early adopters, early adapters wellicht zelfs. 

Choses secrètes (aka Secret Things) - Jean-Claude Brisseau

Choses Secrètes op IMDb (6,1)

Choses Secrètes op Moviemeter (3,04)

Seks is een wapen. De jonge Sandrine krijgt dat in de gaten als ze vanaf haar plekje achter de bar haar collega Nathalie een opwindende zelfbevrediging-act ziet weggeven waardoor de gemoederen in het theaterbarretje danig verhit raken. Als de dames weigeren op verdere verzoeken van de bareigenaar in te gaan, worden ze op straat gegooid. Weg inkomsten, weg bestaanszekerheid. 

De twee smeden een duivels plan. Ze ontwikkelen een vorm van verleiding die dusdanig onweerstaanbaar zal zijn dat de mannen (altijd mannen) die het voor het zeggen hebben genoeg steken zullen laten vallen om de dames een machtspositie te laten veroveren. Nathalie is de lerares, Sandrine de gretige leerling. Het begint met straatacts , met heimelijke vervulling van hun lusten op metrostations en bordessen. Zo stiekem mogelijk, maar net opvallend genoeg om aandacht te trekken.

Als zij eenmaal hun act geperfectioneerd hebben, begint het grote werk. Ze gaan op zoek naar mannen met macht, naar directeur en managers die na een gestage inwerkperiode ongetwijfeld gaan vallen voor de al dan niet subtiele verleidingskunsten van de dames. Sandrine werkt zich op tot privésecretaresse van een manager op een handelsbureau, die ze langzaam maar zeker haar web weet in te trekken. Als deze monsieur Delacroix eenmaal losgeweekt is van vrouw en gezin en niet meer zonder hunkering kan functioneren, zet Sandrine de stap naar het volgende station: de baas van Delacroix is de onuitstaanbare én onweerstaanbaar knappe Christophe, zoon van de grote directeur. Christophe is een verwend ventje met duivels morbide trekjes die al snel laat blijken dat hij het spel van de dames misschien wel beter kan spelen dan zij zelf. 

Met : Sabrine Seyvecou, Coralie Revel , Roger Miremont, Fabrice Deville, Blandine Bury   

 FIN - song : John Eliot Gardiner - Funeral Sentences for the death of Queen Mary II Z.27

Promising young woman - Emerald Fennell

 Promising Young Woman op IMDb (7,5)

Promising Young Woman op Moviemeter (3,48)

Tamelijk radicale wraakfilm, deze. Uitstekend spel van de terecht voor een Oscar-genomineerde Carey Mulligan, maar jammer is dat ze eenzaam boven de anderen uitsteekt qua spel. Veel van de bijrolacteurs ontstijgen het schooltoneel-niveau niet en dat is een minpuntje in een verder goed onderhoudende film. 

Cassandra is een jonge vrouw die alle levenslust verloren heeft. Ze gaf haar studie geneeskunde eraan, ze werkt met weinig animo in een koffietent en ze woont als 30-jarige nog steeds met frisse tegenzin bij haar liefhebbende ouders. Wat maakt dat deze ooit veelbelovende vrouw zo is teruggevallen? Welnu, dat leren we al snel. 

In de avonduren gaat Cassie namelijk op zoek naar mannen. En dan speciaal naar mannen die er op uit zijn misbruik van haar te maken. Ze doet zich steeds voor als stomdronken en eenzaam, altijd hapt er wel een man die haar mee naar buiten of zelfs naar huis wil nemen. Waarop ze zich op het spannendste moment ontpopt als broodnuchter en zinnend op wraak. Ze houdt er keurig een administratie op na hoeveel mannen ze aldus tot zinnen bracht, ze noteert zelfs met verschillende kleurtjes de mate van wraak die ze nam. 

Dit alles doet ze om wraak te nemen op de groepsverkrachting op haar beste vriendin Nina, die door een groep medestudenten werd misbruikt. Nina kon zelf niet met deze ervaring leven en pleegde zelfmoord. Cassandra is vastberaden om het mannelijke deel van de mensheid te moraliseren, totdat ze bij een bezoekje aan Nina's moeder tot inkeer wordt gebracht. Die maakt haar duidelijk dat niemand er beter van wordt en dat Nina's familie er geen enkel baat bij heeft als de acties van Cassandra doorgaan. Die trekt haar conclusies: ze stopt met haar escapades en richt zich uiteindelijk zelfs op het aangaan van een relatie. Ryan, de man in kwestie, is een oude studiegenoot van de geneeskundegroep en inmiddels een succesvol kinderarts. Langzaam lijkt Cassie een vrouw als vele andere te worden.

Met : Carey Mulligan , Bo Burnham, Alison Brie

 FIN - song : Juice Newton- Angel of the morning