Kain - Gabriel M. Bauer

Kain op IMDb (8,1)
 Kain op Moviemeter (3,38)

Kain op Wikipedia

Op basis van de titel had ik een of andere broederstrijd verwacht maar dat bleek ver bezijden de waarheid. De enige strijd die hier gevoerd wordt, zit in (de wereld rondom) het hoofdpersonage. Bij nalezing blijk ik nu naar een "autismekomedie" te hebben gekeken, dat verklaart veel meer. Zelf vond ik het een zwakke film maar de nobele gedachte erachter (acceptatie van andersdenkenden) zorgt wel weer voor wat karmapunten. In de film zit zelfs de mooie kijkwijze "zij zijn anders bedraad", daardoor vergeef ik de maker het iets te ruim voorradige amateurisme. Romkomster Barbara Sloesen mag weer opdraven als "de vriendin", maar verder draait het vooral om het leven van hoofdrolspeler Kain, wiens personage dus gebaseerd is op dat van de acteur die hem vormgeeft, Daniel Gellvoet. Voer voor de liefhebbers van makkelijk wegkauwende NL-films.

Kain is vastbesloten: nu hij hoort dat zijn papa te oud wordt om zelf te rijden, wil die de auto verkopen. Daar kan Kain misschien wat in betekenen: hij kan toch zélf rijlessen nemen en - na het welslagen daarvan- zijn vader blijven rondrijden? Probleempje: Kain is autistisch. Rasautistisch, zeg maar. Dat houdt - in de ogen van de filmmaker - in dat hij woorden vaak letterlijk opvat en uitvoert. En dat kan dus behoorlijk gevaarlijk zijn, middenin het verkeer. Hij zet door en weet zich een lesauto in te praten.
Daar ontmoet hij een dame die nog niet zo succesvol is in haar lessen: Frederique blijkt meermaals gezakt te zijn voor haar examen. 
Lang verhaal kort: Kain motiveert Frederique, die slaagt uiteindelijk. Waarna de twee elkaar vaker ontmoeten en er zelfs een romance ontstaat. Een met dermate verstrekkende gevolgen dat heel Kains leven overhoop zal moeten. Onbeschermd stapt hij de grote mensenwereld in.

Met: Daniel Gellvoet, Barbara Sloesen, Andre Dongelmans, Aus Greidanus, Fabius Franciscus, Jaike Belfor, Malou Gorter, Peter Blok

FIN - song : Louis Island - My Home

Unruly (aka Usturlig) - Malou Reymann

Unruly op IMDb (7,1)
 Unruly op Moviemeter (3,44)
Unruly op Wikipedia 

Honderd jaar terug, maar net zo goed een toekomstbeeld. Het onderwerp van de - vanuit humaan oogpunt- schokkende film lijkt dan wel gedateerd (onaangepast gedrag leidt tot opname in tehuizen - en meer) maar vanuit het oogpunt van menselijke gelijkwaardigheid vertonen we ook in de 21e eeuw weer tekenen van de drang tot inkaderen en zelfs inperken. Tradwives, teruglopende LHBTI-emancipatie, armoedeval en afname van diversiteit in het onderwijs: het zijn allemaal tekenen dat we de vooruitgang hebben afgeremd en - gelukkig nog in heel weinig gevallen - zelfs hebben omgekeerd. We hebben moeite met onaangepast gedrag, met 'oncontroleerbare' mensen. 
Deze gedachten bekruipen me nadat ik opnieuw de indringende film "Unruly" bekeek: de film geeft weer hoe we in 1933 tegen vrouwen aankeken die niet direct binnen de lijntjes kleurden. Die zich niet gewillig lieten klaarstomen voor het dienstbare moederschap, die een weerwoord durfden geven aan ouders en bazen. In die tijd bleek dat in bijzondere gevallen te leiden tot een krankzinnigheidsverklaring: je zou nooit een normale vrouw worden, je moest gesepareerd worden van de maatschappij en er moest zelfs voor gezorgd worden dat je nooit, maar dan ook nooit je "aandoening" kon overdragen aan een volgende generatie. Kijk met me mee, word net zo boos en verdrietig als ik en vraag je dan af hoe het staat met het lerend vermogen van onze beschaving.

Mijn recensie van destijds : BEGT recensie Unruly (augustus 2023)

FIN - song : Lisa Montan - Unruly

Calle Malaga - Maryam Touzani

 

Calle Malaga op IMDb (7,1)
 Calle Malaga op Moviemeter (3,62)
Calle Malaga op Wikipedia

Wanneer ik lees dat er een nieuwe film van Maryam Touzani te zien is, is dat voor mij reden om deze snel te gaan zien. Haar "Adam" vond ik al fijn, maar haar vorige film "The Blue Caftan" was fenomenaal. Een vakwerk-regisseur met een voorkeur voor lichtinval in donkere beelden én een voorkeur voor diep-menselijke verhalen. Mensen van alledag, in hun dagelijkse struggle om te overleven. Haar pittige onderwerpkeuze verhindert haar niet elke film een bepaalde lichtheid mee te geven, ook in "Calle Malaga" weer. Met enige souplesse zou je dit zelfs een feelgoodfilm kunnen noemen. Petje af voor de ongenaakbare hoofdrolspeelster Carmen Maura, een ooit door de ravissante regisseur Pedro Almodovar naar voren gebrachte Spaanse topactrice. Haar personage krijgt een schitterende diepte in deze Marokkaans-Spaanse pelicula.

