Land van Johan - Eddy Terstall

Land van Johan op IMDb (6,8)
 Land van Johan op Moviemeter (2,25)

Land van Johan op Wikipedia

Je kunt alleen maar respect hebben voor het oeuvre van Eddy Terstall: in een inmiddels decennia overspannende reeks wist de Nederlandse regisseur vaak scherp op de tijdgeest te zitten door films te lanceren die alleen maar uit ons land kunnen komen: de seksuele moraal, het vaak botte en openhartige taalgebruik en de afwijkende levensinzichten zouden het in buitenlandse producties simpelweg niet zo goed doen als ze dat hier wel doen. Het maakt kijken naar zijn films een aangenaam tijdverdrijf, al blijft er jaren later niet veel van over. Uitzondering hierop is natuurlijk het fenomenale "Simon", maar dat was dan ook voor Terstall zelf een wandeling buiten zijn eigen paden. "Land van Johan" haalt dat niveau niet, lang niet zelfs: wat mij betreft is het teveel een bij elkaar gesprokkelde verzameling onderwerpen die de Nederlandse jaren 70 een volledig op zichzelf staande periode moeten doen lijken. 

We komen binnen in het studentikoze leefwereldje van de provinciale vrienden Onno en Gijs. die in Amsterdam getuige zijn van de gevolgen van 1968: politieke bewustwording wordt gekoppeld aan the Summer of Love en de nodige verdovende middelen. De heren ontmoeten de vrijgevochten Sonja, die aanvankelijk niet wenst te kiezen tussen de twee gappies en daarom haar lichaam maar met beide heren deelt.
Dit leidt op wonderbaarlijke wijze niet tot een verwijdering tussen de twee mannen, ook niet als Sonja uiteindelijk de keuze voor student Nederlands Onno maakt. Onno is de artistieke van de twee, Gijs is zowel militanter als dromeriger. Terwijl op de achtergrond de opkomst van het Nederlandse voetbal plaatsvindt (Europacups, zilver op het WK 74) lopen de heren langs alle clichés die we over dit decennium kunnen verzinnen: hippies. communes, vrije seks, blowen, oliecrisis, gastarbeiders, Bhagwan, ontzuiling en ontkerkelijking. We krijgen in 120 minuten een totaal andere wereld die steeds meer dichtslibt naarmate het WK Voetbal in Argentinië van 1978 vorm krijgt. Vriendschap leidt soms tot teleurstellingen maar blijkt toch ook een vaste waarde om lastige tijden door te komen. 

Noot: in ieder geval een vétte voldoende voor de soundtrack. Een heerlijke wandeling door de Nederpop van toen.

Met: Bram Suijker, Roberta Petzoldt, Reinout Scholten van Aschat, Annemaaike Bakker, Ibrahim Hadi

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Herman Brood & His Wild Romance - Still Believe

After the hunt - Luca Guadagnino

After the hunt op IMDb (6,3)
 After the hunt op Moviemeter (3,20)

After the hunt op Wikipedia

Niet alles wat Luca Guadagnino aanraakt, verandert in goud (zijn "Challengers" werd gematigd ontvangen, bij de film "Bones and all" kwam ik niet verder dan 3 a 4 minuten voordat ik m uitzette) maar met deze "After the hunt" bevestigt hij voor mij wel de reputatie die hij met "Call me by your name" neerzette. Opnieuw keek ik naar een doorwrochte moraalvertelling waarbij de regisseur het beantwoorden van de uiteindelijke schuldvraag lekker aan de kijker overlaat. Het is aan u om aan het eind van de film te labelen welke hoofd- en welke bijrolspelers u gelooft. Het maakt de film boeiend en meeslepend, al komt dat mede door het sterke spel van Roberts en Garfield. Wat mij betreft werd de show overigens gestolen door Michael Stuhlbarg, die in een schitterende doch bepalende bijrol de echtgenoot van Julia Roberts speelt.

Het zal er om spannen, daar op de Yale-universiteit: er is een vaste leerstoel te vergeven en de hechte collega's Alma en Hank maken er beide kans op. Ze zijn goed bevriend, beschikken over hetzelfde gedachtengoed en hebben een uitstekende staat van dienst. 50/50 dus, maar ze spreken uit dat ze blij zullen zijn voor de ander als die de prijs zal ontvangen. Maar dan..

Plots staat hun beider wereld op zijn kop als Hank - na het verlaten van een feestje bij Alma - ervan wordt beschuldigd zijn leerlinge Maggie seksueel te hebben overweldigd. Maggie komt het Alma persoonlijk vertellen, maar die is nog niet direct overtuigd: haar Hank? Vertelt Maggie wel de waarheid?
Natuurlijk blijft het verhaal niet lang geheim op de universiteit, de ophef begint zich op een gegeven moment ook op Alma te richten? Waarom reageert zij zoals ze reageert? Wie beschermt ze? Waarom brengt zij zichzelf in deze lastige positie, waarom spreekt ze zich niet onomwonden uit? Reputaties staan op de helling, nu zowel de universiteit, haar professoren als haar leerlingen in een scherp daglicht komen te staan. Alma, doe iets. 

