Unabomber - Janus Metz

Unabomber op IMDb (6,2)
 Unabomber op Moviemeter (2,84)

Unabomber (fllm) op Wikipedia

Deze kwam mijn vrouw tegen op een van de streamers. Na een drukke en zeer vroege dag bleek dit een uitstekende manier om de dag af te sluiten: een degelijke FBI-film met een waargebeurd (en voor de VS traumatisch) verhaal: de fanatieke solitaire terrorist Unabomber hield inderdaad een jaar of vijftien lang de Amerikanen in de greep voordat hij ontmaskerd en gepakt werd. Om dat in filmbeelden weer te geven huurde de regisseur de waardige Shailene Woodley en de ervaren Russell Crowe in die beiden met de als naarling vermomde Jacob Tremblay te maken krijgen.

Woodley speelt FBI-profiler Joanne Miller: jong, gretig en vlijmscherp analytisch. Ze krijgt de verantwoordelijkheid over de zoektocht naar de mysterieuze moordenaar Unabomber, die de nare gewoonte heeft om explosieve postpakketjes bij op het oog onschuldige gezinnen te laten bezorgen. Dat geeft rommel, dat geeft bloed, dat geeft leed en angst. De seriemoordenaar moet gepakt worden en daar moet de briljante geest van Miller voor zorgen. Wat wij dan meteen snappen: ze wordt natuurlijk niet begrepen, ze krijgt tegenwerking van haar collega's en raakt gefrustreerd in de uitvoering van haar onderzoek.

Uiteindelijk komt ze toch op een specifiek profiel terecht, ze verdenkt de vijftiger Ted Kaczynski van de aanslagenreeks. Kaczynski woont eenzaam in een bos op het Amerikaanse platteland en wij weten dan eigenlijk al dat Miller goed zit. Immers, we krijgen gaandeweg de film de gelegenheid om te beseffen hoe het nou zo gekomen is: hoe de briljante student slaafs volger wordt van een net zo briljante professor en hoe die samenwerking uiteindelijk in een teleurstelling eindigt. En die teleurstelling, zo weet de filmkijker, is dan natuurlijk de brandstof voor wraak op de maatschappij.

Met: Shailene Woodley, Russell Crowe, Jacob Tremblay, Annabelle Wallis

FIN - song : Marco Beltrami - Echoes

After the hunt - Luca Guadagnino

After the hunt op IMDb (6,3)
 After the hunt op Moviemeter (3,20)

After the hunt op Wikipedia

Niet alles wat Luca Guadagnino aanraakt, verandert in goud (zijn "Challengers" werd gematigd ontvangen, bij de film "Bones and all" kwam ik niet verder dan 3 a 4 minuten voordat ik m uitzette) maar met deze "After the hunt" bevestigt hij voor mij wel de reputatie die hij met "Call me by your name" neerzette. Opnieuw keek ik naar een doorwrochte moraalvertelling waarbij de regisseur het beantwoorden van de uiteindelijke schuldvraag lekker aan de kijker overlaat. Het is aan u om aan het eind van de film te labelen welke hoofd- en welke bijrolspelers u gelooft. Het maakt de film boeiend en meeslepend, al komt dat mede door het sterke spel van Roberts en Garfield. Wat mij betreft werd de show overigens gestolen door Michael Stuhlbarg, die in een schitterende doch bepalende bijrol de echtgenoot van Julia Roberts speelt.

Het zal er om spannen, daar op de Yale-universiteit: er is een vaste leerstoel te vergeven en de hechte collega's Alma en Hank maken er beide kans op. Ze zijn goed bevriend, beschikken over hetzelfde gedachtengoed en hebben een uitstekende staat van dienst. 50/50 dus, maar ze spreken uit dat ze blij zullen zijn voor de ander als die de prijs zal ontvangen. Maar dan..

Plots staat hun beider wereld op zijn kop als Hank - na het verlaten van een feestje bij Alma - ervan wordt beschuldigd zijn leerlinge Maggie seksueel te hebben overweldigd. Maggie komt het Alma persoonlijk vertellen, maar die is nog niet direct overtuigd: haar Hank? Vertelt Maggie wel de waarheid?
Natuurlijk blijft het verhaal niet lang geheim op de universiteit, de ophef begint zich op een gegeven moment ook op Alma te richten? Waarom reageert zij zoals ze reageert? Wie beschermt ze? Waarom brengt zij zichzelf in deze lastige positie, waarom spreekt ze zich niet onomwonden uit? Reputaties staan op de helling, nu zowel de universiteit, haar professoren als haar leerlingen in een scherp daglicht komen te staan. Alma, doe iets. 

