The Foreigner - Martin Campbell

The Foreigner op IMDb (7,0)
 The Foreigner op Moviemeter (3,36)

The Foreigner op WIkipedia

Deze film stond onderaan de lijst op mijn harde schijf. Dat wil zeggen dat ie er al bijna een jaar op stond en binnenkort zou vervallen. Nu had ik dat geruisloos kunnen laten gebeuren maar ik herinnerde mij dat ik er - bij de eerste kijkbeurt enkele jaren geleden- toch el enige kwaliteit dan wel interesse-wekkende zaken in zag. Niet de gewelddadige kant (hoe zeer Jackie Chan in deze film ook laat zien dat ie ook nog wel wat andere kanten in zijn persoonlijkheid heeft) maar in ieder geval ook de aanwezigheid van Pierce Brosnan (langjarige crush van mijn vrouw) én het hoofdonderwerp: op een of andere manier ben ik altijd bovenmatig te charteren voor verhalen en series over "De Ierse Kwestie". Hoe een prachtig land en grotendeels dito volk toch ooit zo gewelddadig tegenover elkaar kon komen te staan. Het leek een religieuze grond te hebben maar iedereen die zich een beetje verdiept, weet beter: dit is een kolonialistiach verhaal, een verhaal over bezetting en gewelddadige overheersing. Deze film pakt hiervan ook een goed deel mee, al gaat het verhaal grotendeels over de compententiestrijd tussen twee ooit capabele mannen.

Mijn recensie van destijds (juli 2019) : BEGT recensie The Foreigner

Met: Jackie Chan, Pierce Brosnan , Lia Williams, Charlie Murphy

FIN - song :Cliff Martinez - Observe & Report

The Teacher Who Promised The Sea (aka El Maestro Que Prometió el Mar) - Patricia Font

The Teacher Who Promised The Sea op IMDb (7,4)
 The Teacher Who Promised The Sea op Moviemeter (nog geen stemmen)

The Teacher Who Promised The Sea op Wikipedia

Mijn vrouw is dochter van een hoofdonderwijzer, vier van mijn broers zijn onderwijzer en ook bij neven, nichten en schoonzoons spreekt de liefde voor het lesgeven luid en duidelijk. Dat was al reden 1 om deze film te gaan zien, voeg daarbij dat een waargebeurd verhaal is (dat nog steeds niet afgerond is) én voeg daaraan toe de actualiteit van burger- en andere oorlogen (mijn gedachten dwaalden frequent af naar het nu): je snapt dat deze voorpremière-avond om een bezoek schreeuwde. Heen!

Het verhaal speelt in twee tijdvakken: een actuele (nou ja, 2010) en een in de donkere jaren van de 20e eeuw (1935 en iets verder). Uit de actuele lijn weten we dan al dat er verschrikkelijke dingen gebeurd zijn in het Spaanse bergdorpje waar we straks naar terugreizen in de tijd. We weten dat kleindochter Ariadna voor haar dementerende opa Carlos op zoek gaat naar diens roots, ze heeft vernomen dat er in een massagraf mogelijk overblijfselen van haar overgrootvader zijn gevonden. Het onderzoek in dat massagraf is nog in volle gang, zodat Ariadna de tijd heeft om in de regio navraag te doen of iemand haar opa en/of overgrootvader heeft gekend.

Opa Carlos is ooit kleine jongen geweest, en een lastige ook. Wanneer zijn vader als politieke gevangene wordt vastgezet, draagt een vriend de zorg voor Carlos over aan de flamboyante onderwijzer Antonio Benaiges, die dan net in een klein bergdorpje een schooltje aan het opzetten is. Ik zeg "flamboyant" maar ik moet eigenlijk "onconventioneel" schrijven: in het zwaar katholieke dorpje durft Antonio het aan om non-confessioneel onderwijs te gaan geven. In zijn beleving moeten kinderen leren over het leven, over de natuur, over de wereld in plaats van leren over hoe het volgens een oud boek allemaal moet. Daarmee plaatst Antonio zichzelf direct onder een vergrootglas waarbij de dorpspastoor én de burgemeester hem nauwlettend in de gaten houden. Antonio trekt zich er niks van aan, hij onderwijst volgens de Freinet-onderwijsmethode : hij brengt een drukpers mee in de klas waarmee hij zowel het lezen en schrijven aanjaagt maar waarmee hij vooral de fantasie van kinderen prikkelt. Ze drukken hun eigen schoolboeken met hun zelfgemaakte tekeningen en zelfgeschreven verhalen. Het werkt, het stimuleert. Antonio trekt met ze de bergen en bossen in en leert ze dromen: hij belooft de hele klas mee te nemen op een schoolreisje naar het mooiste wat er op aarde bestaat; de zee!

Dat kan niet goed gaan, dat weten we al. De burgeroorlog meldt zich, Franco zet zijn troepen op tegen de eigen bevolking. Antonio wordt het werken onmogelijk gemaakt. De dromerig-romantische toekomst maakt plaats voor een grauwe en harde realiteit.

Met: Enric Auquer, Laia Costa, Ramón Agirre, Luisa Gavasa

FIN - song : Pablo Casals - Canciones Popular Espanolas (Nana)

FIN - song : Natasha Arizu - Vision de unos ninos que no lo han visto nunca

Gezien in : Cinema Oostereiland

Civil War - Alex Garland

Civil War op IMDb (7,0)
 Civil War op Moviemeter (3,45)

Vrouwlief keek deze film van de week toen ik uithuizig was en droeg mij op deze snel te gaan kijken. Dit zei ze in de wetenschap dat ik de huidige politieke situatie in de VS - die ik altijd al zorgelijk vind- met angst en beven volg. Zo erg als in deze film is het daar nu nog niet, maar de film schetst een scenario dat tegenwoordig een stuk minder onwaarschijnlijk lijkt dan het enkele decennia geleden leek. Opdracht aangenomen, ik ging kijken. 

