Io Capitano - Matteo Garrone

Io Capitano op IMDb (7,6)
 Io Capitano op Moviemeter (3,70)

Deze was me van meerdere kanten dik aanbevolen, met name vanuit de filmquiz-partners. Gisteren pas de kans deze te bekijken en dat is tamelijk jammer. Voor deze (prijswinnende) film dan, want ik denk dat ik wel een plaatsje zou hebben ingeruimd in mijn top-10 lijstjes die ik naar respectievelijk VPRO Cinema en Volkskrrant-Film-Van-Het-Jaar inzond. Erg goed dit. En dat dan niet zozeer vanwege hoogstaand acteerwerk of verrassend script, nee: deze film moet het volledig hebben van de impact van het verhaal, het vraagt een empathische blik van de kijker. Dan krijgt de film impact, dan snap je iets van de gruwelen waar veel mensen doorheen gaan die op de vlucht slaan voor een beter leven. In dit geval is dat de route Afrika-Europa, maar we zouden de film overal op de wereld kunnen situeren: we weten welke ontberingen vluchtelingen moeten doorstaan vóórdat ze tegen de kille ambtelijke molens op de plaatsen van bestemming aanlopen. De eindscene, verklap ik u, is in deze fenomenaal. Wat een effect!

Dakar, Senegal. Net als veel andere jongeren dromen de tieners Seydou en Moussa van een beter leven. Beter dan ze nu in de armoedige buitenwijk leiden. Ze dromen van een muzikale carrière, ze dromen van horden juichende Europeanen die hun rhymes & rhythms aanhoren. Ze sparen stiekem het geld bij elkaar omdat ze weten dat hun moeders het nooti goed zullen vinden als ze zeggen te willen vertrekken. Maar het geluk lonkt, de wetenschap dat ze hier in Dakar het verschil niet gaan maken maakt dat ze de blik richten op een betere, een welvarende maar ook een opener wereld. Ze worden her en der gewaarschuwd voor de gevaarlijke reis, maar ze gaan het aan.

Via Niger moeten ze naar Libië. Voordat ze mogelijk Tripoli bereiken om vandaar het Europese El Dorado te vinden, moeten ze al een barre tocht door de woestijn aaan gaan. Hitte, droogte, dorst, het zijn op zich al ontberingen die niemand wenst maar ze verbleken nog bij de gevaren die gewapende rovers en corrupte soldaten op ze loslaten: hun spaargeld slinkt met de dag omdat ze anders niet voorbij de diverse controles komen. Om uiteindelijk zelfs helemaal van ze afgenomen te worden door gewapende milities die het op dit soort doorreis-migranten gemunt hebben. Seydou en Moussa worden plots gescheiden: Moussa wordt door de soldaten vastgezet en Seydou moet alleen verder. Hij bereikt weliswaar steeds een volgende pleisterplaats, maar niet nadat hij mishandeld en zelfs gemarteld wordt, nadat hij zware arbeid moet verrichten om te overleven maar ook om de volgende stap te financieren. Seydou twijfelt hevig, weet niet meer hoelang hij de mishandelingen fysiek en geestelijk nog kan verdragen, maar dan..dan is daar de zee! 
Seydou vindt daar in Tripoli gelukkig Moussa terug, zwaargewond maar na enige druk toch bereid om met Seydou de laatste etappe aan te gaan. De gevaarlijke tocht over zee wacht nog, de jongens zijn blut: hoe dan? Er komt een oplossing, eentje met zware verantwoordelijkheden voor Seydou. Hij zit klem en ziet geen andere keus dan de zware opdracht aan te nemen: het is de nieuwe wereld of geen enkele wereld meer.

Met : Seydou Sarr, Moustapha Fall, Issaka Sawadogo, 

FIN - song : Andrea Farri/Seydou Sarr/Moustapha Fall - Baby

Gold - Anthony Hayes

Gold op IMDb (5,4)
 Gold op Moviemeter (2,76)

Daar moest ie toch even echt aan de bak. Moiboi Zac Efron zag ik nog niet eerder in zo'n fysieke rol, Hij brengt het er aardig van af, vooral omdat ie niet overdreven veel bewegingsruimte heeft. De film is overigens niet van noemenswaardige betekenis, het is een lang uitgesponnen "Trust Nobody" verhaal. 