Met: Julia Roberts, Andrew Garfield, Ayo Edebiri, Michael Stuhlbarg, Chloe Sevigny, Lio Mehiel

FIN - song : Everything but the girl - Nothing left to lose

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Boat That Rocked (aka Pirate Radio/Radio Rock Revolution) - Richard Curtis

The Boat That Rocked op IMDb (7,3)
 The Boat That Rocked op Moviemeter (3,53)

The Boat That Rocked op Wikipedia

Toen ik deze film de eerste keer zag, schreef ik mijn recensies nog op Hyves (ja, écht!). Daar is natuurlijk niets meer van terug te vinden dus zal ik opnieuw aan de bak moeten. Heel niet erg, want wat was het fijn om deze film weer een keer te zien. Niet alleen een heerlijke cast en een dito trits muziek, ook een erg fijne reeks plaagstootjes naar "de macht" en "de mores" van die tijd. De jaren 60 hebben een boel voor ons bevrijd, laat ik het zo zeggen. Zelf luisterde ik natuurlijk ook naar piratenzenders, die in ons land in 1973 verboden werden. Precies het moment dat ik zelf platen begon te kopen, zeg maar. Ik zocht en vond mijn inspiratie daarna blijkbaar elders, want de liefde voor muziek is nog niet over..).

1966, we gaan de Noordzee op. Daar ligt, een klein stukkie uit de kust en net in de internationale wateren, de piratenzender Rock Radio. Die zender brengt verlichting in de huiskamers en op de werkvloer. De benauwde jaren 50 zijn voorbij, de wereld begint weer te ademen na de gruwelijke WOII: ontzuiling, seksuele revolutie en uiteraard de ontaarde kunst die popmuziek heet. Terwijl de BBC nog steeds praatprogramma's en politieke commentaren uitzendt, stemt "het volk" inmiddels af op de frequentie van de piratenzenders. Hoewel illegaal weten ze de harten van de luisteraars te stelen. 

Een doorn in het oog van de verantwoordelijke minister, die vast van plan is deze vrijbuiters het zwijgen op te leggen. Dat gaat natuurlijk niet zomaar, de rebellie drijft aan de oppervlakte. 

Met: Bill Nighy, Philip Seymour Hoffman, Tom Sturridge, Nick Frost, Chris o' Dowd, Kenneth Branagh, Rhys Ifans, Emma Thompson

FIN - song : David Bowie - Let's dance (2002 remaster)

FIN - song : Duffy - Stay with me baby

The Ice Storm - Ang Lee

The Ice Storm op IMDb (7,3)
 The Ice Storm op Moviemeter (3,50)

The Ice Storm op Wikipedia

Destijds was ik behoorlijk onder de indruk van deze, vroeg me af wat daarvan over zou zijn. Opnieuw bekijken derhalve. Welnu: nog steeds een heel sterke, sfeervol indrukwekkende film met enkele volledig raak schietende rollen. Er zit nóg een extra motivatie aan om deze film te waarderen: hoewel ie uit 1997 komt, ademt de film een oudere sfeer uit. Dat komt ten dele door de setting (het minder moralistische Amerikaanse leven uit de vroege jaren 70) maar komt vooral ook door het feit dat de pubers in deze film inmiddels allemaal gevestigde acteurs zijn die allen al een sterke reeks volwassen rollen op hun naam hebben. Het maakt dat je scherp observeert of je in deze rollen al iets van hun latere acteerprestaties ziet opdoemen. Which is. En, ook niet onbelangrijk, de film vestigde - zo kort na Sense and Sensibility - de naam van Ang Lee definitief als dramaregisseur. Zoals een van mijn vroegere CD-verzamelboxen roept: Back to the 70's!

1973, een typisch Amerikaanse buitenwijk. Grote huizen, succesvolle gezinnen (ja, de film begint net he), schone schijn regeert. Thanksgiving nadert: terwijl de kinderen zich voorbereiden op schoolvakantie, zorgen de ouders dat alles in huis is voor een tafel vol kalkoen. De weersverwachtingen zijn niet best (een strenge vorst nadert, net zoals een dagenlange regenbui. Die combinatie belooft niet veel goeds). 
De stelletjes lijken all American, maar onderhuids broeit het natuurlijk: de ene pappie legt het aan met de andere buurvrouw, de ouders veinzen eeuwige trouw terwijl ze allen heimelijk dromen van partnerruil die ze in gang zetten op sleutelfeestjes. Ondertussen groeit bij de kinderen ook het seksueel ontwaken; de buurjongen is razend interessant, terwijl zijn veel jongere broertje juist stiekem heel goed gaat op de steeds vrouwelijker vormen van zijn buurmeisje. Alles ademt seks, maar alles ademt ook puritanisme en Amerikaanse behoudsdrift. Gaat dit goed? Wat zegt u, als ervaren filmkijker?