Brrrr, dus. Wat een naargeestigheid in deze film. Dat maakt dit geen slechte film, maar zeer zeker wel een deprimerende. De toch al competitieve Amerikaanse maatschappij komt hier tot een kookpunt. Westelijke Legers rukken - dood en verderf zaaiend - op naar Washington. Hun doelwit is uiteraard het Witte Huis, waar de president er aan zal moeten geloven, als het aan hen ligt. 

Een klein groepje pershelden, allen gelouterd in de oorlogsverslaggeving, wil dwars tegen de strijdende linies heen richting Washington: ze willen de eersten zijn die de president interviewen, nu die zich al jaren niet in het openbaar heeft uitgelaten. De meest gelouterde van de groep is fotografe Lee, die zich ontfermt over de junior, de beginneling Jessie. Met zijn vieren gaan ze op weg, ze hebben nog geen flauw benul van wat ze tegen gaan komen en of ze allemaal wel heelhuids over de finish komen. 

De film draagt twee zielen in de borst: de heftige piefpafpoef-actie en de op sociale regels gebaseerde kameraadschap tussen de oorlogscorrespondenten. Het ene deel is interessanter dan het andere, u mag raden waar mijn voorkeur ligt.

Met: Kirsten Dunst, Wagner Moura, Cailee Spaeny, Stephen McKinley Henderson

FIN - song : Suicide- Dream baby dream

Bob Marley: One Love - Reinaldo Marcus Green

Bob Marley: One Love op IMDb (6,3)
 Bob Marley: One Love op Moviemeter (3,20)

Mogelijk denken puristen er anders over maar ik vond dit een prettige film. Net zo goed hagiografisch als kritisch op de persoon, het was niet allemaal hosanna bij deze muzikant die als halfgod de geschiedenis in is gegaan. Heb zelf als jongklant nog aardig wat van zijn wereldwijde doorbraak meegekregen, heb zelf twee platen van hem. Misschien is het een teken dat dit allebei livealbums zijn: blijkbaar wist de man een persoonlijke sfeer neer te zetten die hem met zijn publiek verbond. 

De film start op een voor Marley moeilijk moment: hij is steeds populairder aan het worden op het door onlusten verscheurde eiland Jamaica. In zijn liefdevolle naïviteit besluit Marley een live-concert te organiseren waarmee hij de opgehitste bevolking wil verenigen. Daarmee wil hij de strijdende milities laten zien dat de oorlog moet stoppen en dat alleen kan gebeuren als de verdeelde bevolking samenwerkt en voor iedereen vrede en veiligheid brengt. Natuurlijk zijn dat obligate termen (die Marley overigens fe no me naal samenvat in zijn onverwoestbare gedicht/song "War"), maar het blijkt vooralsnog het verkeerde signaal: hij vormt een bedreiging voor de strijdende partijen en wordt zelf slachtoffer van een schietpartij. 

Hij overleeft, maar beseft dat de grond te heet onder de flexibele voeten is: hij verhuist met zijn band naar London alwaar hij met Island-platenbaas Chris Blackwell gestaag gaat werken aan een Europese (en mogelijk zelfs mondiale) doorbraak. Daarvoor moet de sound enigszins worden aangepast: het reggae-ritme wordt als een formule toegepast waardoor deze de ondergrond vormt voor de lyrische teksten van Marley die overlopen van menslievendheid en zendingsdrang (wat die teksten betreft; ik ben niet van de religieuze invloeden, maar de humanistische benadering van Marley - gelijkheid en gelijkwaardigheid voor iedereen- staat nog steeds als een huis). Het plan werkt: Europa wordt veroverd, gouden platen worden aaneengeregen. Alles lijkt in goud te veranderen. Nou, alles?

Robert Nesta Marley wordt niet zo maar succesvol, het succes verandert hem ook. Het verandert hem dusdanig dat er verwijdering ontstaat tussen hem en zijn toegewijde vrouw Rita Marley ( de "One Love" die ze voor elkaar voelen, komt geregeld onder druk), daarnaast krijgt de Tuff Gong te maken met geldhaaien die een stukje van zijn succes willen meepikken. Bob Marley blijkt niet onaantastbaar en boven de mensheid verheven en dat krijgt een heel naar staartje: na een voetbalongelukje wordt er bij hem kanker geconstateerd. Dat lijkt allemaal op tijd te gebeuren, maar Marley wil door: er moet hard gewerkt worden voor succes, er is geen tijd voor doktersbehandelingen. Dat loopt hij op. Niks geen "Every little thing is gonna be all right". 

Met: Kingsley Ben-Adir, Laslana Lynch, James Norton, Tosin Cole, Anthony Welsh

FIN - song : Bob Marley & The Wailers - One Love/People get ready

Tanja: dagboek van een guerillera (aka Tanja: Up in Arms) - Marcel Mettelsiefen

Tanja: dagboek van een guerillera op IMDb (7,4)
 Tanja: up in arms op Moviemeter (3,07)

Uitermate boeiende documentaire over hoe een Nederlandse onderwijzeres betrokken raakte bij een burgeroorlog in Midden-Amerika. Confronterend ook, omdat de documentaire heel goed aantoont dat iedereen zich de vraag moet stellen hoe je je eigen definities vastlegt. Waar eindigt vrijheidsstrijd, waar begint terrorisme? Wat is geoorloofd in een ongelijke strijd tussen leger(s) en burgerbevolking? Het maakt dat je niet lichtzinnig kunt oordelen over woorden als "vrijheid", "aanslagen" en "verzet". 

