De jacht op Meral Ö - Stijn Bouma

De jacht op Meral Ö op IMDb (7,4)
 De jacht op Meral Ö op Moviemeter (3,23)

Misschien was dat niet het beste idee om vandaag (vrijdag de 13e) deze film te gaan bekijken. Ik was al boos op de verwording van de maatschappij die we geworden zijn, maar zeker is dat deze film niet helpt om dat beeld positiever te kleuren. We zijn keihard op de mensen die toch al in de verdomhoek zitten, we zijn zacht op de grootverdieners en de geldmachines. Daar tussenin zit de overheid, zit een ambtelijk apparaat en zit de belastingdienst. Al deze radertjes draaien tegen elkaar in, mensen komen ertussen vast te zitten en kunnen geen kant meer op. Het kan niet anders dan dat dit ooit zijn weerslag zal hebben: teveel mensen rest weinig anders dan verzet of het kiezen van zijpaden en afslagen die je liever niet ziet. Maar goed, we waren er allemaal bij, we hebben zo gestemd: het toeslagenschandaal kwam echt niet uit de lucht vallen, het is een pad dat de politiek bewust uitgestippeld heeft.

Aanvankelijk is Meral, onze hoofdpersoon, nog fel op de bal: ze gaat dit rechtzetten. De belastingschuld die ze heeft opgelopen, kwam door die verplichte terugbetaling in eens. Dat er nu deurwaarders dreigen, dat er loonbeslag komt, ze kan het amper geloven maar ze verzet zich nog: ze belt zich een ongeluk maar loopt louter tegen muren op. Ambtenaren met te weinig bevoegdheid om haar te helpen, ambtenaren met ronduit kwade bedoelingen, ambtenaren met goede bedoelingen maar met verkeerde of of onvolledige informatie, jeugdzorgmedewerkers en onderwijspersoneel: allemaal werken ze stukje bij beetje mee om de hardwerkende maar weinig inkomen genererende Meral dieper in de stront te drukken. Haar voeten zuigen zich vast, ze kan niet meer bewegen: ze moet van te weinig geld haar kinderen in leven houden, uiteindelijk zelfs afgesloten van gas, water en licht. Ze wordt gevolgd, doorgelicht en kort gehouden.

Het is misselijkmakend om naar te kijken, het is gruwelijk: regisseur Stijn Bouma slaagt er enigszins een Ken Loach-gevoel op te wekken en de kijker in de zaal te ergeren. Nee, de kijker tot woede te wekken. In mijn bescheiden opinie: Nederland heeft zichzelf belachelijk gemaakt maar laat het onbeschaamd voortsudderen. Mensen die nooit van hun leven op de Zuidas zullen komen, zijn simpelweg niet interessant voor de economie. Daar willen we vanaf. Dus we pakken de bulldozer en nemen ze onder handen.

Met: Dilan Yurdakul, Gijs Naber, Quiah Shilue, Raymond Thiry, Olga Zuiderhoek

FIN - song : Fixate- Ruminate

Gezien in : Cinema Oostereiland

L'arche de Noé (aka Under the Rainbow) - Bryan Marciano

L'arche de Noé op IMDb (6,1)

L'arche de Noé op Moviemeter (3,30)
 

Het blijkt anno 2024 nog steeds te gebeuren: kinderen die door hun ouders het huis uit worden gezet wanneer ze hun ouders vertellen dat ze homoseksueel zijn (ik blijf "uit de kast komen" een beetje een rare uitdrukking vinden). Het wil er bij mij slecht in dat je religieuze opvattingen belangrijker zijn dan de liefde voor je kind, maar het gebeurt. Ook in ons tijdsgewricht, waarin toch zoveel informatie voorradig om dit soort angstige ouders van adviezen te voorzien zodat ze hun kind niet langer beschadigen, nee, zodat ze hun kind dus de kans geven zichzelf te ontwikkelen. 

Laat het maar aan de Fransen over om dit sociale fenomeen in een film te vervatten, de Franse cinema heeft bij uitstek de reputatie sociale drama's goed aan te kunnen. Dat wil niet altijd zeggen dat de film meteen ook goed is, maar het lef om het onderwerp onder de aandacht te brengen, verdient louter lof. 

Bij "L'arche de Noé" moest ik met enige regelmaat denken aan de verfilming van "Jan Rap en zijn maat", eind jaren 80. Een kritische doch warmhartige blik op jeugdzorg, die ons gebracht wordt als de daadwerkelijke chaos die het doorgaans ook echt is. De cliënten hebben elk hun schrijnende problemen, de zorg- en hulpverleners kampen met dogmatische regelgeving en slechte financiering. Het is in deze chaos dan ook hard zoeken naar lichtpuntjes, maar altijd zijn die er. 

In deze film wordt dat aardig verbeeld door Alex, die zich voor het vervullen van een taakstraf in een opvangcentrum moet melden. Hij dacht met autisme-cliénten te maken te krijgen, maar het blijken stuk voor stuk jongeren die tot de LHBTIQ+ -wereld behoren. Jongeren die vol in de transitie zitten, jongeren die de mishandelingen uit hun jeugd aan het verwerken zijn maar ook op het oog redelijk kansrijke jongeren die tegen de verkeerde ouders zijn aangelopen. Alex probeert aanvankelijk onder het werk uit te komen maar ziet al snel dat hij daadwerkelijk een schakel kan zijn tussen de jongeren en de ietwat verharde hulpverleners. Hoewel hij moet waken voor al te veel betrokkenheid, ziet hij toch dat hij sommige jongeren een extra zetje kan geven in hun zelfacceptatie én in de strijd om de knellende banden van zich af te werpen. 

Met : Finnegan Oldfield, Valerie Lemercier,