Met: Kevin Kline, Sigourney Weaver, Christina Ricci, Tobey Maguire, Elijah Wood, Joan Allen, Adam Hann-Byrd, Katie Holmes

FIN - song : David Bowie - I can't read '97

Riefenstahl - Andreas Veiel

Riefenstahl op IMDb (7,2)
 Riefenstahl op Moviemeter (3,21)

Leni Riefenstahl op Wikipedia

Heb er lang tegenaan gehikt (te lang misschien) maar mijn vrouw overtuigde mij deze documentaire toch te gaan zien. Achteraf gezien gelukkig maar, want de documentaire is behoorlijk sterk. Dat ik er zelf zo tegenop zag, vindt vooral zijn oorsprong in het feit dat ik filmliefhebber ben. Ik heb de trailer vooraf gezien, ik wist dat ik bepaalde delen van deze docu (de filmbeelden vooraf) uit esthetisch oogpunt gewoon mooi zou vinden. En dat is nu precies het lastige: waar precies scheiden de wegen van de waardering voor de kunstenaar en de afkeer voor dit type mensen zich? Met "dit type mensen" bedoel ik dan degenen die bewust een afslag nemen in een richting die alom moreel verafschuwd wordt. Wanneer slaat waardering om in cancellen? Mogelijk hebben meer kijkers naar deze docu met deze vraag geworsteld, mogelijk hebben ze ook in het bekijken ervan de antwoorden al gevonden. 

Want dat is wat deze docu wel degelijk doet: mevrouw Riefenstahl mag nog zo verbaal tegenstribbelen, uit haar eigen archief en uit alle beelden, foto's, brieven en geluidsopnames daarin blijkt dat ze wel degelijk met opgeheven hoofd aan de verkeerde kant van de geschiedenis ging staan. Mijn vrouw heeft enige kennis van de DSM-5 en meende naar iemand met een overduidelijke narcistische persoonlijkheid te hebben zitten kijken. Elke keer die gespeelde boosheid als interviewers in de decennia na de oorlog haar fling met de nazi-kopstukken ter sprake brengen, elke keer weer probeert ze te zeggen dat ze het allemaal voor haar artistieke idealen heeft gedaan, alles per keer door de ondervrager weerlegd met citaten en beelden uit haar eigen archief. Als ze echt alleen met film en fotografie bezig was geweest, dan zou ze niet zo geëngageerd zijn geraakt met Hitler, Speer en Goebbels. Riefenstahl werd oud, heel oud, maar heeft nooit in de juiste bewoordingen berouw getoond. En dat is jammer, want je kunt nooit meer zonder kramp in de maag naar haar - soms echt wel fraaie- beelden kijken.

FIN - song : Freya Arda - The End of Riefenstahl

Gezien in : Cinema Oostereiland

Juror #2 - Clint Eastwood

Juror #2 op IMDb (7,0)
 Juror #2 op Moviemeter (3,37)

Ja hoor, weer terug van vakantie. 2 weken lang door wildparken gekronkeld, daardoor - plezierig- lang afgesloten geweest van het medium "film". Enkel tijdens de lange heen- respectievelijk terugvlucht een filmpje kunnen kijken, dus there is work to do.

Oude grijsaard Clint Eastwood blijft actief een bijdrage leveren aan de filmwereld. Stukkie over de 90 is ie al, maar zijn - bij vlagen ietwat reactionaire- visie op de Amerikaanse maatschappij verpakt hij nog steeds in pakkende verbeeldingen. Deze film werd ook weer goed ontvangen en dat is redelijk terecht. Het verhaal:

Justin staat - na een lastige periode in zijn leven- op het punt om vader te worden. Al enige tijd laat hij de drank staan en doet hij alles om zijn vrouw te overtuigen dat hij de family man is die ze zo graag aan haar zijde wenst. Net op het moment dat de uitgerekende bevaldatum nadert, krijgt hij de invitatie om zitting te nemen in de jury van een rechtszaak over de mogelijke moord op een jonge vrouw. In Amerika geldt dat jureren als een vorm van burgerplicht, waarbij je een onafhankelijke bijdrage geeft aan het juridisch systeem. Justin twijfelt er aan zijn deelname te verlenen en dat is niet alleen vanwege zijn thuissituatie.

Gaandeweg de film krijgen we als kijker inzichten mee die aantonen dat Justin eigenlijk helemaal niet mág jureren in deze zaak, simpelweg omdat hij niet onafhankelijk en onbevooroordeeld is. Hij moet meebeslissen over het lot van de verdachte (die een levenslange gevangenisstraf kan verwachten) terwijl hij meer informatie over de zaak heeft dan de andere juryleden. Een daarvan heeft Justin op de korrel en begint hem te bevragen, ook de aanklager (een uitstekende rol van Toni Collette) begint vermoedens te krijgen. Terwijl de zaak zich richting uitspraak begeeft, begint Justin in morele problemen te komen.

Met: Nicholas Hoult, Toni Colette, J.K. Simmons, Kiefer Sutherland, Zoey Deutsch

FIN - song : Mark Mancina - End credits (from juror #2)

Joy - Ben Taylor

Joy op IMDb (7,1)
 Joy op Moviemeter (3,20)

Het is dat ik in de onvolprezen show van Graham Norton hierover verteld zag worden, anders was deze film waarschijnlijk geheel aan mijn aandacht ontsnapt. Zo goed als rechtstreeks naar Netflix gegaan. En daar kom ik niet elke week. De film is te leuk, te belangrijk om niet te zien. Althans, zo sta ik er in. Het leuke zit er in dat het fris van de lever gespeeld wordt door de charmante James Norton, de fijne verrassing Thomasin McKenzie en natuurlijk door de onnavolgbare grootheid Bill Nighy. Het belangrijke zit er in dat het een waargebeurd verhaal is, een verhaal dat heeft geleid tot vreugde voor meer dan een miljoen kinderloze stellen. 