Efron heeft in de film niet eens een naam, hij speelt Man One. Meneer heeft duidelijk iets meegemaakt in het verleden waardoor hij van zins is alles achter zich te laten. Blijkbaar heeft hij werk aanvaard op een afgelegen "compound", waar hij na een pittige treinreis alleen nog heen vervoerd moet worden. hij heeft daarvoor een jeep met chauffeur geregeld, maar deze chauffeur "Man Two" blijkt al snel niet de gezelligste.

Eerst rukt hij Man One een poot uit door de ritprijs naar de compound te verdubbelen, daarna blijkt hij op allerlei manier tegen zijn zin in dit avontuur verzeild te zijn, hetgeen hij botviert op meneer Eén.

Ze moeten in de gloeiendhete woestijn zuinig zijn met water en materialen en Man Two is dan ook woest op zijn passagier als blijkt dat hij door het aanzetten van de airco de motor aan de kook heeft gebracht, Terwijl hij zijn jeep repareert, struint de ander een beetje rondom de auto heen en ziet plots iets bijzonders. Midden in de woestijn stuit hij op een mega-goudklomp die in een zware rots verwerkt zit. Die rots graven ze niet zomaar uit met hun handen, daar moet materieel bij komen.

De twee steggelen om wie er bij het rotsblok blijft en wie terug gaat om een graafmachine te regelen. Omdat hij de ontdekker van het goud is, staat One erop om te blijven. Two gaat terug en belooft binnen enkele dagen met een graver terug te zijn. Hij laat water en blikvoer achter en rijdt weg. U snapt, de ontberingen in de woestijn knagen aan Man One (soms letterlijk), het water raakt op en de eerste hallucinaties komen. Waar blijft die meneer Twee toch?

Met : Zac Efron, Anthony Hayes, Susie Porter

FIN - song : Nick Cave & the Bad Seeds - People ain't no good

Operation Kandahar (aka Kanahar/ Burn Run) - Ric Roman Waugh

Kandahar op IMDb (6,1)
 Operation Kandahar op Moviemeter (2,86)

Alsof het zo moest zijn, sloot ik het filmjaar 2023 vlammend af. Het was knokken, het was strijden, de boel moet in de hens. En als je daarom verlegen zit, dan kun je dus altijd Gerard Butler bellen. Ik hoop voor de man dat ie de feestdagen rustig thuis kon doorbrengen, want verder loopt die man de hele dag te rennen tussen de vlammen, ik zie hem niet gauw in een Franse praatfilm verschijnen.

Butler begint de film als Tom Harris, klusjesman (althans, dat moeten wij denken). In de woestijn bij het Iraanse Qom is hij bezig om verstoorde communicatielijnen te herstellen. Wat de Iraanse agenten die hem begeleiden niet weten, is dat hij stiekem een Trojaans paard installeert, dat op commando de nabijgelegen ondergrondse kerncentrale kan verwoesten. (Dit zijn de eerste twee minuten he, bent u er nog?) Het lukt, vanuit Langley laten zijn bazen de woestijncentrale imploderen. Harris rijdt met zijn busje terug naar de stad en bereidt zich voor op de vlucht naar huis, naar het examenfeest van zijn dochter. 

Helaas is de Iraanse geheime dienst ook niet achterlijk en zij achterhalen al snel de identiteit van de twee technici. En dat niet alleen, ze vinden ook hun verblijfplaats: Harris moet direct op de vlucht en weet slechts met de grootste moeite de grens bij Afghanistan te bereiken, waar hij door CIA-mattie Roman wordt opgevangen. Hoewel Harris direct naar huis wil, weet Roman hem te overtuigen nog één klein klusje te doen: net boven Kandahar moet hij een operatie uitvoeren die hem weer even in het Iraanse grondgebied brengt. En laat ie daar nou net weer de mensen tegenkomen die naar hem op zoek zijn. Harris wordt door meerdere partijen (Iran, IS, Pakistan, Afghaanse stammen) om meerdere redenen achtervolgt, maar hij staat zijn mannetje!

Met: Gerard Butler, Bahador Foladi, Navid Negahban, Travis Fimmel, Ali Fazal

FIN - song : Tom Rhodes/ Hustle Standard - Low tide