Sweat (aka Pot) - Magnus von Horn

Sweat op IMDb (6,5)
 Sweat op Moviemeter (3,15)
Sweat op Wikipedia 

Een wereldje waar ik weinig weet van heb. Maar ook een waar ik weinig last van heb. De zogenaamde magie van "influencers" gaat behoorlijk aan mij voorbij. Dit realiseerde ik me toen ik deze week deze film bekeek. De andere kant van het filmverhaal, de wereld van sportscholen en dito verdwazing, die ken ik dan weer wél, al is het van observeren: met enige regelmaat bezoek ik de sportschool omdat een kantoorpik nu eenmaal wel voor zijn beweging moet zorgen. Maar steeds verbaas ik me erover dat ik altijd maar dezelfde gezichten blijf zien, ongeacht op welke dag ik naar de oefenruimtes fiets. Respect voor wie daar "woont", ik ontleen er zelf echter geen enkele status aan. Blij dat ik het gedaan heb, nog blijer dat ik na afloop even in de sauna mag. Al deze terzijdes heb ik nodig om maar aan te geven dat deze film voor mij over een tamelijk onbekend lifestyle gaat. Totdat het persoonlijk wordt, dan begin ik dingen te herkennen.

Sylwia is de absolute top. Hele klassen en scholen willen haar fitnesslessen volgen, ze aerobict iedereen de moeder. Aanbeden wordt ze. En ze vindt het heerlijk. Al haar activiteiten exposeert ze dan ook nog eens dagelijks op social media, zodat ze dermate veel volgers blijft houden dat productplacing rendabel wordt. Ze leeft op gesponsorde producten, zeg maar: haar pagina's worden gevolgd, haar dvd's verkopen als een malle, ze wordt op straat herkend, sky en limit en zo.

Als kijker weten wij dan al dat dit een facade is, een lege huls. Want eenmaal thuis overvalt de eenzaamheid onze Sylwia: niemand om tegenaan te schurken, geen stevige schouder om op te leunen en nu ontdekt ze verdomme ook nog dat er een obscure stalker onderaan haar flat staat. Het gaat in haar hoofd zitten en wat daar in zit, zal er ook een keer uit moeten: uiteindelijk breekt Sylwia, precies op het moment dat ze weer eens een filmpje voor haar socials opneemt. U snapt: dat is dus precies níét waarop haar volgers en haar sponsors zitten te wachten. De geest moet weer in de fles, maar hoe?

Met : Magdalena Kolesnik, Julian Swiezewski, Aleksandra Konieczna

FIN - song : Wcsazy - Jestés Najlepszy

When fucking spring is in the air (aka Als de fucking lente komt) - Danayel Sugawara

When fucking spring is in the air op IMDb (6,1)
 When fucking spring is in the air op Moviemeter (3,23)

Naast al te bloederige films (van de week binnen enkele minuten "Bones and all" af gezet) kan ik ook niet heel goed tegen films waar de hoofdpersoon louter negatief en agressief in de wereld staat. Die laatste categorie kijk ik dan altijd wel tot aan de aftiteling af, maar er vindt geen enkele personificatie plaats: ik kan me dan maar moeilijk vinden in de karakterontwikkeling. Terwijl dat vaak een bewuste keuze is van de regisseur, daar ben ik me terdege van bewust. In deze specifieke film probeerde ik me dus te focussen op het sociaal verhaal en op een aantal acceptabele bijrollen. 

Want mensen, mensen, wat een bloedirritant type is hoofdpersoon Kasia hier. Aanvankelijk wint ze nog een beetje onze sympathie door tussen de geldeisers en haar oma te gaan staan: ze beschermt het oude vrouwtje door de pandeigenaren van het erf te jagen. Door deze consternatie komt ze er amper aan toe om de ware reden van haar bezorgde thuiskomst aan oma te melden: ze is zwanger. En dat is voor een meisje van 16 in het niet hoogwelstandige Polen een belabberd toekomstbeeld. 

Nog los van haar eigen toekomstbeeld moet ze nu dus ook nog eens op zoek naar geld om oma's schuldeisers af te schudden. Waar haal je in zo korte tijd 50.000 Zloty vandaan? Dat kan volgens Kasia maar op één manier: ze moet haar al jaren afwezige moeder vinden. En lukt dat niet, dan moet ze haar zoektocht doorzetten en kijken waar haar nog langer afwezige vader ergens in het buitenland zit. Misselijk is ze ervan, zowel letterlijk als figuurlijk.

Met; Ada Szczepaniak, Nadine Ignas, Cesary Lukaszewicz, Julia Kijowska, Guido Pollemans

FIN - song : Bumble Bees - Day by day

Leave no traces (aka Zeby Nie Bylo Sladów) - Jan P. Matuszynski

Leave no traces op IMDb (7,1)
 Leave no traces op Moviemeter (3,38)

Leave no traces op Wikipedia

Zo hé, komt er effe eentje binnen. Een jaar geleden nam ik deze op van de VRT-zender, hij stond op "binnenkort vervallen". Blij dat ik dat laatste niet geruisloos heb laten gebeuren want dit was echt sterk. We weten natuurlijk allemaal hoe het communistisch systeem binnen het Warschaupact van kunstmatigheden aan elkaar hing (schone schijn voorop, een hard-realistische wereld daarachter), maar het is toch goed om daar af en toe de lijnen van te zien lopen. Deze op waarheid gebaseerde film geeft ons inzicht in hoe moeizaam de omgang met de waarheid in dit systeem was (en we weten ook dat het opnieuw aan het gebeuren is: nieuwe systemen maar oude technieken). 