Eind jaren 60 staat de gynaecologische en neonatologische wetenschap nog in de kinderschoenen. Er bestaan natuurlijk al keizersnedes om lastig zwangerschappen te redden, er zijn diverse methoden om de aanstaande ouders gezonder en beter voorbereid te maken op de medische kant van de bevalling. Maar..

Er is nog steeds geen oplossing voor de jonge mensen waarbij zwanger worden niet lukt. De jonge arts dr Robert Edwards doet in Cambridge veel onderzoek naar mogelijkheden in het bevorderen van bevruchting maar zijn werk komt pas in een stroomversnelling als de jonge laborante Jean Purdy tot zijn team toetreedt. Gezamenlijk duiken ze in het zoeken naar de oorzaken die maken dat het ene eitje wél aanslaat op aanwezig sperma en het andere eitje niet. Ze regelen een klein aggenebbisj lokaaltje in een afgeleefd ziekenhuis en storten zich op hun onderzoek. Ze gaan daarbij mede te rade bij de bekende Londense chirurg Patrick Steptoe. Deze verricht dan al baanbrekend werk op het gebied van abortus, maar wil gaarne zijn kennis en inzichten delen om ongewenst kinderloze ouders te helpen.

Het plan is snel gemaakt, maar de uitvoering blijkt lastig. Een jarenlange weg loopt het drietal, daarbij elk in hun eigen wereld de ene na de andere aanval van moraalridders en kerken bevechtend. Jean en Robert raken na een aantal jaren gedesillusioneerd en gooien het bijltje erbij neer. Maar het idee iets dermate belangrijks als IVF op de plank te laten liggen, knaagt aan hen beiden. Zouden ze dan toch niet...?

Met: James Norton, Thomasin McKenzie, Bill Nighy

FIN - song : Peter, Paul & Mary- 500 miles

Alles van waarde - Stanley Kolk

Alles van Waarde op IMDb (6,2)

Alles van Waarde op Moviemeter (2,81)

Telefilms kijk ik graag, omdat ze een tip van de sluier oplichten van het aankomende filmtalent. Deze film bijvoorbeeld, ik vond hem ingenieus gemaakt. Niet dat het verhaal nou heel veel kanten op gaat, niet dat er sensatie in de beelden ingebakken zat, nee. Het ingenieuze zat hem erin dat het een knappe vermenging is geworden van feiten, fictie én auditie. De regisseur schroomt er niet voor om af en toe afstand te nemen van de acteerlijn door terug te gaan naar de schrijftafel: "zou je de scene ook zo kunnen doen?" en "wat voor beeld geven we nu eigenlijk als we het zo inrichten?" of "zijn we nu niet te somber, moet er niet meer licht in het verhaal?". Dat ontregelt en het houdt de kijker bij de les. 

Direct knalt de film je gevoel binnen: twee hand-in-hand lopende mannen worden aangevallen door een agressieve groep vechtersbazen. We zitten ergens in de biblebelt, "afwijkend gedrag" wordt hier niet geaccepteerd: het onschuldige samenzijn van de mannen wordt gewelddadig verstoord. 

Rick, de man die het zwaarst gehavend uit de strijd komt, weigert aangifte te doen. Niet omdat hij niet wil dat de daders gepakt worden of dat hij bang is voor represailles. Hij doet het niet omdat hij Marc, het andere slachtoffer, niet in de problemen wil brengen. Marc is getrouwd, vader van een kind én vooraanstaand lid van de kerkgemeenschap die het dorp domineert. Rechercheur Narin graaft steeds dieper tot ze beet heeft, maar merkt dat zij ook tegenwerking ontvangt vanuit het politieteam. Uit alles blijkt dat de dorpsgemeenschap liever heeft dat men het niet meer over dit nare voorval heeft, dat de kerk haar voortrekkende rol weer neemt en dat de maatschappelijke gesprekken dus over de kerk en de leer gaan en niet over de malle fratsen van een aantal mannelijke bewoners. 

Iedereen worstelt met zichzelf in dit verhaal, maar vooral worstelt men met de ander: Marc met zijn partner én met zijn ouders, Rick met Marc en met de ouderlingen. Er is een schokeffect voor nodig om het begrip voor elkaar op hetzelfde niveau te krijgen.

Met: Teun Luijkx, Abe Dijkman, Julia Akkermans, Sinem Kavus

 

Unbroken - Angelina Jolie

Unbroken op IMDb (7,2)
 Unbroken op Moviemeter (3,42)

Ze zit blijkbaar goed op te letten, mevrouw Angelina Jolie. Ze heeft een goede sociale inslag en heeft nu blijkbaar ook een goede neus voor scriptkeuzes. Ze staat zelf steeds minder vaak voor de camera's, duikt er nu vaker achter. Dat pakt goed uit bij het verbeelden van dit waargebeurde verhaal. Hoofdpersonage Louis Zamperini heeft echt bestaan. Dat maakt het verhaal wel tamelijk heroïsch, al zal er natuurlijk best iets aangedikt zijn in de verfilming.