Met: Julia Roberts, Andrew Garfield, Ayo Edebiri, Michael Stuhlbarg, Chloe Sevigny, Lio Mehiel

FIN - song : Everything but the girl - Nothing left to lose

Gezien in : Cinema Oostereiland

Los delincuentes (aka The Delinquents) - Rodrigo Moreno

Los Delincuentes op IMDb (6,7)
 Los Delincuentes op Moviemeter (2,82)

Première-avond gisteren, ik ging er eens de volle 3 uur voor zitten. Gemengde gevoelens achteraf: ik had mooie dingen gezien, ook wel genoten van de licht filosofische inslag van de film maar ik heb daarvoor wel te veel zijpaden moeten belopen om er te komen. Wat mij betreft had de film de helft korter gekund. Maar goed: blijkbaar wil de regisseur ons onthaasten, hetgeen hij met visuele trucjes (en met visuele schoonheid) ook wel voor elkaar krijgt. Al met al dus zeker een voldoende, maar ik blijk nog steeds weerbarstig tegen die ellenlange speelfilm-trend op te lopen. Terug naar het verhaal nu.

Morán ziet het niet zitten: nog 30 jaar dezelfde sleur, nog decennia lang hetzelfde werk. Het zou leiden tot een leven zonder verrassingen. Dus beraamt hij een plan: hij maakt een rekensom hoeveel geld hij nodig heeft voor de rest van zijn leven waarvoor hij de bank moet beroven waar hij zelf werkt. Het gaat bedrieglijk makkelijk: een kleine afleiding in het werkschema van de collega's en Moran krijgt vrije in- en uitloop naar de kluis. Met de buit in zijn rugzakje loopt hij na zijn werk gewoon de zaak uit, richting de toekomst.

Hij heeft het allemaal bedacht: hij vraagt zijn collega Román om het geld voor hem te verstoppen en te bewaren. Daarna zal hij zichzelf gaan aangeven, hij heeft al berekend hoe lang hij voor een dergelijk vergrijp de gevangenis in moet. Zodra hij daaruit komt, zal hij Román belonen met de helft van de buit, zodat die ook niet meer zijn hele leven achter de kassa hoeft te staan. 

Ook dit deel lijkt eenvoudig te lukken, maar dan gaat toch de tijd knagen: Román raakt in gewetensnood en krijgt daarop van Morán opdracht het geld te verstoppen in een natuurgebied waar hij is geweest voordat hij zichzelf aangaf. De verstopactie werkt bevrijdend voor Román, vooral omdat hij in het natuurgebied een stel creatievelingen ontmoet die heel anders tegen de wereld aankijken. Met een van hen, de energieke Norma, begint hij nietsvermoedend een relatie. 

Deze simpele , doch eenvoudige aanloop leidt ons naar een open einde, waarin je vanuit je bioscoopstoel zelf mag bepalen wie dit hele traject nu eigenlijk het beste doorgekomen is en voor wie de toekomst nu eigenlijk open ligt.

Met: Daniel Elias, Esteban Bigliardi, Margarita Molfino, German da Silva

FIN - song : Pappo's Blues- A donde este la libertad

Gezien in : Cinema Oostereiland

Alice et le maire (aka Alice and the mayor) - Nicolas Pariser

Alice et le maire op IMDb (6,4)
 Alice et le maire op Moviemeter (2,70)

Een op het oog strikt zakelijke film, maar gaandeweg krijgt de bespiegelende kant de overhand, waarmee het alsnog redelijk als feelgood de finish haalt. Geen hoogvlieger, maar best goed te doen. 

Ze laat er een goede baan in het buitenland voor schieten, onze Alice, als ze naar het gemeentehuis van Lyon trekt om daar voor de burgemeester te gaan werken. Maar het pakt toch heel anders uit dan ze dacht: ze wordt geen P.A., ze wordt geen scriptschrijver, nee: ze moet ideeën gaan aanbrengen. En dan geen conceptuele campagne-ideeën maar ideologische plannen om de leeggelopen burgemeester weer op gang te krijgen. 