Op een stukje afstand van de harde lijnen die het politbureau uitzette, leefde een wereld van klein verzet: kunstenaars, studenten, wetenschappers, vakbondsmedewerkers. Ze durfden kritisch te kijken naar hun regering én naar de uitvoerende instanties, ze durfden dat terwijl ze wisten dat kritiek niet gedoogd werd en zelfs hard werd bestraft. De scholieren Jurek en Grzegorz zijn er nog niet zo heel erg mee bezig, alhoewel ze wel degelijk beseffen dat een keuze voor studeren voor hen een uitweg is om niet in het leger te belanden en daarmee de propagandamachine te dienen. In een overmoedige bui drinken ze een wijntje en lopen ze te keten op een stadsplein. DAT GAAT ZOMAAR NIET! Ze worden opgepakt, op het politiebureau wordt de goed gebekte Grzegorz hardhandig aangepakt, Jurek kan niet anders dan toekijken hoe zijn maatje door zes agenten tegelijk wordt geslagen en geschopt, terwijl de commandant de tip geeft: "Sla hem op zijn buik, niet op zijn rug. Leave no traces!". Het is tevergeefs, Grzegorz wordt nog wel door ambulancebroeders opgehaald maar blijkt niet meer te redden.
Sporen volop, aldus de lijkschouwer, maar daar denken de machthebbers anders over. Jurek doet aangifte, Grzegorz moeder (een destijds bekende dichteres) staat op, met de steun van de aan autoriteit winnende priester Jerzy Popielusko doen ze samen aangifte. Maar ze praten tegen een muur: de overheid lijkt niet van plan de dienstdoende agenten te bestraffen en beginnen met ingewikkelde theorieën twijfels te verspreiden over de juistheid van Jurek's verhaal. In hun zoektocht naar rechtvaardigheid komen Jurek en Gregor's moeder steeds meer in gevaar, van alle kanten worden de apparaten in werking gesteld om hun getuigenis te ontkrachten. 
Waargebeurd he! The horror, the horror.

Met: Tomasz Zietek, Sandra Korzeniak, Jacek Braciak, Agnieszka Grochowska, Robert Wieckiewicz

FIN - song : Alain Grasselli - Sonnenschiff

The Peasants (aka Chlopi)- DK Welchman/Hugh Welchman

The Peasants op IMDb (7,6)
 The Peasants op Moviemeter (3,60)

The Peasants op WIkipedia

Uit de koker van de makers van "Loving Vincent", de destijds zo bejubelde film over het einde van het leven van Vincent van Gogh. De fantastische techniek die op die film werd toegepast (eerst werden alle scenes gefilmd, daarna werden ze minutieus overgeschilderd om vervolgens middels animatie weer in beweging te worden gezet). Je kijkt dus naar schilderijen, maar het beweegt als een film. Door deze levensechte benadering krijgen de karakters veel meer diepgang dan een eendimensionaal schilderij normaal kan bewerkstellingen. Mijn vrouw zag deze film een jaar geleden al, was dermate enthousiast dat ze de filmposter kocht die nu ingelijst in onze gangen hangt. Ze overtuigde mij dat ik deze moest gaan zien; die kans greep ik toen ik m op de filmzenders voorbij zag komen. 

Eind 19e eeuw, het Poolse platteland. Feodalisme viert nog hoogtij: de machtige hereboeren zijn meestal ook gelijk de notabelen in het dorp, de pastoor en de notaris buigen voor ze. In het dorpje Lipce gaat dat al niet anders: boer Boryna bezit dermate veel land dat hij het kan maken om zijn personeel, zijn kinderen en zijn personeel allemaal voor hem te laten dansen. Hij is net weduwnaar geworden en moet nadenken over hoe de continuïteit van zijn boerenbedrijf gewaarborgd wordt. Zijn zonen Antek en Maciej zijn lapzwansen, zijn schoondochter Hanka is overduidelijk uit op overname van zijn landerijen. Boryna denkt slim te zijn: hij "koopt" het mooiste meisje van het dorp, de zwierige Jagna, belooft haar de latere zeggenschap over de landerijen (waarvan ze een deel toch al bezat) en denkt aldus alle touwtjes in handen te hebben.
Wat hij niet weet, is dat zijn zoon Antek in het geheim een seksuele relatie heeft met Jagna, een relatie waarbij op het oog wel enige liefde en genegenheid aan te pas komt. Als Boryna op een gegeven moment zijn vrouw betrapt met zijn zoon, ontwikkelt zich een machtsspel waar het hele dorp bij betrokken wordt, helemaal als de oogsten lijken te mislukken en het nabijgelegen bos door de staat onteigend wordt. Het kan niet anderrs dan dat "heks" Jagna hier de oorzaak van is. Wraak!