Net als vele anderen begint Louis Zamperini zijn jongensbestaan als straatschoffie, die regelmatig op de vlucht moet voor de politie. Wat hij daar in ieder geval van leert, is hardlopen. Dermate hard zelfs dat hij het in zijn highschooltijd tot zijn specialisme maakt: hij begint wedstrijden te lopen en weet zich zelfs te kwalificeren voor de Olympische Spelen van 1936 in Berlijn. Geen medaille, wel stelt hij een recordtijd voor de snelst gelopen ronde op zijn afstand.

Enkele jaren later: de Verenigde Staten zijn in oorlog met Japan, Zamperini zit er als boordschutter op een vliegtuig middenin. Het gaat mis, ze crashen in de oceaan en hij behoort met twee anderen tot de overlevenden. Dagen- , nee wékenlang dobberen ze over de oceaan totdat ze opgemerkt worden door een Japans schip. Eenmaal aan land kunnen ze direct door naar het gevangenenkamp, ze zijn oorlogsbuit. In het kamp wordt Zamperini door de sadistische kampleider Watanabe uitgedaagd om zijn sportieve kwaliteiten te etaleren. Hij loopt keer op keer klappen op, maar gebruikt zijn sportieve achtergrond om zijn spirit niet te laten breken: hij zal de kampcommandant confronteren met een keihard staaltje mentaliteit. Ongelijke strijd, maar wel een strijd.

Met: 

Jack o Connell,            Jack o Connell

 Miyavi,                      Miyavi

Domhnall Gleeson,     Domhnall Gleeson

Garrett Hedlund        Garrett Hedlund

FIN - song :  Coldplay - Miracles

Muidhond (aka Tench) - Patrice Toye

Muidhond op IMDb (6,8)
 Muidhond op Moviemeter (3,36)

Moedige film, maar o zo lastig. Moedig van de maker omdat die een maatschappelijk probleem (of eigenlijk een afwijking) op humanistische manier probeert te benaderen. Lastig voor de kijker omdat je gewend bent te proberen je te vereenzelvigen met de hoofdrolspeler dan wel de tegenhangers. En dat conflicteert in deze film enorm. Vooropgesteld: iedereen denkt van zichzelf het goede te doen in deze setting, maar de cocktail is explosief en gevaarlijk. Ongewild misschien, maar het blijft gevaarlijk. 

Wat dan precies? Dat ga ik u proberen te vertellen. Jonathan keert terug naar huis, klaarblijkelijk na een gevangenisstraf. Zonder dat het uitgesproken wordt, leren we al snel dat hij vastgezeten heeft wegens pedoseksualiteit. Je ziet niets aan hem, je denkt: jeetje, wat een aardige buurman. 

Precies dat is het probleem van Jonathan (een ijzersterke Tijmen Govaerts): hij IS aardig, hij is vriendelijk en voorkomend en zachtaardig. Maar ondanks dit alles is hij dus toch ooit in de fout gegaan en daarvoor veroordeeld. Nu, weer terug na het uitzitten van die straf, moet hij weer resocialiseren. Hij traint, hij werkt, hij vist. Zijn moeder houdt scherp in de gaten dat hij buiten de verleidingen blijft. 

Dat gaat lang goed, totdat er nieuwe buren komen. De nieuwe buurvrouw heeft niet alles onder controle, ze heeft in ieder geval weinig zicht op haar stuiterende dochter. En precies dat meisje, de ontwapenende Eike, komt in contact met Jonathan. Ze vindt hem tof, haar nieuwe buurman, ze probeert te gaan waar hij gaat. En Jonathan doet alles om te voorkomen dat hij het verliest van zijn heimelijke gedachten. Hij traint fanatieker, hij werkt harder, hij weert het meisje af maar voor hij B kan zeggen, steekt ze haar blije hoofd alweer om de deur. De onwetende buurvrouw vindt het allang al prima dat ze haar dochter af en toe alleen kan laten, maar Jonathan's moeder probeert uit alle macht haar zoon in toom te houden. Het is een struggle, ongekend heftig in de hoofden van zij die weten. Probeer daar als kijker maar eens onbevooroordeeld naar te kijken. 

Met: Tijmen Govaerts, Julia Brown, Ina Geerts, Greet Verstraete

Blue Jean - Georgia Oakley

Blue Jean op IMDb (7,0)
 Blue Jean op Moviemeter (3,26)

Voordat de haan driemaal gekraaid heeft, zal Jean iedereen verloochenen. En zichzelf.

IJzersterke film dit: mooie ontwikkeling van de karakters, sterke hoofdrol, een goed script dat van actuele betekenis is. Deze zou zomaar in mijn jaarlijstjes terecht kunnen komen. 

Begin jaren 80, Engeland. Het Thatcherisme glorieert en maakt vele slachtoffers: niet alleen ontstaat er een grote tweedeling in arm en rijk, ook het moralisme viert hoogtij. Met haar opgeblazen dictie vaardigt the Iron Lady een wetsvoorstel uit die Clause 28 heet. Het komt erop neer dat overheidsinstellingen geacht worden het gezin als de hoeksteen van de samenleving te zien en dat ze geen andersoortige relaties mogen propageren of ondersteunen. 