Ze voelt al snel dat er iets achter moet zitten: haar dochter laat zelden iets van zich horen dus is Maria Angeles op haar hoede. Terecht, zo blijkt: het gaat niet goed met haar net gescheiden dochter. Haar leven in Madrid is duur, ze krijgt het als alleenstaande moeder maar moeilijk rond. Dus heeft ze besloten het huis in Tanger te verkopen. Ze heeft die mogelijkheid omdat haar 20 jaar geleden overleden vader de woning al op naam van zijn dochter liet zetten, daarbij de gevoelens van zijn vrouw volledig passerend. Dochter Clara ziet het probleem niet: in de Tanger-enclave is zelfs een bejaardenhuis voor oorspronkelijk Spaanse ouderen. Maria Angeles zou daar een plek kunnen krijgen, maar we zien duidelijk dat haar way of life het Marokkaanse gevoel omarmd heeft. Ze houdt van de stad, ze houdt van de marktkooplui en ze zwerft dagelijks haar rondje. Nog lang geen tijd om opgeborgen te zitten in een verzorgingshuis vol met bevoogdende regels. Ze rebelleert.

"Clara bekijkt het maar" denkt ze, ze gaat lekker terug naar haar woning. Zolang die niet verkocht is, zal ze van haar herinneringen genieten, daarna ziet ze wel. Stukje bij beetje koopt ze haar oude meubeltjes terug van de antiquair die met de dag meer sympathie voor deze charmante oma weet op te brengen. Maria Angeles hervindt haar levenslust, ze vindt zelfs een manier om ook financieel te overleven in haar de facto gekraakte woning. De dreiging van verkoop is er nog steeds maar wie dan leeft, wie dan zorgt..

NB: Schitterend zijn de scenes waarbij onze hoofdrolspeelster haar oude vriendin Jozefa bezoekt. Zij is een kloosterzuster die een zwijggelofte heeft afgelegd. Ze kan daardoor niets anders doen dan Maria Angeles' ontboezemingen knikkend en transpirerend aanhoren. Onvergetelijk beeld.

Met; Carmen Maura, Marta Etura, Ahmed Boulane, Maria Alfonsa Rosso.

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Freya Arde - Love

Together 99 (aka Tilsammans 99) - Lukas Moodysson

Tilsammans 99 op IMDb (5,9)
 Together 99 op Moviemeter (2,82)

Together 99 op Wikipedia

Het leek zo'n goed idee: na het overweldigende (filmhuis)succes van "Tilsammans" dacht regisseur Lukas Moodysson nog een keer binnen te lopen door er een fictief vervolg op te maken. Dat pakt wat mij betreft niet goed uit: ondanks dat je de rit moeiteloos uitzit, sprankelt het nergens. Alles wat het origineel zo energiek en interessant maakte (het uitvergroten van menselijk onvermogen vooral), wordt hier tamelijk platvloers en karikaturaal weergegeven. Kunnen we erover praten?

Het leek zo'n goed idee: bijna 25 jaar later komen de oud-bewoners van de Tilsammans-commune nog een keer bij elkaar. Er zijn nog twee oorspronkelijke bewoners over, ze krijgen - aan de vooravond van de milleniumwisseling - bezoek van meerdere oud-huisgenoten én hun respectievelijke gezinnen. 

Wat vriendelijk bedoeld is, loopt al gauw uit op pijnlijke discussies en confrontaties: waren onze ideeën wel zo zuiver? Deden we mensen niet soms ongelooflijk pijn met de opgelegde vrijheden en dito regels? De nog immer volbloed hippiedenker Göran gelooft er allemaal nog in, hij trekt het dode paard alle heuvels over, maar kan niet voorkomen dat deze reünie op een onvermijdelijke Festen-afloop afstevent.

Met: Gustaf Hammersten, Shanti Roney, David Dencik, Jessica Liedberg

FIN - song : Janis Joplin - Kozmic Blues

Maison de retraite - Thomas Gilou

Maison de retraite op IMDb (5,7)

Maison de retraite op Moviemeter (3,67)

Feelgood-niemendalletje dat opzichtig leentjebuur speelt bij filmhit "Intouchables". Helaas lang niet zo goed, maar het blijkt dat het publiek naar de zalen komt voor vertellingen als deze. Dat is legitimatie voldoende, lijkt me. Ook wij hadden gisteravond een prima anderhalf uur met een film die dan wel niet zo heel goed was, maar in al zijn onschuld wel onderhoudend en bovendien her en der wat minieme levenslessen bevatte. Best te doen, derhalve . 

Het lukt Milann steeds maar niet om zijn leven op orde te krijgen. Nadat hij opgroeide in een weeshuis trok hij het grotemensenleven in samen met zijn vriend Samy. Die pakte het voortvarend aan en is inmiddels advocaat, waar Milann nog steeds van baantje naar baantje gaat en zichzelf op onveilige manier in de schulden steekt. Dat gaat een keer mis: achter de kassa in een buurtsupertje barst Milann in woede uit tegen een oude mevrouw, waarna die ongelukkig ten val komt en gewond raakt. Milann gearresteerd, vriend Samy moet hem redden en weet er een taakstraf uit te peuren ipv een gevangenisstraf. Voorwaardelijk uiteraard, veel bewegingsruimte heeft Milann niet.

Hij moet aan de slag in een bejaardentehuis, terwijl hij "oudjes haat". Hij vindt het verschrikkelijk, maar het alternatief (de gevangenis in) is nog verschrikkelijker. Dus draait hij zijn diensten en verdomd, gaandeweg krijgt hij toch een beetje contact met de bewoners. Sterker nog: zij leren hem levenslessen die hij daadwerkelijk kan gebruiken om zijn problemen op te lossen. En passant doet hij het andersom ook: hij ziet onder welke gemene condities de directeur van het tehuis zijn bewoners vasthoudt en besluit daar wat aan te doen. Samen met zijn cliënten smeedt Milann een plan. 

Met : Kev Adams, Gerard Depardieu , Daniel Prevost, Omar Mebrouk