Met : Kamila Urzedowska, Robert Gulaczyk, Miroslaw Baka, Sonia Mitilieca, Ewa Caszpryk

FIN - song : Piernikowski- Koniec Lata

Joika (aka The American) - James Napier Robertson

Joika op IMDb (7,1)
 Joika op Moviemeter (2,83)

Joika op Wikipedia

Het lijkt allemaal heel verwarrend: een Nieuw-Zeelands/Poolse productie over een in Rusland werkende Amerikaanse met daarbij oa een Duitse steractrice in een van de hoofdrollen. Maar goed: we snappen natuurlijk dat er geen mogelijkheid bestond om deze productie vanuit Rusland zelf te maken, dus maakte het op waarheid gebaseerde verhaal de nodige omzwervingen voordat het van de grond kwam. Maar dan krijg je ook wat: een inkijkje in de bittere wereld van het topballet. Heeft u ooit wel eens een "positieve" balletfilm gezien? Ik denk aan Black Swan, And Then We Danced, Girl of recenter nog "Encore": stuk voor stuk films over de harde, gemene en hypercompetitieve wereld van de topsport (want zo mogen we ballet toch echt wel noemen. En toch, toch lokte het danseres Joy Womack naar Moskou.

Waarom dan? Welnu: Joy heeft op haar kamer een foto hangen van Natalia Osipova, in haar ogen de beste prima ballerina aller tijden. De vrouw die haar motiveerde zelfs, die haar dusdanig inspireerde dat ze haar vaderland en haar familie achterliet om het te gaan maken in Rusland. Dáár zit namelijk de Champions League van het ballet, van daaruit heerst het ongeëvenaarde Bolshoi-Ballet over de planken. Hoewel ze weet dat nog nooit een Amerikaanse is doorgedrongen tot het primaballerina-korps gaat ze er vol voor. Ze belandt in een wereld van intriges, haat en nijd en zelfs persoonlijke aanvallen. Een wereld die geleid wordt door bikkelharde trainers die je genadeloos laten vallen bij het minste of geringste foutje. Toch ziet Joy kansen: ze merkt dat ze bij de kille lerares Tatiyana Volkova langzaam begint door te dringen. Daartoe moet ze de competitie aan met de ambitieuze Natascha, die vooralsnog meerdere streepjes voor heeft. Na de loodzware lessen blaast Joy stoom af bij medeleerling Nicolas, die -gelukkig voor haar- een veel beter relativeringsvermogen heeft. Toch lukt het ook de vriendelijke jongeman niet om Joy af te remmen in haar vaste voornemen: ze gáát prima ballerina worden, ze is bereid daar héél veel voor op te geven. Te veel?

Noot 1: Verwar deze "The American" niet met de film die wij van Anton Corbijn kennen.
Noot 2: Joy Womack bestaat echt. Ze danste de "body double" in deze film voor actrice Talia Ryder.

Met : Talia Ryder, Diane Kruger, Oleg Ivenko, Natasha Alderslade

FIN - song : Dana Lund- Winter palace

Gezien in : Cinema Oostereiland

Irena's Vow - Louise Archambault

irena's vow op IMDb (6,7)
 Irena's vow op Moviemeter (3,05)

Irena's vow op Wikipedia

In plaats van naar de toneelverfilming van de kranslegging op de Dam keken wij op 4 mei naar een oorlogsdrama. Het drama - hoewel matig geacteerd - was tastbaar, het invoelen in de situaties en vooral de spanning die erbij kwam kijken was vanaf de bank realistisch genoeg om tot na- en herdenken te stemmen. Zo kon het ook, besloten wij.

Irena is verpleegkundige in opleiding als in haar land Polen de Tweede Wereldoorlog uitbreekt. Doordat ze zelf niet joods is, kan ze wel aan het werk blijven:. Ze wordt door de Duitse bezetter als manuela-van-alles ingezet: niet alleen is ze keuikenhulp en serveerster, ook wordt ze verantwoordelijk gemaakt voor de productiekwaliteit en kwantiteit van een groep Joodse kleermakers. Al snel hoort ze tijdens haar serveerwerk dat de SS van plan is de Joodse kledingherstellers slechts tot een bepaalde datum in te zetten, waarna ze zullen worden afgevoerd dan wel omgebracht. Als Irena tijdens haar boodschappenronde wordt geconfronteerd met de gruwelijke daden van SS-officier Rokita doet ze zichzelf een plechtige belofte: waar ze kan, zal ze de joodse bevolking helpen. Ze heeft deze vrouw en baby niet kunnen redden, maar als ze ook maar één andere Joodse vluchteling kan helpen, heeft haar leven zin gehad.

Wanneer ze overplaatsing krijgt en als huishoudster/PA van de wat mildere Duitse majoor Rugmerr in diens villa aan het werk komt, ziet ze haar kans schoon. Ze leidt de kleermakersgroep in de nacht naar Rugmer's villa om daar onder te duiken. Terwijl zij haar dagelijkse werk moet doen en de vele feestjes van Rugmer en zijn officierscollega's faciliteert, gebruikt ze ondertussen op slimme wijze de onderduikers om haar daarbij te helpen. Het gaat goed, maar het kan natuurlijk niet eeuwig duren: de groep is te groot, de villa wordt te druk bezocht en de hoeveelheden boodschappen die Irena doet, vallen ook op. Irena kan zich geen enkele fout veroorloven: één misstap kan niet alleen het leven van de onderduikers kosten, maar ook dat van haarzelf én van haar werkgever. 