Deze is na zoveel jaren vergaderen en ambtelijke molens dermate lamgeslagen dat hij futloos en depressief raakt. Alice moet hem anders leren kijken naar de gang én naar de waan van de dag. Dat pakt ze voortvarend op: soms tegen het zere been van collega's, soms tegen die van dure consultants en fronsende politici, maar de burgemeester vaart er goed op. Hij krijgt weer levenslust, is weer een beter mens voor zijn burgers. En dat allemaal door de frisse blik van een amateurfilosofe.

Met: Anaïs Demoustier, Fabrice Luchini, Nora Hamzawi

FIN - song : Charles Marie Widor- Organ Symphony no 6 in G Minor

Druk (aka Another Round) - Thomas Vinterberg

 Druk op IMDb (7,8)

Druk op Moviemeter (3,66)

Er zullen mensen zijn die in deze film een aanmoediging zullen zien voor alcoholmisbruik, maar ik denk niet dat dit de bedoeling van de makers is geweest. Veel eerder denk ik dat ze bedoeld hebben om aan te tonen dat mensen met (psychische) problemen een uitweg zoeken. Of beter nog: een uitlaatklep. Niets doen verergert de problemen , ze graven zich in. Dan maar beter een zoektocht naar lichtpuntjes, al blijft het te allen tijde zaak om het woordje "te" te vermijden. 

Martin is een uitgebluste geschiedenisleraar op de middelbare school. Eerder depressief dan uitgeblust, eigenlijk. Zijn huwelijk glipt hem door de vingers, het ontbreekt hem aan aandacht voor zijn vrouw en kinderen. Net zo min kan hij de aandacht voor zijn vak en zijn leerlingen opbrengen, zozeer zelfs dat die een motie van wantrouwen tegen hem indienen omdat hun examens de mist in dreigen te gaan door de inspiratieloze lessen van een timide schoolmeester. 

Voor Martin komt de oplossing tijdens een etentje met enkele collega's: vier middelbare mannen, vier leraren aan tafel. Elk met hun eigen problemen, een - de filosofieleraar- van hen doet een voorstel er iets aan te doen: volgens een theorie van een Noorse wetenschapper wordt de mens geboren met een natuurlijk tekort aan alcoholpromillage. Als de mens zijn spiegel op een constant promillage van 0,5 zou weten te houden, zou hij beter functioneren, aldus de theorie. 

De vier besluiten dit in praktijk te gaan brengen: ze drinken stiekem in de vroege ochtend of onder werktijd en verdomd, hun prestaties verbeteren aanmerkelijk. Tommy, de gymnastiekleraar behaalt sportieve successen, Peter, de muziekleraar, krijgt opeens een eenvormigheid in zijn koor die hij niet eerder bereikte. En Martin, ja Martin krijgt het ook voor elkaar om de klas geboeid te krijgen door zijn verhalen in onconventionele vormen aan de man te brengen. Het werkt, de leraren voelen zich beter, ze presteren beter,

Maar overmoed dreigt. De betere resultaten maken dat de mannen al snel een stapje verder willen: wat als ze dat dagelijks promillage verhogen? Wordt het dan allemaal nog mooier en vrolijker? U snapt: het levert problemen op. De mannen gaan een pad op waarvan het maar moeilijk terugkeren is, er ontstaan ongemakkelijke situaties , zowel op het werk als thuis. Waar zit de handrem? 

Mikkelsen (een van de allerbeste hedendaagse acteurs) is fenomenaal. Een terechte Oscar voor deze film. 

Met : Mads Mikkelsen, Thomas Bo Larsen, Magnus Millang, Lars Ranthe, Maria Bonnevie

 FIN - song : Scarlet Pleasure- What a life

Kedi- Ceyda Torun

Kedi op IMDb (7,7)
Feelgoodje die ik al een tijd op de schijf had staan maar waarvoor gisteravond het uitgelezen moment was gekomen. Mijn vrouw, moet u weten, is tamelijk gek van katten. En van reizen. Een aantal jaren geleden tripten we naar Istanbul, een wervelende stad die we verlieten met de belofte om zeker terug te keren. Dat was tot nu toe niet gelukt, maar met deze film lukt het althans voor een deel.

