Il Buco (aka The Hole) - Michelangelo Frammartino

Il Buco op IMDb (6,6)
 Il buco op Moviemeter (2,92)

Il Buco op Wikipedia

De mens heeft altijd omhóóg gekeken: vliegen wilde men al eeuwen, totdat dit begin 19e eeuw opeens met machientjes werd mogelijk gemaakt. Later volgde de wens om de ruimte te verkennen, we zagen er de afgelopen weken weer een sterk voorbeeld van. Maar: net zo goed als men de hoogte in wilde, wilde men ook de diepte in: diepzee, kraters, grotten. Er zijn altijd mensenn die onderduiken om te kijken wat er honderden meters onder de grond voor werelden en materialen bestaan. Dáárover gaat deze zwaar onthaastende film. We reizen terug naar 1961 en gaan ondergronds.

Een groep speleologen in Noord-Italië is wel min of meer klaar met het ontdekken van nieuwe grotten als ze horen dat verderop in Italië nog een grote hoeveelheid mysteries bestaan. Men reist naar Calabrië om daar een expeditie naar de diepte op te zetten. Dat gaat zomaar niet.

Terwijl we bovengronds een stokoude lokale boer volgen die al zijn hele leven lang leeft met de schikking der natuur (en die zich derhalve verwondert over de interesse naar onbekende werelden), zien we de groep laagje voor laagje de diepte verkennen. Destijds slimme technieken worden gebruikt om de onzekere tunnels onder hen te verkennen: vuur, een voetbal, echo-werkingen en tijdmetingen van resonantie. Alles werkt mee in de besluitvorming om al dan niet nog verder te gaan. Spoiler alert: men komt tot 687 meter ondergronds, een diepte die op dat moment (nu 65 jaar geleden) nog slechts in 2 andere grotten op aarde was bereikt.

Met : Antonio Lanza, Claudia Candusso, Mila Costi

Down to earth - Renata Heinen en Rolf Winters

Down to earth op IMDb (6,8)
Er tegenin valt te brengen dat het hele verhaal - de titel ten spijt - wel heel erg zweverig is. Dat er wel een heleboel aannames gedaan moeten worden om overtuigd te zijn van de mogelijkheid de wereld te veranderen door een andere spiritualiteit.
Minstens zo veel valt er echter vóór te zeggen. Want waarom niet? Waarom niet eens wat meer afstand van kapitalisme en consumentisme, waarom niet ontspullen en onthechten? En vooral: waarom niet eens meer denken in het menselijke in plaats van in het materiële?

U begrijpt: ik heb gekeken naar de meest besproken docu van dit moment. Dat we met z;n allen niet heel gelukkig zijn op deze aardbol, dat moge duidelijk zijn. De ene heeft moeite aan te haken bij de rat race, de andere is bezorgd over onze omgang met moeder Aarde, weer een ander heeft angsten over oorlog en armoede. En geef toe: al die verschillende elementen spelen op dit moment.

Een Nederlands stel besloot even ruim een decennium geleden om het westerse bijltje er bij neer te gooien. Ze stopten met hun baan, ze zegden alle contracten en verbintenissen op en trokken met hun gezin de wereld in. Op zoek naar de "keepers of the earth" : overal op aarde zijn mensen die het anders doen dan de rest. Die spiritualiteit als leidraad hebben, al dan niet voorzien van denkbeelden over reïncarnatie en het bestaan van diverse goden. De onthechte Nederlanders vonden ze in Amerika: oude wijze Indianen die als native bewoners daar altijd volgens een traditionele eenheid met de natuur hebben geleefd. Ze vonden ze in Australië, onder de verdrukte Aboriginals. Ze vonden ze in Peru , in Kenia, in Japan en in Ierland.
Overal en nergens, bijna letterlijk, leefden die mensen in harmonie met zichzelf. En met de natuur. Ze volgden oude tradities die ze de mogelijkheid verschaften om niet mee te hoeven rennen in de jacht naar meer meer meer. En die daarmee een vorm van menselijke tevredenheid brachten. Hetgeen immer de eerste stap is naar geluk.

Natuurlijk: een filosofie van lik-me-vessie. Maar wel o zo belangrijk om zo te kunnen blijven dromen. Omdat je weet dat het er moet zijn. Er moet een manier zijn om niet ten onder te gaan in het hebberige heden. Er zijn andere wegen. Eerder oude wegen dan nieuwe wegen. Maar zeker andere wegen.