Met: Sophie Nélisse, Dougray Scott, Andrzej Seweryn, Maciel Nawrocki

A Real Pain - Jesse Eisenberg

A Real Pain op IMDb (7,4)
 A Real Pain op Moviemeter (3,61)

Eerste film in de filmzaal voor mij, dit jaar. Daarom geef ik hem ook de tags van 2024 (productie) én 2025 mee (verschijningsjaar) mee, want ik bekeek m in de voorpremière. En dat beviel erg goed: sterke film met vooral een ijzersterke Kieran Culkin. Jesse Eisenberg is ook goed, maar die speelt vooral Jesse Eisenberg, maar dan in het kwadraat. Eisenberg is de slimmerd, de neuroot, de bedeesde en de keurige met toch wel een brandend vuurtje van binnen. Dat vuurtje is bij Culkin hier echter een uitslaande brand, hij speelt een karakter dat alle ruimte voor zich inneemt. Onmogelijk om niet van hem te houden, onmogelijk om hem niet hyperirritant te vinden. Eisenberg baseerde het verhaal op zijn eigen familiegeschiedenis en maakt gedegen werk van zijn dubbelrol als regisseur én hoofdrolspeler. Uitstekende film derhalve, een goede start van filmjaar 2025.

De neuroses van David grijpen ons vanaf het begin al bij de keel: hij heeft vertraging opgelopen in zijn rit naar het vliegveld en probeert daarom zijn neef Benji te bereiken. Deze blijkt zich echter he-le-maal geen zorgen te maken, hij zit zich prima te vermaken op het vliegveld met al die bijzondere mensen om zich heen. De neven maken zich op voor een trip naar Polen om daar een rondreis te maken langs de geboorteplaatsen van hun onlangs overleden oma. 

David is de geslaagde man, goed huis/gezinnetje/dikke bullshitbaan en om die reden ook de financier van de trip. Neef Benji namelijk maakt er maar een potje van: onduidelijke woonsituatie, veel blowen en na het overlijden van oma zelfs zo in de put geraakt dat hij met een overdosis pillen zijn leven probeerde te beëindigen. David voelt zich verantwoordelijk voor zijn extraverte neef maar blijkt hem lastig te kunnen reguleren. Vanaf het begin van de reis eist Benji alle ruimte voor zich op: continu ontregelt hij de groepsreis, continu bevraagt hij de gids op nut en noodzaak van diens feitenrelaas (wie wel eens een groepsreis heeft gemaakt, weet hoe irritant dat kan zijn). En dat is het fraaie van deze film en van het karakter Benji: you love to hate him. Want onder die explosieve buitenkant zit een zeer gevoelige en vooral lieve jongen verborgen. Het lijkt alsof David hierdoor meer buiten de groep lijkt te staan dan Benji, gek genoeg. 
De film slaagt erin om de twee kanten van het verhaal keurig in balans te brengen: de naargeestige geschiedenis van WOII en de gevolgen daarvan voor de familie vermengt zich keurig met een zorgzame competentiestrijd tussen de twee neven.

Met: Kieran Culkin, Jennifer Grey (ja, die van Dirty Dancing), Will Sharpe, Kurt Egyawan, Jesse Eisenberg

FIN - song : Silas Short- My Conversation

Gezien in : Cinema Oostereiland

Treasure- Julia von Heinz

Treasure op IMDb (6,5)

Treasure op Moviemeter (2,25)

Luchtige film over loodzwaar onderwerp. Niet 100 procent geslaagd (accentjes, altijd lastig qua geloofwaardigheid), maar zeer zeker een boeiende film. 

Ze staat te trappelen, onze hoofdpersoon Ruth, daar op het vliegveld van Warschau. Het hele vliegtuig lijkt nu toch wel leeggestroomd en nog is hij niet verschenen. Ze wist dat hij reserves had voor deze reis maar hij zou toch niet....? Nee hoor, als allerlaatste sjokt hij de ontvangsthal in, hij zat dan toch op de vlucht uit New York. 

Vader Edek blijkt een getroebleerd man. Niet zo gek:  Edek is Auschwitz-overlevende, iemand die zijn gehele familie verloor en die zo gauw het kon de benen nam naar de Verenigde Staten, de schuldige grond van Polen achter zich latend. Ruth is al eerder afgereisd naar het geboorteland van haar vader om een zwaarbeladen reis voor te bereiden: ze wil met Edek terug naar de stad Lodz, waar hij geboren is en lang woonde. Maar ze wil toch ook echt naar Auschwitz-Birkenau, ze wil zien wat die confrontatie met haar emotioneel afgestompte vader doet. 
Sinds het overlijden van haar moeder is het contact met haar vader veranderd. Ze praten veel minder dan Ruth gehoopt had, ze wil haar vader meenemen in de emotionele problemen die haar dood met zich meebrengt, maar ook wil ze aantonen welke gevolgen het heeft om tweede-generatie-oorlogsslachtoffer te zijn. 
Haar plan mislukt aan alle kanten. Edek blijft gesloten en bescheiden en wijst haar er continu op dat deze confronterende reis niet zo zwaar gezien moet worden: een huis is een huis, een muur is een muur. Ruth gaat ver: bij een bezoek aan het oude woonhuis van Edek koopt ze de halve inboedel van de huidige bewoner op. Niet alleen om daarmee zelf iets tastbaars uit de jeugd van haar ouders te hebben, ook om het ijs met Edek te breken. Daar blijkt aardig wat inspanning voor nodig.