Tanja Nijmijer heeft die vragen voor zichzelf allemaal wél beantwoord. Ze is er volledig van bewust dat ze grenzen heeft overschreden die anderen nimmer zouden overschrijden. Ze snapt dat er pijn wordt geleden door mensen die familieleden missen en daardoor eigenlijk nooit klaar zijn met de strijd die destijds gevoerd werd. Ze weet dat ze vanwege haar lidmaatschap van de FARC op de Interpol-lijst staat en dat ze daardoor nooit meer zal kunnen terugkeren naar het kleine Denekamp waar ze opgroeide. Ze schikt zich in haar lot, waar destijds heel Nederland een mening over had. Ze is beladen met labels en zal nooit meer het anonieme onderwijzeresje zijn als in het begin, ze is Colombiaanse burger. En een nauw betrokkene ook.

In de tijden van mijn politiek ontwaken spraken we veel over de vrijheidsstrijd zoals die in Colombia maar ook zeer zeker in El Salvador en Nicaragua werd gevoerd. We zullen er van achter onze veilige dijkjes nooit de finesses van begrijpen. Daarom is het goed dat deze docu er is. 

Met: Jineth Bedoya , Jorge Enrique Botero, Tanja Nijmijer

The Last Face - Sean Penn

The Last Face op IMDb (5,0)
 The Last Face op Moviemeter (2,26)

Zo, daar komt effe een film binnen, zeg. Bikkelhard en confronterend, dit oorlogsrelaas van Sean Penn. De gelauwerde acteur/regisseur staat bekend om zijn sociaal bewogen statements, hij voegt graag een stukje mening toe aan zijn artistieke uitingen. Voor wat deze film betreft: Penn snapt uitstekend dat een volbloed oorlogsverhaal geen volle zalen trekt, dus verpakt hij het in een jasje van relatieproblemen van twee mensen die weliswaar beiden overlopen van goede bedoelingen, maar verschillen in de manier waarop. Bardem is uitermate geloofwaardig als gedreven oorlogsarts en ook Theron weet haar dubio goed weer te geven. De film gooit blijkbaar geen hoge ogen bij de critici, maar dat dondert niet: de boodschap wordt uitgedragen, het is belangrijk dat het gezegd wordt: het Westen zou zich meer aan moeten trekken van Afrika, het zou de moordlustige regimes en rebellenlegers minder moeten faciliteren en het zou zich meer moeten aantrekken van de getroffen armoedige bevolking.

Wren Petersen is arts van origine, maar sinds ze de NGO Medicins du Monde overnam van haar overleden vader heeft ze haar vak niet meer uitgeoefend en zit ze meer op het vlak van de diplomatie en de fondsenwerving.  Op een van haar reizen in het door een gruwelijke burgeroorlog getroffen Liberia, ontmoet ze Miguel Leon, een arts die al jarenlang van brandhaard naar brandhaard trekt om acute hulp te verlenen in geïmproviseerde hospitaaltjes (die doorgaans niet meer dan een zeildoek en een snijtafel zijn). Miguel haalt amper adem, rent van operatie naar operatie en redt daarmee vele mensenlevens. En minstens zo veel ook niet, trouwens: de beschikbare middelen zijn minimaal, hij moet het doen met wat er voorradig is en hetgeen niet door de strijdende partijen is geconfiskeerd.

De beide artsen tasten elkaar langzaam af: van overtuigingen en meningen gaat het voorzichtig naar gevoelens voor elkaar. Het wordt innig, maar het blijkt onmogelijk. Hun beider aanpak verschilt teveel, er staat teveel spanning op. Jaren later zien we Wren opereren als directeur van een non-gouvernementele organisatie, terwijl daar opeens Miguel weer opduikt bij terugkeer van weer de volgende brandhaard-operatie. We weten dat het mis ging, maar waar? Wat is er gebeurd dat twee zo goed bedoelende mensen zo ver uit elkaar zijn komen te staan?

Met :  Charlize Theron, Javier Bardem, Adele Exarchopoulos, Jean Reno, Jared Harris

FIN - song : Cat Stevens- Peace train

FIN - song : Brett Dennen- Ain't no reason

Madres Paralelas (aka Parallel Mothers) - Pedro Almodovar

Madres Paralelas op IMDb (7,1)

Madres Paralelas op Moviemeter (3,36)

Gelukkig is het tweede deel van de film beter maar de eerste helft van Almodovar's nieuwste begint als een ordinaire soap. Als de lijnen van het verhaal langzaam bijeen komen en het hoofdthema van de film (verwantschap en familie) er dik bovenop ligt, bereikt de film een acceptabel niveau. Doorgaans ben ik zeer geporteerd van Almodovar (een kleurrijke en zwierige manier van filmen, verhalen over sterke vrouwen en hun relatie tot de wereld) maar ik denk te mogen zeggen dat dit niet zijn beste is. Net te houterig, net niet goed genoeg .

Janis heeft een afspraak met de antropoloog Arturo die ze wil inschakelen om onderzoek te doen naar een massagraf uit de burgeroorlog, waar vermoedelijk haar overgrootvader in begraven ligt. Het klikt tussen de twee, ze krijgen een relatie en Janis wordt zwanger. Arturo weigert zijn vrouw te verlaten voor Janis, maar Janis is vastberaden de baby te krijgen. Ze is een zelfstandige vrouw die al over de dertig is en acht het een "nu of nooit" kans. 