Elke wereldstad kent ze: zwerfkatten. Maar er lijkt geen andere stad te zijn dan deze waar er zo met ze wordt omgegaan. De film volgt een trits aan straatdieren en een even zo grote trits aan mensen die de zorg voor deze dieren op zich nemen. Men ervaart het als een plicht, men ervaart het als "gunstig stemmen van de schepper" , men ervaart het als niet meer dan normaal.
Talloos zijn de voorbeelden van vissers, restauranthouders, huiseigenaren en dergelijke die allemaal hun vaste viervoet-bezoekers hebben. Van kitten tot terrorist, van zorgmoeder tot 'king of the road":  het kattentype is gevarieerd. Eigenlijk net zo gevarieerd als de mensensoort, dat leer je zeker uit deze film. Tikje filosofie, tikje burgerplicht, tikje menselijkheid: de film is leerzaam.

Actuele noot: vorige week maakt het stadsbestuur van Istanbul bekend de zorg voor de straatkatten zo veel mogelijk over te nemen , nu er tijdelijk minder mensen op straat mogen zijn door Covid-19. Alles goed en wel, maar dierenliefde gaat door. En gaat voor, voor velen in die stad. (en voor die dame naast me op de bank).
Onthaastend en bemoedigend, dat is zeker een effect van deze film. Beetje herstel van vertrouwen in de mensheid. En dan ook nog eens fraaie beelden van die prachtige stad.

Down to earth - Renata Heinen en Rolf Winters

Down to earth op IMDb (6,8)
Er tegenin valt te brengen dat het hele verhaal - de titel ten spijt - wel heel erg zweverig is. Dat er wel een heleboel aannames gedaan moeten worden om overtuigd te zijn van de mogelijkheid de wereld te veranderen door een andere spiritualiteit.
Minstens zo veel valt er echter vóór te zeggen. Want waarom niet? Waarom niet eens wat meer afstand van kapitalisme en consumentisme, waarom niet ontspullen en onthechten? En vooral: waarom niet eens meer denken in het menselijke in plaats van in het materiële?

U begrijpt: ik heb gekeken naar de meest besproken docu van dit moment. Dat we met z;n allen niet heel gelukkig zijn op deze aardbol, dat moge duidelijk zijn. De ene heeft moeite aan te haken bij de rat race, de andere is bezorgd over onze omgang met moeder Aarde, weer een ander heeft angsten over oorlog en armoede. En geef toe: al die verschillende elementen spelen op dit moment.

Een Nederlands stel besloot even ruim een decennium geleden om het westerse bijltje er bij neer te gooien. Ze stopten met hun baan, ze zegden alle contracten en verbintenissen op en trokken met hun gezin de wereld in. Op zoek naar de "keepers of the earth" : overal op aarde zijn mensen die het anders doen dan de rest. Die spiritualiteit als leidraad hebben, al dan niet voorzien van denkbeelden over reïncarnatie en het bestaan van diverse goden. De onthechte Nederlanders vonden ze in Amerika: oude wijze Indianen die als native bewoners daar altijd volgens een traditionele eenheid met de natuur hebben geleefd. Ze vonden ze in Australië, onder de verdrukte Aboriginals. Ze vonden ze in Peru , in Kenia, in Japan en in Ierland.
Overal en nergens, bijna letterlijk, leefden die mensen in harmonie met zichzelf. En met de natuur. Ze volgden oude tradities die ze de mogelijkheid verschaften om niet mee te hoeven rennen in de jacht naar meer meer meer. En die daarmee een vorm van menselijke tevredenheid brachten. Hetgeen immer de eerste stap is naar geluk.

Natuurlijk: een filosofie van lik-me-vessie. Maar wel o zo belangrijk om zo te kunnen blijven dromen. Omdat je weet dat het er moet zijn. Er moet een manier zijn om niet ten onder te gaan in het hebberige heden. Er zijn andere wegen. Eerder oude wegen dan nieuwe wegen. Maar zeker andere wegen.