Met: 

Lena Dunham    Lena Dunham

Stephen Fry        Stephen Fry

 

Gezien in : Cinema Oostereiland

Green Border (aka Zielona Granica) - Agnieszka Holland

Green Border op IMDb (6,4)
 Green Border op Moviemeter (3,50)

Ik kon de slaap maar moeilijk vatten gisteravond, er spookte te veel door mijn hoofd. Een film kijken die een gitzwarte weergave is van onze huidige maatschappij, een waar ik bovendien voor mijn werk ook mee te maken heb: het stemt niet vrolijk. Het duurde lang voordat regisseur Holland een streepje licht door de film heen liet schijnen, want geen verhaal is zo zwaar en zwart of er zijn wel lichtpuntjes in te vinden. Ik ben er nog niet uit of ik deze film nu ga aanraden aan mijn collega's (want JA, het is zeer zeker een goede film) of dat ik ze deze pijnlijke tocht bespaar. 

Terug naar begin 2021: we maken kennis met een opgeluchte groep Syrische en Afghaanse vluchtelingen. Van alle kanten (familieleden, politiek, mensensmokkelaars) hebben ze de informatie gekregen dat de makkelijkste vluchtroute naar Europa die via Wit-Rusland is. Landen in Minsk, daarna met een busje naar de grens alwaar je midden in de nacht door een uitgebreide bosstrook al in Polen aankomt. En Polen, dat is Europa. Men is amper op de hoogte van de Dublin-regeling, hun doelen liggen veel vaker verderop, in Duitsland of Zweden.

Wat ze niet weten (maar waar ze snel achter zullen komen) is dat de Belarus-dictator Loekasjenko hen gebruikt om het Westen te sarren: met satanisch plezier stelt hij steeds zijn grenzen open (prikkeldraad opzij, gaat u maar) waarna de kansarme vluchtelingen aan Poolse zijde tegen agressieve grensbewaking oplopen. Een grensbewaking die hyperstrenge opdrachten heeft gekregen en die middels pushbacks en transporten terug naar de Wit-Russische border alle mensenrechten met voeten treedt. De mensen zijn een speelbal geworden tussen Poetin-trekpoppen en strenge EU-anti-asielpolitici. Het is mensonterend om naar te kijken, wat zijn we als mensheid toch ver afgegleden. Humaan gedrag is ver, heel ver te zoeken, de grenswachten doen immers ook maar wat ze opgedragen wordt. 
Net als je denkt dat je het allemaal niet meer trekt, al dat gif in onze maatschappij, brengt de regisseur enige verlichting: zoals altijd in tijden van crisis zijn er immers ook mensen die helpen. Jonge activisten die bereid zijn hun ziel en zaligheid te leggen in het verlenen van steun en medische verzorging. Daarnaast zijn er uiteraard ook mensen van wie het activisme niet direct afstraalt maar die wel gaandeweg betrokken raken bij de hulpverlening: mensen die in de grensstreek wonen, grenswachten die een oogje dichtknijpen. Het gebeurt gelukkig ook, want zonder deze onverwachte hulpverleners zijn we als mensheid reddeloos verloren. Mensen in nood, daar moet je wat voor doen, die moet je helpen. En terwijl dit gebeurde, was daar plots de Oekraïne-oorlog. 

Met: Jalel Altawil, Maja Ostaszewska, Behi Djanati Atai, Tomasz Wlosok

FIN - song :  Frederic Vercheval- Finale

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Zone of Interest - Jonathan Glazer

The Zone of Interest op IMDb (7,9)
 The Zone of Interest op Moviemeter (3,68)

Deur in huis: wat Glazer hier neerzet, is fenomenaal. Nee, dat maakt het geen goede (genre)film, het zegt niets over het acteerwerk of de cameravoering (hoewel er voor elk van die onderdelen veel te zeggen valt). De belangrijkste prestatie van de regisseur is dat hij de kijker het werk laat doen. Glazer probeert de kijker te bedriegen met gemoedelijke scenes, maar iedereen weet dat je radertjes daar in de bioscoopstoel op een heel ander tempo op draaien. Wat je niet ziet, denk je er zelf bij. En dat is gruwelijk. Het is een soort "zonnige horror", het is bloedeloos in de andere zin van het woord. Geen genocidale misdaden in beeld, nee hoor: we gaan gezellig in de huiskamer van de familie Höss zitten.

Vader Höss is kampcommandant van Auschwitz en is toegewijd aan de zaak. Werk is werk, zo redeneert de mens. Dus overlegt Höss met architecten over een fenomenaal crematoriumsysteem, dat een "hoge productie" garandeert. We zien zijn zoontje spelen met gouden tanden, we zien zijn vrouw een bontjas passen waar wij de herkomst wel van kunnen raden. 