Als ze voor de bevalling naar het ziekenhuis gaat, komt ze op de kamer te liggen met de jonge Ana. Ook onverwacht zwanger geraakt, maar als tienermoeder nog niet eens gestart met haar leven. Janis vat sympathie op voor het meisje dat duidelijk de last draagt van een dominante, doch afwezige moeder. Terwijl hun pasgeboren baby's op de observatiekamer liggen, wisselen de vrouwen telefoonnummers uit en beloven elkaar te contacten over hoe het gaat met het opgroeiende kind. 

Wanneer Arturo na enige tijd contact opneemt met Janis om te vertellen over de voortgang van het massagraf-project vraagt hij Janis of hij de baby ("toch ook zijn kind") mag zien. Hij herkent niets van zichzelf of van Janis in baby Cecilia en vraagt Janis tamelijk direct of hij wel de vader is. Hoewel Janis ontkent andere sekspartners te hebben gehad, rijst bij haar de twijfel. Ze doet een DNA-test die glashard uitwijst dat zij niet de moeder van Cecilia kan zijn. Om uit te vinden of de baby's wellicht in het ziekenhuis verwisseld zijn , zit er voor Janis niets anders op dan contact te zoeken met Ana. Dat lukt, maar er volgt verschrikkelijk nieuws. 

Met : Penelope Cruz, Milena Smit, Israel Elajalde, Rossy de Palma, Aitana Sanchez-Gijon

FIN - song : Alberto Iglesias - En procesion/La Fosa

Belfast - Kenneth Branagh

Belfast op IMDb (7,4)

Belfast op Moviemeter (3,18)

Deur in huis, KLABAM : wat een prachtige film. Een intiem en sfeervol portret van getroubleerde tijden. Het kán, het is effectief. Natuurlijk kun je klagen over een nauwelijks uitgewerkt script, we kijken naar een compact verhaal. Maar de vrolijkheid die steeds maar weer botst met de ernst , de rauwe realiteit die steeds weer wringt met de hoop die de mensen uitstralen: het is van een ongekende schoonheid in deze film. Uitstekende hoofdrolspelers, maar de ongenoemde hoofdrolspeler is toch echt de muziek. Wat wordt die passend ingezet , wat een uitstekende match tussen sfeer in beeld en sfeer in klank. 
Ik schat in dat dit een echte "twee kampen" film is: je vindt het niks of je vindt het prachtig. 

We schakelen terug naar eind jaren 60, de arbeidersstad Belfast staat onder spanning. De altijd aanwezige religieuze bewijsdrang komt tot een hoogtepunt als protestantse activisten de huizen van katholieken in hun wijk komen belegeren. Rellen, vernieling, agressie, haat zelfs. Als de rookwolken zijn opgetrokken, kijken de bewoners elkaar nog eens aan: al die jaren knus en sociaal met elkaar samengeleefd en nu moet ik opeens een hekel aan mijn buurman hebben? Het is voor velen een onmogelijke opgave, want aan de buitenkant is niet te zien of de mensen katholiek of protestant zijn. 

Buddy , een olijk jochie van een jaar of tien, raakt hiermee zijn grootste speelterrein kwijt: altijd is hij op straat te vinden om riddertje te spelen of een potje te voetballen. Ineens moet ie om zich heen kijken, ineens moet hij zich afvragen of zijn heimelijke verliefheid op dat katholieke meisje uit zijn klas nog wel passend is. Buddy moet al zijn grote dromen aanpassen, er is een nieuwe werkelijkheid. 
Thuis is het ook al geen feest, want Buddy groeit op in relatieve armoede. Moeder heeft moeite de eindjes aan elkaar te knopen, vader is steeds lang van huis om te werken in Engeland. Om die reden is Buddy veel in het huis van opa en oma te vinden, waar alles draait om de liefde. Opa en oma stralen een warmte uit waar iedereen zich aan kan laven: naar elkaar, naar hun kinderen, naar hun kleinkinderen en vooral ook naar hun stad, hun Belfast. 
Terwijl iedereen hoofdschuddend tussen de ongemakken heen laveert, komt vader thuis met een schokkende vraag: zou moeder, zouden de jongens willen overwegen om naar Engeland te verhuizen als vader daar een goede baan lijkt te krijgen, waar een huis met een tuintje bij in zit? Het zou bovendien goed zijn voor de kinderen om uit deze gevaarlijke periode weg te trekken uit de wijk. 
Klinkt allemaal lekker, denkt Buddy, maar Engeland is geen Belfast. Wat kan hij doen, hoe maakt hij iedereen duidelijk dat hij hier nog veel te doen heeft, dat ie niet zomaar alles en iedereen kan achterlaten? 

Met: Jude Hill, Catriona Balfe, Jamie Dornan, Judi Dench, Ciaran Hinds

 FIN - song : Van Morrison - And the healing has begun

Emperor - Mark Amin

Emperor op IMDb (5,6)
 Emperor op Moviemeter (2,89)

Te matig gebracht om de kijker in te pakken, maar interessant is dit op waarheid gebaseerde verhaal wel. 

Een smet op de recente geschiedenis van de mensheid: slavernij. Het basale principe dat alle mensen gelijkwaardig zijn, werd er met voeten door getreden. Precies daarom worden verhalen over opstand en ontsnapping aan dit onmenselijke juk altijd al snel heroïsch en komen ze altijd goed binnen. 