Irrational Man - Woody Allen

Irrational Man op IMdb
Ambachtelijk filmmaken. Dat is wat Woody Allen doet. De film heeft een verhaallijn, er zijn wat verwikkelingen, je leeft lineair met de acteurs mee, aan het eind ontrafelt zich het plot en tussendoor bulkt het van de sterke oneliners.
Verrassend is het allemaal niet maar als je voor zijn eerdere films gevallen bent, zul je deze ook kunnen waarderen. Zelf vond ik hem in ieder geval meer het kijken waard dan zijn vorige, maar daarvan wil ik de schuld volledig bij Joaquin Phoenix neerleggen. Wat mij betreft een van de betere karakter-acteurs van dit moment. Meestal getormenteerde zielen die dan weer wel vaak opleven met extatische momenten.

Zo een is Abe Lucas ook. Abe is professor/hoogleraar filosofie. Daardoor heeft hij veel te veel over het leven van het leven nagedacht, waarbij de sombere uitkomst van zijn denken ook nog eens wordt versterkt door het verlies van dierbaren. Abe is der dagen zat, verslonst zichzelf en drinkt te veel.
Op de vlucht voor zichzelf start hij een nieuwe baan aan een college in een rustig stadje. Hij probeert zich afzijdig te houden maar dat lukt niet lang. Zowel een hitsige collega als een geïnteresseerde studente hangen aan zijn lippen, waar het kan letterlijk. Het dondert Abe allemaal niet, totdat...
Als hij met de studente in een koffietentje zit, hoort hij een tafel verderop een verhaal dat hem plots weer zin in het leven geeft. Hij lacht, hij schrijft, hij sekst, hij durft. Maar dat gaat wel ten koste van een aantal bijzondere acties.

Phoenix doet het goed, van zijn tegenspeelster Emma Stone kan ik maar niet aan de gedachte ontkomen dat haar acteren een maniertje is. Velen zijn weg van haar, Allen behandelt haar zelfs als nieuwe muze, maar ik weet het nog niet.
Zie voor uzelf. Het is een 100 procent Woody Allen-film.

Hannah Arendt - Margarethe von Trotta

Hannah Arendt op IMDb
Ontzaglijk belangwekkende film, Althans voor mij. Maar wellicht voor meer medeleden van de mensheid.
De film is , hoewel biopic, eigenlijk een ode aan het denken. En meer specifiek: aan het vrijdenken, het onafhankelijke denken.
Hannah Arendt had reeds enkele belangrijke werken op haar naam staan op het moment dat de Mossad meneer Adolf Eichmann op Zuid-Amerikaans grondgebied gijzelde en ter berechting ontvoerde naar Israël,
Arendt, zelf joods vluchtelinge voor diverse regimes, besluit dat het aanstaande proces een uitstekende gelegenheid is om haar filosofische denkbeelden op los te laten en toe te passen.
Ze chartert een correspondentenklus bij the NewYorker en vaart af naar Jeruzalem. Hoewel dat voor haar een thuiskomst zou moeten zijn in dat tijdsgewricht, begint het hier pas voor haar.
Is ze nou echt de enige die in de rechtszaal Eichmann als een andere man leert bekijken? Als een simpele uitvoerder van bevelen ipv een kwade genius? Als een niet mondige ambtenaar ipv een alwetende genadeloze moordenaar?
Ze worstelt met haar verslaglegging en negeert bij thuiskomst in eerste instantie de druk van deadlines. Als ze dan daadwerkelijk met haar stukken komt , barst de bom.
Vanaf hier komt de vrijheid van denken in het gedrang van Pavlov-reacties, komt onafhankelijkheid onder druk te staan van massapsychose. Komt een eigen mening knel tussen een lawine van gesundes Volksempfinden.

Op schitterende wijze vecht Arendt zih terug als ze zich verlaten ziet door oude vrienden, als ze haar baan dreigt te verliezen en als ze dagelijks bedreigd wordt in hatelijke fanmail.
Een ware levensles voor iedereen, onnavolgbaar bij vlagen maar een geweldig appèl aan het intellect, aan het menszijn zonder ras te zijn, aan het denken óver het denken. Impressive.

En ja, deze film is zo belangwekkend van toon dat je het amateurtoneel dat je voorgeschoteld krijgt makkelijk vergeet. Slechts enkele acteurs halen een persoonlijke voldoende, maar het maakt dat script en zeggingskracht van de film alleen maar beter uitkomen. Ga m zien! En ga denken!!!