De aandacht trekt naar Hedwig, de vrouw van Höss. Zij creëert haar eigen paradijsje, daar aan de rand van dat concentratiekamp. Terwijl de oplettende kijker in de verte rokende torens ziet en iets te vaak alarmerende geluiden van over de schutting hoort, zien we Hedwig in haar element: de tuin is haar trots, ze sjouwt haar baby langs de geurende bloemen en vertelt haar moeder welke plannen ze heeft met de plantenkas en het geconstrueerde zwembad. Lekker leven: haar tuin is haar thuis. Terwijl manlief werkt, zorgt zij voor huis en gezin. Het kabbelt ritmisch verder. Nou ja, totdat pappie een verzoek tot overplaatsing krijgt. Mammie wil niet weg want Auschwitz is een paradijs. Haar paradijs.

Glazer is een boef, een verleider, want hij laat ons denken dat het allemaal maar normaal is. Werk en inkomen, wonen en leven. Gezin met kinderen. Alles volgens het boekje. Het zijn gewone mensen.

Met : Sandra Hüller, Christian Friedel

Gezien in : Cinema Oostereiland

Znachor (aka Forgotten Love) - Michal Gazda

Znachor op IMDb (7,5)
 Znachor op Moviemeter (3,85)

Mooie film! Romantisch en nostalgisch, haves and havenots, fraaie beelden. Ik kon er wel wat mee en zo te zien zijn er meer op de hierboven genoemde filmdatabases die Znachor goed konden waarderen. 

Rafal Wilczur lijkt alles mee te hebben: professor/dokter aan een gerenommeerde privékliniek, goed inkomen en vrouw en kind in een ruimschoots van personeel voorzien huis, het hart op de goede plaats. Maar het is niet alles goud wat er blinkt: de relatie met zijn vrouw loopt stroef, zijn collega's gaan slimmer met hun ambities om dan hij en zijn dochtertje is verdrietig dat ze haar hardwerkende vader te weinig ziet. Net op het moment dat hij een wetenschappelijke doorbraak maakt, slaat het noodlot toe.

Rafal wordt op straat beroofd en daarbij dusdanig hard geslagen dat hij zijn geheugen kwijtraakt. Als vervolgens alleen nog zijn jas aan de rivieroever wordt gevonden, gaat iedereen er van uit dat hij zelfmoord heeft gepleegd. Zijn vrouw trekt met zijn dochter bij haar minnaar in,  Rafal zwerft over het platteland zonder te weten wie hij is en wat hij wil gaan doen. 

Hij belandt op het platteland waar hij werk vindt op een boerderij (en zelfs enige amoureuze stappen neemt met de molenaarsvrouw). Het dorpje wordt grotendeels bestierd door de rijke baron die de bevolking afknijpt qua rechten en inkomen. Wat ze nog hebben, brengen ze meestal naar de kroeg. Alwaar achter de bar een prachtige jongedame is komen werken, die de aandacht trekt van de zoon van de baron. Terwijl er tussen die twee langzaam een betere verstandhouding ontstaat, begint Rafal met het helpen van de lokale bevolking. Ergens ver in zijn geheugen zit nog veel medische kennis verstopt, hij doet wat hij kan. En dat gaat alleen nog maar toenemen als de rijkeluiszoon samen met het barmeisje een ongeluk krijgt: Rafal moet diep in zijn geheugen graven om zijn oude kennis aan te boren. Hij stelt alles in het werk om het meisje te redden, want zij blijkt veel meer voor hem te betekenen dan hij aanvankelijk beseft.

Met : Leszek Lichota, Maria Kowalska, Ignacy Liss, Anna Szymanczyk

FIN - song : Pawel Lucewicz - Final

Never gonna snow again (aka Sniegu juz nigdy nie bedzie) - Malgorzata Szumowska/Michael Englert

Never gonna snow again op IMDb (6,5)
 Never gonna snow again op Moviemeter (2,98)

Niet al te bijzondere film, bij mij kwam ie in ieder geval niet helemaal goed binnen. Wellicht heeft de liefhebber van magisch-realistische films hier wat meer mee. Niet dat het allemaal slecht was, maar het kabbelde mij iets teveel van wondertje naar wondertje. 

Zhenia is masseur met een bijzondere gave. Hij is geboren in Pripjat in de Tsjernobyl-regio, hij was 7 jaar oud toen de nucleaire ramp daar plaatsvond. Hij heeft er zelf geen hinder van ondervonden, sterker nog: hij heeft er bijzondere gaven aan overgehouden. Met zijn handen kan hij mensen in een staat van ontspanning en zelfs hypnose brengen waardoor hij zelf even de tijd krijgt om zijn dansmoves bij te werken. 

Hij is in Polen beland waar hij een complete dure woonwijk tot zijn cliëntele mag rekenen : van de drinkende hondjeseigenares naar de veel te drukke moeder van een jong gezin, van de terminaal zieke cliënt naar de artistieke en excentrieke weduwe. Zhenia loopt ze allemaal af, doet hier en daar zijn intieme dingen en probeert te voorkomen dat de ene bewoner overloopt van jaloezie voor de andere.