Zo ook het verhaal van Shields Green, een afstammeling van Afrikaanse prinsen wiens familie echter ook op de Amerikaanse plantages belandden. Shields is een slimme man die onder het voor slavernij-begrippen milde bewind van zijn baas verantwoordelijkheden draagt voor het reilen en zeilen van de oogst. Als de baas echter door gokschulden zijn plantage kwijt raakt, wordt Shields al snel geconfronteerd met de nieuwe eigenaar en vooral met diens rechtlijnige bedrijfsleider GRady. De weinige privileges worden Shields afgepakt, hij krijgt opeens de ruwe en onmenselijke behandeling die zovelen al eerder ten deel viel. 

Als diezelfde onderknuppel op een dag Shield's zoon betrapt op het lezen van een boek en hem daarvoor met zweepslagen straft, is voor vader Shields de maat vol. Hij komt verhaal halen, maar dat loopt al snel uit de hand en in de schermutselingen brengt hij Grady en diens collega's om het leven. Vluchten! 

Een lange tocht begint , een tocht die ook niet zonder gevechten kan , waardoor steeds meer plantage-eigenaren belang hebben bij het oppakken van de opstandige Green. Men huurt premiejager Luke McCabe in, die de achtervolging inzet. Wanneer Green aansluiting vindt bij de abolitionisten, de groep die zich inzet voor het opheffen van de slavernij, lijkt hij nog maar net uit handen van McCabe te blijven maar beseft hij te laat dat hij zich nu in een groep bevindt die nog veel meer de toorn oproept van de machthebbers. Een confrontatie kan niet uitblijven. 

Met : Dayo Okeniyi , Ben Robson, James Cromwell , Bruce Dern

Sergio - Greg Barker

Sergio op IMdb (6,1)
Doorgaans is het geen goed teken als ik een thuisfilm in twee delen bekijk. Meestal ben ik dan te moe om de zaak goed te volgen, maar het kan ook dat de film niet voldoende boeit om in een keer richting "FIN" te gaan. Deze film was voor mij een combi van die twee oorzaken, ik bekeek deze in twee opeenvolgende avonden. Iets te veel pogingen tot artistieke weergave, iets te wankelmoedig in de keuze of het nou een romantische film moet zijn of een bikkelharde biografie. Het blijft een beetje in het midden.

De "Sergio" uit de titel is namelijk Sergio Vieira de Mello. Dat zal nog niet iedereen wat zeggen, maar ik wist uit de herinnering op te lepelen dat hij een diplomatieke VN- man was geweest. Hij reisde alle brandhaarden in de wereld af, om daar op zo neutraal mogelijke wijze geschillen te slechten. Burgeroorlogen, bevrijdingsbewegingen, terroristen, warlords, aggressieve legereenheden: noem de types maar op waar de VN allemaal mee te maken krijgt. Gedurende de film zien we de Mello actief in Cambodia, in Oost-Timor, in Indonesië en tenslotte in Irak, tijdens de tweede Golfoorlog (die de belichtaming van een reclameslogan werd : the war on terror).
Zoals het een VN-gezant betaamt, is de Mello een diplomatieke man die net zo makkelijk met de agressor als de onderdrukte spreekt, die de hanige leiders van milities tot zelfreflectie brengt maar die ook de grote regeringsleiders aan het denken zet.
Uiteraard gaan op die missies vaak dezelfde mensen mee en Sergio blijkt zeer gecharmeerd van de handelsbelangen-vertegenwoordiger Caroline. Zij houdt zijn avances keurig af, de Mello is immers getrouwd en heeft in Brazilië een gezin zitten dat hij niet vaak zit. Dit gaat lang goed, ze werken effectief samen maar het broeierige is er nog niet vanaf. Dat komt een keer tot uitbarsting, weten u en ik.
Als het uiteindelijk zo ver is dat de twee amoureus worden , beginnen de onderhandelingen tussen die twee. Hoe lang wil de Mello dit gevaarlijke en slopende werk vol blijven houden? Gaat hij voor haar kiezen of voor zijn eeuwige vliegreizen naar brandende uithoeken van de wereld. Hij belooft haar er nog eentje te doen: de VS is in 2003 als een wilde te keer gegaan in Irak en daar moet een en ander in betere banen gaan worden geleid. Zodra hij terug is, belooft hij, beginnen ze hun nestje.

Met : Wagner Moura, Ana de Armas

Nuestras Madres (Our Mothers) - Cesar Diaz

Nuestras Madres op IMDb (6,8)
Een heel klein beetje weet ik ervan, maar de finesses van alle gruwelen die in Zuid- en MiddenAmerika plaatsvonden tijdens de revolutionaire jaren 70 en 80 weet ik uiteraard niet. Chili en Argentinië, daarvan kennen we allemaal de verhalen, misschien zelfs die van El Salvador en Nicaragua. In de vroege jaren 80 had ik er enige betrokkenheid bij toen "we" wekelijks demonstreerden bij de Amerikaanse ambassade wegens de moord op 4 Nederlandse journalisten.

Dit verhaal speelt in Guatemala en daar bleek net zo veel aan de hand, met net zo weinig kennis daarover aan onze zijde van de oceaan. Bevrijdingsoorlog, burgeroorlog, guerilla: call it what you want, maar gegeven is dat er duizenden burgerslachtoffers gevallen zijn in de strijd van de regering tegen de diverse opstandelingen. Ook Guatemala kent zijn Dwaze Moeders.

Ernesto is forensisch rechercheur. Hij begeleidt de opgravingen bij de diverse massagraven die begin jaren 80 ontstaan zijn in de bloedige strijd. Zijn eigen vader werd slachtoffer en is nooit gevonden. Het maakt Ernesto een gedreven en hardwerkende agent, die uit zorg en eerbied voor zijn kwijnende moeder alles in het werk stelt om rechtvaardigheid te bewerkstelligen.

