Can you ever forgive me? - Marielle Heller

Can you ever forgive me op IMDb (7,1)
 Can you ever forgive me op Moviemeter (3,33)
Can you ever forgive me op Wikipedia 

Frequente bezoekers hier weten al dat ik niet zo gecharmeerd ben van Amerikaanse humor. Vaak te plat, te monocultureel, te té vind ik het vaak. Vandaar dat ik niet zo op de hoogte ben van hoog rijzende carrières van cabaretiers en comedians uit dat land. Om die reden ken ik de grote ster Melissa McCarthy slechts van enkele filmrollen, om die reden ben ik ook minder verbaasd dat deze grapjurk blijkbaar ook serieuze rollen aankan. Dat doet ze in de biografische film uitstekend, al krijgt ze wel heel veel hulp van de volop schmierende (Brit!!) Richard E. Grant. 

Het kon ook niet goed gaan: de oncollegiale opstelling van redactrice Lee Israel moest wel een keer leiden tot verwijdering. Daar zit ze dan: thuis, aan het eind van haar latijn én van haar portemonnee. Huurachterstand, achterstallige rekeningen bij de dierenarts en moeite om haar boodschappen te betalen. Er moet iets gebeuren, maar wat: de verkoop van haar boeken is tot onder het vriespunt gedaald, haar uitgever ziet geen mogelijkheden meer.  Lee moet maar iets anders gaan doen. 
Zo gemakkelijk geeft ze zich niet gewonnen: nog éénmaal wil ze werken aan de biografie van een reeds lang vergeten comediènne. In de bibliotheek leest ze zich in, plots vindt ze in een boek een heuse brief van de ster zelf. Ze moffelt de brief in haar tas en probeert een hongersnood te voorkomen door de brieff aan te bieden bij de boekwinkel om de hoek. Het wérkt. En, erger nog, het inspiréért. Lee komt op stoom: op haar typemachientje thuis begint ze brieven van beroemde schrijvers te vervalsen. Helemaal in de stijl van de schrijver en "plotseling te voorschijn gekomen". Ze wordt er goed in, boekt heimelijk succes en zet die inkomsten gretig om in drank die ze deelt met haar drinkbuddy Jack Hock. Samen genieten ze van de relatieve weelde dat ze de hele literatuurwereld weten op te lichten. Gaat dat lang goed? Ach, u kent het medium "film" net zo goed als ik.

Met: Melissa McCarthy, Richard E. Grant, 

FIN - song : Blossom Dearie- Charade

FIN - song : Lou Reed- Goodnight Ladies

Illusions Perdues (aka Lost Illusions) - Xavier Giannoli

Illusions Perdues op IMDb (7,4)

Illusions Perdues op Moviemeter (3,12)

Pompeuze film, maar dat was waarschijnlijk nodig om de scheidslijnen in het verhaal duidelijk te maken. Een prestigieus rise & fall-verhaal is het, waar heel veel te zien valt (en gelukkig ook best wel wat te genieten). Treffend is dat het een boekverfilming is naar een verhaal van Honoré de Balzac , maar dat het bulkt van de raakvlakken naar de tegenwoordige tijd. Precies dat is wat de film interessant genoeg maakt om volledig uit te dienen. 

We duiken in de zielenroerselen van de romantische Lucien, die op het Franse platteland in armoede opgroeit maar die groot durft te dromen. Hij zet zijn gedachten op papier, maakt er zelfs een gedichtenbundel van die hem onder de aandacht brengt van Louise, de barones van het nabijgelegen landgoed. Lucien draagt voor op een van haar soirees en er ontstaat een heimelijke liefde. Als de man van Louise erachter komt, nemen de twee de wijk naar de grote stad Parijs. 

Daar dienen hun wegen zich te scheiden omdat het in de upperclass scene daar niet toegestaan is dat de adel zich met dermate laag geclassificeerde mensen inlaat. Lucien staat er alleen voor en zint op wraak. Hij gebruikt zijn schrijftalent door zich in te zetten voor fakenews krantjes die zich laten betalen om toneelstukken en boeken de lucht respectievelijk de grond in te schrijven. Lucien blijkt er goed in te zijn en wordt met de dag vileiner en scherper in zijn recensies. Hij blijkt carrières te kunnen maken en breken en komt daardoor ook weer bij de adel in beeld als interessante partij. Zo komt hij toch weer in contact met Louise, die nog steeds zijn liefde niet beantwoordt maar hem wel probeert te behoeden voor het rock-n-roll leven dat hij aan het leiden is. Een web van intriges en belangen wordt geweven, een web waarin niemand blijkt te zijn wie hij echt is en waar iedereen vooral in staat is om de ander te belazeren. Eigenbelang heerst. En dat gaat nooit lang goed.