Met : Alec Utgoff, Maja Ostaszewska, Agata Kulesza, Weronika Rosati

Dark Crimes (aka True Crimes) - Alexandros Avranas

Dark Crimes op IMDb (4,7)

Dark Crimes op Moviemeter (2,21)

Duistere en gecompliceerde film, niet geheel geslaagd wat mij betreft. Wel was het een verademing om Jim Carrey een keer niet als ADHD-clown te zien rondspringen, hij hield anderhalf uur lang het gezicht strak in de plooi. 

Rechercheur Tadek is iets op het spoor in een lugubere sexcrime-zaak, een zaak waar hij al jaren mee bezig is en waarin hij een aantal jaren geleden door zijn meerderen in is terechtgewezen. Ternauwernood hield hij zijn baan, maar hij kan de zaak maar niet uit zijn hoofd zetten. 

Het draait allemaal om een moordzaak die is voortgekomen uit een syndicaat dat leeft van het prostitueren, mishandelen en mogelijk zelfs ombrengen van jonge vrouwen. Tadek is er vast van overtuigd dat een van zijn meerderen, commisaris Greger, bij het syndicaat betrokken heeft en een en ander in de doofpot heeft weten te stoppen. 
Ondanks gevaar voor zijn baan en zelfs zijn eigen leven richt Tadek zich op het arresteren van de eigengereide schrijver Krystof Kozlov, die in een van zijn boeken moorden beschrijft die volgens Tadek duiden op betrokkenheid bij deze zaak. Tadek gaat over het randje door zijn terughoudenheid te laten varen en contact te zoeken met Kozlov's vriendin Kasia. Al snel heeft hij door dat Kasia veel meer weet van de zaak dan ze wenst los te laten. 

Met ; Jim Carrey, Charlotte Gainsbourg, Marton Czokas

La Promesse de l'Aube - Eric Barbier

La Promesse de l'Aube op IMDb (7,1)
 La Promesse de l'Aube op Moviemeter (3,25)

Gemengde gevoelens over deze boekverfilming: de romantische kant van het verhaal is mooi aangezet, maar de rol van de bemoeizieke moeder is bloedirritant. Charlotte Gainsbourg speelt die rol en ik kan me niet herinneren haar ooit zo oninteressant te hebben gevonden. Maar goed: er is ook een ander deel van het verhaal en dat boeit wél. 

Romain Kacew groeit in het interbellum op in het armoedige Vilnius, dat op dat moment blijkbaar nog tot Polen gerekend wordt. Zijn moeder probeert de eindjes aan elkaar te knopen door hoeden te maken en jurken van rijke vrouwen te herstellen. Ze werkt hard, want alles staat in het teken van aanstaand succes van haar zoon: ze zullen naar Frankrijk emigreren en hij zal daar een succesvolle carrière hebben en eindigen als ambassadeur van dat zo beloofde land. Moeder Nina gaat door roeien en ruiten om dit te realiseren. En inderdaad: uiteindelijk verhuizen ze naar de Franse kustplaats Nice. 
Als jongvolwassene blijkt Romain te beschikken over een aanmerkelijk schrijftalent, hij trekt uiteindelijk naar Parijs om het daar verder te ontwikkelen en artikelen en novelles geplaatst te krijgen in de grote kranten. Voor het eerst is hij onder de beklemmende vleugels van zijn moeder uit , hij neemt het er meteen van: inderdaad schrijft hij nachtenlang door, maar daarnaast houdt hij zich voornamelijk bezig met het veroveren van vrouwelijk schoon. 

De (Tweede Wereld)oorlog breekt aan en Romain wordt gemobiliseerd. Nog steeds ziet zijn moeder hogere doelen voor hem, maar zijn joodse achtergrond maakt het voor Romain lastig om carrière te maken in het leger. Uiteindelijk weet hij de pilotenopleiding te voldoen, waarna hij tussen zijn vele vluchten door begint zijn ervaringen op papier te zetten. Een uitgestelde start van een zo lang aangekondigde carrière, maar Romain moet nog enkele hobbels over om daar te komen waar hij wil zijn.

Met: Pierre Niney, Charlotte Gainsbourg , Catherine McCormack

  FIN - song : Max Richter - Interior horses

The Auschwitz Report - Peter Bebjak

The Auschwitz Report op IMDb (6,5)

The Auschwitz Report op Moviemeter (3,10)

Hoewel deze film niet bijzonder goed wordt uitgevoerd, is het door onderwerp en impact toch de moeite van het bekijken waard. De film is op waarheid gebaseerd en vertelt een belangwekkend verhaal in die o zo gruwelijke geschiedenis. Oorlogen zijn altijd een inspiratiebron voor filmvertellers geweest, maar de mensonterende verschrikkelingen van de concentratiekampen zullen altijd worden verteld. Moeten altijd worden verteld, zelfs. 

Eind 1944, Auschwitz , Polen. De systematiek van de Endlösung draait op volle toeren. Twee Slowaakse mannen in barak 9 werken mee bij het ruimen van de ontelbare lijken. Steeds meer komen ze tot het besef dat hen niet anders rest dan hun leven te wagen bij een ontsnappingspoging. Ze weten dat blijven betekent dat binnenkort anderen met hun lichaam zullen moeten sjouwen, ze hebben niets te verliezen. 