Wanneer hij bezoek krijgt van een oude vrouw die hem vraagt om ook in haar bergdorpje onderzoek te doen, slaat de schrik hem om het hart. Ze toont een foto van haar Manuel, die ze zo graag terug wil zien. Maar Ernesto weet zeker dat de man die naast hem op de foto staat zijn vader is. Wat deed hij daar, zo ver in de bergen? Hij moet en zál op onderzoek uitgaan, ondanks de tegenwerking van zijn politie-commandant. Die vindt dat ze moeten doorzetten nu ze nabij de hoofdstad zo'n grote site aan het opgraven zijn , eindelijk heeft hij de regering veel bewijzen te overleggen.
Ernesto wordt verscheurd: bij zijn moeder en bij zijn huidige werkplek blijven of toch luisteren naar die vrouw die namens een heel dorp van achtergelaten vrouwen spreekt? Met bovendien de kans om zijn vader te vinden?

Veel amateur-acteurs maar dit is voor dit verhaal goed te billijken. Pittige film dit. Veel bekroond ook , zo las ik.

Met : Armando Espitia , Emma Dib, Aurelia Caal

War Flowers - Serge Rodnunsky

War Flowers op IMDb (4,3)
Matig en bij vlagen irritant acteerwerk verhinderen dat deze film op een of andere manier goed gevonden kan worden. En da's jammer, want het plot bood zeker mogelijkheden. Maar het houterig bewegen en het onechte geknauw dat een Southern tongue moet voorstellen, staan alles in de weg.

Amerikaanse Burgeroorlog, een zondag in het zuiden. We maken kennis met Sarabeth en haar veel te wijsneuzige dochter, een bijdehand van 7. Papa is op het slagveld en is sinds twee Kerstmissen geleden niet meer thuis geweest. Moeder sappelt: de vijandelijke troepen naderen, er is weinig eten en ze heeft moeite de spirit hoog te houden en het gezin draaiende te houden. Het leven is hard. Zelf vertrouwt ze er al niet meer op dat haar man terugkeert, elke brief die ze ontvangt wordt door haar geïnterpreteerd als de officiële aankondiging. Die blijft uit , dus ze moet blijven hopen , al is het maar voor haar dochtertje.
De troepen zijn dermate dicht genaderd dat aan de randen van haar erf ook schermutselingen plaatsvinden. Op een dag treft ze een gewonde soldaat aan in haar kelder. Hoewel hij duidelijk een Noorderling is, behandelt ze hem niet als de vijand. Ze doet haar christelijke plicht en verzorgt de man die - oh wonder - herstelt en niet aan het beeld blijkt te voldoen dat zij van noorderlingen hebben. Sterker nog : de man blijkt zachtaardig en - mooi meegenomen - erg knap. Sarabeth worstelt met vele problemen: ze moet de man verborgen houden voor de zuidelijke troepen die geregeld om eten bij haar aankloppen, ze moet het gezin blijven onderhouden en ze moet haar gevoelens voor deze perfect stranger in toom houden. Want wat als haar man plots wel voor de deur zou staan?

Met : Christina Ricci , Jason Gedrick , Gabrielle Popa , Tom Berenger

Beautifully Broken - Eric Welch

Beautifully Broken op IMDb (5,7)
Goedbedoelde doch zwaar amateuristische film met ook nog eens een - voor mij-  iets te hoog EO-gehalte. Onderwerpkeuze is prima: koppel de verschrikkingen van de Rwandese burgeroorlog aan de problemen van een welstandige Amerikaanse familie en verras jezelf over de overeenkomsten.
Het begint natuurlijk bij de grote verschillen: het gezin van koffieplanter William Mwizerwa moet op de vlucht voor de slachtende Hutu-milities. Ze belanden in een vluchtelingenkamp in Kenia. Daar krijgen ze de tip dat William vanwege zijn functie een gevaar was voor de Hutu's , waardoor hij in aanmerking komt voor een asielvergunning in de VS. Hij gaat daarheen, in de hoop later herenigd te kunnen worden met zijn gezin.
In Amerika is een welstandige vader bezig zijn gezin het beste van het beste te geven, de rest gaat naar de kerkgemeenschap. Zijn dochter is een tot op het bot verwend meisje , totdat ze in haar puberteit seksueel lastig gevallen wordt door een vreemdeling. Haar karakter verandert, er is geen land meer mee te bezeilen. De ouders doen hun best maar krijgen de boel niet aan de praat.
Toevallig loopt in hun kerkgemeenschap een nieuweling rond, u raadt het al: William weet met goedbedoelde adviezen het meisje wat handelbaarder te maken. Het Amerikaanse gezin blijkt een FosterParents- kind, een tienermeisje, te hebben in .. Rwanda. De drie meisjes leven in drie totaal verschillende omstandigheden, maar er is iets wat hen verbindt.