Jean werkt als gymlerares voor een overheidsinstelling en is daarmee een daadwerkelijk slachtoffer van deze wet: ze moet voor haar collega's , voor de schoolleiding én voor haar leerlingen verborgen houden dat ze lesbisch is en na haar mislukte huwelijk er nu een relatie met een militante vrouw op nahoudt. 

Haar vriendin snapt niet dat ze er zo zwaar aan tilt en dat ze zo heimelijk omgaat met hun liefde, maar die maakt dan ook niet de dagelijkse opmerkingen in de lerarenkamer mee. Jean loopt op eieren en dat wordt alleen maar erger als Lois, een nieuwe leerling, op de proppen komt. Jean neemt haar onder haar hoede en leert haar de kneepjes van het netballen, een zaalsport waar Jean een succesvol team van leidt. Er lijkt geen vuiltje aan de lucht totdat Lois op een avond opeens opduikt in het gaycafé waar Jean altijd haar vriendinnen ontmoet. Jean wil niet ontmaskerd worden op school maar ze wil ook haar vriendinnenkring niet kwijt. Ze komt in gewetensnood en neemt een slechte beslissing.

Met : Rosy McEwen, Kerrie Hayes, Lucy Halliday, Lydia Page

FIN - song : Gravy Jones - Chasm

Babardeala cu bucluc sau porno balamuc (aka Bad Luck Banging or Loony Porn) - Radu Jude

Bad Luck or Loony Porn op IMDb (6,5)
 Bad Luck or Loony Porn op Moviemeter (2,96)

Zeer warrige film , een film zonder een duidelijk gezicht waar het sterke einde weinig meer aan kan veranderen. Vermoedelijk wilde de regisseur met een goede boodschap eindigen, maar dat komt na het onbegrijpelijke middenstuk iets te laat. 

De film is opgedeeld in 3 delen. Het begint als een onvervalste pornofilm, maar binnen twee minuten na deze expliciete start weten we dat het hier om huisvlijt gaat. Geschiedenislerares Emi heeft grote pret met haar man in haar eigen slaapkamer maar de man blijkt een grote fout te maken. Hij filmt hun knusse samenzijn maar vergeet het filmpje van zijn compiter te halen als hij zijn laptop ter reparatie wegbrengt. Het filmpje wordt gelekt en anoniem op internet geplaatst. Emi pusht haar vriend het filmpje te laten verwijderen. Dat lijkt aanvankelijk succesvol maar het duikt vervolgens op een andere site weer op.

Het middenstuk van de film is volstrekt onbegrijpelijk: allemaal losse flarden scenes , van geschiedenis tot natuur, van naakt tot industrieel. Waarschijnlijk wil de regisseur iets zeggen over de maatschappij waarin wij leven, maar het bleef voor mij onduidelijk wat dan precies.

Het derde deel van de film is het sterkst: lerares Emi wordt ter verantwoording geroepen bij de ouderraad omdat haar filmpje schadelijk zou zijn voor de jeugdige leerlingen. De discussie loopt uiteen van "verwerpelijk" tot "schadelijk voor de reputatie van de school" , van "privacy" tot "iedereen doet het". Al snel blijkt dat de morele standaard van de ouders op zijn minst discutabel is: zo goed als iedereen heeft het filmpje namelijk gezien en dat was echt niet alleen om zich op dit gesprek voor te bereiden. Emi heeft zich voor te bereiden op een oordeel dat geveld gaat worden door mensen met een dubbele standaard. Het kan alle kanten op. 

Met : Katia Pascariu

FIN - song : M.A. Numminen = In order to tell

Hardcore - Paul Schrader

Hardcore op IMDb (7,0)

Hardcore op Moviemeter (3,33)

Er hangt een naargeestig sfeertje in deze ietwat gedateerde film. Schrader probeert op zijn eigen wijze zowel inzicht als kritiek te geven op de bekrompenheid van jaren70- Amerika. Een land waarin aan de beide zijkanten de seksindustrie een enorm verdienmodel is, terwijl de leegte ervan afstraalt. Maar ook een land waarin in de middelste regionen (in deze film de Midwest) hele gemeenschappen nog leven volgens streng-religieuze regels, waarin hiërarchie en onderdanigheid nog key zijn. Het land hinkt op twee gedachten (wellicht nog meer) en dat is tot op heden eigenlijk nog steeds niet voorbij. In die zin is dit een geslaagde film, je kunt je nog steeds van alles voorstellen bij de zoektocht van de vader en bij de verrassingen waarvoor hij komt te staan. 

Die vader is Jake van Dorn, een geslaagde zakenman die zijn godvruchtige leven als Dutch Reformed gelovige leidt in de Midwest. Als zijn dochter verdwijnt na een bezoek aan een bijbelcongres, is hij in alle staten. Aanvankelijk schakelt hij een detective in, maar wanneer die met schokkende meldingen komt , gaat hij zelf op zoek. 