Met: Benjamin Voisin, Cécile de France, Vincent Lacoste, Xavier Dolan, Salome Dewaels

FIN - song : Frank Purcell- Sonata No 1 in G Minor 

Fly me to the moon - Greg Berlanti

Fly me to the moon op IMDb (6,8)
 Fly me to the moon op Moviemeter (3,17)

Heerlijke film, ik ga het gewoon niet anders opschrijven. Natuurlijk zit er een behoorlijk stukje kitsch in, natuurlijk zijn wetenschap en romantiek hier op een aparte manier aan elkaar geknoopt, natuurlijk wordt er hier en daar aardig buiten de paden der waarheid gewandeld. Maar het mooie is: de film pretendeert ook niet anders te zijn. Op een prettige manier wordt de draak gestoken met de bloedserieuze koude-oorlogssfeer maar ook met de huidige politieke sfeer van complotten en fakenews. Zit er allemaal in, bovendien steekt Scarlett Johansson in topvorm in haar schmierende rol als marketinggoeroe die verzeild raakt in de wereld van techneuten en politiek. Ik heb de twee uur met een regelmatige glimlach doorstaan bij deze film, die vermoedelijk nergens prijzen gaat pakken maar die wel doet wat het moet doen: het publiek in de zaal een leuke tijd geven. 

Ze doet het vaker, Kelly Jones harkt een flink deel van haar inkomen binnen met leugentjes om bestwil. Alles ter wille van de boodschap, je zou het de definitie van marketing kunnen noemen. Erg verrassend is het dan ook niet dat ze opvalt bij de medewerkers van de president. We leven in 1968, zeven jaar na de Cubacrisis en de daar overheen geblufte aankondiging van John F. Kennedy dat de Amerikanen nog dat decennium mensen op de maan zou zetten. Er is dus niet veel tijd meer over, het aanvankelijk enthousiasme bij de Amerikanen kalft af, er zijn mislukkingen en ook de financiële middelen worden steeds lastiger bij elkaar gesprokkeld. Precies daarvoor wordt Kelly Jones benaderd: zij moet het stuurs wetenschappelijke NASA instituut helpen aan een verkoopbaar product. Ze moet haar gladde marketing loslaten op het Apollo 11-project om daarmee twijfelende senatoren overstag te laten gaan. 

Niet alleen de senatoren zijn sceptisch, vooral de wetenschappers moeten niets van haar weten. Projectleider Cole Davis voorop, die veegt Jones het liefste zijn kantoor uit en gaat tussen haar en zijn medewerkers staan. Gaandeweg ziet hij echter ook dat die maanlanding er helemaal nooit gaat komen als het geen sexy product is: het volk moet elke dag geconfronteerd worden met de grote droom. Hand in hand gaan Jones en Davis de strijd met de senatoren aan. Maar dat blijkt nog niet het grootste probleem. Dat komt in de vorm van Moe Berkus, naaste medewerker van president Nixon. Die hamert op de wedloop met de Russen en schetst een schrikbeeld: "we can't let our fellow Americans look at a communist moon! We cannot lose". Mocht het dus - net als met de Apollo 1missie - fout gaan met deze maanreis, dan moet de televisie niet dát weergeven maar een gelúkte maanlanding vertonen. Anders gezegd: "je maakt maar een nep-uitzending die de huiskamers wordt ingestraald: de Star Spangled Banner moet wapperen op de maan, we moeten de eerste zijn". Kelly Jones zit danig met deze opdracht in de maag, maar wordt door Berkus vakkundig gechanteerd met haar dubieuze verleden. Ze moet laveren tussen het vertrouwen van Davis en de eisen van de president.

Met : Scarlett Johansson, Channing Tatum, Woody Harrelson, Ray Romano, Anna Garcia

FIN - song :  Sam Cooke - Nothing can change this love

Gezien in : Cinema Oostereiland

Tomorrow Never Dies - Roger Spottiswoode

Tomorrow Never Dies op IMDb (6,5)
 Tomorrow Never Dies op Moviemeter (3,06)

De derde James Bond in ongeveer een week tijd, ik heb er nog een hele reeks op de harde schijf staan. Leuk om opnieuw te bekijken, vooral omdat je nu (deze film is 25 jaar oud) goed kan zien wat destijds als futuristisch werd gezien en wat nu op bepaalde punten werkelijkheid is geworden. Dat moet je de makers van de reeks wel nageven: men heeft hier een fijne neus voor mondiale ontwikkelingen (wees eerlijk, de oude dreiging van Russische wereldheerschappij is opeens weer veel actueler geworden). 

In deze film gaat het echter een keertje niet om een Rus, het is een Britse mediatycoon die door het op zijn mediakanalen grootscheeps naar zijn hand zetten van het wereldnieuws de supermachten tegen elkaar probeert (en weet) uit te spelen zodat een nieuwe wereldoorlog dreigt. 
De boef in kwestie, Elliot Carver, laat in de Zuidchinese zee een Brits marineschip tot zinken brengen waarna hij zijn kranten koppeln laat produceren die suggereren dat China dit op zijn geweten heeft. Onderzoek van Bond wijst uit dat uit het schip een nuclear missile is ontvreemd. Carver! Want die bereidt zich voor op een aanval op China met deze raket, wat hij dan vervolgens weer aan Engeland wil toeschrijven. Vervolgens wil hij daar een stroman op de troon krijgen die hem de komende 100 jaar een media-monopoliepositie in China (en daarmee vervolgens de wereld) moet beloven. Bond vindt dat natuurlijk niet fijn en steekt daar - met de charmante hulp van Chinees geheim agente Wai Lin- een stok voor. Een dikke stok. 

Met : Pierce Brosnan, Michelle Yeoh, Jonathan Pryce, Judi Dench, Teri Hatcher

FIN - song : Sheryl Crow- Tomorrow Never Dies
FIN - song : K.D. Lang - Surrender