Met : Benjamin A. Onyango, Scott William Winters , Emily Hahn

The Age of Shadows (aka Mil-jeong) - Jee-Woon Kim

The Age Of Shadows op IMDb (7,1)
Hyper-Aziatische film. Waarmee ik niet wil zeggen dat de film hyper is, maar eerder dat de stijl van filmen en vertellen typerender is. Donker gefilmd, de nodige mystiek en symboliek, tamelijk competitieve en hormoongedreven personages en - om er nog wat cliché aan te pakken - goed verzorgde vechtscenes. Er gebeurt veel, heel veel, de kijker moet zich inspannen om overal bij te blijven.
In dit specifieke geval gaan we 90 jaar terug in de tijd, we kijken naar de periode van de bezetting van Korea door Japan. Dat dit, zoals elke bezetting, niet zonder slag of stoot gaat en dat er een forse ondergrondse beweging gaande is, dat leren we al snel. Iedereen lijkt dubbelspion of in ieder geval de meer dan één pet in de garderobe te hebben.
De politieagent Lee Jung-Chool krijgt de opdracht de verzetsbeweging in het gevang te zetten, liefst door middel van arrestaties maar waar nodig mag hij grovere middelen gebruiken. Wat wij al snel weten is dat de agent van oorsprong Koreaans is en stiekem de nodige sympathie heeft voor de ondergrondse. Sterker nog; hij speelt doorgeefluik en blijkt steeds dieper in beide organisaties door te dringen.
Zijn Japanse politie-commissaris heeft vermoedens maar kan ze niet staven en zet daarom een tweede agent op de zoektocht. Deze meneer Hashimoto kent minder scrupules en slaat  hard om zich heen. Stukje bij beetje komt hij dichter bij het oprollen van de organisatie, uiteindelijk staat hij met de dubbelspelende Jung-Chool voor het beslissende moment. Dan moeten er keuzes gemaakt worden.

Met: Kang Ho-Song, Yoo-Gong, Byung Hun-Lee,

Gun City (La sombra de la ley) - Dani de la Torre

Gun City op IMDb (6,5)
Tamelijk clichématige verfilming van een op zich boeiend verhaal. Had meer in gezeten.

Begin jaren 20, vorige eeuw. Spanje is onrustig, diverse partijen staan tegenover elkaar en wanorde heerst. Met de kennis van nu zeggen we dat dit de aankondiging is van de latere burgeroorlog.

In Barcelona wordt een trein overvallen die beladen is met wapens. De verdenkingen gaan direct uit naar de anarchistische beweging, die in die fase druk bezig is om weerstand te bieden tegen bazen en industriëlen. Die laatsten weten zich dan vaak weer gesteund door de politie, die hierbij niet altijd zuiver speelt.
Om de zaak kracht bij te zetten krijgt de Barcelonese divisie versterking van een mysterieuze Madrileense agent. Genadeloos prikt deze Anibal Uriarte door de ontstane machtsverhoudingen heen: hij ziet hoe de politie in de zak zit van de grote nachtclubeigenaren, hij ziet hoe de anarchistische beweging verdeeld is in zijn strijd voor betere arbeidsomstandigheden. Uriarte snapt hoe het spel gespeeld moet worden en sluit regelmatig een pact met de duivel: alles om informatie te verkrijgen over de verblijfplaats van de wapens. Immers, de partij die die in handen heeft , kan een grote slag slaan in de onderlinge strijd.
Slim speelt Uriarte de mensen tegen elkaar uit, maar de geoefende kijker ziet allang dat deze werkwijze de rechtvaardige agent op een bepaald moment moet gaan opbreken. Op naar de climax.

Veel pief-paf-poef werk in deze film, veel karikaturale aanpak van de rollen. Wel mooi gefilmd, dat dan weer wel. Tegenlicht doet het goed in de strijdende straten.

Met : Luis Tosar, Michelle Jenner, Vicente Romero, Manolo Solo

The Beguiled - Sofia Coppola

The Beguiled op IMDb (6,9)
Niet slecht, maar ook weer niet heel goed. Niet zo goed als andere dochter-Coppola dingen die ik zag. Laat ik het zo zeggen: deze komt áchter Virgin Suicides, Marie Antoinette en Lost in Translation, maar toch nog wel vóór the Bling Ring. Uw volgorde mag anders zijn uiteraard.

Als u deze gaat zien, kijkt u in ieder geval opnieuw naar een goed verzorgde, fraai gestileerde film met opnieuw alle aandacht voor de kracht van vrouwen/ Dat is wel een dingetje van de regisseur. In deze film zien we de kracht in verschillende gradaties terug en zien we het zelf bij de personen zelf toe- dan wel afnemen.

1864, de Amerikaanse Burgeroorlog is nog volledig op gang. Een klein weeshuis voor meisjes weet de kop nog net boven water te houden. Alleen de kinderen die echt nergens meer heen konden, zijn gebleven. Eén van hen treft tijdens een boswandeling een gewonde soldaat aan in het bos. Een vijandige (Noordelijke) soldaat nog wel. Echter: het meisje doet de hele dag niets anders dan deugdzaamheid leren, dus neemt ze de soldaat mee naar huis. Alwaar de leiding in eerste instantie schrikt, maar dan ook snapt wat hun humane plichten zijn. De wond wordt gehecht, de soldaat wordt gewassen en krijgt kans op een herstel voordat hij overgeleverd zal worden aan de zuidelijke troepen.
Maar er broeit iets. Stuk voor stuk blijken de dames - van jong tienermeisje tot "ouwe vrijster" Miss Martha - gevoelig voor de aanwezigheid van een man. Een voor een proberen ze hun charmes uit op John McBurney, de soldaat die onder al die warmte snel herstelt. Hij voelt verdomd goed dat hij de dames tegen elkaar kan uitspelen om aldus zijn toekomst veilig te stellen. Hoe sterker hij wordt , hoe meer hij de dames het hoofd op hol brengt. Totdat zijn vrijpostigheid hem ongelukkig wordt en alle settings in het huis plots omgedraaid zijn.