De detective heeft de hand gelegd op een amateur-pornofilm waarin dochter Kristen te zien is. Jake trekt de opdracht aan de detective in en begeeft zich richting de buitenwijken van de steden waar veel van deze films worden geproduceerd. Hij doet zich voor als opdrachtgever, zegt dat hij zelf een film wil maken, en hoopt middels de audienties en de filmmakers steeds dichter bij zijn dochter te komen. Hij krijgt dingen te zien die hij niet wil zien. Gelukkig krijgt hij hulp van Niki, een vrijgevochten prostituee, die Jake confronteert met zijn dubbele moraal , maar die in hem ook een kans ziet om los te komen van het nare gewelddadige wereld dat de seksindustrie is. Samen komen ze steeds dichter tot de harde kern. 

Met : George C. Scott, Dick Sargent, Peter Boyle, Season Hubley

  FIN - song : Susan Raye - Precious memories 

Das Weisse Band - Eine Deutsche Kindergeschichte (aka The White Ribbon) - Michael Haneke

 Das Weisse Band op IMDb (7,8)

Das Weisse Band op Moviemeter (3,58)

Gedurende de lockdownperiode was ik de oude baas al een paar keer tegen gekomen, hij smachtte naar een weerzien met de filmclub. Gisteravond vond hij de tijd rijp: het kon weer. Op de bovenkamer in dat prachtige en statige eeuwenoude monument betraden wij eindelijk weer eens zijn privé-bioscoopje voor een paar uren filmonderricht. Onze gastheer heeft een voorkeur voor wringende en ongemakkelijke films, dus we gingen er van meet af aan tegenaan. Licht uit. Kijken, luisteren, ervaren, ondergaan. 

Begin vorige eeuw, In een Duits dorpje hangt dreiging in de lucht, die gekoppeld lijkt te kunnen worden aan de oorlogsdreiging die op dat moment boven Europa hangt. Maar is dat wel zo? Heeft het daarmee te maken of is er toch een andere oorzaak te vinden in deze streng-tuchtige en gehoorzame samenleving? 

Wie heeft dat touw gespannen dat de dokter met zijn paard bijna dodelijk doet verongelukken? Wie is er verantwoordelijk voor de kortstondige ontvoering van het rijkeluiszoontje van de baron? Wie is er verantwoordelijk voor de mishandeling van het Down-jongetje dat altijd vrolijk achter de groep met dorpskinderen aan loopt? 

De dorpsonderwijzer ziet het allemaal gebeuren en voelt zich - vanwege zijn verbinding met alle gezinnen en notabelen in het dorp - verantwoordelijk om de oplossing te vinden. Hij doet onderzoek, doet navraag bij de rentmeester en bij de naargeestig strenge dominee, hij ondervraagt de huishoudster en hij ondervraagt de kinderen zelf. Hij komt langzamerhand tot gruwelijke conclusies. 

Derde keer dat ik de film zag, maar dat was alleen maar fijn want ik was aan opfrissing toe: wat een meesterwerk. Opnieuw ging ik volledig voor de bijl voor Haneke's fabuleuze regie. Griezelig goed!

Met : Christian Friedel, Burghart Klaussner, Ulrich Tukur, Leonie Benesch , Leonard Proxauf , Maria Dragus

 

Promising young woman - Emerald Fennell

 Promising Young Woman op IMDb (7,5)

Promising Young Woman op Moviemeter (3,48)

Tamelijk radicale wraakfilm, deze. Uitstekend spel van de terecht voor een Oscar-genomineerde Carey Mulligan, maar jammer is dat ze eenzaam boven de anderen uitsteekt qua spel. Veel van de bijrolacteurs ontstijgen het schooltoneel-niveau niet en dat is een minpuntje in een verder goed onderhoudende film. 

Cassandra is een jonge vrouw die alle levenslust verloren heeft. Ze gaf haar studie geneeskunde eraan, ze werkt met weinig animo in een koffietent en ze woont als 30-jarige nog steeds met frisse tegenzin bij haar liefhebbende ouders. Wat maakt dat deze ooit veelbelovende vrouw zo is teruggevallen? Welnu, dat leren we al snel. 

In de avonduren gaat Cassie namelijk op zoek naar mannen. En dan speciaal naar mannen die er op uit zijn misbruik van haar te maken. Ze doet zich steeds voor als stomdronken en eenzaam, altijd hapt er wel een man die haar mee naar buiten of zelfs naar huis wil nemen. Waarop ze zich op het spannendste moment ontpopt als broodnuchter en zinnend op wraak. Ze houdt er keurig een administratie op na hoeveel mannen ze aldus tot zinnen bracht, ze noteert zelfs met verschillende kleurtjes de mate van wraak die ze nam. 

Dit alles doet ze om wraak te nemen op de groepsverkrachting op haar beste vriendin Nina, die door een groep medestudenten werd misbruikt. Nina kon zelf niet met deze ervaring leven en pleegde zelfmoord. Cassandra is vastberaden om het mannelijke deel van de mensheid te moraliseren, totdat ze bij een bezoekje aan Nina's moeder tot inkeer wordt gebracht. Die maakt haar duidelijk dat niemand er beter van wordt en dat Nina's familie er geen enkel baat bij heeft als de acties van Cassandra doorgaan. Die trekt haar conclusies: ze stopt met haar escapades en richt zich uiteindelijk zelfs op het aangaan van een relatie. Ryan, de man in kwestie, is een oude studiegenoot van de geneeskundegroep en inmiddels een succesvol kinderarts. Langzaam lijkt Cassie een vrouw als vele andere te worden.