In het diepste geheim werken ze hun ingenieuze plan uit, slechts 1 enkele mede-kampbewoner mag op de hoogte zijn en hulp verlenen. Ze graven een kuil onder de stapel vlonders aan de rand van het kamp en verstoppen zich daar na het appèl , wachtend op een gunstig moment om over de prikkeldraadhekken te gaan. Dat gaat nog ruim een dag duren omdat er al snel alarm geslagen wordt dat er mensen ontbreken. Hun medebewoners van bark 9 worden de dupe: zij moeten in de bittere kou buiten blijven staan totdat iemand van hen de bewakers vertelt wie het zijn en hoe ze gevlucht zijn. Als de eerste zoektochten rondom het kamp afnemen, pakken de twee alsnog hun kans en klimmen ze tussen het prikkeldraad door , de bossen in. Er wacht hen een tocht vol ontberingen. 
 Die zware tocht wordt uiteindelijk beloond als ze - met behulp van het verzet- over de grens geraken en in Slowakije in contract treden met het Rode Kruis. Dankzij hun zorgvuldig bijgehouden administratie stellen ze het naar hen vernoemde Vrba-Wetzler rapport op, dat de gruwelijke details van het moorddadige vernietigingskamp blootlegt. De wereld is geschokt, niemand had voor mogelijk gehouden dat de misdaden zo gruwelijk waren als in dit rapport werd blootgelegd. 

Met : Noel Czuczor , Peter Ondrejicka , John Hannah , 

Hiacynt (aka Operatie Hyacinth) - Piotr Domalewski

Hiacynt op IMDb ( 6,6)

Hiacynt op Moviemeter (2,88)

Robert is een veelbelovend politieagent. Vader is agent, Robert's aanstaande vrouw is agent. /Het gaat voortvarend. Totdat er een aantal moorden in de homoscene plaatsvinden. 

Robert gaat op onderzoek uit en net op het moment dat hij dingen boven water krijgt, sluit de politie de zaak omdat een in de cel dood gevonden arrestant alles bekend zou hebben. Robert krijgt schouderklopjes maar legt zich niet neer bij de uitkomsten van het onderzoek. 

Hij duikt dieper in de wereld van de bedreigde homoseksuelen, ontwikkelt een goed contact met zijn informant en komt inderdaad gevaarlijk dicht bij de waarheid. Zowel de waarheid in deze zaak als bij zijn eigen waarheden. Verder graven zal zijn leven nog verder op zijn kop zetten.

Met: Tomasz Zietek, Hubert Milkowski, Marek Kalita, Adriana Chlebika

Kler (aka Clergy) - Wojciech Smarzowski

Kler op IMDb (7,4)
 Kler op Moviemeter (3,42)

Hoewel het zich oorspronkelijk aandient als satire, bijna als komedie, nemen wrange en naargeestige ontwikkelingen de film gestaag in een greep. Daarmee ontwikkelt het zich tot een drama waar een stevige vorm van aanklacht in zit. Het leidde dan ook tot grote tegenstellingen en spraakmakende reacties in Polen, waar het roomse leven nog steeds weliger tiert dan in menig ander land. Alle aangekaarte problematiek is al eens eerder gezien en gehoord, maar zelden kwam het zo gebundeld naar voren als in deze film. 

Drie bevriende priesters hebben het zalig op het Poolse platteland. Ongestoord kunnen ze hun leven van privileges leiden. Waar velen moeten sappelen om het dagelijks bestaan, zijn er in de katholieke kerk voldoende middelen aanwezig. Dit komt niet alleen door de rijkdom die de kerk sinds jaar en dag bezit, maar ook door de bereidheid van de gelovigen om maar fors te doneren voor elke roep tot bijdrage die de pastores doen . 

Elk van de drie heeft zijn eigen afwijking van de regels, allen komen met hun problematiek samen bij de door en door foute aartsbisschop, die steeds wikt en weegt met maar één doel: het behouden van de macht en de weelde. 

De film start met een liederlijke zuipavond van de drie vrienden, die maar niet kunnen geloven dat hun leventje ooit anders zal worden. Pastoor Tadeusz stapt na het feestje dronken in de auto en raakt betrokken bij een aanrijding, waarna hij niet schroomt om alle sporen uit te wissen omdat hij ook wel snapt dat een dronken pastoor geen goed voorbeeld is. Tussendoor probeert hij zijn zwangere vriendin (hoezo celibaat?) af te laten zien van abortus, want ja, dat mag toch echt niet van de kerk, ook daarin heeft een pastoor een voorbeeldfunctie. Pastoor Leszek stapt de volgende dag met zijn katerkop naar de bouwconsortia uit de buurt om - met het schuiven van wat envelopjes met geld - te regelen dat de bouw van een megalomaan katholiek feestcomplex doorgang blijft vinden. Gastheer pastor Andrzej tenslotte heeft hele andere problemen: als de jonge misdienaar waarover hij zich "bezorgt" in het ziekenhuis beland, komt het stelselmatige misbruik aan het licht. 

Alles heeft een oorzaak, alles heeft gevolgen. De film is niet per se heel goed, maar blijkbaar broodnodig om aan te tonen wat er mis is- zeker in een religieus en gedienstig land als Polen-.

Met : Arkadius Jakubik , Robert Wieckiewicz , Jacek Braciak , Janusz Gajos , Joanna Kulig