Coppola speelt met macht, ze laat hem beurtelings in andere handen liggen. Waardoor deze film een schijvenspel wordt, waarbij steeds iemand anders de overhand krijgt. De moeite waard om te bekijken, al gaat het niet een Oscar-nominatie wegslepen.

Met : Colin Farrell, Kirsten Dunst, Nicole Kidman , Elle Fanning

Free State of Jones - Gary Ross

Free State of Jones op IMDb (6,9)

Mooie geschiedkundige vertelling. Ik houd er wel van. Dit is het op waarheid gebaseerde verhaal van een oorlog binnen de Burgeroorlog. De zuidelijke staten vechten al tijden een uitzichtloze strijd tegen het noorden en om de troepen gemotiveerd te houden wordt een 10 procentsbelasting ingevoerd op de bezittingen en oogsten van de bevolking. Oorspronkelijk gaat het om het opeisen van 10 procent maar al snel blijkt dat het erop neerkomt dat de bevolking slechts 10 procent van zijn bezittingen (vee, katoen, oogst) mag houden. Dat betekent armoede en uithongering, hetgeen verzet betekent.
Op dat moment is Newt Knight (een bespiegelende doch activistische rol van de steeds meer groeiende acteur Matthew McConaughey) al gedeserteerd. Hij verloor in de strijd het kleine neefje dat hij probeerde te beschermen.
Newt gaat in verzet tegen het leger dat de bevolking kaalplukt. Dat maakt hem tot een opgejaagde, hij vlucht de moerassen in. Waar hij dan weer ontsnapte slaven tegenkomt die geen toekomst meer zagen in het blijven bij hun exploiterende baas, Het komt tot een verbond tussen Knight en de slaven en een klein legertje ontstaat. Terwijl het einde van de burgeroorlog nadert, laait de strijd rondom de vrijstaat op.

Met : Matthew McConaughey, Mahershala Ali. Gugu Mbatha-Raw

Viceroy's house - Gurinder Chadha

Viceroy's house op IMDb (6,7)
Er bestaat in de filmkritiek een verschil tussen "waargebeurd" en 'op waarheid gebaseerd". Als een film het eerstgenoemde predikaat is hij doorgaans vrij nauwgezet gemaakt, de tweede is meer een " zo zou het ook gegaan kunnen zijn". De film die ik gisteren zag is er een van de tweede soort. Maar mij maakt het eigenlijk niet echt uit: ik ben een sukker voor historische drama's en ik vertoon ook zeker tekenen van emotie bij de beslissende momenten in de film. En dan is film goed, wat mij betreft. Als het emotioneert, doet het wat het moet doen. Het neemt je mee op een reis door tijd, afstand en geschiedenis. Om al die redenen heb ik me prima thuis gevoeld bij het bekijken van deze film.

Viceroy's house is - we schrijven 1947 - het huis van de Britse onderkoning in India. In een van de meest roerige periodes van de geschiedenis blijkt de interne problematiek vaak opgelost te worden met een "simpele" opdeling van het land. Ze deden het zo bij na-oorlogs Duitsland, ze deden het bij pre-oorlogs Palestina en ze deden het dus ook zo bij het op de rand van burgeroorlog verkerende India. Kolonialisme kan niet meer, dat is probleem nummer 1. Daarnaast kent India ook op dat moment al de tegenstellingen tussen hindoe's , sikhs en moslims en is er nog eens een gruwelijk segregerend kastesysteem. Viceroy Mountbatten is door de Britten aangewezen om het vertrek zo keurig mogelijk te regelen: einde kolonie, India zijn eigen bestuur en eigen land. Maar intern is de bevolking hopeloos verdeeld. Zolang de knoet erover ging, moesten de verschillende religieuze groeperingen wel samen (vereend tegen de bezetter) maar nu ze iets meer vrijheid voelen, willen ze alles. We volgen Mountbatten en zijn oprecht betrokken vrouw in hun pogingen om het voor iedereen zo aanvaardbaar mogelijk te maken. Gandhi, Nehru en Jinna: ze komen er onderling niet uit.
Terwijl de Britten de koffers vullen, breekt een bloedige burgeroorlog uit met een miljoen slachtoffers tot gevolg.
Het zijdelingse verhaaltje binnen de film dat een hindoeman een moslimmeisje wil huwen, noem ik maar even de lucifer om het vuurtje aan te steken. Een aanmaakhoutje voor een jammerlijk verhaal. Inmiddels gaat India ok, gaat Pakistan redelijk ok, maar er is wat bloed vergoten.

Met; Hugh Bonneville, Gillian Anderson, Michael Gambon , Manish Dayal

Convicts - Peter Masterson

Convicts op IMDb

Dat ik vandaag via IMDb de exacte titel moest opzoeken, zegt al genoeg over deze film. Deze film was niet gewoon slecht, hij was irritant. Dat kwam vooral door de rol van Robert Duvall, normaal toch een respectabel acteur. Hij speelt hier een irritant oudje, die veteraan is geweest in de Burgeroorlog en die nu veroordeelden bewaakt die op een plantage werken. Hij dementeert, vergeet steeds met wie hij in gesprek is en speelt daardoor tegen wil en dank de stoere man , terwijl hij aan alle kanten hulp nodig heeft.
Die hulp krijgt hij van Horace, een jong jochie (Lukas Haas) die ook op de plantage werkt omdat hij geld bijeen moet sparen voor een grafsteen van zijn vader. En dat geld moet ie dus krijgen van die dementerende man, die steeds maar vergeet wat dat jongetje de hele tijd om hem heen doet.

Ik begreep er niet veel van, kreeg de bedoeling van de film niet te pakken.