Met : Carey Mulligan , Bo Burnham, Alison Brie

 FIN - song : Juice Newton- Angel of the morning

This is your death (aka The Show) - Giancarlo Esposito

This is your death op IMDb (5,6)
Lang dacht ik dat naar een dertien-in-een-dozijn-filmpje zat te kijken maar aan het eind krijgt de film me dan toch te pakken. Pluim derhalve voor regisseur Giancarlo "Gus Frings" Esposito, die het verhaal goed weet op te bouwen. Want het begint allemaal tamelijk doorsnee:

Adam is presentator van een tv-show waarin een miljonair een bruid moet uitkiezen. Wanneer tijdens de finale de verliezende kandidaat op gruwelijke wijze wraak neemt, moet Adam - net als zijn producenten en tv-bazen - zich bezinnen op hun daden. Waar zijn ze mee bezig? Hoe belangrijk zijn de kijkcijfers nu eigenlijk, zeker als je dat op een mensenleven (of twee) bekijkt.

Adam besluit het roer om te gooien : ja, hij wil nog spelshows blijven doen. En ja, hij garandeert kijkcijfers. Maar hij wil tussen alle ellende ook iets constructiefs doen: hij zoekt naar kandidaten die bereid zijn om live op tv zelfmoord te plegen maar met die daad wel geld in te zamelen voor hun nabestaanden zodat die onbezorgd kunnen , eh, na bestaan. Een gruwelijk moreel dilemma natuurlijk.

Zijn tv-bazen zijn de moraliteit voorbij, die zien er geen been in om dit gruwelijk morele dilemma aan de kijkers te tonen. Maar het volk spreekt schande. En kijkt stiekem toch in groten getale naar de film. Adam's zus, die een kommervolle baan heeft als verpleegkundige van terminale patiënten, probeert Adam tot rede te brengen, net zoals Adam's producente doet. Maar hij is er rotsvast van overtuigd dat hij iets goeds doet: zijn show gaat niet over degene die zijn leven beëindigt, maar om de familieleden die achterblijven en dat in relatieve weelde zullen kunnen doen. Adam is bereid de nodige grenzen te overschrijden om de show spraakmakend te houden.

Na een denderend kijkcijfer-seizoen groeit het programma "This is your death" naar een alles overtreffende finale. Over the top, maar voor de kijker reflecterend en confronterend.


Met: Josh Duhamel, Famke Janssen, Giancarlo Esposito , Carlin Fitzgerald

Professor Marston and the Wonder Women - Angela Robinson

Professor Marston and the Wonder Women op IMDb (7,1)
Behoorlijk interessante film. Niet in alles even geslaagd maar de combinatie van een interessant - waargebeurd - verhaal en een intrigerende psychologische omwenteling maken het geheel de moeite waard.
Jaren 20, vorige eeuw. William Marston is professor en psycholoog, zijn vrouw Elizabet is doende het te worden. Zijn colleges zijn in die dagen een interessant event: hij heeft een onconventionele methode ontwikkeld om net zo onconventioneel gedrag te kunnen plaatsen. Daarbij heeft hij de oervorm van de leugendetector ontwikkeld, die nog net niet goed genoeg is om de boer mee op te gaan.
Wanneer in zijn colleges de wonderschone Olivia Byrne verschijnt, schudden zijn zekerheden in hun tuig. Hoewel gek op zijn vrouw ontwikkelt hij een verliefdheid op zijn leerlinge, die zich vanwege haar interesse voor de materie heeft aangemeld als persoonlijk assistent van hem en zijn vrouw.
Zijn vrouw ziet het met een schuin oog aan, zegt niet in de wieg gelegd te zijn voor jaloezie maar verloochent die stelling binnen de kortste keren. Olivia op haar beurt geeft eigenlijk aan dat haar interesse meer uitgaat naar Elizabeth dan naar William. In deze complexe verstandhouding werpen ze zich gedrieën op de perfectionering van de leugendetector, waarna ze met hun bevindingen de boer op kunnen.
De spanning tussen de driehoek is continue aanwezig, het wachten is op de ontlading. Als die er dan uiteindelijk komt, is er voor de drie geen weg meer terug. Ze moeten handen en voeten geven aan hun gewaagde gedrag en dat is volop in strijd met de tijdgeest. Het geheim blijft niet lang houdbaar en ontslag volgt. In de naweeën daarvan ziet William een nieuw verdienmodel: hij denkt dat hij zijn ideeën over seksualiteit, psyche en macht het beste kan uitdragen via een stripverhaal. Hij ontwikkelt de superheldin Wonder Woman, die het goede van wereldverbeteraar verbindt met het dominante van een bazige sterke vrouw.
Het trio staat onder continue spanning: met elkaar, met hun werkzaamheden en - dat vooral - met de burgermaatschappij , die niets moet weten van hun radicale ideeën. Hoewel: de strip wordt aanvankelijk best een succes.

Zelf had ik niet verwacht dat ik een gecombineerd verhaal van bondage, striphelden en machtsspelletjes twee uur zou volhouden, maar het ging me in dit geval makkelijk af. Keurige film.

Met : Luke Evans, Rebecca Hall , Bella Heathcote